వెన్నెల కురిసిన రాత్రి

కథ 

- టి.వి. -  7382863523

నిశిరాత్రి మరిపించే నిండు వెన్నెల కొండల చాటున సూర్యుడిలా మబ్బుల మాటున అందంగా నిండు పున్నమి రేరాజుగా చంద్ర కిరణాలతో శ్వేతవర్ణం కురిపిస్తున్నాడు. అంత అందమైన వెన్నెల చూడడం ఒక ఎత్తు. ఆ అందమైన వెన్నెల ఆహ్లాదాన్ని ఆస్వాదించడం మరో ఎత్తు. తన ఆలోచనల్లో వున్న గోపాలం ఈ లోకంలోకి వచ్చాడు. 'ఓ' ఈ రోజు పౌర్ణమి కదా, రాత్రి సమయం 7 గం|| అవుతోంది. కొడుకు, కోడలితో వెళ్ళాలనుకొన్నాను. మరి వీళ్ళు ఏమి చేస్తున్నారో అని హాల్లోకి వచ్చాడు. గోపాలం, మంగమ్మా! అని పనిమనిషిని పిలిచాడు. ఏం అయ్యగారూ! అంటూ ఆమె వచ్చి నిలబడింది. పిల్లలు భోజనం చేశారా? అని అడిగాడు. చేశారు అయ్యా అని చెప్పింది. అయితే ఈ పూటకు పిల్లలు మాత్రమే ఇంట్లో వుంటారు. వాళ్ళను దగ్గరలోనే ఉన్న వాళ్ల అమ్మమ్మ దగ్గర  పడుకోబెట్టమని కోడలితో చెప్పు అన్నాడు. సరే అయ్యా అంటూ మంగమ్మ అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోయింది. గోపాలం అతని సొంత చెల్లెలు గీత కూతురు లతను తన కోడలుగా చేసుకొన్నాడు. కొడుకు మధు, కోడలు లత అతనికి రెండు   కళ్ళు, ఆ కుటుంబం నిత్య ఆనందాల హరివిల్లుగా వుండాలన్నదే అతని జీవిత ధ్యేయము. ఏరా మధు ఏం చేస్తున్నారు, నీవు, నీ భార్యా రడీ అయ్యారా లేదా బయటకు వెళ్ళాలి అంటూ గోపాలం పిలిచాడు. వస్తున్నాము మామయ్యా అంటూ అప్పుడే ముస్తాబై కోడలు, ఆమె వెనకే కొడుకు బయటకు వచ్చారు.

ఈ రోజు పున్నమి కదా, మన ప్రయాణం మీకు తెలుసు, ఎందుకింత ఆలస్యం. ఇప్పటికే సమయం  తొమ్మిదయ్యింది పదండి అంటూ ముగ్గురు బంగ్లా నుండి బయటకు వచ్చారు. కారు బయలుదేరింది. గోపి డ్రైవింగ్‌ చేస్తున్నాడు. కొడుకు కోడలు వెనుక సీట్లో కూర్చున్నారు. ఎవరి ఆలోచనలు వారివి. సముద్రం తీరం వెంబడి వేసిన తారురోడ్డు మీద కారు వేగంగా ముందుకు దూసుకుపోతున్నది.

సముద్రం ఎదురుగా ఓ అందమైన బృందావనంలో పచ్చల పతకాలు, మరకత మాణిక్యాలతో పొదిగి, దివ్యమైన కాంతులు వెదజల్లే ఆధునాతన భవంతి అది. పగలు చూస్తే దాని అందచందాలు అర్థం కావు. ఆ యమునా నది ఒడ్డున బృందావని ఎలా వుంటుందో తెలియదు కాని, నిత్యం మువ్వల సవ్వడుల్లా ఎగసిపడే కెరటాలు, రతీమన్మథులు కలసిపోయినట్లు దూరంగా సమద్రము ఆకాశము కలసిపోయిన దృశ్యం. సముద్రానికి ఎదురుగా విశాలమైన మైదానంలో మనసును ఆకర్షించే చెట్లు, పూల మొక్కల ఘమఘుమల మధ్య అల్లావుద్దీన్‌ సృష్టించిన అద్భుత భవంతిలా లతలతో అల్లుకుపోయి నిత్య మధురానుభూతులు అందిస్తూ, పాలవర్షంలో తడిసినట్లు కన్పించే స్వచ్ఛమైన పాలరాతి భవనం, భవంతికి చుట్టూ విరబూసిన హరితవనాల అందాలు. బృందావనం అంటే ఇదే మరి. తన ఆలోచనలకు ప్రతిరూపకంగా, అపురూపమైన డిజైన్‌తో నిర్మించిన ఈ బృందావనం అంటే గోపాలానికి చాలా ఇష్టం.

