అట్టడుగుల ఆగ్రహ ప్రకటన ''నీలవేణి'' కథాసంపుటి

విశ్లేషణ 

- ఎమ్వీ రామిరెడ్డి -  9866777870

కడుపు నిండినోడు ఏం జేస్తాడు?

బ్రేవ్‌ మని త్రేన్చి, బ్రేకింగ్‌ న్యూస్‌ సృష్టిస్తాడు. పోసుకోలు కబుర్లతో పోరంబోకు సంఘాలు స్థాపిస్తాడు. పని గట్టుకుని పనికిమాలిన వ్యవహారాల్లో తల దూరుస్తాడు. తన కులాన్నో మతాన్నో అధికారాన్నో సంపదనో ప్లకార్డులా పట్టుకుని ఆధిపత్యం నిరూపించుకోవడానికి శ్రమిస్తాడు.

కడుపు మండినోడు ఏం జేస్తాడు?

ఆకలి వెనక అదృశ్యశక్తుల గురించి ఆరా తీస్తాడు. బతుకుల మీదా, మెతుకుల మీదా ఇనప పాదాలు మోపుతున్న వాడి మొహాన 'థూ' అని ఉమ్మేస్తాడు. లోలోపల తరాల తరబడి మిగుల మాగిన భావతీవ్రతను భళ్లున కక్కేస్తాడు.

పి.వి.సునీల్‌ కుమార్‌ కథల నిండా కడుపు మండినోళ్లే ఉంటారు. నిండినోళ్లూ ఉంటారు. కానీ మండినోడిని మన రచయిత పక్షపాత బుద్ధితో భుజాన వేసుకుంటాడు. వాళ్ల మాటల్లోకి ఏనుగుల్ని ప్రవేశపెట్టి, దుర్మార్గుల కుంభస్థలాల్ని బద్దలు కొట్టిస్తాడు.

రచయితగా తన కర్తవ్యాన్ని కఠినసుందరంగా నిర్వర్తిస్తాడు!

ముందుగా ఒక హెచ్చరిక!

''నీలవేణి'' కథాసంపుటిలోకి దూకి 'గుండమ్మ కథ సినిమా' అనుభూతించాలని ఆశించొద్దు. ఎందుకంటే మనకు యర్నాల్డు స్క్వార్ట్‌నగర్‌ గాడి 'టెర్మినేటర్‌' కనిపిస్తుంది.

మానవీయ పాత్రల కోసం వెదకబోతే దయ్యాలు ప్రత్యక్షమవుతాయి. అవి కుండలు బద్దలు కొడుతూ అన్నీ నిజాలే చెబుతుంటే, మన మధ్యనే నక్కి మనల్ని మరగుజ్జులుగా మారుస్తున్న దైనందిన దుర్మార్గాలు కళ్ల ముందు కదుల్తాయి.

రచయిత ప్రధానంగా మానవ సంబంధాల్లోని డొల్లతనాన్ని ఉతికి ఆరేయాలని కంకణం కట్టుకున్నాడు. అందుకోసం మనుషుల్ని కాకుండా దయ్యాల్ని ఎన్నుకున్నాడు. ఇక అడ్డేముంది! వాటిని అడ్డం పెట్టుకుని, కథలకు వేల గుర్రాలు పూన్చి వాయువేగంతో దౌడు తీయిస్తాడు.

దయ్యం ప్రధాన పాత్రగా రెండు కథలున్నాయి. ముందుగా రెండో దయ్యం గురించి చెప్పాలి. ఎందుంటే, పేరుకే అది దయ్యం. నిజానికి మానవీయ విలువలు పుష్కలంగా ఉన్న (అ)ప్రాణి అది.

