నా బాల్యమే నా జీవితనౌకకు తెరచాప - డా|| శాంతినారాయణ

ఇంటర్వ్యూ:  విజయ్‌ - 9490122229

మీ బాల్యం .....

నా బాల్యమంతా కష్టాలు కడగండ్లతో గడిచింది. కష్టాల కడలిపై సాగిన నా బాల్యమే నా జీవితానౌకకు ఒక తెరచాపగా నిలిచింది. మాది సింగనమల తాలుకాలోని బండమీదపల్లె.  అమ్మ కేశమ్మ.  నాన్న వెంకటస్వామి. మాది అత్యంత నిరుపేద వ్యవసాయ కూలీ కుటుంబం.  అమ్మానాన్నలు చదువుకు నోచుకోలేదు.  చదువుకోవడానికి కూడా స్తోమత లేని కుటుంబం.  నా పుట్టిన తేదీ కూడా సరిగా నమోదుకాలే.  రికార్డుల ప్రకారం 01-07-1946.  మా ఇంట్లో నేనే పెద్దోన్ని.  నాకు నలుగురు చెల్లెళ్ళు. ఇద్దరు తమ్ముళ్ళు. వాళ్ళందరికీ నేనే పెళ్ళిళ్ళు చేసినాను.

సన్నకారు రైతుల దగ్గర ఒకటిరెండు ఎకరాల పొలం కౌలుకు తీసుకుని దాంట్లో కష్టపడి పండించిన పంటతో సంవత్సరం పాటు జీవించాల్సి వచ్చేది.  అది చాలక తమలపాకులు బుట్టలో తీసుకుపోయి అమ్మి జీవించేవాళ్ళం.  నేను కూడా చిన్నప్పట్నించి తమల పాకులు అమ్మడానికి పోతావుంటి.  మాకు రెండు దున్నపోతులు వుండేవి.  వాటికి గడ్డికావాల. ఆ గడ్డికోసం మాపల్లెకు దగ్గరలో శింగనమల (శృంగనమల, శింగనమల అయింది) కొండకు పోయి గడ్డికోసుకుని వచ్చేవాన్ని.  ఐదోతరగతి అయిపోయేటప్పుడు మా పరిస్థితి చూసి చలించిపోయి మా టీచరు మదనగోపాల్‌సారు శింగనమలో హైస్కూలు హెడ్‌మాస్టరుగా ఉన్న చిత్తరంజన్‌దాస్‌ సారును కలుసుకోమన్నాడు.  మదనగోపాల్‌సారు మాకు దూరపు బందువుకూడా.  హెడ్‌మాస్టరు చిత్తరంజన్‌దాస్‌సారు సాయం మరువలేనిది.

ఒక పక్క కూలీకి పోతూ చదువుసాగించినాను.  ఎప్పుడు అవసరమైతే అప్పుడు మా హెడ్‌మాస్టరు సారు ఇంటికి పోతే వాళ్ళ ఇంట్లో ఉన్నది మాకు పెట్టేవాళ్ళు.  నేను తినేసి వచ్చేసేవాన్ని. 1962-63లో భయంకరమైన కరువు వచ్చింది.  శింగనమల చెరువులో కూడా నీళ్ళు లేవు. కరువులో పాపంచి, ఈత గడ్డలు తినేవాళ్ళం.  భయంకర గడ్డుకాలం అది ఒక కఠోర జీవితం.  కడపలో ప్రొద్దుటూరులో కెసికెనాల్‌ కాలువ పనులకు మా అమ్మానాన్న వలసపోయినారు.  దాంతో మా నాయన పిన్నమ్మ, ఆ పిన్నమ్మ కొడుకు (చిన్నాయన) ఊర్లో వుండిపోయినారు.  మా చిన్నాయనకు రెండు కాళ్ళులేవు. 

