వసంత రాగాలు

 కథ

- ఎం. ఆర్‌. అరుణకుమారి

''ఆంటీ! అమ్మను చూడాలని ఉంది''
''అమ్మనా?!? మీరా?!?''
''అవునాంటీ...''
''.....''
''ఆంటీ ప్లీజ్‌!''
''నేను నమ్మలేకుండా ఉన్నాను''
''ఎందుకాంటీ? బిడ్డలు తల్లిని చూడాలనుకోవడంలో వింత ఏముందీ?''
''వింత కాదా శోభా! తల్లే వద్దని వెళ్ళిపోయిన మీరు ఇన్నేళ్ళ తర్వాత ఆమెను చూడాలనుకోవడం?''
''ఆంటీ! మీరన్నా మమ్మల్ని అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించండి''
''ఏమని అర్థం చేసుకోవాలి శోభా? మీ అమ్మ అప్పుడు పడ్డ నరకయాతన చూసిన దాన్ని. ఎంత ఏడ్చిందో... తిండి తిప్పలు లేవు. దాదాపు పిచ్చిదై పోయింది. చచ్చి పోవాల్సిందే! ఆయుస్సు గట్టిదో... దేవుని దయో గానీ... బతికి బట్ట కట్టిందిగా! ఆ రోజే ఆమె చచ్చిపోయుంటే... ఇన్నేండ్ల తర్వాత మీరు వెతుక్కుంటూ ఎక్కడ కెళ్ళి చూసేవారు మీ అమ్మను?''
''నిజమే ఆంటీ! కానీ...''
చూడు శోభా! మంచో చెడో... మీకు తెలిసో తెలియకో... చిన్నతనంలోనే మీరు ఒక నిర్ణయం తీసుకొన్నారు. ఎవరి బతుకులు వారు బతుకుతున్నారు. ఇప్పుడు కొత్తగా.. మళ్ళీ పాత అనుబంధాలు ఎందుకు?''
''తల్లీ బిడ్డల సంబంధం ఆజన్మాంత అనుబంధం కాదా ఆంటీ?''
''దాన్ని మీరే తెంచుకున్నారు కదా!''
''అని అందరూ అనుకొన్నారు''
''ఉన్న దాన్ని అనుకోవడమేమిటి శోభా?''
''అది చెప్పాలనే నా తాపత్రయం కూడా. కానీ... అమ్మ... మమ్మల్ని కలవడానికి ఇష్టపడ్డం లేదు. మీరు చెప్పండి ఆంటీ! మీ మాట కాదనదు- ప్లీజ్‌!''
''కాదనదని కానిపని చెయ్యమని నేను మాత్రం ఎలా చెప్పగలను?''
''ఆంటీ...''
''తల్లి బిడ్డలు... కలుసుకోవడం 'కానిపని' అని ఎలా అనగలుగుతున్నారు?''
''సారీ శోభా! నిన్ను బాధపెట్టాలని అన్లేదు. అమ్మను బాధపెట్టలేనని అన్నా. నిజంగా అన్నీ మరచిపోయిందో... లేక అంతా గుండెల్లో దాచుకొని పైకి గాంభీర్యంగా ఉందో... అలా ఉండనీ తనను. నిజానికి నువ్వు ఫోన్‌ చేసినట్లు అమ్మ నాతో చెప్పింది. మళ్ళీ మీ జీవితాల్లోకి ప్రవేశించి...మళ్ళీ లేనిపోని బాధలు, అశాంతి.. తనకు మీకూ కూడా సృష్టించుకోవడం ఎందుకని కూడా అంది.''
''గత జల సేతు బంధనం వద్దని చెప్పండి''
''మరి నువ్విప్పుడు కావాలంటున్నది అదే కదా!''
''ఐ మీన్‌... ఆ బాధలు కాదనీ! ఎదిగి వచ్చిన బిడ్డలు ఏమి చెప్పాలనుకొంటున్నారో... కనీసం వినమని చెప్పండి. తర్వాత ఆమె మమ్మల్ని తన బిడ్డలుగా స్వీకరించినా సరే... వద్దన్నా సరే!''