కారు భవంతి పోర్టికోలోకి రాగానే బాబూగారూ! అంటూ వాచ్‌మెన్‌ రామయ్య ఎదురొచ్చాడు. రామయ్య గోపికి నమ్మినబంటులా, భవంతికి రక్షకుడిగా వుంటున్నాడు. అందరూ లోపలికి వచ్చారు. ఏదైనా అవసరమని అడుగుతారేమోననని రామయ్య ఎదురుచూస్తున్నాడు. ఏమి పనిలేదంటూ గోపి అతనిని పంపించేశాడు. మేడపైన పడకగదిని చూపిస్తూ మీరుకూడా వెళ్ళండంటూ కొడుకు, కోడలకి సంకేతం ఇచ్చాడు. తను తన గదికేసి చూస్తూ లోపలికి వెళ్ళాడు. మధు, లత కూడా వారి రూంలోకి వెళ్ళారు. ఏమండీ! అంటూ మొదలెట్టింది లత. పౌర్ణమి వస్తే చాలు మామయ్య మనల్ని ఇక్కడకు తీసుకువస్తారు ఎందుకండి? అక్కడ కూడా మన ఇల్లే కదా. ఆయన కూడా అక్కడే వుండవచ్చు కదా. ఇక్కడ ప్రత్యేకత ఏముంది? అమ్మ దగ్గర పిల్లల్ని వదలిపెట్టి రావడం నాకు ఇష్టంగా లేదు. అలా అని మామయ్యకు చెప్పలేను. ఆయన అర్థం చేసుకోరు. ఆయనకు అంతగా అనిపిస్తే ఆయన ఒక్కరే వచ్చి పడుకోవచ్చు కదా? మనకెందుకీ అవస్థ, మరి రేపు పొద్దున మీటింగ్‌ ఉందన్నారు. మనం ఎప్పుుడు లేస్తామో, ఇంటికి ఎప్పుడు వెళ్తామో అంటూ నిట్టూర్చింది లత. ఒట్టి మాటలేనా గట్టి కబుర్లేమైనా ఉన్నాయా అంటూ మధు గోముగా ఛలోక్తి విసురుతూ (మధుకు ఆ ఇల్లంటే చాలా ఇష్టము, కాని ఎందుకో తెలియదు) భార్యను దగ్గరగా తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. భర్త కోరికను కాదంటూనే బాధ్యతలను గుర్తు చేసింది లత. చేసేది ఏమీలేక మధు, లత ఇద్దరూ నిద్రలోకి జారుకొన్నారు. అర్ధరాత్రి ఒంటిగంట కావొస్తోంది. మధుకి అనుకోకుండా మెళకువ వచ్చి లేచాడు. పగలంతా అలసిపోవడంతో వెంటనే నిద్రపట్టేసింది. ఇక్కడ సముద్రపు ఒడ్డున చాలా చల్లగా ఆహ్లాదకరంగా ఉన్నది వాతావరణం. వెంటనే తండ్రి గుర్తుకు వచ్చాడు. నాన్నగారు పడుకున్నారా? ఒక్కరే ఉన్నారు కదా వెళ్ళిచూడ్డం మంచిదే అనుకొంటూ, అలవాటుగా మెల్లగా తలుపు తట్టాడు. తలుపు గడియపెట్టలేదు కాబోలు మెల్లగా తలుపు తెరుచుకొన్నది. లోపలికి తొంగిచూశాడు. నాన్నగారు తనకిష్టమైన పట్టెమంచంపైన లేరు. పట్టెమంచం పాతదైనా అది వాళ్ళ అత్తగారు ఇచ్చినది, దానిపై పడుకొంటే అమ్మ ఒళ్ళో పడుకున్నట్లు వుంటుందని నాన్నగారు ఆ మంచాన్ని ఇక్కడే భద్రంగా వుంచారు. బాత్‌రూంలోకి వెళ్ళారా అని తొంగి చూశాడు. కాని అక్కడా లేరు. ఎక్కడికి వెళ్ళివుంటారని ఆలోచిస్తూనే మంచంపై కూర్చున్నాడు మధు. తలగడ ప్రక్కకు జరిగిపోయి దాని క్రింద వున్న డైరీ కన్పించింది. ఓ! ఇది నాన్నగారిదే అని దగ్గరకు తీసుకొని అప్రయత్నంగానే డైరీ తెరిచాడు. నాన్నకు డైరీ వ్రాయడం చాలా ఇష్టం. అంతే కాదు అది ఎప్పుడూ తిరగేస్తూ వుంటారు. దాని గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు. కాని ఇప్పుడు నాన్నగారు ఇక్కడ లేరు. ఏకాంతంగా వున్నాను. డైరి చదవడమా! మానడమా అని ఆలోచిస్తూనే పేజీలు తిప్పడం ఆరంభించాడు మధు. మొదటి పేజీలో అమ్మానాన్న బ్లాక్‌ అండ్‌ వైట్‌ ఫోటో భద్రంగా అతికించారు. తర్వాత పేజి