నాకు దళిత నేపథ్యం నుంచి స్త్రీ గా రాయాలనిపించింది.

చల్లపల్లి స్వరూపరాణి
అ మీ కుటుంబ నేపథ్యం చెప్పండి...
అ మా స్వస్థలం గుంటూరు జిల్లాలో తెనాలి పట్టణానికి దగ్గర గ్రామం, ప్యాపర్రు. మాది దళిత(మాల) సామాజిక వర్గంలో దిగువ మధ్య తరగతి వ్యవసాయ కుటుంబం. మా తల్లిదండ్రులు- మరియమ్మ, మంత్రయ్య. మేము ఆరుగురం సంతానం - ఐదుగురు అమ్మాయిలు, వొక అబ్బాయి. అన్న అందరికంటే పెద్ద, నేను ఆడపిల్లల్లో మధ్య. మా అమ్మ తన తల్లిదండ్రులకు వొక్కతే సంతానం కావడం వలన మేము మా అమ్మ పుట్టింట్లో అంటే అమ్మమ్మ, తాతయ్యలతో కల్సి వుండేవాళ్ళం. మా తాతయ్య, అమ్మమ్మలకు మగ సంతానం లేరని వాళ్ళు మా అన్నయ్యని బాగా గారాబం చేస్తే మా నాన్నకి ఆ ధోరణి నచ్చేది కాదు. ఆయన మాత్రం ఆడ పిల్లల్ని మొగపిల్లవాడితో సమానంగా చూడడమే కాదు. అన్ని పనులు చెయ్యడం, సొంతగా ఆలోచిస్తూ ఆత్మ గౌరవంగా వుండడం అలవాటు చేశాడు. మా అమ్మ యేడవ తరగతి వరకు చదువుకుంటే, నాన్నకి ఫార్మల్‌ యెడ్యుకేషన్‌ లేదు. అయినా కొంచెం చదవడం, రాయడం తెలుసు. ఆయనలో చదువుకి సంబంధం లేని గొప్ప సంస్కారం, రిఫైన్‌మెంట్‌ వుండేది.      
అ మీ రచనా నేపథ్యం...
అ నేను డిగ్రీ యెకనామిక్స్‌ లో,  ఎం.ఏ ఆర్కియాలజీ లో,  ఎం.ఫిల్‌ హిష్టరీ లో, పీ.హెచ్‌ డీ రీజినల్‌ స్టడీస్‌  లో చెయ్యడం వలన అన్ని సామాజిక శాస్త్రాలను చదివే అవకాశం కలిగింది. కుల వ్యవస్థ, మతం మీద పరిశోధన చేసేటప్పుడు ఆంత్రోపాలజీని కూడా అధ్యయనం చేసే అవకాశం వచ్చింది.
మాది యెటువంటి సాహిత్య వాతావరణం లేని కుటుంబం. అయితే నాకు స్కూలు, కాలేజీలలో మొదట్లో నాన్‌ సీరియస్‌ సాహిత్యం చదవడం నుంచి క్రమంగా వుద్యమ సాహిత్యం చదవడం చైతన్యవంతమైన స్నేహితుల ద్వారా అలవడింది. దానికి హైదరాబాద్‌ సెంట్రల్‌ యూనివర్సిటీ వాతావరణం బాగా వుపయోగ పడింది. అక్కడ నాలాగా గ్రామీణ ప్రాంతాల నుంచి వచ్చిన దళిత విద్యార్ధులు అంబేడ్కర్‌ స్టూడెంట్స్‌ అసోసియేషన్‌ పేరుతో బాగా కల్సి సమస్యల  మీద పనిచెయ్యడంతో బాటు వుద్యమ సాహిత్యాన్ని అధ్యయనం చెయ్యడం, చర్చించడం వుండేది. ఆ క్రమం లోనే కవిత్వం రాయడం, అందులో మంచి చెడులు మాట్లాడుకోవడంతో బాటు మా విద్యార్ధులు రాసిన కవితలతో 'గుండె డప్పు' అనే కవితా సంకలనం తీసుకొచ్చాము. దానిలో పట్టేటి రాజశేఖర్‌, కోయి కోటేశ్వర రావు, నాగప్ప గారి సుందర్రాజు, కనకయ్య, కాకాని సుధాకర్‌, జి.వి.రత్నాకర్‌, నేను వున్నాం.   సిటీలో జరిగే సాహిత్య సభలకు వెళ్ళడం, శివసాగర్‌( కె.జి. సత్యమూర్తి) గారితో పరిచయం, దళిత కవుల్లో బాగా సీరియస్‌ గా రాసే కలేకూరి ప్రసాద్‌, మద్దూరి నగేష్‌ బాబు, పైడి తెరేష్‌ బాబు, శిఖామణి, ఖాజా మొదలైన వారి పరిచయం నా రచనా వ్యాసంగానికి  మెరుగులు దిద్దిందని చెప్పొచ్చు. వారంతా  తరచుగా సెంట్రల్‌ యూనివర్సిటీ క్యాంపస్‌లో  మా కార్యక్రమాలకు వచ్చేవారు. మా అందరికీ ప్రముఖ విమర్శకుడు, జి.లక్ష్మీనర్సయ్య గారు కేంద్ర బిందువులా  వుండేవారు. వీరందరికీ తోడు యూనివర్సిటీలో మాకు సీనియర్‌ గా వున్న 'చూపు' పత్రిక ఎడిటర్‌, డా. కాత్యాయని నాకు మంచి మిత్రురాలు. ఆమె నన్ను బాగా ప్రోత్సహించడమే కాకుండా తన పత్రికను చాలా వరకు దళిత సమస్యల మీద వచ్చే రచనలకే వుపయోగించారు.