వాళ్ళు పూర్ణకుడాలు, కర్జికాయలు తయారుచేసి అమ్మేవారు.  జయరాంపల్లె, నార్పల, నార్పల చుట్టుపక్కల పల్లెలకు పోయి అవి అమ్ముకొని వచ్చేవాళ్ళం.  మాకు ఎస్‌.ఎస్‌.ఎల్‌.సి. పరీక్షలకు అనంతపురంలో సెంటరు వేసినారు. అవి 11రోజుల పరీక్షలు.  మాకు అనంతపురంలో బంధువులు ఎవరూ లేరు.  లాడ్జీల్లో వుండే స్తోమత లేదు.  మా నాన్న పిన్నమ్మ (చిన్నవ్వ) ఆమె కొడుకు (చిన్నాయన), నేను అనంతపురంలో పవర్‌ ఆఫీసు గోడకు గోతం పట్టలతో ఒక చిన్న డేరా కట్టుకుని గుంతపొంగనాలు, దోసెలు చేసుకుని తిని వీధిలైట్ల కింద చదువుకున్నాను. అదొక భయంకర అనుభవం.  పరీక్షలయినాక మా చిన్నవ్వతో కలిసి నేను మాచిన్నాయనను భుజాన ఎక్కించుకొని ఒక గంప నెత్తిన పెట్టుకొని దంతులూరు, నీలంపల్లె, ఆకుతేడు, కరుట్లపల్లె, ఇల్లూరు ఇలా అన్ని పల్లెల్లో పూర్ణకుడాలు, కర్జికాయలు అమ్ముకుంటూ పోయేవాళ్ళం.  ఇల్లూరులో నాతోపాటు ఎస్‌.ఎస్‌.ఎల్‌.సి పరీక్షలు రాసిన సత్యనారాయణరెడ్డితో కలిసినాను.  అతనిది ఆ వూరే.  ఇప్పుడు ఆయన ఎన్‌.సిగా రిటైర్‌ అయినాడు. అక్కడ వాళ్ళకు నీళ్ళు పారతాయి.  అక్కడ వరిమళ్ళు కోతలు జరుగుతూవుండేవి. వాళ్ళింటిపక్కన వుండే పీర్లచావిడిలో దిగి అక్కడే వుండేవాళ్ళం. కర్జికాయలు, కుడాలు చేసుకొని మళ్ళలో పనిచేసే కూలీలకు, రైతులకు అమ్ముతాంటిమి.  అప్పుడు వస్తుమార్పిడి ఉండేది.  వడ్ల గింజలు ఇచ్చేవారు.  నేను రాత్రిపూట ఆ వూర్లో వుండే రాధాకృష్ణ ఆయిల్‌మిల్లులో పని చేసేవాన్ని కూలీ 2.5 రూపాయలు ఇచ్చేవారు.  ఆ డబ్బుల్తోనే ఫ్యాంటు, చొక్కా కొనుక్కున్నా.  అప్పట్లో ఫ్యాంటు తొడుక్కొవాలని నాకొక కలగా వుండింది.  ఆయిల్‌ మిల్లులో పనిచేసేటప్పుడు ఒకసారి ఆయిల్‌ గుంతలో పడినాను.  అది మోకాలులోతు ఉండింది.  మరోసారి ఆయిల్‌ చిట్లి మీదపడింది.  బొబ్బలు వచ్చినాయి.

ఎస్‌.ఎస్‌.ఎల్‌.సి రిజల్ట్స్‌ వచ్చినాయి.  పాసైనాను.  కొన్నాళ్ళు అనంతపురంలో గుల్జార్‌పేటలో ఇబ్రహీందాస్‌తో పాటు ఒక గుడిసెలో వుండేవాన్ని.  ఆ గుడిసె రూ.50/-లు బాడుగ.  ఇంతలో ఆదోనిలో ఉద్యోగం వచ్చింది.

మాతాత పేరు సొంటి దాసప్ప.  ఇంటిపేరును మా హెడ్‌మాస్టరు ఇంగ్లీషులో రాసేటప్పుడు  ఃూశీఅ్‌ఱః, ఃూaఅ్‌ఱః లాగా రాసేవాడు.  నేను నా ఇంటిపేరు శాంతి అయితే బాగుందని నా పేరును శాంతిగా మార్చుకున్నాను.

మీ ఉన్నత విద్యావిశేషాలు ....