తిప్పగా మాది పెద్దలు కుదిర్చిన పెండ్లి, బతకడం ఎలాగో తెలియదు. బంధం ఏర్పడింది. నూరు రూపాయల జీతంతో నూరేళ్ళ జీవితం మొదలైంది. మొదటిరాత్రి అందరూ వూహించుకొన్నాట్లు ఏర్పాట్లు లేవు. పిండివంటలు లేవు. అత్తగారు ఇచ్చిన పాత పట్టె మంచం వుంది. కాని పరుపుకు బదులు బొంతలు ఇచ్చారు. అప్పుడే ప్రారంభమైంది, ఉన్నదాంట్లో సర్దుకుపోవాలని. ఇద్దరం చిరునవ్వులతో ఒక్కటయ్యాం. అక్కడ నుండి ఆమె జీవితమంతా అంతా సర్దుకుపోవడంతోనే సాగింది. చూస్తూండగానే సంవత్సరం తిరిగింది. మేము ఇద్దరం ముగ్గురైనాం. మగపిల్లవాడు ముద్దుగా మధు అని  పేరు పెట్టుకున్నాం. అందాల బ్రతుకు సౌధం నిర్మించాలని వున్నా ఆర్థిక పరిస్థితిలో పురోగతి లేదు. చాలీచాలని జీతము. ఎప్పుడైనా పండ్లు తిందామని తెస్తే ఎందుకండీ ఇలా డబ్బు దుబారా చేస్తారు, డబ్బులు వుంటే బాబు పాలడబ్బాకైనా పనికొస్తుంది కదా అని అంటూండేది. కోర్కెలన్నీ మూటకట్టి  వుట్టిమీద పెట్టి సర్దుకుపోవడం నాకూ నేర్పింది. పండుగరోజు పిల్లవాడికి చొక్కా లాగూ కొన్నాను. రాధ గుర్తుకు వచ్చింది. మంచి చీర కొనడానికి డబ్బులే లేవు. రోడ్డు ప్రక్కన షాపింగ్‌మాల్‌లో చౌకగా దొరుకుతున్నాయని 80 రూపాయల్లో ఒక చీరకొన్నాను. కాని నాకు బట్టలు లేకుండా ఆమె చీరను స్వీకరించదు. పైగా గొడవ చేస్తుంది. అందుకనే సంతలో సెకెండ్స్‌ బట్టలే అమ్మేచోటుకు వెళ్ళి వున్నవాటిలో బాగా కన్పించే ఒక ప్యాంటు, చొక్కా కొన్నాను. వాటిని తీసుకొని ఇంటికి వెళ్ళి, రెడీమేడ్‌ డ్రస్సని నమ్మబలికాను. కాని ఆమె నిజం గ్రహించి కూడా అవునా భలేగా వున్నాయి అంటూ సంతోషం వ్యక్తం చేసింది. ఇంతలో నేను తెచ్చిన చీర చూసి కోప్పడింది రాధ. ఎందుకండీ చీర కొన్నారు. ఇప్పుడు ఏమి అవసరం వచ్చింది. పోయిన నెలలో కొన్న చీర వుంది కదా అంటూ మురిపెంగా నిష్టూరమాడింది. కాని అది ఆమె కొన్న చీర కాదని పక్కింటి అన్నపూర్ణమ్మగారు ఇచ్చినదని నాకు తెలుసునని ఆమెకు తెలియదు కాబోలు. ఎన్నో ఆటుపోట్ల మధ్య జీవన నావ సాగిపోతున్నది. అలా నాలుగేళ్ళలో మేము నలుగురైనాము. పాప పుట్టింది. మా ఆలోచనలో మార్పు వచ్చింది. చిన్నపాటి ఉద్యోగం, చాలీచాలని జీతం ఇలా ఎంతకాలం? ఏదైనా చేయాలని రాధ ఆలోచిస్తూ, భర్తకు సలహా ఇవ్వడమే కాకుండా తన పుట్టింటివారిచ్చిన మంగళసూత్రపు గొలుసు, కాళ్ళ పట్టీలు, భర్త లేనప్పుడు తీరిక సమయాల్లో పొరుగింటి వారికి చేసే సహాయాల్లో వారు ఇచ్చిన పారితోషికంలో మిగిల్చిన కొంత డబ్బు కలిపి బట్టల వ్యాపారానికి పెట్టుబడిగా ఇచ్చింది. దాంతో ¬ల్‌సేల్‌గా తెచ్చుకొన్న బట్టలతో సైకిల్‌పై  వ్యాపారానికి అంకురం వేసింది. పాప ఎదుగుదలతో పాటు వ్యాపారం చిన్న చిన్నగా ఎదగడం సాగింది. అయినా భార్యాభర్తలు ఇద్దరమూ వ్యాపారంలోని లాభాలను చూస్తున్నామేగాని, మేము మనుషులమే కదా, మాకు కోర్కెలు, కనీస సౌకర్యాలు వుంటాయి కదా అని మర్చిపోయాము. సర్దుకుపోవాలి కదా అంటూ ఊతపదం మాత్రమే మిగిలింది.