యిక నేను రాయడం కూడా అంతే! మొదట కాలేజీ మాగజైన్ల కోసం బాల్యం గురించి, ప్రక తి గురించి అనుభూతి కవిత్వం లాంటిది రాసే అలవాటు నుంచి సామాజిక

స్ప హతో రాయడం  వొక పరిణామ క్రమంలోనే జరిగాయి.

తెలుగులో స్త్రీవాద, దళిత వాద కవిత్వం బాగా వస్తున్నప్పుడు ఆ రెండిటిని బాగా పరిశీలించాను. నాకు స్త్రీగా, దళితురాలిగా నా అస్తిత్వ స్ప హని యీ రెండు సాహిత్య ధోరణులు యివ్వడమే కాకుండా అటు స్త్రీవాదం లో గానీ దళితవాదం లో గానీ నేను కనబడకపోవడం గమనించాను. అప్పుడు నాకు దళిత నేపధ్యం నుంచి స్త్రీ గా రాయాలనిపించింది. యెక్కువ మంది దళిత రచయితల మాదిరిగానే నాకు కూడా జీవితమే రచనకు ముడి సరుకు. మొదట్లో దళిత స్త్రీపై మూడంచెల అణచివేత (్‌తీఱజూజూశ్రీవ పబతీసవఅ) విధానం వుంటుందనే సిద్ధాంతపరమైన అవగాహన లేకపోయినప్పటికీ నాకు తెలియకుండానే దళిత స్త్రీపై అమలయ్యే కులవివక్ష, వర్గపరమైన దోపిడీ, లింగ వివక్షలపై రాశాను.   

అ మంకెనపువ్వు, అస్తిత్వగానం పుస్తకాల తర్వాత....