మలేరియా డిపార్టుమెంటులో ఉద్యోగం వచ్చింది.  కొన్నాళ్లు ఆదోనిలో పనిచేసినాను.  కాని నాకు అది నచ్చలేదు.  చిత్తరంజన్‌ దాస్‌ సారు నన్ను ఓరియంటల్‌ కళాశాలలో తిరుపతిలో చదవడానికి పంపించినారు.  అక్కడ చేరినాక సాహిత్యం అధ్యయనం చేసినాను.  చందో పద్యాలు, అవధానం చేయడం నేర్చుకున్నాను.  అవి గొప్పవని ఆ రోజుల్లో ఒక భ్రమగా ఉండేది.  నాగ సిద్ధారెడ్డి, త్రిపురనేని మాకు క్లాసులకు వచ్చి చెప్పేవారు.  వారి ప్రభావంతో నేను మారిపోయినాను.  1969లో విద్వాన్‌ పూర్తి చేసినాను.  టీచరుగా నాకు సింగనమల స్కూలులోనే అపాయింట్‌మెంటు వచ్చింది.  మా హెడ్మాస్టరు చిత్తరంజన్‌దాస్‌ దగ్గరే నేను టీచరుగా చేరినాను.

సాహిత్యంలోకి ప్రవేశం ఎలా జరిగింది..

1973లో విమలగారితో నా వివాహం జరిగింది.  ఆమె కూడా రాయదుర్గంలో టీచరుగా పనిచేసేది.  అప్పట్లో మాత్రా చంధస్సులో గేయాలు రాసేవాడిని.  అవధానాలు చేసేవాడిని. ఒకసారి ఆశావాదిగారు నన్ను ఆయన పనిచేసే స్కూలుకు పిలిపించి అవధానం చేయించినారు.  కొలుకలూరి ఇనాక్‌, రామచంద్రయ్య, గాడేపల్లి కుక్కుటేశ్వరరావు మొదలైన కవుల సమావేశాలకు హాజరయ్యేవాడిని.  సినారే సాహిత్యాన్ని అధ్యయనం చేసినాను.  మొదట్లో ప్రేమకథలు రాసినాను.  1972లో రక్తపుముద్ద పిలిచింది కథాసంపుటి వేసినాను.  1976లో రాయదుర్గంలో వుండగా చైతన్య భారతిని స్థాపించాము.  కంబదూరి షేక్‌ నబీ రసూల్‌, కె. జగదీష్‌, కాటం గోవిందప్ప నేను కలిసి జాతీయ కవి సమ్మేళనం జరిపాము. 1976లో నడిరేయి నగరం కవితా సంపుటి వేసినాను.  ఇది గేయ సంపుటి. 1976లో రాస్తా కథల సంపుటి తీసుకొచ్చాను.  1978 నాటికి నాలో మార్చు వచ్చింది.  అవధానానికి స్వస్తి పలికినాను.  అది సర్కస్‌ ఫైట్‌ లాంటిదని నాకు అర్థమైంది. నా భావజాలంలో మార్పు వచ్చింది.  1980లో మాధురి అనే ప్రేమ నవల రాసినాను.

సింగమనేనిగారి జూదం కథాసంపుటి నన్ను ప్రభావితం చేసింది.  దాంతో 1985లో నేను రాసిన దళారి కథ ఆంధ్రప్రభలో అచ్చుఅయింది.  1999లో పల్లేరు ముల్లు కథాసంపుటి రాసినాను.  2000లో పెన్నేటి మలుపులు నవల రాసినాను.  తెలుగు దేశం అధికారంలోకి వచ్చినాక వచ్చిన మార్పులను ఇందులో ప్రస్తావించాను.  2000 నుండి 2004వరకు కాలం కథలు వార్తలో మాండలికంలో రాసినాను.  అవి 2004లో నాగలికట్ట సుద్దులుగా వచ్చింది.  నమ్ముకున్న రాజ్యం కథల సంపుటి 2004లో వచ్చింది.

2003-2004లో కరువు విపరీతంగా ఉండింది.  ఆత్మహత్యలు పెరిగినాయి.  రైతు ఆత్మ హత్యల నివారణాయాత్ర జిల్లా రచయితల సంఘం తరుపున చేసినాము.  ఇనుప గజ్జల తల్లి కథల  సంపుటి వేసినాము.  2014లో కొండచిలువ కథల సంపుటిని, 2017లో బతుకుబండి కథల సంపుటి, కొత్త అక్షరాలమై కవితా సంపుటిని తీసుకొచ్చాను.

