ఊరి చెరువు

కవిత

- నందే వెంకట పద్మావతి9948169796

కప్పుడు ఊరందరి దాహం తీర్చిన గ్రామ దేవత ఆమె

నేడు అందరూ చీదరించుకొనే మురికి కూపం, చెత్తకుండీ

నిర్మలమైన జలంతో ఆకాశంలోని

పక్షుల గమనాన్ని మరింత మనోహరంగా

ప్రతిఫలించిన అందాల అద్దమే అది

మా చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల సుందరతీరం ఆ చెరువు గట్టు

ఇపుడు వాడి పారేసిన వ్యర్థాలు!

ఆమె ఒడిలో జుగుప్స కలిగిస్తూ!

వెన్నెల రాత్రులు మా చెరువు గట్టున

జానపద కళారూపాలతో వెలిగిపోయిన ఘడియలు

నా మనో ఫలకంపై నేటికీ పదిలం

ఆధునీకరణ పేరుతో ఆయువుపట్టును

కబళించే ప్రయత్నం, స్వయంకృతాపరాధం

తాను కూర్చున్న కొమ్మను తానే

నరుక్కున్నట్టు, ఆత్మహత్యా సదృశం

జీవుల మనుగడకు మూలం

సంస్క ృతికి మారుపేరు, ఆయువుపట్టు

ఊరిచెరువు అదృశ్యమైతే

ఊరి గొంతులు తడారిపోతాయి

ఎడారి అవుతాయి

సుదూర ప్రాంతాల నాజూకు పిట్టలు

నేల రాలిపోతాయి

జీవం నిర్జీవమైతే, నడిచేవి యాంత్రిక బతుకులు

కళతప్పిన జీవితాలు

ఓ చిన్న ప్రయత్నం పెద్ద మార్పును తెస్తుంది

మనుషులు, పిట్టలు, జీవుల సమాహారం

తిరిగి బ్రతికేందుకు, ఊరిచెరువుని బ్రతికిద్దాం...

ఊరిని బ్రతికిద్దాం!