మనుషుల్లేని దేశం

కవిత 

- కేశవ కుమార్‌

జనగణమన దేశం
మనుషుల విభజన దాస్యం
మట్టికొట్టుకుపోతున్న
సహజీవన సందేశం
భక్తిగాన గణయంత్ర తంత్రం
మనిషి జాతిజెండా మటుమాయం

మబ్బులు కమ్మిన ఆకాశం
మసకబారిన మనం నడిచిన దారి
అజ్ఞానపు లోయల్లో
అహంకారపు వీధుల్లో

విర్రవీగుతున్న దేశం
నమ్మకాలు నెర్రలిచ్చి
పూడ్చలేని అగాథాలు
దేశమాత సరిహద్దు రేఖలే
కులనిప్పుల గీతల్లా
మనుస్వామి పడగనీడలో
పవళించిన పవిత్రదేశం

మానవ మనుగడ గీతం
జాతుల కలల జాతర

సామూహిక ఆత్మ సంగీతం
వెలిసిపోయిన
ఇంద్రధనస్సులా దేశం
మూతిని నొక్కేసే
మెటల్‌ మాస్క్‌
కళ్లకు కుట్టిన టీవీ తెరల
మాయా నిర్దేశం
మాటల్లేని దేశం
ఉక్కు వుచ్చుల్లో
వూపిరాడక

చీకటి చివరిరాత్రి
కంటిన్యూయేషన్‌

మనిషితనం కూల్చిన
శిథిలాలపై దిష్టిబొమ్మగా నేషన్‌
మల్టీనేషనల్‌ కంపెని గొలుసులేసుకుని
నకిలీ దేశభక్తిని
నిజం దోపిడీని
వొళ్లంతా విబూదిలా రాసుకుని
దేశం దిమ్మపై
మాంత్రికుడి వికటాట్టహాసం
'నేనే శాసన్నాన్ని, దేశాన్ని, దేవుడ్ని'!

కట్టుబట్టా, కూరచట్టి
క్లాస్‌ బుక్కు, ఫేస్బుక్కు లైకూ
ఆకలి వేటా, చీకటి పాట

నిత్యనిరంతర నిఘాలో
దేశం సిసీ టీవీ కెమెరాలో
ఆత్మగౌరవమనరిచినోడు
ఎవడైనా ద్రోహే
అర్ధాంతరంగా
రద్దయిన చారిత్రక వారసత్వం
ఆగమయిన అతుకుల బతుకులు
దేశమిప్పుడు
అందమైన అబద్ధాల శవపేటిక

మనుషుల్లేని దేశం
దేశం లేని మనుషులు
గుండెనిండా
దేశమంత ప్రేమని
నింపుకున్నోడి కోసం వెతుకులాట