కన్నీటి అలల్ని మోసుకొచ్చిన కవిత్వం

విశ్లేషణ

- కెంగార మోహన్‌ - 9000730403

మనిషి జీవితం వైవిధ్యంగానూ, సంక్లిష్టంగానూ, వైరుధ్యాలతో సాగిపోతున్నది. వాస్తవిక పునాదుల మీదు పరచుకున్న కలలైతే మాత్రం కలకాలం నిలిచే ఉంటాయి. భ్రమల్లో జీవిస్తుంటే మాత్రం అస్తవ్యస్థ పయనమే అవుతుంది. ఈ క్రమంలో కవి పాత్ర క్రియాశీలమైనది. ప్రజల్ని చైతన్యవంతం చేస్తున్న ప్రజాసాహిత్యమే ఈ దేశానికి దిశానిర్ధేశం చేసేది. అందుకే కవి, రచయిత ఏ పక్షాన ఉండాలి..ఎవరి పక్షాన ఉండాలి నిర్ధారించుకోవాల్సి  ఉంటుంది. ఇక్కడ మాక్సీం గోరి చెప్పిన మాటల్ని గుర్తు చేసుకోవాల్సిందే. '' Iఅ ఱ్‌ర పaరఱర aత్‌ీ ఱర ్‌ష్ట్రవ ర్‌తీబస్త్రస్త్రశ్రీవ టశీతీ శీతీ aస్త్రaఱఅర్‌. ుష్ట్రవతీవ ఱర అశ్‌ీ రబషష్ట్ర అశీతీ షaఅ ్‌ష్ట్రవతీవ  పవ aఅవ సఱటటవతీవఅ్‌ aత్‌ీ పవషaబరవ ఎaఅ ఱర అశ్‌ీ a షaఎవతీa, ష్ట్రవ సశీవరఅ-్‌ టఱఞ తీవaశ్రీఱ్‌వ పబ్‌ వఱ్‌ష్ట్రవతీ aటటఱతీఎర శీతీ షష్ట్రaఅస్త్రవర శీతీ సవర్‌తీశీవర ఱ్‌ '' అంటాడు. అందుకే కవి సమాజ నాఢీ పట్టుకోవాలి. సమాజగమనంలోని ప్రతి పరమాణువును పరిశీలించి ఆయా మార్పుల్ని, మార్చుకుంటున్న దిశల్ని బేరీజు వేసుకుని అక్షరీకరించి కవిత్వం రాయాలి. బహుశా ఈ కవి అదే పని చేస్తున్నాడని పిస్తోంది. ఇటీవల కాలంలో  ఊదారంగు కలలు పేరుతో విజయచంద్ర సాహిత్యలోకానికి కవిత్వం అందించాడు. ఈ ఉత్తరాంధ్ర కవి కవిత్వంలో లోతైన హృదయాన్వేషణ, ఎక్కడో తీగకు అల్లుకు పోయిన భావాల్లాంటి కలల అలలు నిద్రలేపుతాయి. భావుకతతో ఓ వైరాగ్య భావాన్ని మదిపై కుమ్మరిస్తాడు. అది నిస్సత్తువతో కూడిన చేతనంతో కూడిన భావన. కవి హృదయం సమాజం పట్ల ఇంత భాధ్యతగా ఉంటుందా అనిపించే కవిత్వం అందించాడు. ఆ కవితా పంక్తుల కన్నీటి చుక్కలు రేఖామాత్ర పరిచయంగా చూస్తే...