అ'మంకెనపువ్వు'(2005) కవితా సంపుటి, 'అస్తిత్వగానం'(2012) వ్యాస సంపుటి. యీ రెండు పుస్తకాలకి మంచి రెస్పాన్స్‌ వచ్చింది. మంకెనపువ్వు లో కవితలు యితర భాషల్లోకి అనువాదమవ్వడమే కాకుండా   దాన్ని యోగి వేమన, విక్రమ సింహపురి యూనివర్సిటీలలో ఎం.ఏ  తెలుగులోనూ, పద్మావతి మహిళా యూనివర్సిటీ లో ఎం.ఏ యింగ్లీష్‌ లోనూ, యిందిరా గాంధీ నేషనల్‌ వోపెన్‌ యూనివర్సిటీ లో ఎం.ఏ హిందీ లోనూ సిలబస్‌ గా చేర్చడమే కాకుండా ఆ పుస్తకం మీద పరిశోధనకు గాను సుమారు పది దాకా ఎం.ఫిల్‌, పీ.హెచ్‌ డీలు వచ్చాయి. అలాగే 'అస్తిత్వగానం' వ్యాస సంపుటిని కూడా బాగా రిసీవ్‌ చేసుకున్నారు.

అయితే నేను 'మంకెనపువ్వు' తర్వాత కవిత్వం రాశాను కానీ సంఖ్యా పరంగా చెప్పుకోదగినన్ని రాయలేదు. 'నీరు' పేరుతో రాసిన కవిత చాలామంది మన్నన పొందడమే కాకుండా యీ కవితని కర్ణాటక రాష్ట్రం యింటర్మీడియట్‌ యింగ్లీష్‌ లోనూ, బెంగుళూరు యూనివర్సిటీ ఎం.ఏ యింగ్లీషులోనూ సిలబస్‌ గా చేర్చారు. దళిత స్త్రీ జీవితం పైన సుమారు పదిహేను దాకా కధలు కూడా రాశాను అవి వివిధ పత్రికల్లోనూ సంకలనాలలోనూ అచ్చయ్యాయి.

కవిత్వం నాకు యిష్టమైన ప్రక్రియ. 'మంకెనపువ్వు' తర్వాత కవిత్వం రాయడం లేదు అని మిత్రులు నా మీద సున్నితంగా విమర్శ కూడా చేశారు. నేను కవిత్వం రాయడం ప్రారంభించినప్పుడు సాహిత్యం లో దళిత స్త్రీలు దాదాపు లేరనే చెప్పాలి. తర్వాత చాలా మంది దళిత రచయిత్రులు సాహిత్యంలోకి వచ్చారు. వారి రాక స్త్రీవాద,దళిత సాహిత్యాలనే కాకుండా తెలుగు సాహిత్యం లోని ఖాళీలను పూరించిందనవచ్చు.  దళిత స్త్రీ కోణం నుంచి కధలు,  కవిత్వం రావడం మంచి పరిణామం. యిక నేను స జనాత్మక సాహిత్యం రాయకపోయినా ఫర్వాలేదనిపించింది. ఆ టైం లో నేను యెక్కువగా పరిశోధనాత్మకంగా  దళిత స్త్రీ కోణాన్నే కాకుండా మొత్తంగా ఫూలే అంబేడ్కర్‌ సామాజిక విప్లవ సిద్ధాంతం పైన, దళితుల సాంస్క తిక విప్లవం  గా బౌద్ధం పైన సిద్ధాంతపరమైన  వ్యాసాలు రాశాను. అవి నాకు రచయితగా మంచి గుర్తింపునిచ్చాయి.

అయితే సెంట్రల్‌ యూనివర్సిటీ దళిత విద్యార్ధి రోహిత్‌ ఆత్మ హత్య సంఘటన  నాకు కవిత్వం యిదివరకటి కంటే మరింత సీరియస్‌ గా బాధ్యతగా రాయాల్సిన అవసరాన్ని ముందుకు తెచ్చింది. వ్యాసాలతో పాటు కవిత్వం కూడా యిప్పుడు యెక్కువగానే రాస్తున్నాను. బహుశా సెంట్రల్‌ యూనివర్సిటీలో రోహిత్‌ పనిచేసిన  అంబేడ్కర్‌ స్టూడెంట్స్‌ అసోసియేషన్‌ లో నేను ప్రారంభ సభ్యురాలిని కావడం వలన కూడా  నేను రోహిత్‌ సమస్యపైన యెక్కువగా మూవ్‌ అయ్యుంటాను.