మొదట్లో వ్యాపారంలో పెద్దగా లాభాలు వుండేవి కావు. కాని వచ్చిన దానితో నా భార్య చాలా చక్కగా ఇల్లు చక్కదిద్దేది. పిల్లలకు అన్నీ అర్థమయ్యేలా వివరించేది. నేను చేసేది సైకిల్‌పై తిరుగుతూ బట్టల వ్యాపారము కాబట్టి పల్లెలు ఎక్కువగా తిరిగేవాణ్ణి. నా మంచితనం వారికి నచ్చిందేమో రైతులు ప్రేమగా గోపాలం శనక్కాయలు తీసుకెళ్ళు. మా తోటలో పండిన కూరగాయలు తీసుకో, అంటూ ప్రేమగా ఇచ్చేవారు. కూరగాయలు అయితే వారం రోజులు సర్దేది రాధ. నేను తినాలని కోరికున్నా ఆదివారం వచ్చిందంటే గుడ్డే నీసుగా సరిపెట్టుకొనేవారము. మాసానికోసారి అన్నపూర్ణమ్మగారు మిగిలిన అన్నము, నీసుకూర మాకు ఇచ్చేవారు. అది మనపై గౌరవంతో ఇచ్చారని రాధ గొప్పగా చెప్పేది. పండుగల మురిపించేది. ఆమె గౌరవంతో ఇచ్చింది కాదని, రాధ వాళ్ళింట్లో పనిమనిషిలా పాచిపని చేసినందుకు ఇచ్చిందని తెలిసినా తెలియనట్లు నటించేవాడిని. మరి నాకు బాగా గుర్తు అయిన సంఘటన, ఒకరోజు మేము అద్దెకుంటున్న యజమాని కూతురు బర్త్‌డేను వాళ్ళు పెద్ద కేక్‌ కట్‌ చేసి చాలా ఆర్భాటంగా చేశారు. అది చూసి మా పాప అడిగింది నాన్న నా బర్త్‌డే వస్తోంది కదా, నాకు ఇలా చేయరా అని. పిల్లలకు అర్థం కాదు కదా  పెద్దవాళ్ళ ఇబ్బంది, అయినా సరేనంటూ మాట ఇచ్చాను. కాని వ్యాపారంలో సంపాదించే ప్రతి పైసా కూడా తిరిగి పెట్టుబడిగా మార్చే యంత్రంగా మారిన నేను ఈ విషయం అప్పుడే మర్చిపోయాను. పాప బర్త్‌డే రోజు తిరిగి తిరిగి ఇంటికి వచ్చి అలసటగా కూర్చున్న నా దగ్గరకు కూతురు వచ్చి నాన్న కేకు తెచ్చారా అని అడుగుతూ వళ్ళో వచ్చి కూర్చుంది. అప్పటి వరకు పాప ఏమడిగిందో నాకు అర్థం కాలేదు. కళ్ళముందు వ్యాపారమే తప్ప ఏమి కనిపించలేదు.