కన్నీళ్ళు దాచే వీరులు

గాయాల్ని కనిపించనివ్వరు

అవమానాలకు చలించరు

బెదిరింపులకు భయపడరు

ప్రలోభాలకు పొంగిపోరు

ఆకాశమంత నిజాన్ని భూమంతా పర్చి

పాత నేలకు కొత్తరంగులు వేసి

ఇంద్ర ధనుస్సులు సృష్టిస్తారు

సూర్య తేజస్సులా వ్యాపిస్తారు

గలగల పారే నదుల వేగం

అందుకుంటారు..(వీరులు)..నిజమే కదా..ఇంతటి త్యాగం ఎవరికుంటుంది. కవిత్వాన్ని సాదాగా చెబుతూతే అకస్మాత్తుగా లోతుల్లోకి ప్రవేశించి తడుముతాడు. దేశంపై  అవిభాజ్యమైన ప్రేమ గుండెలో గూడుకట్టుకున్న కవిగా ఇక్కడ కనబడతాడు. ఈ కవిత్వం గాయాల కవిత్వం. అనేకానేక సామాజిక వస్తువుల సంగమం. తనకు  తానేదో రాసి పడేయ్యడం కాదు..కవి పరిష్కారం అన్వేషించాలి. ఎలా వెతకాలి..

సహించలేని దేహాగ్ని

రగిలిపోతున్న కాలాగ్ని

ఆత్మహత్యల ముఖాగ్ని

విడిచిపెట్టేదెక్కడో

ఎవడో ఒకడురాడా

అందుకోవడానికి

ఆయుధంలా మలచడానికి

మంచం మీద భూకంపంలా

విశ్వమంతా కదిలిస్తూ

రహస్య కవిత్వం రుచిస్తున్నా..(నిద్రరాక).దేహం ఎంతగా మండిమంటైతేనే ఈ సమాజానికి దివీటీ కాగలదు. ఎన్ని కలలు గన్నాడో..ఎన్ని నిద్రలేని రాత్రుల్లో కన్నులు కాయలు కాచాయో..అది రహస్యకవిత్వం రుచించడానికేనా..? తన స్వప్నాల్లో ప్రాపంచిక దృశ్యాల్ని ఆవిష్కరించడానికేనా..?ఇది నిజం కాదా..అక్షరసత్యం కూడా..కొన్ని సందర్భాల్లో కనే కలలు .. ఆ కలల కవితలు ఇలా వుంటాయి..

మాటలన్నీ నిప్పంటుకొని

కవితలన్నీ నగరి మృతుల్లా

కాలిపోయి, బొగ్గైపోయి..

ఇక్కడంతా గొప్ప శోకం పరితాపం

అమ్మో అయ్యో

పెడబొబ్బలు కేకలు

హాహాకారాలు ఆర్తనాదాలు(పెంగ్విన్‌)..ఇన్ని దృశ్యాల్ని చూస్తాడు. కవి అంతరంగమైదానం విశాలంగా లేతగడ్డిపరచుకున్నట్లుంటుది కాబోలు. నడుస్తున్న దారిలో చిన్న ముల్లున్నా పక్కకు వెళడం కాదు..ఏరేసుకుంటూ వెళ్ళాలనుకుంటాడు. మరొకరికి బాధ కలగకూడదని పరితపించే సున్నిత హృదయుడీ కవి. కవిత్వంలో సౌందర్యం కంటే, వస్తు, శిల్ప, భావుకత కంటే, అనిర్వచనీయ ఎత్తుగడలకంటే కవిత్వం హృదయం నిండా అల్లుకుపోవాలనే కాంక్షే కనబడుతుంది. చాలా చాలా సామాన్యాక్షరాలతో కవిత్వం సృష్టిస్తాడు. ''కన్నీళ్ళలా కళ్ళల్లోంచి జలజల జారే గుండె తలుపు తట్టి తట్టి పిలిచే వాళ్ళే గదిలో కూర్చొని ప్రియభాషణ చేసే వారే ఆకుపచ్చని జ్ఞాపకాలు వారందరూ మావాళ్ళే..''మాట్లాడుతున్నట్టే  ఉంటుంది..చెబుతున్నట్టే ఉంటుంది..మౌనంగా విధ్వంసం సృష్టిస్తుంది. కవి చూస్తున్న కోణం అలాంటిది మరి. విజయచంద్ర కవిత్వం చదువుతున్నంత సేపూ గుండె తేలికౌతుంది.  తన కవిత్వంలో చాలా దూరమే ప్రయాణించాడు. కలిసినడుస్తూ.. కవిత్వంతో ఎన్నో ఊసులు చెప్పి ఉంటాడు.  ఎన్నో ఆవేదనల్ని పంచుకుని ఉంటాడు..అందమైన రంగురంగుల కలలే కాదు.. అందుకేనేమో కవి పయనం ఇలా సాగుతుంది...