క్లుప్తంగా కథ ఏమిటంటే... యువరాజు ఓ నిరుపేద. సెక్యూరిటీ గార్డుగా ఉద్యోగంలో చేరతాడు. సిటీ శివారులో ఎక్కడో ఓ ఏటీఎం అతని ఆఫీసు. 'బంజారాహిల్స్‌లోని బంగళాలో దిగి, బెంజ్‌లో అప్‌ అండ్‌ డౌన్‌ చేస్తే తనకొచ్చే అయిదు వేల జీతం హాంఫట్‌ అవుతుంది కాబట్టి', పాడుబడ్డ కొంపలో అద్దెకు దిగుతాడు. ఇంకేముంది, ఆ రాత్రే దయ్యం ఎంటరవుతుంది.

ఠాఠ్‌, నిన్ను చంపేస్తానంటుంది. 'మోస్ట్‌ వెల్‌కమ్‌' అంటాడు యువరాజు. దయ్యం డంగైపోతుంది. కొన్ని సీన్లు నడిచాక, ఇద్దరి మధ్యా ఓ రకమైన సఖ్యత కుదురుతుంది. చివరికి ఇద్దరూ 'కలిసుందాం రా' అనుకునే స్థాయికి వస్తారు. ఇంతే కథ. ఈ కాస్తలోనే తెలుగు భాష దుస్థితినీ, పేదరికం తాలూకు నగ్నత్వానీ, మనుషుల మధ్య మృగ్యమవుతున్న బంధాల్నీ, ఆడవాళ్ల పట్ల అమలవుతున్న అమానుషత్వాన్నీ రచయిత అద్భుత నైపుణ్యంతో ప్రస్తావిస్తాడు.

కథను నడిపించడానికి తాను ఎన్నుకున్న శైలి అసామాన్యమైనది.

'అక్షరాస్యత మాత్రమే ఉండి చదవడం, రాయడం మరిచిపోయిన చాలామంది తెలుగువాళ్లలానే' యువరాజుకు ''పైకి దరి'' (అచ్చుతప్పు కాదు, అక్కడ అలానే రాసి ఉందని రచయిత స్పష్టం చేస్తాడు) కనబడుతుంది. 'రప్పరప్ప' పైకి వెళ్తాడు. 'వాడిది మెదక్‌ జిల్లా జహీరాబాద్‌ గనుక రప్పరప్ప పోయాడు. అదే బెజవాడో గుంటూరో అయితే చకచకా పైకి వెళ్లేవాడు' అనడం వెనక రచయిత నిశిత పరిశీలనను గమనించవచ్చు. ''నోట్లదయ్యంలా ఉంది ఆ ఏటీఎం'' అంటాడు.

దయ్యం తనను చంపేస్తానని బెదిరించినప్పుడు, యువరాజు ప్రతిస్పందన చూద్దాం...

''చంపదలుచుకుంటే నేను పడుకున్నాక నిద్రలోనే చంపొచ్చు కదా. ఈ లైటు పాడు చెయ్యడాలు, ఆ ఫ్యాను తిప్పడాలు, తలుపులు బాదడాలు ఎందుకు? పైగా ఎంగిలి కంచం ఎత్తి పడేసినావు. ఆ ఎంగిలంతా ఎవడు ఎత్తుతాడు నీ బాబు'' అంటాడు.

పైగా 'రేయ్‌, నేను దయ్యాన్నిరా. నన్ను చూస్తే నీ

కాళ్లు వణకడం లేదా?' అని దయ్యం కసిరినప్పుడు... ''సినిమా అయితే పైసలు పెట్టి టిక్కెట్టు కొంటాం కాబట్టి భయపడి తీరాలి. లేకపోతే డబ్బు బొక్క. నువ్వు ఫ్రీగా కనబడుతున్నావు. నేనెందుకు భయపడాలి?'' అంటాడు మరింత తాపీగా.

అంతటితో ఆగడు. 'నీ మాట నాకు సగమే అర్థమవుతుంది' అని దయ్యం బుర్ర (ఉండి ఉంటే!) గోక్కున్నప్పుడు... యువరాజు మరింత రెచ్చిపోతాడు. ''నువ్వు దెయ్యానివి. నీకు అన్ని యాసలు, భాషలు తెలియాలె. మేమంటే మనుషులం కాబట్టి పోలేం గానీ నువ్వు గాలివి. రేపు ఏ జపానో, జర్మనీనో పోయినవనుకో అక్కడి భాష తెలియకపోతే ఏం జేస్తవ్‌? బిచ్చమెత్తుకుంటవా?'' అంటాడు.