సమయస్ఫూర్తిగా వ్యవహరించే రాధ ఒక చిన్న ప్లేట్లో కేక్‌తోపాటు చిన్న క్యాండిల్‌తో వచ్చి, సరితా ఇదిగోనమ్మా కేకు అంటూ పాపకు చూపించింది. నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది.  క్యాండిల్‌ వెలిగించి పాపతో కేక్‌ కట్‌ చేయించమని చాకును నాకు అందించింది. నేను నా పిసినారితనాన్ని అసహ్యించుకొంటూనే రాధ సమయస్ఫూర్తిని, సహకారాన్ని అభినందిస్తూ, సూపర్‌స్టార్‌లా నటించాను. ఇంతలో సరిత అల్లరిగా అమ్మా నాకు ఎన్ని సంవత్సరాలైతే అన్ని కాండిల్స్‌ వెలిగించాలి, ఆ లెక్కన నాకు నాలుగు క్యాండిల్స్‌ వెలిగించాలి, కాని నాకు ఒకటే క్యాండిల్‌ ఎందుకు పెట్టారు అని అడిగింది. నిజమే తల్లీ, అలా వెలిగిస్తే ఇతరులకి మన వయస్సు తెలిసిపోతుంది. అయినా ఎన్ని క్యాండిల్స్‌ వెలిగించినా అర్పేందుకే కదా, అలా అన్ని క్యాండిల్స్‌ ఆర్పినా ఒక్క క్యాండిల్‌ ఆర్పినా ఒక్కటే కదా! అయినా క్యాండిల్స్‌ ఆర్పేది ఎందుకో తెలుసా, క్యాండిల్‌  ఆరిపోతూ మన జీవితాలు సంతోషంగా వెలగాలని కాంక్షిస్తుంది, అందుకే పెద్దలు ఈ సాంప్రదాయం పెట్టారమ్మా అంటూ సర్చిచెప్పింది రాధ. ఆ రాత్రి నేను జీవితంలో మరవలేనిది. మాది చిన్న ఇల్లే అయినా వెనుక పెరట్లో ఆరుబయట పౌర్ణమి వెన్నెలలో నేను రాధ పట్టె మంచం మీద పడుకొని ఆలోచిస్తున్నాము. ఆర్థికంగా నిలదొక్కోడం ఎలాగా అని. రాధ మెల్లగా అడిగింది, ఏమండీ! ఈ వెన్నెల చూశారా? అంటూ పగలంతా పడ్డ కష్టానికి అలసిపోయి చల్లదనానికి హాయిగా నిద్రలోకి రాధ జారిపోతున్నట్లు గమనించాను. కాని నాకు నిద్ర రాలేదు. కష్టసుఖాలు గురించి ఆలోచిస్తూనే వున్నాను. సుఖాలు కావాలంటే నేను కష్టపడాలి అంతే. అదే లక్ష్యంతో పట్టుదలతో వ్యాపారంలో ఒక్కొక్క మెట్టు ఎక్కుతూ కోటీశ్వరుడినయ్యాను. కోట్ల సంపాదనలో మమతలు - మనసు లేని మరమనిషినయ్యాను. కనీసం భార్య ప్రేమకు, ఆప్యాయతకు, దాంపత్యానికి కూడా దూరమై సంపాదన పరుగులో విన్నర్‌గా గెలిచాను.