''నీ బాధ నాకర్థమవుతోంది శోభా! కానీ అమ్మ అనుభవించిన దుర్భర వేదన ప్రత్యక్షంగా చూసిన దాన్ని. మళ్ళీ తన బాధ చూడ్లేను. తను అమితంగా ప్రేమించిన బిడ్డలు... తనను వద్దని మొహాన్నే చెప్పడం కన్నా వేరే శిక్ష ఏముంటుంది తల్లికి? తను చెయ్యని నేరానికీ కఠినశిక్ష పడింది. అనుభవించింది. ఇప్పుడు మిమ్మల్ని చూస్తే అదంతా తుడుచుపెట్టుకు పోతుందా? ఐనా అదంతా మళ్ళీ తిరగతోడుకోవడమెందుకు? అసలింతకూ మీరు అమ్మ నుండి ఏమాశిస్తున్నారు?''
''ప్రేమ ఆంటీ! పన్నెండేళ్ళుగా మేము పోగొట్టుకున్న ప్రేమ... మా అంతట మేము వద్దని చెప్పిన అమ్మ ప్రేమ కావాలి...'
''శోభా... ప్లీజ్‌! ఏడ్వొద్దు. నేను అమ్మతో మాట్లాడుతాను. కంట్రోల్‌ యువర్‌ సెల్ఫ్‌.. ప్లీజ్‌!''
్జ్జ్జ
''తల్లితండ్రుల్ని కాదని అతన్ని ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకొన్నాను. అతన్ని నమ్మి ఇద్దరు బిడ్డల తల్లినయ్యాను. అష్టకష్టాలు పడ్డాను. అతని తిట్టుడు, కొట్టుడు, తాగుడు, తిరుగుడు... అన్నీ భరించాను. పచ్చిగా చెప్పాలంటే... మా మధ్య ప్రేమకో... సుఖానికో... పుట్టిన బిడ్డలు అన్యాయం కాకూడదని... అత్తింట ఎంతో చిత్రహింస ఓర్చుకొన్నాను. చివరకు ఆ బిడ్డలే నన్ను వద్దనీ... నాన్నే కావాలనీ వెళ్ళిపోయారు. నాకిప్పటికీ ఆశ్చర్యమే! నాన్నంటే భయపడే పిల్లలు... నాన్నతో ఉంటామని చెప్పడం. నేనస్సలు నమ్మలేకపోయాను. ఆ దిగ్భ్రాంతి నుండి తేరుకొన్నాక అసలు నరకం మొదలైంది. పిల్లలు ఎలా ఉన్నారో... టయానికి తిండన్నా పెడ్తున్నారో లేదో... కొడ్తున్నారేమో... బిడ్డలెంత కష్టపడ్తున్నారో.. అనుకొంటే చాలు... గుండె పగిలి కళ్ళు జీవనదులయ్యేవి. బతుకే రోత పుట్టింది. ఎవరికోసం బతకాలన్న ఆలోచన... చావు తెగింపు నిచ్చింది... నువ్వు రావడం...''
''వసు! తెగింపు బతకడానికి కావాలని చెప్పాను కాదూ... ఆ రోజు. చచ్చి ఏమి సాధిస్తారు ఎవరైనా? చావు ఏ సమస్యకూ పరిష్కారం కానే కాదు. కారణం లేకుండా ఏదీ జరగదు వసూ! ఏదో పరమార్థం ఉండే... నువ్వు బతికావు. పోనీ... మళ్ళీ పిల్లల్ని కలుసుకోవడం కోసమే అనుకో!''
''కానీ...''
''తల్లిగా కాకపోయినా... ఒక మనిషిగా వాళ్ళేం చెబుతారో విను. మీ ఆశ్రమంలో వృద్ధులు, బళ్ళో పిల్లలూ చెప్పేది వినడం లేదూ రోజూ! అలాగే ఆ పిల్లలు చెప్పేదీ విను. తర్వాతి సంగతి తర్వాత ఆలోచిద్దాం!''
