అమ్మ గుర్తొచ్చిన ప్రతిసారీ...

సాంబమూర్తి లండ
కొన్ని అక్షరాల రైలుబళ్ళు
ఎందుకనో ఆగిపోతున్నాయి
కొన్నింటిది దశాబ్దాల గమనమైతే
మరికొన్నింటింది సంవత్సరాల నడక
కొన్నేళ్లుగా విరిగిన చక్రాలతోనే నడిచీ నడిచీ
ఇక మావల్ల కాదంటూ కూలబడిపోతున్నాయి
ఆగిపోతున్న అక్షరాల రైలుబళ్లన్నీ
గుండెల మీద పచ్చిగాయాలు
తెగిపడుతున్న బొటనవేళ్ళు!

రంగురంగుల అక్షరాల బోగీలతో
పొద్దున్నే వాకిట్లో ఆగే రైళ్ళు కొన్నయితే
నెలంతా నిండుగా ముస్తాబై
కేలండర్లో పేజీ మారగానే
గుండె గుమ్మాలకు చేరేవి కొన్ని
ఎన్నెన్ని జీవితాలనో మధించి
ఎన్నెన్ని అనుభవాలనో శోధించి
జీవన పరిమళాల్ని చేరేవేసేవి కొన్ని

కోట్ల మిణుగురుల్ని మోసే అక్షరాల బోగీలు
కొత్త దారుల్ని తెరిచే కథనాల బోగీలు
కొత్త దిక్కుల్ని చూపే రాతల బోగీలు
ఇక భారం మోయలేమంటూ
తమకు తామే స్వస్తి చెప్పుకుంటున్నాయి!

చరవాణి సృష్టిస్తున్న సునామీ వల్లనో
కరోనా కల్లోల కెరటాల వల్ల
కొనసాగుతున్న ద్రోణి ప్రభావమో
జరుగుబాటులేని మొండి పట్టాల మీదిక
నడవలేమంటూ చేతులెత్తేస్తున్నాయి

నిరంతరం అక్షరాల రైలుబళ్ళమీద ప్రయాణిస్తూ
అనుభూతి పుప్పొడిని గుండె కవాటాల రేకుల్లో
భద్రంగా దాచుకున్న కొన్ని పువ్వులూ
నిన్నటి నడకల్లో తమ జ్ఞాపకాల్ని తడుముకునే
కొన్ని ఆశ చావని తూనీగలూ
పచ్చజెండా రెపరెపల్ని కలగంటూ
ప్లాట్‌ ఫామ్‌ మీదే నిరీక్షిస్తున్నాయి!

ఆగిపోయిన రైలుబళ్ళ సంగతి సరే!
ఇప్పుడు ప్రశ్న
రేపు స్తంభించిపోనున్న రాకపోకల గురించి!
విరిగిపోతున్న పట్టాల్ని అతికించుకుంటూ
రైలుబళ్ళను బతికించుకునే దిశగా
ఎన్ని అడుగులు వేసామన్న దాని గురించి!
మనమిలా ఏమీ పట్టనట్టు
అసలేమీ జరగనట్టు జారుకుంటుంటే
రేపటి పిచ్చుకలకి
అక్షరాల రుచీ వాసనా తడీ
తెలిసేదెలాగన్న దాని గురించి.

(మూతబడుతున్న పత్రికలూ, కుంచించుకుపోయిన పేజీల గురించీ...)