ఇద్దరి మధ్యా స్నేహం కుదిరాక ''మనిషికున్న పాటి నీతి దయ్యానికి లేకపోతే ఎలా? నిన్న చంపుతనని, ఇయాల చంపనని మాట మారుస్తే దయ్యాల ఇజ్జత్‌ మూసీలో కలవదా?'' అని రివర్స్‌ గేర్‌లో హూంకరిస్తాడు.

''మీ బాపు ఎలా చనిపోయాడు? ఆయనకు తాగుడులాంటి చెడ్డ అలవాటు ఉండేదా?'' అని దయ్యం అడిగినప్పుడు... రచయిత యువరాజుతో చెప్పించిన సమాధానం చదవగానే కనిపించని దయ్యమేదో నిజంగానే మన చెంప

ఛెళ్లుమనిపించినట్లు ఉలిక్కిపడతాం.

''అంతకంటే చెడ్డ అలవాటుండేది... వ్యవసాయం! దాంతో అప్పులు; గుండె ఫెయిల్‌''.

ఇలాంటి రసవత్తర వాక్యాల్ని ఎరగా వేసి పాఠకుణ్ని కథలోకి బరబరా ఈడ్చుకుపోవడంలో సునీల్‌ కుమార్‌ దిట్ట.

''దయ్యం 2'' కథ నిస్సందేహంగా ఓ అద్భుత సృష్టి.

మొదటి ''దయ్యం'' కథ కూడా మనల్ని ఊపిరి పీల్చుకోనివ్వదు.

రాయల్‌ స్టాగ్‌ రంగడినీ, ఓల్డ్‌మాంక్‌ మంగారావునీ విరగదీసి అరవై వేలు చేసే ఇంటిని రెండు వేలకే కొట్టేసిన సత్యానందం కథ ఇది. కథగా చెప్పుకోవడానికి ఏమీ ఉండదు. కానీ దాన్ని నడిపిన విధానం అపురూపం. కొన్ని వాక్యాలనైనా అవలోకించి తీరాల్సిందే...

''డ్యూటీ ఎక్కిన కొత్త కుర్ర పోలీసోడిలా దయ్యం యూనిఫాం మెయింటెయిన్‌ చేస్తూ, కాలనీ పక్క యెగ్గెన్నారాయణ మామిడితోటలో డ్యూటీ మీద విరగ తిరుగుతూ ఉంది''.

''కానీ మంగ దయ్యం వి.ఆర్‌.ఎస్‌. తీసుకునే బాపతు కాదనీ, కేవలం రెండు రోజుల కాజువల్‌ లీవు మీద వెళ్లిందనీ ఆ రాత్రే అర్థమైంది''.

''ఆ రాత్రంతా వీర్రాజుగాడి కొంప చుట్టూ ఐటెం సాంగులో ముమైత్‌ఖాన్‌లా రెచ్చిపోయి డాన్సింగాడేసింది''... ఇట్లాంటి వాక్యాల వరదలో 'దయ్యం పట్టినట్లు' కొట్టుకుపోతాం.

వ్యవస్థలో లోతుగా పాతుకుపోయిన అపసవ్య భావనలు, అరాచక పద్ధతులు, అక్రమ పోకడలపై ఎక్కుపెట్టిన కథాస్త్రం ''తోక దెయ్యం చెప్పిన డిసిప్లి కథ''. ముదిరిపోయిన ఆ రోగాలకు అక్షరచికిత్స చేయడానికి కుక్కను ప్రధాన పాత్రగా ఎన్నుకోవడంలోనే రచయిత నైపుణ్యం కనిపిస్తుంది.

వ్యంగ్యం భూమికగా ఈ కథను కొత్త పుంతలు తొక్కించారు.