''అంతేనంటావా?''
''ముమ్మాటికీనూ!''
''సరే ఐతే ! కానీ...''
''వసూ! సందేహాలు, ఆలోచనలు వద్దు. ప్రశాంతంగా ఉండు. రేపు ఉదయాన్నే ఇంటికొచ్చెరు. పిల్లల్నీ రమ్మంటాను. ఇక్కడే మాట్లాడుకొందాం. నిజం చెప్పొద్దూ! ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు చూశాను వాళ్ళను. చూడాలని నాకే ఆత్రంగా ఉంది. తల్లివి. నీకుండదూ! ఐనా వసూ! శోభ నీలాగే పట్టుదల మనిషిలా
ఉంది. నీ అడ్రసు, ఫోన్‌ నెంబరూ సంపాదించిందా! నువ్వు రావద్దన్నావని... నా ఫోన్‌ నెంబరు కనుక్కొని... మాట్లాడి...'
''నిన్ను బుట్టలో పడేసింది''
''ప్రేమ బుట్టలో ఎంత కఠినాత్ములైనా పడాల్సిందే కదా!''
''అదీ నిజమేలే?''
్జ్జ్జ
''అమ్మా! నీకు మాపైన కోపంగా ఉండొచ్చు. నేను, తమ్ముడు కోర్టులో జడ్జి గారు అడిగినప్పుడు నాన్నతోనే
ఉంటామని చెప్పినప్పుడు మన కుటుంబం గురించి తెలిసిన ప్రతి ఒక్కరూ ఆశ్చర్యపడి ఉండొచ్చు. నిజానికి నాన్న, నాన్నమ్మ, అత్త కూడా ఆశ్చర్యపోయారు. ఇంకా చెప్పాలంటే బాధపడ్డారు కూడా!''
''ఎందుకూ? వాళ్ళే కదా అలా చెప్పమని మిమ్మల్ని బెదిరించింది?!?''
''హుఁ! అలా ఎలా అనుకొన్నావమ్మా! నువ్వున్నప్పుడే మమ్మల్ని ప్రేమగా చూడని వాళ్ళు... నువ్వు లేకపోతే ఎలా చూస్తారనుకొన్నావు?''
''అయ్యో! నిజమా! మరి మీరు ఎందుకలా చెప్పారు?'
''నీ కోసమే!''
''నా కోసమా! బిడ్డలో బిడ్డలో అని కంటికి కడివెడుగా ఏడ్వడానికా? తిండీ, నిద్రా లేకుండా తపించడానికా? బతుకు చీకట్లో ఒక్క ఆశాకిరణమూ కానరాక... అలమటించడానికా? చివరకు మృత్యువంచుదాకా వెళ్ళానే...''
''అమ్మా! అంత ఆలోచించే శక్తి అప్పటి మా పసి వయస్సుకు, మేధస్సుకూ ఉంటుందా?''
''మరి... ఎందుకు అమ్మను వద్దన్నారు? తల్లి చస్తే తండ్రి దాయాదంటారు''
''కానీ.. తండ్రి లేకపోయినా... తల్లి ఎన్ని బాధలు, కష్టాలు పడైనా... తన బిడ్డల్ని సాకుతుంది...''
''ఆ! అవునాంటీ! అప్పుడు మాకు ఈ సామెతలు తెలీవు కానీ....''
''కానీ...?''
''ఆంటీ అన్నట్లు ఎలాంటి బాధలు, కష్టాలు నీకు
ఉండొద్దనుకొన్నామమ్మా!''
''శోభా?!?''
''అవును మా! నువ్వు కావాలని అస్తమానూ ఏడ్చే నాతో అక్క చెప్పింది...'మనం అమ్మ దగ్గరకు వెళితే అమ్మకు ఇంకా ఎక్కువ కష్టాలు వస్తాయి. నాన్న దగ్గరే ఉందామ'ని.''
''అయ్యో సాయీ! శోభా ఎందుకలా చెప్పావూ?''