అ వర్తమాన కవిత్వంపై మీ విశ్లేషణ ....

అ మంచి కవిత్వం ఫేస్‌ బుక్‌ లో వస్తుంది. యిప్పుడు కవిత్వం తో బాటు కధలు, ఆత్మ కధలు, నవలలు రావడం మంచి పరిణామం. కవిత్వం లో వర్తమాన సామాజిక జీవితంలోని ఘర్షణ, విధ్వంసాలపై కవులు బాగా శక్తివంతంగా రాస్తున్నారు. అలాగే సరికొత్త వొస్తువులు కవిత్వంలోకి వచ్చాయి. మంచ్‌ స్పార్క్‌ వున్న నవతరం కవులు తెలుగు సాహిత్యానికి దొరికారు.           

అ మీ పరిశోధనలు ఏవైనా పుస్తకంగా తెచ్చారా?

అ మంకెనపువ్వు', 'అస్తిత్వగానం' పుస్తకాల తర్వాత నా అకడమిక్‌ రీసెర్చ్‌ కి సంబంధించి జaర్‌వ, =వశ్రీఱస్త్రఱశీఅ aఅస ూ్‌a్‌వ ఱఅ వీవసఱవఙaశ్రీ ూశీబ్‌ష్ట్ర Iఅసఱa(2013), ుతీఱపవ, ూవaఝఅ్‌ aఅస జుశ్రీఱ్‌వ(2014), ఖీaషవ్‌ర శీట +వఅసవతీ ణఱరషతీఱఎఱఅa్‌ఱశీఅ aఅస హఱశీశ్రీవఅషవ (2015),అనే మూడు పుస్తకాలు ప్రచురించాను. యిప్పుడు 'బౌద్ధం- దళితులు' పైన దీబససష్ట్రఱరఎ aఅస ణaశ్రీఱ్‌ ూరరవత్‌ీఱశీఅ అనే పుస్తకాన్ని తీసుకురావడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నాను. అలాగే 'అస్తిత్వగానం' తర్వాత బ్రాహ్మణేతర తత్వవేత్తలైన ఫూలే, అంబేడ్కర్‌, పెరియార్‌ వంటివారి పైన నేను వివిధ సందర్భాలలో రాసిన వ్యాసాలను కూడా పాఠశాల విద్యార్ధులకు అర్ధమయ్యేలాగా  వొక పుస్తకం తేవాలని వుంది. యిది వరకు రాసిన వ్యాసాలను కొంత మార్పు చేసి పిల్లల కోసం పుస్తకం వేస్తే బాగుంటుందనే డిమాండ్‌  నా మిత్రులనుంచి వుంది. అది త్వరలో బయటికి వస్తుంది.  

 అ దళిత బహుజన సాహిత్యం నేడు తెలుగు సాహిత్యాన్ని ప్రభావితం చేస్తున్న తీరును మీరెలా చూస్తారు?

అ దళిత సాహిత్యం తెలుగు సాహిత్యాన్ని బాగా ప్రభావితం  చెయ్యడమే కాదు  సంపద్వంతం చేసిందని చెప్పాలి. యెవరికిష్టమున్నా లేకపోయినా దళిత సమస్య ప్రజా వుద్యమాల యెజెండా గా యెలా అయిందో అలాగే సాహిత్యంలో కూడా దళిత సాహిత్యం, అది ముందుకు తీసుకొచ్చిన ప్రశ్నలు తెలుగు సాహిత్యాన్ని షేక్‌ చేశాయి. వొకరకంగా యితరులు కూడా కుల సమస్య మీద రాయక తప్పని స్థితి యేర్పడింది.