పాపం, సింగపూర్‌ ఇప్పుడు సింగపూర్లో మాయమైపోయి అనేక రాష్ట్రాల్లో ప్రత్యక్షమవుతోంది. ప్రజల కంటికి ఆ 'సింగపు' అందాలు కనిపించకపోయినా, పాలకుల మాటల్లోనూ పత్రికల రాతల్లోనూ ఆ మెరుపులు రోజూ జిగేల్‌మంటుంటాయి. అందుకే, 'అసలు సింగపూర్‌' అంటూ రచయిత సుతారంగా చురకలు అంటిస్తారు.

ఉన్నతాధికారులతో గండపెండేరాలు తొడిగించుకోగలిగిన ''గబ్బరుడు'' ఇందులో మన కథా నాయకుడు. ''అతడు తన సొంత బుర్ర వాడినపుడల్లా వాడి తోక కోసి సున్నం పెట్టేవాళ్లు పై ఆఫీసర్లు''. గబ్బరుడి అసలు బలం 'డిసిప్లి' అనబడే కుక్క. 'దానికి లా తెలుసు, లాఠీ తెలుసు'. అదే సమయంలో... 'కుక్కకు అభిప్రాయాలు

ఉండవనీ, ఒకవేళ ఉన్నా ఏ కరెంటు స్తంభం మీదో పోసేస్తది' అంటూ రచయిత వ్యూహాత్మక చతురత కనబరుస్తాడు.

పై అధికారుల్ని కాకా పట్టేవాళ్లను కూడా డిసిప్లి పేరుతో ఓ ఆట ఆడుకుంటాడు. సామాజిక హోదాలకు పనిగట్టుకుని గౌరవం సమర్పించుకునే దుష్ట సంప్రదాయాల్ని ఏకిపారేస్తాడు. ఎన్నికల సర్వేల దగ్గర్నుంచీ సబార్డినేట్ల సెల్యూట్ల దాకా సందర్భం దొరికిన ప్రతి మజిలీలోనూ అక్షింతలు వేస్తాడు. కాలక్రమేణా విలన్లు హీరోలవుతున్న పోయేకాలపు పోకడల్ని ఉతికి ఆరేస్తాడు.

మైక్రోఫైనాన్స్‌ వస్తువుగా రాసిన కథ ''ఛాయిస్‌ ఈజ్‌ యువర్స్‌''. పైపైన చదివితే నాటకీయంగా కనిపించే ఈ కథ... క్రమంగా దాని లోతుల్లోని నిగూఢత కోసం మనం నిజాయితీగా వెతుక్కునే పని కల్పిస్తుంది. ఇంత చిన్న కథలోనే అల్లూరి సీతారామరాజు, యూనిస్‌, జేఆర్డీ టాటా, శ్రీశ్రీ, అంబేద్కర్‌లను ప్రస్తావించగలగడం ప్రత్యేక నైపుణ్యానికి నిదర్శనం.

''ఊళ్లో తమ కులానికి గానీ, మనుషులుగా తమకి గానీ లేని విలువ మైక్రోఫైనాన్స్‌ వాళ్ల దగ్గర చూసి డంగైపోయారు పేటలోని జనం''... కుటుంబాల్లోకి రూపాయలు పాయలుపాయలుగా ప్రవహించి, పరమనిష్ఠతో కాటు వేస్తాయన్న విషయాన్ని ఇంతకన్నా అద్భుతంగా చెప్పడం కష్టం.

ప్రచార, ప్రసార సాధనాలు పతన విలువల్ని సైతం పవిత్రంగా మారుస్తాయన్న విశ్లేషణ కథలో అంతర్లీనంగా కలిసిపోయి ఉంటుంది. ''ఇంటర్మీడియట్‌ వరకూ చదువుకున్న వాడికి కూడా ప్రొడక్టివ్‌, అన్‌ ప్రొడక్టివ్‌ ఎక్స్‌పిండేచర్‌ ఏమిటో చెప్పని చదువు మనది''.