ప్రస్తుత సాహిత్య ధోరణులపై మీ అభిప్రాయం...

ఉద్యమాల ద్వారా సాహిత్యం వచ్చింది. చుండూరు, పొదిరికుప్పం, కారంచేడులో దళితులపై జరిగిన సంఘటనల ద్వారా దళిత సాహిత్యం వచ్చింది. అంటరానివసంతం, పంచమం, ఉక్కుపాదం, నిప్పులవాగు, ఎదురగ్గి, అద్దంలో చందమామ ఇవన్నీ దళిత సాహిత్యాన్ని ప్రతిబింబించే నవలలు.  బహుజన చైతన్యం వచ్చాక వృత్తుల కథలు వచ్చాయి.  చిక్కనవుతున్న పాట వచ్చింది.  కుర్చీ నాటకం ప్రస్తుతం సాంస్కృతిక శాఖలో డైరెక్టరుగా పని చేస్తున్న విజయ భాస్కర్‌ అప్పట్లోనే రాసినారు. 

మాండలికంపై మీ అభిప్రాయం...

పాత్రోచిత సంభాషణల్లో మాండలికం తప్పనిసరిగా రాయాలి.

మీ ప్రాపంచిక దృక్పథం...

శ్రమములోన బుట్టు సర్వంబు తానౌను అని వేమన చెప్పిన శ్రమను నమ్ముతాను.  శ్రమే సమాజానికి మూలం.  హేతువాదాన్ని, భౌతిక వాదాన్ని నమ్ముతాను.  ఏ రచనైనా వాస్తవికతకు దగ్గరగా ఉండాలి. తప్పనిసరిగా కళాత్మకత జోడించాలి. సమాజాన్ని పరిశీలించడం ద్వారానే నేను మారినాను. నేను నాస్తికున్ని . నా జీవితపు అనుభవాల ద్వారానే నేను పరివర్తన చెందినాను. అలాంటి వాళ్ళు హేతుబద్దంగా ఉంటారు.  మనిషికి హేతుబద్దత చాలా ముఖ్యం. నేను హేతుబద్దంగా ఉంటాను.

మీరు పలు పురస్కారాలు అందుకున్నారు.అలాగే మీ ట్రస్టు ద్వారా పురస్కారాలు కూడా అందిస్తున్నారు..

విమలా శాంతి సాహిత్య సామాజిక సమితిని ఏర్పాటు చేసి సమాజం కోసం, సాహిత్యం కోసం కృషి చేసేవారిని సన్మానించడం చేస్తున్నాను.  సాహితీ సృజన చేస్తున్న వారి కథలకు, కవిత్వానికి ప్రతి సంవత్సరం ఒక బహుమతిని పురస్కారాన్ని అందిస్తున్నాను.

భవిష్యత్‌ రచనలు...

వెట్టికి వెట్టి ఒక దళిత అస్తిత్వ నవల, సిరివరం మీట్‌ మార్కెట్‌ ఒక బహుజన అస్తిత్వ నవలిక, రక్షక తడులు ఒక ప్రాంతీయ అస్తిత్వ నవలిక ఇవన్నీ 2018లోపే తీసుకొస్తాను.

కొత్తగా రాస్తున్న యువతకు మీ సందేశం...

యువతరం నిలకడగా ఆదునిక సాహిత్యాన్ని అధ్యయనం చేయాలి.  సాహిత్యంలో సమాజంలో వస్తున్న పరిణామాల్ని క్షుణ్ణంగా నిశితంగా పరిశీలన చేస్తూ ఏదిరాసినా సమాజానికి ఉపయోగపడేలా రాయాలి.  హేతుబద్దంగా పదిమందినీ ఆలోచింపజేస్తూ రచనలు చేయాలి.  అభివృద్ధిలో ఆధునికత వ్యక్తం కావాలి.  సమాజంలో జరిగే సంఘటల్ని కథావస్తువుగా మలిచే నైపుణ్యం పెంపొందించుకోవాలి.  వీటిని నిత్య లక్షణాలతో సమాజ హితం కోసం సృజన చేయాలి.