ఆమె చివరి క్షణాలలో అన్న నాలుగు మాటలు నన్ను శూలాల్లా గుచ్చుకుంటూనే వున్నాయి. మీరు భగభగ మండే సూర్యుడిలా శ్రమించి ఆర్థికానందంలో సంపాదన అనే పర్వతాన్ని అధిరోహిస్తున్నారే కాని చంద్రకాంతిని తాకలేరు. ప్రశాంతంగా జీవించలేరంటూ, గుండెపోటుతో చంద్రుని ప్రక్క తారలా నా జీవితం నుండి అనంతలోకాలకు వెళ్ళిపోయింది నా అతిలోక సుందరి, అనురాగ దేవత.

అవును  నిజమే మనిషి సంపాదన జీవించడానికి, అనుభవించడానికి కానప్పుడు సంపాదన దేనికోసం, త్రాగడానికి పనికిరాని ఎండమావుల కోసం పరిగెత్తడం తప్ప. సత్యం తెలుసుకొనే లోపు ఆనందం ఆవిరైపోయి, వయస్సు సహకరించక గుజరీకి వెళ్ళే యంత్రంగా మారాను.

అవును ఆమె నా దగ్గర వున్నన్నాళ్ళు యంత్రంలా పనిచేసింది. మరమనిషిలా మారుతూనే ఆలోచనలు పంచింది. సర్దుకుపోతూనే నా లక్ష్యానికి వూతమై నిలిచింది. కానీ ఏదీ అనుభవించకుండానే నా వూతం నేలకొరిగింది. ఆమె నేలకొరిగినా, ఆమె ప్రతిరూపం నీడలా నా వెన్నంటే వుంటుంది. వెన్నెల్లో కలసిపోదాం అన్నట్లుగా ప్రతి పౌర్ణమికి ఆహ్వానిస్తూనే వున్నది.

నాలా నా కొడుకు జీవితం ఇలా కాకూడదని నెలలో ఒక్కసారైనా పున్నమి వెన్నెలలో రేరేజుగా ఈ బృందావనాన్ని ఏలాలని కౌముది రాత్రులలో తడిసి పునీతులు కావాలని కొడుకు, కోడల్ని ఇలా తీసుకొస్తున్నాను. ఏ పున్నమినాడైనా నీ ప్రక్కన నేను చేరుకోవాలని, ఈ సముద్రము ఒడ్డున వెన్నెలలో చంద్రుని ప్రక్కన తారలా మెరుస్తున్న నిన్ను చూస్తూ కన్ను మూయాలని ఆశతో అంటూ డైరీలో వ్రాసాడు.