 అ అస్తిత్వవాదాల ప్రభావంతో దళిత చైతన్యం, మహిళా చైతన్యం పెరిగింది. మరోపక్క దేశంలో కుల,మత ఛాందస భావజాల ప్రభావం తీవ్రంగా కనిపిస్తూనే ఉంది. ఈ వైరుధ్యాన్ని మీరు ఎలా విశ్లేషిస్తారు?

అ అవును! అస్తిత్వవాద ప్రభావంతో దళిత చైతన్యం, మహిళా చైతన్యం పెరిగాయి. కానీ వారి చేతిలో రాజ్యాధికారం లేదు. యిటీవల దేశంలో కుల, మత చాందసవాదం పెరగడానికి ప్రధాన కారణం వారి రాజకీయ అధికారమే! అయితే దళిత, మహిళా చైతన్యాలు ఆధిపత్య వర్గపు అప్రజాస్వామిక ధోరణికి అడ్డుకట్ట వెయ్యగలగాలి. దానికి యెంతో శక్తిని కూడగట్టాలి. యీ క్రమంలో బ్రాహ్మణేతర ప్రజాతంత్ర శక్తులన్నీ  వొక చోటికి రావాలి.

అ ప్రపంచీకరణ విధానాలు మధ్యతరగతిని తీవ్రంగా ప్రభావితం చేస్తున్నాయి? భూస్వామ్య భావజాలం పదిలంగా

ఉంచుకునే అభివృద్ధిని ఆస్వాదిస్తున్నారు? అన్నీ వ్యాపారంతో ముడిపడి మానవసంబంధాలు సంక్షోభంలో చిక్కుకున్నాయి. ఈ పరిస్థితిని రచయితలు తమ రచనల్లో రికార్డు చేయగలుగుతున్నారా?

అ  ప్రపంచీకరణ విధానాల వలన కుల వ త్తులపై ఆధారపడే పరిస్థితి పోతుంది, ఆ రకంగా కులం సమసిపోతుందని కొందరు భావిస్తే కుల భూస్వామ్యం మాత్రం అభివ ద్ధికి సంబంధించిన మంచి విషయాలను వుపయోగించుకుంటూనే దాని అసలు దోపిడీ స్వభావాన్ని మాత్రం వొదులుకోలేదు.   అలాగే మానవ సంబంధాలలో యాంత్రికత, వ్యాపార ద ష్టి పెరిగి పోయి సగటు మనిషి జీవితం సంక్షోభంలో కూరుకుపోతుంది.  యీ పరిస్థితిని  రచయితలు కవిత్వంలో కంటే కధల్లో, నవలల్లో  బాగా చిత్రీకరిస్తున్నారు.

అ తెలుగు ప్రజల జీవితాన్ని వర్తమాన సాహిత్య ప్రక్రియలు సజీవంగా చిత్రించగలుగుతున్నాయా?

అ  తెలుగు ప్రజలంటే యెవరనే ప్రశ్న వుంది. వారిలో అన్ని కులాల, మతాల, వర్గాల వారున్నారు. వారందరి హోదా అస్తిత్వం, మొత్తంగా వారందరి జీవితానుభం వొకటి కాదు. యే వర్గపు జీవితాన్ని ఆ వర్గపు సాహిత్యకారులు వివిధ ప్రక్రియల్లో శక్తివంతంగా అక్షరీకరిస్తున్నారని  చెప్పొచ్చు. ఆత్మ కధలు  కొంత మేరకు సజీవంగా, వాస్తవిక దష్టితో వుంటున్నాయి.

 అ విశ్వవిద్యాలయాల్లో సాహిత్య పరిశోధనల పరిస్థితులు ఎలా ఉన్నాయి?