''అమ్మా! నాన్న నిన్ను కొట్టి అర్ధరాత్రి...వర్షంలోనే... నిన్ను ఇంట్లోంచి గెంటేశారు కదా! నువ్వు మళ్ళీ మాకు కనబడింది కోర్టులోనే కదా! నాన్న, అత్త, నాన్నమ్మ మమ్మల్ని ... నిన్ను చూడనివ్వలేదు... నువ్వు ఇంటికొచ్చినా! అసలు నిన్ను ఇంట్లోకే రానివ్వలేదు కదా! ఆ గొడవలు...ఎంత భయపడ్డామొ! నువ్వు వెళ్ళిపోయాక నాన్న పగలు కూడా తాగేవారు. నాన్నమ్మ, అత్త... మేము ఉ.. ఆ.. అన్నా చితక బాదేవారు. నాన్న మమ్మల్ని కొట్టలేదు గానీ... అస్సలు పట్టించుకోలేదు. నీకు తెలుసుగా... ముందు... నాన్నంటేనే మాకు చాలా భయం! ఇక మేము మా బాధ ఎవరికి చెప్పుకొనేది?''
''అయ్యో! నాకు తెలుసు. వింటున్నావా శారదా! నేను చెప్పాను కాదూ!''
''వసూ! ప్లీజ్‌! కంట్రోల్‌! ఏండ్ల తరబడీ గుండెల్లో ఘనీభవించిన బిడ్డల బాధ కూడా కరగనీ! వినూ...''
''మీ పొగరు, మీ అమ్మ కొవ్వూ.. అంతా అణుగుతుంది. పైసాకు ఠికానా లేదు. పుట్టింటి అండ లేదు. ఎవరో... స్నేహితురాలింట్లో పడి ఉంది. మీ ఇద్దర్నీ ఎట్లా సాకుతుందో... చదివిస్తుందో చూస్తాము అని అంటూ మమ్మల్ని తిట్టేవారు. సాయి అమ్మ కావాలని, అన్నం తిననని ఏడుస్తుంటే 'పోన్లే పసిబిడ్డలని ధర్మానికి పెడ్తున్నాం. మీ అమ్మ దగ్గరకు పోతే పస్తులుండి చస్తారు చూడు' అంటూ ఏవేవో పెద్ద పెద్ద మాటలు... చెడ్డ మాటలూ అంటుండేవారు. అప్పుడు కాదు గానీ... ఇప్పటి మాకు అర్థం కాని విషయం ఒకటే. నిన్ను ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకొన్న నాన్నకు నీ మీద ఎందుకు నమ్మకం లేకపోయిందోనని!'' అత్త, నాన్నమ్మ చెప్పే చాడీలు ఎలా నమ్మాడని?''
''అంతా నా ప్రారబ్దం!''
''హూ! నీ ప్రారబ్దాన్ని కొంచెమైనా మార్చాలన్న ఆలోచన! మేము నీ దగ్గరకు వస్తే... నువ్వు చాలా కష్టపడతావని... నువ్వు కోరుకున్నట్లు మమ్మల్ని పెద్ద చదువులు చదివించలేవనీ...''
''అయ్యో దేవుడా! పసి మనసుల్లో ఎంత పెద్ద ఆలోచన కల్గించావయ్యా! పెద్ద చదువు, ఉద్యోగం లేకపోబట్టే నేనీ నరకంలో ఉండాల్సొస్తోంది. లేకపోతే బిడ్డల్ని తీసుకొని వెళ్ళిపోయుండేదాన్ని కాదూ!' అని నువ్వు అప్పుడప్పుడూ ఏడ్చేదీ నాకు గుర్తుకొచ్చేది పదే పదే!''
''శోభా!''
''ఆ! అవునమ్మా! అందుకే సాయికి చాలా నచ్చ చెప్పాను. వాడు ససేమిరా అనేవాడు. 'నాన్న వద్దక్కా! అమ్మ కావాలి. అమ్మ దగ్గరకే వెళ్ళిపోదాం' అని ఏడ్చేవాడు. అత్తగానీ, నాన్నమ్మ గానీ చూస్తే కొడతారని ఇద్దరమూ నోరు గట్టిగా చేతుల్తో మూసుకొని ఎక్కిళ్ళు పెట్టేవాళ్ళం.''