భావి స్థలకాలాలను తీసుకుని బాల్యస్మృతుల్ని నెమరు వేసుకున్న కథ ''నాన్న హైదరాబాదొచ్చాడు''.

నలభైలు దాటి ఇండియాలో అయితే మిడిలేజూ, అమెరికాలో అయితే హాలీవుడ్‌ హీరోలు అయ్యే ఏజులో ఉన్న నలుగురికి అడవి నేర్పిన పాఠం... ''భయానందం'' కథ.

ఇంత వ్యంగ్యం చేతుల్లోకి తీసుకుని నేర్పుగా పాఠకుడి మొహాన కొట్టి, చక్కిలిగిలి పెట్టగల రచయితలు ఇవాళ అరుదు. ''సునీల్‌ అనే నేను'' ఆ లోటు పూరించడానికి శక్తివంచన లేకుండా కృషి చేస్తున్నానని, తన కథల ద్వారా ప్రమాణం చేస్తున్నాడు.

అలాగని; అరిగిపోయిన వస్తువులు వెంటేసుకుని, దురాచారాలపై దుమ్మెత్తి పోస్తూ, అవినీతిపై ఆగహ్రజ్వాలలు కురిపిస్తూ పేరు కోసం పేజీలు నింపే రకం కాదు.

నిప్పుల్లాంటి వస్తువులు ఎన్నుకుంటాడు. బడుగుల జీవితాల్లోని బడబాగ్నిలో చలి కాగుతాడు. వాడల వీధుల్లోకి చొచ్చుకుపోయి, అక్కడి నరకాల్లో నిత్యం రేగే గాయాల గురించి రాస్తాడు. ఇక్కడే తను నిరంతర స్పృహతో మసలుకుంటాడు.

ఎంతోమంది చెప్పి పారేసిన రీతిలోనో, కడివెడు

కన్నీళ్లు చిప్పిల్లజేసే దృశ్యసమాహారాలతోనో రచనలు చేస్తే జనం వాటి జోలికి వెళ్లరని ఆయనకు బాగా తెలుసు. అందుకే వ్యంగ్యాన్ని వాహకంగా చేసుకున్నాడు. సహజాతి సహజంగా దొర్లే మాటలమూటల్ని కథల్లో డిపాజిట్‌ చేయడం నేర్చుకున్నాడు.

కాబట్టే, అవినీతి కూడా ''సబ్బునురగ'' లాంటిదేనని చెప్పగలిగాడు. ఈ కథలో... పార్కింగ్‌ సౌకర్యం లేకున్నా, ఫైర్‌సేఫ్టీ లేకున్నా, ప్లాన్‌ అప్రూవల్‌ను నగరం నడిబొడ్డున తొంగలో తొక్కి ఇష్టారాజ్యం షాపింగ్‌ మాల్స్‌ కట్టే మార్వాడీలకు ''అన్ని శాఖలూ గాంధారి పతిదేవుడి అవతారం ఎత్తి గుడ్డిగన్నయ్యల్లా'' వత్తాసు పలుకుతున్న తీరును తూర్పార బడతాడు.

ఎంత నిజాయితీ అధికారి అయినా, సమాజ సౌభాగ్యం కోసమే కంకణం కట్టుకున్నా... అతను బడుగు కులానికి చెందిన కారణంగా పరమపద సోపానపటంలో తరచూ పాముకాటుకు బలవుతున్న వ్యవస్థ రూపాన్ని ఈ కథలో ఆవిష్కరిస్తాడు.

సందర్భానుసారంగా ఈ కథలో అంబేద్కర్‌ ''కాన్స్పిరసీ ఆఫ్‌ సైలెన్స్‌'' (నిశ్శబ్దపు కుట్ర)ను చర్చకు పెట్టడం రచయిత మేధస్సుకు నిదర్శనం.