అ  నేను తెలుగు సాహిత్య శాఖలో లేను కాబట్టి సాహిత్య పరిశోధన స్థాయిని అంచనా వెయ్యలేను. నాకు తెలిసి విశ్వవిద్యాలయాల్లో తెలుగు డిపార్ట్‌ మెంటులు చాలావరకు బ్రాహ్మణవాదంతోనే వుంటాయి. అక్కడ దళిత, వెనుకబడిన కులాల విద్యార్ధులను మార్కుల  విషయంలో యెంతో వేధింపులకు గురి చెయ్యడం సర్వ సాధారణం. వాళ్ళు తమకి ఆసక్తి వున్న అంశాలమీద పరిశోధన  చెయ్యడానికి కూడా ప్రోత్సాహం దొరకదు.

అ మీరు సాహిత్య విమర్శకులు కూడా. ప్రస్తుతం తెలుగులో సాహిత్య విమర్శ ఎలా ఉంది?

అ  నేను సాహిత్య విమర్శకురాలిని కాదు. పాఠకురాలిని మాత్రమే! సాహిత్య విమర్శ సాంకేతికంగా నాకు పెద్దగా తెలీదు.  

   అ ఇటీవలఫేస్‌బుక్‌లో మీరు కవితలు రెగ్యులర్‌గా పోస్ట్‌ చేస్తున్నారు? స్పందన ఎలా ఉంది? ఇంటర్నెట్‌లో ఇటీవల తెలుగులో రాసేవారి సంఖ్య బాగా పెరిగింది. తెలుగు భాష మరింత సుసంపన్నమవ్వడానికి ఇంటర్నెట్‌ కూడా బాగానే దోహదం చేసే అవకాశాలు కనబడుతున్నాయంటారా?

అ అవును. మంచి స్పందన వొస్తుంది. అక్కడ కామెంట్స్‌ పెట్టేవారి కంటే యెక్కువమంది ఫాలో అవుతున్నట్టు తెలుస్తుంది. సోషల్‌ మీడియాలో మంచి సాహిత్యం వొస్తుంది. రాసే వాళ్ళు దీనిద్వారా పెరిగారు. స్పందన కూడా వెంటనే తెలుస్తుంది కాబట్టి అది రచయితకి మంచి ప్రోత్సాహకరంగా వుంటుంది. బయట పత్రికల్లో కొన్ని అంశాలపైన రచనల్ని వేసుకోవడం  లేదు. వాళ్ళ ఆప్షన్స్‌ మారాయి. అందువలన ఫేస్‌ బుక్‌ కొత్త, పాత రచయితలకి మంచి ప్లాట్‌ ఫాం ఐపోయింది. ఆ స్పేస్‌ని ఎక్కువమంది వుపయోగించు కుంటున్నారు.  

 అ వర్తమాన దళిత సాహిత్యం తీరుతెన్నులు ఎలా

ఉన్నాయి?

అ  దళిత సాహిత్యంలో మొదట కవిత్వమే యెక్కువగా వొచ్చేది. అది యిప్పుడు కధగా, ఆత్మ కధగా, నవలగా విస్తరించింది. వొస్తువు పరంగా  కూడా బహుముఖాలుగా విస్తరిస్తుంది. దళిత జీవితానికి సంబంధించిన అన్ని అంశాలు సాహిత్య రూపం తీసుకుంటున్నాయి. ఫూలే, అంబేడ్కర్‌ భావజాల కేంద్రంగా దళిత రచయితలు, కవులు బహుజనుల   సామాజిక, ఆర్ధిక, రాజకీయ  ఆకాంక్షలను సాహిత్యంలో వ్యక్తం చేస్తున్నారు. అలాగే దళిత సౌందర్య శాస్త్రం పట్ల కూడా వారిలో శ్రద్ధ పెరిగిందని చెప్పాలి.