''ఒక దరిద్రం వదిలింది. ఇహ రేపట్తో ఈ ఏడుపుగొట్టు మొహాలూ వదుల్తారు. ఇదో! ఇవాళ.. లాస్ట్‌... కడుపునిండా మెక్కండి. రేపట్నుండీ పస్తులేగా... ఈసడింపుగా నవ్వుతూ అన్నం కంచం మా ముందు పడేశారు ముందురోజు. 'అమ్మ మనకు ఎంచక్కా కలిపి ముద్దలు తిన్పిస్తుంది. వెళ్ళిపోదామక్కా' అని మళ్ళీ సాయి ఏడ్పు. 'అమ్మలా...నేను తిన్పిస్తాగా' అంటూ నేను అన్నం కలిపితే... ఇద్దరమూ అన్నం ముద్దలు, కన్నీళ్ళూ కలిపి మింగి...''
''ఇంక చాలు. నేను విన్లేను. శోభా...సాయీ...ఇలా రండి. మిమ్మల్ని అపార్థం చేసుకొన్నా. నన్ను క్షమిం...''
''అమ్మా ప్లీజ్‌! అలా అనొద్దు. ఈ కౌగిలి కోసం.. ఈ ప్రేమ కోసం.. మేము పన్నెండేళ్ళు తపస్సు చేశామమ్మా! అత్త, నాన్నమ్మల పోరు పడ్లేక నాన్న మమ్మల్ని సంక్షేమ హాస్టల్లో వేశారు. అక్కడా ఎన్నో కష్టాలు... బాధలు... ఎవరికి చెప్పకోము? శెలవుల్లో కూడా మాకోసం వచ్చే వాళ్ళు లేరు. నేను బార్సు హాస్టల్‌ కెళ్ళి... సాయితో మాట్లాడేదాన్ని. మంచిగా చూసుకొమ్మని వాడి రూమ్మేట్సును, వార్డెన్‌నూ బతిమాలాడేదాన్ని...''
''అయిన వాళ్ళంతా ఉండీ... అనాధల్లా బతికారు.. నా బిడ్డలు...''
''వసూ.... ప్లీజ్‌! బిడ్డల్ని ఓదార్చకుండా నువ్వు ఏడిస్తే ఎలా? ఐనా వసూ! నువ్వు ఎంత అదృష్టవంతురాలవో చూడు. నిన్ను కష్టపెట్టకూడదని... నీకు దూరమై... తాము ఎన్ని బాధలు పడ్డారో... చివరకు ప్రయోజకులై... నిన్ను వెతుక్కుంటూ వచ్చారు. నీ బిడ్డలు. ఇంతవరకూ మనం పిల్లల కోసం తల్లిదండ్రులు చేసే త్యాగాలు విన్నాం. చూడూ... నీ పిల్లలు... నీ కోసం... చిన్నప్పుడే ఎంత పెద్ద మనసుతో ఆలోచించారో... వాళ్ళకు తెలీకుండానే తను బాల్య సుఖసంతోషాలను త్యాగం చేశారో...! రియల్లీ గ్రేట్‌!
''కానీ... ఈ రోజు వరకు.... నా ప్రతి అడుగుకూ తోడు నిలిచిన నువ్వు ఇంకా గ్రేట్‌!''
''అవును ఆంటీ! మీకు వేనవేల కృతజ్ఞాతాభివందనాలు మా ఇద్దరి తరపునా!''
''అయ్య బాబోరు! పెద్ద పెద్ద మాటలతో నన్ను దూరం పెట్టెయ్యకండి. మీ ప్రేమానుబంధమే మిమ్మల్ని కలిపింది. మళ్ళీ! అనూహ్యమైనదే జీవితం. ఆటుపోట్లు తట్టుకొంటూ సాగేవే జీవనగమనం. లేవండి. భోంచేద్దామిక!''