మధు తన తండ్రి డైరీ చదువుతున్నంత సేపు ఒక సినిమాలా దృశ్య కావ్యం చూస్తున్న అనుభూతికిలోనయ్యాడు. ఇప్పటి వరకు నాన్నగారు ఎందుకు ఇలా ప్రతి పున్నమికి ఇక్కడికి వస్తున్నాడో అర్థం కాలేదు. నన్ను ఒక మరమనిషిలా చూడకూడదనుకున్నాడో ఏమో అందుకే మా కోసం ఈ బృందావనం కట్టించాడు. నన్ను, లతను రాధాకృష్ణుల్లా చూడాలనుకున్నాడు. కాని నేను మాత్రము ఇప్పటికీ నాన్నగారిలా సంపాదన పరుగు పందెంలో విజేతగా నిలవాలని, నగరాన్నే మా సామ్రాజ్యంగా భావించాను అని చెమ్మగిల్లిన కళ్ళతో తేరుకున్నాడు. నాన్నగారెక్కడున్నారు, ఏమైపోయారు అని వెతకడం ప్రారంభించాడు మధు. కళ్ళు వెతుకుతున్నాయి. కాని ఆలోచన మాత్రం గతాన్ని వేగంగా తిప్పేస్తోంది. అమ్మ అహర్నిశలూ మా కోసం, మా ఆనందం కోసం శ్రమిస్తూ, ప్రేమాభిమానాలు పంచి కన్నుమూసింది. నాన్న యంత్రంలా మారి వాటి పునాదులపై ఇంద్రభవనాలు నిర్మిస్తూనే ఇలా వృద్ధాప్యంలోకి పరుగులు తీసి అలసిపోయారు. ఒరిగిపోవడానికి సిద్ధమవుతున్నాడని తలపోస్తూ భవనం దాటి సముద్రం వైపు అడుగేసిన మధు సముద్రం వైపు దృష్టి సారించాడు. పున్నమి వెన్నెల పరుచుకున్న ఇసుక తిన్నెపై కూర్చుని ఎదురుగా ఎగసిపడుతున్న అలలను ధ్యానంలో మునిగిన యోగిలా చూస్తున్నారు నాన్న. తండ్రి దగ్గరకు నడిచాడు, ఏం నాన్న ఇక్కడ ఇలా కూర్చున్నావు నిద్రపట్టలేదా? అన్నాడు మధు. ''ఏం లేదురా ఈ సముద్ర ఘోష విందామని వచ్చాను అంటూ కొడుకు చేయి పట్టుకొని లేచాడు గోపి. ఇద్దరూ కలిసి భవంతివైపు అడుగులేశారు. మధు మస్తిష్కంలో ఆలోచనలు మాత్రం వెంబడిస్తూనే వున్నాయి. నిజమే సముద్రఘోషను శంఖంలో వినేదానికి, దగ్గరగా చూస్తూ వినేదానికి చాలా వ్యత్యాసం వున్నది. నాన్న కట్టిన ఇంద్రభవనం నాకు ఒకప్పుడు పర్యాటక భవనంలా కన్పించేది. కాని ఇప్పుడు అందమైన పచ్చిక నడుమ అనుభవమనే ఇటుకలతో, ప్రేమనే సిమెంటు కలిపి, అందమైన చలువరాళ్ళలో మనస్సును నింపి నిర్మించిన బృందావనంలా కన్పిస్తున్నది. ఇంతా ఎవరి కోసం, నా కోసమే కదా! నేను ఒక మూర్ఖుడిని, నేను ఇది అర్థం చేసుకోక, నా భార్యను కూడా యంత్రంగా మార్చుతున్నాను అనుకుంటూ వేదనతో బరువెక్కిన మనసుతో తండ్రితోపాటు భవంతిలోకి అడుగుపెట్టాడు మధు. నాన్నగారు అప్పుడు కూడా అప్రయత్నంగానే మా పడకగదికి వెళ్ళమని సైగచేసి, తన పడక గదిలోనికి వెళ్లి పట్టె మంచాన్ని కౌగిలించుకున్నారు.

ప్రపంచం అభివృద్ధి వైపు పయనిస్తోంది. అభివృద్ధి అంటే అందమైన పరిసరాలు, భవంతులే అనుకొంటున్నాము. కానీ నాణేనికి బొమ్మ బొరుసుల్లా ఒకవైపు డబ్బు, మరోవైపు మానవత్వం. ఇవి రెండూ జీవితం. దాంపత్యంలో భార్య అంటే భర్త సంపాదనకు  ఉపయోగపడే యంత్రం కాదని, భర్త అంటే భార్య పెట్టుకొనే నగలకు, కట్టుకొనే చీరలకు యజమాని మాత్రమే కాదని భావిస్తూ వెన్నెల రాత్రులను గడపాలని భావిస్తూ మధురానుభూతులతో రంగరించి, మానవత్వం వికసించేలా జీవిత బృందావనంలో నిద్రపోతున్న లతను మేల్కొలిపి, పందిరికి తీగలా అల్లుకుపోయారు.