చీకటి! కుల చీకటి. మత చీకటి. రాజకీయ చీకటి. అధికార చీకటి. మత్తు చీకటి. మోహపు చీకటి. ఆస్తుల చీకటి. అంతస్తుల చీకటి. చీకట్లు అష్టదిక్కుల నుంచీ వ్యాపించి చంటిగాడి జీవితాన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తాయి. ఆఖరికి అతనే కొట్టిన సెంటర్‌లైన్‌ గోల్‌లా అతన్ని ఉరికంబానికెక్కిస్తాయి. జీవితాల్లోని పతనపర్వాలు చీకట్ల రూపంలో చుట్టుముట్టిన కథ ''చీకటి''.

''వాడలోకి ఎంటరవ్వగానే ఫుల్‌ సూట్‌ వేసుకుని, చేత్తో పెద్ద పుస్తకం పట్టుకుని, చెయ్యెత్తి ఏ గాడిద కొడుకురా నా బిడ్డల మీదకొచ్చేది అన్నట్టు కాపు కాస్తున్న'' అంబేద్కర్‌... సునీల్‌ కథల్లో ఒక ముఖ్య పాత్రధారి. 'చిన్నాచితకా ఉద్యోగాలు చేస్తూ అదే రాజ్యాధికారం అనుకునే తెల్లచొక్కా కూలీల'' గురించి వాపోతాడు రచయిత.

'నీడ పడితేనే ఆళ్ల దేవుళ్లు మైల పడతారని, వాడజనాన్ని గుడివీధుల్లో కూడా తిరగనివ్వని' చారిత్రక సత్యాన్ని నిస్సంకోచంగా వెల్లడిస్తాడు.

''మాదిగ పుట్టుక పుట్టినా, మాదిగవాడలో పెరిగినా మాదిగోడ్నని నిరూపించుకునేసరికి'' చంటికి ఏసుప్రభువు కనిపిస్తాడు. కష్టనష్టాలన్నీ అధిగమించి, జీవితం కాస్త గాటిలో పడుతున్న సమయంలో తాగుడికి బానిస అవుతాడు చంటి. కాలువ గాలి, ఫుట్‌బాల్‌ ఆట, బీఈడీ చదువు, ఉద్యోగం... అన్నీ చీకట్లో కలిసిపోయి చివరికి ఉరికంబమెక్కుతాయి.

అయితే, కథనంతా చీకట్లతో నింపేసి, చీకటితోనే ముగించి ఉంటే పాఠకుడు ఒక రకమైన నిరుత్సాహపు ఊబిలో కూరుకుపోయేవాడు. ఇంతటి విధ్వంసచీకటికి కారణమైన నాయుణ్ని... చంటి స్నేహితులతో చంపించడం ద్వారా విలువైన పరిష్కారం కనుగొంటాడు రచయిత.

మాలమాదిగల దుర్భర జీవితాల్ని అక్షరాలకెత్తిన మరో చిన్న కథ ''మహామాయ''. ఈ కథలో మరో అడుగు ముందుకేసి ''మాలమాదిగవాళ్లు మాత్రం అలాగే పడున్నా, వాళ్లలో కొంతమంది హాస్టళ్లలో చేరి చదువుకుని విపరీత బుద్ధులు ప్రదర్శించడం మొదలెట్టేరు'' అంటూ వాడల్లోనూ తారతమ్యాలు తలెత్తిన పరిణామాలను నిర్మొహమాటంగా విశ్లేషించారు.

'సర్వం మిథ్య' అంటూ జ్ఞానబోధ చేసే యాజులు గారు... తన సామాను పోగొట్టుకున్నప్పుడు రైల్వేస్టేషన్‌ ప్లాట్‌ఫామ్‌పై కూలబడి ఢీలా పడిపోతాడు. ఈ కథలో 'రాములు' అనే బడుగు పాత్రను చాకచక్యంగా ప్రవేశపెట్టి, లోకంలోని మహామాయను ఒడుపుగా బట్టబయలు చేస్తాడు.

