అన్వేషణకు పురిగొల్పే పుస్తకం

ఆర్‌.డబ్ల్యు.జె.ఐజయ కుమార్‌
94945 49969
ఓ ముఖచిత్రం, ఓ తుది చిత్రం.. ఆ రెంటి నడుమా కొన్ని పుటలు.... ఇంతేనా పుస్తకమంటే! అనేక కష్టనష్టాలకోర్చీ, ఈతిబాధలకు తట్టుకొనీ తదేక ధ్యానంతో చేసిన తపఃఫలితం పుస్తకమంటే. ఓ రచయిత కన్న ఓ అందమైన కల. ఆలోచనల సుడిగాలుల్లో, అన్వేషణల్లో అనేక నిద్ర లేని రాత్రులు గడిపిన అనంతరం సాక్షాత్కరించిన సుమధుర స్వప్నం. అటువంటి పుస్తకాన్ని పరిచయం చేయాలంటే ఆ రచయితతో సహానుభూతి చెందగలగాలి. అతను తిలకించిన స్వప్నాన్ని మనమూ దర్శించగలగాలి. అప్పుడు మాత్రమే ఆ కృషిని తూచగలం. మరి 'పెద్దాపురం సాహితీ మూర్తులు' అనే ఈ గ్రంథాన్ని పరిచయం చేయడానికి నాకున్న అర్హత ఏమిటి? జోశ్యుల కృష్ణబాబు మాస్టారి అసంఖ్యాక శిష్యుల్లో నేనూ ఒకడిని. తరగతిలో మాస్టారి పద్య ఆలాపనని మంత్రమగ్దుడినై వింటూ, అనుకరిస్తూ పద్యమాలపించే విధానాన్ని నేర్చుకున్నవాడిని.'పెద్దాపురం సాహితీ మూర్తులు' పుస్తకాన్ని సంపుటి, సంకలనం... ఈ పేర్లేవీ సరితూచలేవు. ఎందుకంటే ఇదో పరిశోధనా గ్రంథం. ప్రాచీనుడైన ఏనుగు లక్ష్మణ కవి మొదలు ఇప్పుడిప్పుడే కలం ఝళిపిస్తున్న సమకాలీన యువ కవులు, రచయితల వరకూ వారి సాహిత్య కృషిని పరిచయం చేసిన పరిశోధనా గ్రంథమిది. పరిథి విస్తృతమైనా తెగువతో, అంతకుమించి ప్రేమతో ఈ బాధ్యతను తలకెత్తుకున్నారు రచయిత. కాల గర్భంలో కలిసిపోయిన రత్నాల్లాంటి కవులనూ, రచయితలను ఆర్తితో తవ్వి తీసి పుస్తక పీఠంపై అధిష్టింపజేసారు. కళ్ళెదుటే సామాన్యుల్లా సంచరిస్తూ తమదైన రచనా పాటవంతో అలరిస్తూ ఈ మధ్యకాలంలోనే అస్తమించిన కవులూ, రచయితల సాహితీ సేద్యాన్ని ఎరుక పరిచి ఉన్నతాసనంపై వారిని కూర్చుండబెట్టారు. ఉత్సాహంగా కలం పట్టి, సామాజిక స్పఅహతో, బాధ్యతతో రచనలు చేస్తున్న వర్ధమాన, యువ కవులకూ రచయితలకు కూడా సముచిత స్థానం కల్పించారు
'వాక్యం రసాత్మకం కావ్యం' అన్నాడో అలంకారికుడు. ఇదే ఈ పుస్తకానికి మూలసూత్రం. ముద్రితమా, అముద్రితమా; ప్రచురితమా, అప్రచురితమా; సుప్రసిద్ధుడా, అనామకుడా... ఈ ప్రశ్నలకు తావే లేదిక్కడ. రచన చదువరుల మనసులను తాకిందా లేదా? వారి మస్తిష్కంలో చిరుముద్రలు వేసిందా లేదా? ఇది మాత్రమే ప్రామాణికం ఇక్కడ. అందుకే ఉద్ధండులైన కవుల సరసనే వర్ధమాన కవులూ చోటు సంపాదించుకున్నారు. చేయి తిరిగిన మేటి రచయితల సరసనే ఇప్పుడిప్పుడే కలం పట్టి తప్పటడుగులు వేస్తున్న వారూ ఉన్నారు. ఈ పుస్తకం చూశాక.. 'మన ప్రాంతం పైనా ఇటువంటి పరిశోధనా గ్రంథమొకటి ప్రచురింపబడితే ఎంత బాగుండునో కదా' అనే ఆశ జనిస్తుంది. రచయితల కైతే 'నేను కూడా మన ప్రాంతపు సాహితీ మూలాలను ఓర్పుతో నేర్పుతో పరిశోధించి ఇలాంటి గ్రంథాన్ని కూర్చాలి' అనే ఆలోచనా బీజాలు హృదయ క్షేత్రంలో అప్రయత్నంగానే నాటుకుంటాయి. మనకూ మనసులోని భావాలను కవితగానో, కథగానో, పాటగానో మాటగానో ..... వ్యక్తీకరించాలనిపిస్తుంది. ఈ సాహితీ మూర్తులలో చేరిపోవాలని పిస్తుంది. తమ తమ ప్రాంతాల సాహితీ మూలాలను అన్వేషించడానికి పూనుకొనేలా పురికొల్పుతుంది. ఇదే రచయిత సాధించిన, సాధించదలచుకున్న విజయం. సామాన్యుల్లో తామూ సాహితీ కృవలులం కావాలనే తపనను రగిలించటం కన్నా మించిన ప్రయోజనం ఓ గ్రంథానికి ఇంకేముంటుంది?