ఇంత దూరం వచ్చాక తెలిసింది

ఈ దారి ఎటువంటిదో

ఎన్ని దృశ్యా దృశ్యాలను చూపిందో

ఎన్ని గుండెల్ని తాకిందో

ఎన్ని మలుపులు తిరిగిందో(మజిలి)..కవిత్వ గరిమనాభి దగ్గర నిటారుగా నిల్చుని సమాజాన్ని... వర్తమాన సమాజంలో తనూ మమేకమై, జీవిస్తున్న మనుషుల్ని చూస్తున్న కవిత్వ చైతన్య శీలి విజయచంద్ర..ఒక్కమాటలో చెప్పాలంటే కలాన్ని కత్తిగా ఝళిపిస్తున్న కవి. సమాజ పురోభివృద్ధికి త్రికరణశుధ్దిగా కృషిచేస్తున్న కవనసేద్యగాడు. అందుకేనేమో '' నా కవిత్వపు బోధి వృక్షం క్రింద ఒంటరిగా ఒక్కడివే కూర్చొని నిశ్శబ్ధంగా కళ్ళు మూసుకొని ధ్యానించు పదే పదే నా కవితను పఠించు '' అంటాడు. ఈ విశాల విశ్వంలో మనిషి స్థానమెంతో దక్కే జీవితమెంతో..మన ఉనికి ఎంతో స్పష్టంగా చెప్పగలిగిన కవి. కవిత్వంలో వాస్తవిక జీవితం నిక్కచ్చిగా ప్రతిఫలించాలని కోరుకుంటాడు. ప్రతీ కవిత వాస్తవాన్ని స్పృశిస్తుంది. వాస్తవిక కవిత్వ భావచిత్రాలు తమ లక్ష్యాన్ని సాధిస్తాయని బలంగా నమ్ముతాడు. అటువంటి కవిత్వమే రాయాలనుకుంటాడు. అలా రాసిన వాళ్ళు సాహిత్యంలో రావిశాస్త్రి, గురజాడ, శ్రీశ్రీ, చెరబండరాజులు మాత్రం కనిపిస్తారు. ఈ కవి కూడా  వాస్తవాన్ని కలగనే స్వాప్నికుడు. తనకంటూ స్పష్టంగా నిరిష్టంగా ఒక జెండా, అజెండా కలిగి ఉన్నవాడు..ఈ ఊదారంగు కలల కవిత్వంలో వల అద్భుతమైన కవిత..

దేశమంతా ఒక గాడ్సే గుండు తిరుగుతోంది

సంఘీభావ మిత్రులారా

క్రైస్తవాలయాల్లో దూరుతోంది

మసీదుల్లో వెతుకుతోంది

ప్రార్థనా స్థలాల్లో గాలిస్తోంది

కోవిళ్ళ పునాదులు కదిలిస్తోంది

దైవ భక్తుల సమూహాలలో

సంశయ దృష్టితో తొంగి తొంగి చూస్తోంది

నువ్వు ఎదురైతే

గుండెలను చీల్చేస్తుంది

గొంతు నులిమేస్తుంది. ఈ కవితలో అంతర్లీన రహస్యం మతోన్మాదం. మనం ఏం తినాలో తిన కూడదో నిర్ణయించుకునే బతుకులు బతుకుతున్నాం. తిండికి కూడా స్వేచ్చ లేకుండా చేస్తున్న దుర్నీతి పాలకుల వైఖరిని ఈ కవిత ద్వారా ఎండగడతాడు. ఇటుంటి కవితలు ఈ కవిత్వంలో చాలానే ఉన్నాయి. కవి నిరంతరం కలల కంటాడు. కలల సాకారానికి తపన పడతాడు.  కావాల్సిన సమాజం కోసం కవిత్వంతో శ్రమిస్తాడు. సంఘర్షణతో కూడిన పోరాటం..ఆయుధం మాత్రం కలమే. అందుకే ఈ కవి ''కలమే నా ఆయుధం దాన్నే గట్టిగా పట్టుకున్నా'' అంటాడు.