''దేవదాసు 2015'' మా చెడ్డనాయాలు. తాగేడంటే గౌరవసభ్యులు సభలో మాట్లాడినట్టు అచ్చంగా బూతులే మాట్లాడతాడు. ఈ ఒక్క సాకుతో రచయిత చెలరేగిపోతాడు. వాడితో అన్నీ నిజాలే చెప్పిస్తాడు. వాడల చుట్టూ దడికట్టిన దుర్మార్గాల్ని ప్రదర్శనకు పెడతాడు.

ఇప్పటికీ రిజర్వేషన్‌ మేరకు ఎస్సీ అభ్యర్థిని ఎన్నిక చేసేదీ, ఎన్నికల వ్యూహాలు అమలు చేసేదీ, పనిగట్టుకుని గెలిపించి ఆనక అతగాణ్ని లేదా ఆమెను మరబొమ్మలా మార్చి పెత్తనం చలాయించేదీ అగ్రవర్ణ ఆసాములే! ఈ విషయాన్నే దేవదాసు మందుసీసా బద్దలు కొట్టి మరీ చెబుతాడు.

''అమెరికా ఓడికీ, ఈ మతం తెచ్చిన బ్రిటిష్షోడికీ మనమీద దొబ్బుతెగులు లేదు... దళితుల మీద పడి ఏడ్చేవోడు ఎప్పుడూ మన దేశపోడే..'' అంటాడు పాస్టర్‌ రాజరత్నం.

పాస్టర్లను కూడా బెంబేలెత్తిస్తుంటాడు దేవదాసు. కారణం లేకుండా మాత్రం కాదు. పాత పాస్టరు రాజరత్నం ట్రాన్స్‌ఫర్‌ అయి, కొత్తగా వచ్చిన మల్లంపల్లి సత్యనారాయణ మూర్తిని ఓ ఆట ఆడుకుంటాడు దేవదాసు. ఆ దెబ్బకు రెండు క్షణాల్లో అంతర్థానం అవుతాడు మూర్తి.

దేవదాసు తానే చెప్పినట్టు ''మనిషీ కన్వర్టెడ్‌ యాజ్‌ క్రిస్టియన్‌''!

దళిత క్రైస్తవాన్నే వస్తువుగా తీసుకుని రాసిన మరో అద్భుతమైన కథ ''క్రైస్తవులు లేని చర్చి''. ఈ కథలో ఒక దశలో రచయిత పనిగట్టుకుని ఆంజనేయుల్ని క్రైస్తవ మతంలోకి బరబరా ఈడ్చుకొచ్చి, 'ఆశీర్వాదం'గా మార్చాడా ఏమిటి చెప్మా! అన్న అనుమానం కలుగుతుంది. కానీ ఆ తర్వాతే అసలు కథ మొదలవుతుంది. దిమ్మ తిరిగే వాస్తవాల్ని అవలోకనం చేయిస్తాడు రచయిత.

''ఇక్కడంతా ఒక్కటే. క్రైస్తవ కులం. క్రైస్తవ మతం. ఒక్కటే దేవుడు. ఏసుక్రీస్తు'' అంటూ ఉద్బోధించిన 'పాదిరి' ఎహెజ్కే గారి మాటలు చర్చిలో అడ్డదిడ్డంగా దర్శనమిస్తాయి. రెడ్లు, కమ్మోరు, బ్రామ్మలు కుడిపక్క; మాలమాదిగలు ఎడం పక్క కూచొని ప్రార్థన చేసే దృశ్యాన్ని చూసి ఆంజనేయులు అవాక్కవుతాడు.

''తొమ్మిది మంది ఆడాళ్లని ఏకకాలంలో గర్భవతుల్ని చేయడం ద్వారా నెలరోజుల్లో బిడ్డని పుట్టించలేవు అని వారెన్‌ బఫెట్‌ ఆంజనేయులుతో అనలేదు. అసలు అమెరికా వారెన్‌ బఫెట్‌కీ అంగలకుదురు ఆంజనేయులుకీ పెద్ద పరిచయం లేదు''... అత్యంత సాధారణ విషయాన్ని అమెరికాతోనైనా అబ్రహాం లింకన్‌తోనైనా వారెన్‌ బఫెట్‌తోనైనా ముడిపెట్టగల సమర్థుడు రచయిత.