అ నాగార్జున విశ్వవిద్యాలయంలో మీరు మహాయాన బుద్ధిష్ట్‌ స్టడీష్‌కి ప్రొఫెసర్‌గా ఉన్నారు. మీ కార్యక్రమాల గురించి వివరించండి. బుద్ధుడి ఆలోచనల వ్యాప్తికి ఎంతవరకు ఇవి తోడ్పడుతున్నాయి?

అ నాగార్జునా యూనివర్సిటీలో మా డిపార్ట్‌ మెంట్‌ కి వో ప్రత్యేకత వుండడమే కాకుండా దక్షిణాదిలో బౌద్ధం పైన పీ.జీ మరియూ రీసెర్చ్‌ కోర్సులు నిర్వహిస్తున్న యేకైక డిపార్ట్‌ మెంట్‌ యిది. యిక్కడ బర్మా, థాయ్‌లాండ్‌, భూటాన్‌, వియత్నాం, లావోస్‌ దేశాల  విద్యార్ధులు చదువుతున్నారు. వారిలో యెక్కువమంది బౌద్ధ భిక్షువులు, భిక్షుణీలు కావడం విశేషం. మా శాఖ ఫిలాసఫీ, హిస్టరీల కాంబినేషన్‌. పీ.జీ సిలబస్‌ లో బౌద్ధ చరిత్ర, వాస్తు, శిల్పకళ, పాళీ, సంస్క త భాషల్లో వొచ్చిన బౌద్ధ సాహిత్యం, బౌద్ధ తత్వశాస్త్రం, తర్కశాస్త్రం, నీతి శాస్త్రం మొదలైన అంశాలు వుంటాయి. వీటికితోడు ఆధునిక కాలంలో బౌద్ధ పునరుజ్జీవనోద్యమం,  దానికి డా. అంబేడ్కర్‌ లాంటి వారి క షి పైన కూడా 'నియో- బుద్ధిజం' పేరున పేపర్స్‌ వున్నాయి. మేము నిర్వహించే సెమినార్లు యెక్కువగా బుద్ధుని తత్వాన్ని వర్తమాన సమాజానికి అన్వయించుకోవడం పైన, బౌద్ధ తాత్వికత యొక్క ప్రాసంగికత పైన వుంటాయి. అవి పరోక్షంగా బుద్ధుని ఆలోచనలు  మళ్ళీ ప్రజల్లో వ్యాప్తిచెందడానికి దోహదం చేస్తాయని భావిస్తున్నా .

 అ ఔత్సాహిక రచయితలకు మీరిచ్చే సూచనలు....

అ  నిజానికి యిదివరకటి కంటే యిప్పుడు రచయితల బాధ్యత మరింత పెరిగిందని చెప్పాలి.  సమాజంలో ఘర్షణ, సంక్లిష్టత, పెరిగి, భావ వ్యక్తీకరణ స్వేచ్చ హరించుకు పోతుంది. భిన్నాభిప్రాయాన్ని భరించలేనితనం పెరుగుతూ, వ్యక్తులు స్వతంత్ర ఆలోచనలతో బతకడమే వో సవాల్‌గా మారిపోతుంది. యీ క్రమంలో రచయితల బాధ్యత మరింత పెరుగుతుంది. యిప్పుడు యువతరం లో మంచి స్పార్క్‌ వున్న రచయితలు, కవులు వొస్తున్నారు. వొకవైపు యువతలో సాహిత్యాభిలాష తగ్గుతున్నట్టు అనిపిస్తున్నప్పటికీ కొంతమంది మాత్రం మూస ధోరణికి భిన్నంగా, ప్రయత్నపూర్వకంగా మంచి రచయితలుగా తయారై సమాజం పట్ల బాధ్యతతో రచనలు చేస్తున్నారు. అటువంటివారిని సీనియర్‌ రచయితలు, సాహిత్య విమర్శకులు ప్రోత్సహించాలి.

ఇంటర్వ్యూ:  వొరప్రసాద్‌