అక్షరాంజలి

కవితలు

మౌనరాగం - సి.యస్‌.రాంబాబు

నీ తల(ం)పున - ప్రసన్నరామ

ఊరి మధ్యలో బొడ్రాయి - జె. బి. చరణ్‌ మౌనరాగం

- సి.యస్‌.రాంబాబు - 9490401005

ఊసుల్ని ఊహల్ని నిదరపుచ్చి

శరత్కాలపు చిరుగాలి తోడుగా

వేకువ నీడల సాక్షిగా

ఏకాంతపు దారిలో బయల్దేరాను

 

ఒళ్ళు విరుచుకునే కొమ్మలు

కళ్ళు తెరిచిన గువ్వలు

చిటుక్కుమనే నిశ్శబ్దానికి

పక్కవాయిద్యాల్లా

సన్నగా దారి ఈలవేసే గాలితో

హుషారుగా సాగుతుంటే

ఎండిన ఆకొకటి అలా ఎగురుతూ

గురుతు తెలియని జ్ఞాపకాన్ని మోస్తోంది

 

ఎవరికీ ఏమీకాని ఏకాంతం

ఏమీతెలియనట్టు

గుట్టుదాచుకుంటే

ఏటిగట్టుదాచిన మౌనంలా

మనసు మూగపోయింది

నీ తల(ం)పున

- ప్రసన్నరామ

వైకల్యపు

గాయాల భుజాలు     

సంకల్పాన్ని ఎత్తుకోలేక

చతికిల పడ్డాయి...

వేల సూర్యుల

నీ వెలుగుజాడలో

కారుచీకట్లను వెతుక్కుంటున్న

గుడ్డి వాళ్ళం...

 

మా తలరాత

బాగుకోసం

చేతనా రాగాలను

హ ద్యంగా మీటితే,

ఆ తంత్రులను

చిదిమేస్తున్న

వెర్రి వెంగళప్పలం...

 

చిన్నతనపు

ఇరుకు గదుల్లో

పాఠాలు నేర్చిన వాళ్ళం..

 

కుల పైత్యాన్ని

గొడ్డళ్లకు అలంకరించుకొని

మురిసిపోతున్న మొండి వాళ్ళం.....

 

దారి తప్పిన

మా గమనాలను

దిద్దుబాటు

చేసుకోలేక

సర్దుకుపోతున్న

నిస్సహాయులం...

మతాల మత్తు

కులాల కంపుతో

ఊరేగుతున్న

మా వెర్రి తలలకు

నీ తలపాగా

కావాలి ఆసరా...

 

మిమ్మల్ని

మీ అభిమానాన్ని

మీ అభిమతాన్ని

అనాథను చేసిన మమ్మల్ని

క్షమించు మహాత్మా....

 

ఎందుకంటే

చిన్నతనపు

ఇరుకుగదుల్లో

పాఠాలు నేర్చిన వాళ్ళం మేము..

 

ఊరి మధ్యలో బొడ్రాయి

- జె. బి. చరణ్‌ - 7259511956

నీకేం తెలుసని?

బొట్లు బొట్లుగా

ఆకాశపు ముంజేతి మీద రాలడం తప్ప

నీడకింద కుక్క మూలుగుతూ...

 

అప్పుడప్పుడు

పాములు కూడా మొరుగుతాయి

నీలాగా నాలాగా లోపలికో బయటికో

మొరిగి మొరిగి ఆకాశానికి వేలాడి

భూమిలో ఇంకిపోతాయి...

 

ఇంటికి బొక్కపడటంతో

నగ్ననామ సంవత్సరం

ఉదయించింది

గోడమీద బల్లి పాకిన చారలు

వెక్కరిస్తూ నా కంట్లో...

 

ఉదాటున పొగలు పొగలు లేచి

చేతి మణికట్టు మీద నిలబడి

నాలుగు దిక్కులకి చేరుతాయి

ఐదో దిక్కు రొమ్ము పగిలింది....

చేతులు ఊపి ఊపి అలసిపోయారు

ఇక కన్నులూపాల్సిందే....

విరిగిన చూపులు నలిగి

లజ్జ నటిస్తూ సూర్యుడి దేహంలో...

 

ఎవరో నా భుజం మీద

చేయి వేసినట్టు అనిపిస్తుంది

ఇంకెవరో పిలిచినట్టు

ఒక సన్నని పొలికేక...

సమాధానం చెప్పేలోపే

మరొకరి గొంతులో

సమాధానం మూలుగుతుంది

ఊరిమధ్యలో బొడ్రాయిలా నేనొక్కడినే...

 

పిచ్చి టెంకాయలు పగిలిపోతాయి

పుచ్చు హారతులు

గాలికి ఆహుతులౌతాయి

పళ్ళెంలో చిల్లర

ఘొల్లు ఘొల్లు మంటుంది...

 

బొడ్రాయి కక్కుకుంటుంది

రక్తంలాంటిదేదో పారుతుంది

చేతిలోకి తీసుకున్నారు

వరాహం పక్కనే కూర్చుంది...

అది ఎప్పటికీ శవమే

సమాధి తత్వాన్ని ఊపిరిలో బంధిస్తేనే

కన్నుల్లో ఊయల ఊగుతుంది

రేపొక ఆశ మాత్రమేనని భోదపడుతుంది...

 

నవశిశువు గొంతులో ఉలి

కేకల శిల్పం తోసుకుంటూ

ఆరాటం మాయను కప్పుతుంది

చేప కంట్లో న త్యం వేదాంతం 

నల్లటి మట్టి నోరు విప్పింది

కండలు కండలుగా జారాల్సిందే

మింగడమే జీవరహస్యం

కాలం నిన్ను నువ్వు కాలాన్ని

 

క్షణాన్ని కోసుకొని తినగలవా?

ఒక్క క్షణాన్ని తవ్వడానికి

కోట్ల సమాధులను కోటానుకోట్ల గర్భాలను వలిచి చూస్తేనే తెలుస్తుంది...

 

గతాన్ని కనురెప్పలపై పరిస్తేనే

భవిష్యత్‌ లో వర్షం కురుస్తుంది

ఆకులు రాలితే పునర్నిర్మాణమే

ధ్వంసం ఏది లేదు పిచుకగూడు

నీరవ నిశబ్దంలో ఒంటరి పక్షి

అది నీ భ్రమ

సహజమో,అసహజమో

చావెప్పుడు నీ భుజాలపైనే

 

మేఘాలను రెండుగా కోయకు

వీలైతే మనిషిని మనిషిని కుట్టుకుంటూ

దీపం కదిలితే భూమేమి కంపించదు?

నీడలు తెగిపడతాయంతే...

దవడపై అగ్నిపర్వతం

మాటల క్షిపణి శూన్యాన్ని కోసుకుంటూ

కాలికింద చెమట తత్త్వం

పుడమి ఏడ్చిన శబ్దం...

 

పుష్పాల పరిమళం ఎంతసేపు?

నీరు కాలం నోట్లో వెలుగుతుందా?

ఏదైనా ఇంకిపోవాల్సిందే

నువ్వైనా నేనైనా నిశబ్దం

జననమరణాలు ఒకే అంగట్లో

కాదు కాదు ఒకే జీవంలో

ఇటువైపు నుండి అటువైపుకు మరణం

శాశ్వత్వం శాశ్వత్వం శాశ్వత్వం

అమాయకులు మూర్ఖులు

ఇప్పటికీ నీకేం తెలియదు! 

రాలుతూనే ఉంటావు...

బహుశ కాలాన్ని చూసి

నేర్చుకున్నావేమో...