''థూ...'' కథపై ఇప్పటికే విస్తృత చర్చ జరిగింది. ఎన్నో సంకలనాల్లో చోటు చేసుకుంది. ఎందరో సాహితీమూర్తులు ప్రశంసల వర్షం కురిపించారు. అది కథ కాదు... కడుపు మండిన ఓ బడుగుజీవి ఆక్రోశానికి అక్షరకణికల హారతి.

రచయిత నిస్సందేహంగా ఆడవాళ్ల పక్షపాతి. లేకుంటే 'ఆడాళ్లు దేవతలై ఉండాలి... పూజిస్తారు. లేదా దయ్యాలై

ఉండాలి... భయపడతారు. మనుషులుగా ఉంటే మాత్రం చంపేస్తారు, నానా రకాలుగా'' అన్న నగ్నసత్యాన్ని ఓ కథలో రాసేవాడు కాదు.

ఆ పక్షపాతంలోంచి పుట్టినవే ''నీలవేణి'', ''అందం'' కథలు.

మొత్తంగా పరిశీలించినప్పుడు... సునీల్‌ కుమార్‌ కథల్లో ప్రవాహంలా వచ్చి చేరే వాక్యాలు జవజీవాలతో తొణికిసలాడతాయి. సమయసందర్భాలు సహజసుందరంగా కథాగుచ్ఛంలో ప్రకాశిస్తాయి. అనేక వాక్యాల దగ్గర చదువరి కళ్లు మెరుస్తాయి. సంభ్రమాశ్చర్యాలతో పెద్దవవుతాయి.

ఉదాహరణకు ''దేవుడంటే అందరికీ ఇష్టమే... పరలోక రాజ్య ప్రవేశం కోసం అనుదినం ప్రార్థిస్తారు. కానీ పరలోక ప్రయాణాన్నే ఎప్పుడూ వాయిదా వేద్దామని ప్రయత్నిస్తారు'' అంటారు. ఇంత తేలిగ్గా వాక్యాలను పొదగవచ్చా అనిపిస్తుంది గానీ, నిజానికి అలా రాయడానికి అవసరమైన సృజనశక్తి పట్టుబడటం అంత తేలిగ్గాదు.

''తండ్రి అనేవాడు పూర్తిగా ఉంటే ఒకరకం. లేకపోతే ఒకరకం. ఉండి, లేకపోతే నరకం'' (నీలవేణి).

''అబెద్నగో అబెద్నగోవు లాగే ఉన్నాడు. కాకపోతే కొమ్ములతో కుమ్ముతున్న గోవులాగా ఉన్నాడు'' (పరిశుద్ధ వివాహము - మూడవ ప్రకటన).

కథల్లో ఎక్కడికక్కడ సందర్భశుద్ధి హాయిగా కళ్లకు కడుతుంది. కచ్చితంగా ఆ ప్రస్తావన లేదా ఇమేజరీ అక్కడ ఉండి తీరాల్సిందే లేదా వర్షంలా కురిసి తీరాల్సిందే అని పాఠకుడు ప్రమాణపూర్తిగా విశ్వసించేలా రాస్తాడు. అది సాధనతో అబ్బిన నైపుణ్యం. అధ్యయనంతో పట్టుబడిన కళ.

వాడల వద్ద ఆగిపోయిన దళితవాదాన్ని వాడల మూలాల్లోకి తీసుకెళ్లి, దళిత క్రైస్తవ జీవితాన్ని సమర్థంగా కథలకెక్కించిన రచయిత పి.వి.సునీల్‌ కుమార్‌.

క్లుప్తంగా, అత్యంత ప్రభావశీలంగా ప్రముఖ సాహితీవేత్త డాక్టర్‌ పాపినేని శివశంకర్‌ గారి మాటల్లో చెప్పాలంటే... ''వ్యంగ్యం ఒరలో పదును కత్తి సునీల్‌ రచన''.