గల్ఫ్‌బండి

డా|| తవ్వా వెంకటయ్య
9703912727


వారానికి మూడుసార్లు అటు, మూడుసార్లు ఇటు తిరుపతి నుండి ఢిల్లీకి వెళ్లి వచ్చే సంపర్క్‌ క్రాంతి ఎక్స్‌ప్రెస్‌ రైలు కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు జనం. ఈ రోజు సోమవారం అవ్వడం వల్ల యర్రగుంట్ల రైలు స్టేషన్‌లో జనం కిటకిట లాడుతున్నారు. రైలు రెండవ ఫ్లాట్‌ఫాం మీదికి వస్తుందని అందరికీ తెలుసు. తిరుపతిలో బయలుదేరే ఈ రైలు రేణిగుంట్ల తరువాత కడప జిల్లాలో కడప, యర్రగుంట్లలోనే ఆగుతుంది. సుదూరం వెళ్ళేవాళ్ళు ఈ రైల్లోనే వెళుతూ ఉంటారు. రైలు స్టేషన్‌లో ఉన్న చాలామందిలో సంతోషం లేదు. దేన్నో పోగొట్టుకున్నట్లు, ఎవరినో వదలి వెళుతున్నట్లు అందరిలోనూ ఏదో దిగులు, నిరాశ. కొందరు రైలు స్టేషన్‌ బయట దారిలో ఎవరి కోసమో ఎదురు చూస్తూ ఉన్నారు. అంతలో ఆటోలో వచ్చిన ఆయన్ని అందరూ గుంపుగా చుట్టుముట్టారు. య్యా య్యోవో  మా టికెట్టు నీ దగ్గర్నే ఉందా? అందుకేబ్బా మా పెండ్లానికేం తెల్దు సోమీ అన్నీ నేవ్వే సూసుకోవాల అని ఆ వచ్చినాయనతో మరీ మరీ చెప్పి వచ్చాడు ఆంజనేయులు. ఆ వచ్చినాయన పేరు బాషా. అందరూ సౌదీ బాషా అంటారు. ఉండేది ప్రొద్దుటూరు. 15 సంవత్సరాల క్రితం బాషా అన్న ఫీరయ్య సౌదీయా వెళ్ళాడు. కొన్నేళ్ళు అక్కడే ఏదో వ్యాపారం చేసుకుని బ్రతికేటోడు. కానీ ఓ 10 సంవత్సరాల నుండి ఇండియా నుండి కువైట్‌, సౌదీయాకు ఉపాధి కోసం వెళ్ళే మనుషుల్ని పంపించేందుకు మధ్యవర్తిత్వం చేస్తున్నాడు. ఇప్పుడూ అదే పని.

యర్రగుంట్ల, ప్రొద్దుటూరు, మైలవరం,  జమ్మలమడుగు, వేంపల్లి, చిలమకూరు, పులివెందుల వంటి ప్రాంతాల నుండి నెలలో రెండుసార్లు మనుషుల్ని గల్ఫ్‌ దేశాలకు పంపుతుంటాడు.

ఇక్కడ నుండి ఢిల్లీ వరకు వీరిని తీసుకుపోయి అక్కడ విమానం ఎక్కించే వరకు బాషాది బాధ్యత. అక్కడ వాళ్ళు విమానం దిగగానే బాషన్న పీరయ్య వారిని తీసుకుని వాళ్ళు పని చేయవలసిన సేట్‌ ఇంట్లో వదలివస్తాడు. ఇదీ ఈ అన్నదమ్ముల పని. ఇందుకు గానూ వీళ్ళకు గల్ఫ్‌దేశాలలోని ఇంటి యజమానులు (సేట్‌లు) కొంత సొమ్మును ఇస్తారు. ఆ పనిలోనే ఇప్పుడు బాషా యర్రగుంట్ల స్టేషన్‌లో చాలా బిజీగా ఉన్నాడు.

మొదటి ఫ్లాట్‌ఫాం మీద నుండి రెండవ ఫ్లాట్‌ఫాం మీదికి వెళుతున్న బాషా వెంట ఓ 30 మంది మనుషులు కంగారు కంగారుగా నడుస్తున్నారు. రెండవ ఫ్లాట్‌ఫాం మీద నున్న కొందరి దగ్గరికెళ్ళి 50 రూపాయల రిజిస్టర్‌ స్టాంపులపై సంతకాలు చేయించుకుంటున్నాడు. ఆ సంతకాలు చేస్తున్నవారిలో ఆడోళ్ళున్నారు. మొగోళ్ళూ ఉన్నారు. సంతకం చేయడం చేతకానివాళ్ళు వేలిముద్రలు వేస్తున్నారు.

లచ్చలచ్చలు అప్పు చేసినాంకదే. నువ్వు యాడన్నా పండుకొని బాకీ తీర్చు. లేదంటే మా కొంపలో నుంచి పో. మా మనవన్ని మేమే సాకుంటాం'' అని నరసమ్మ అత్త రోజూ సూటిపోటీ మాటల్తో వేధిస్తూ ఉంటుంది. అందుకే నరసమ్మ 5 సంవత్సరాల కొడుకును వదలి పరదేశం పోయి అప్పు తీర్చాలని బయలుదేరింది. అందరి బంధువులు వచ్చారు. కానీ నరసమ్మ కోసం ఎవ్వరూ రాలా. నరసమ్మ

ఉండేది యర్రగుంట్ల రైలు స్టేషన్‌ దగ్గరే. అయినా కనీసం అత్తమామలు కూడా రాలేదు. ఎవరో దూరపు చుట్టం ఒకాయన వచ్చాడు నరసమ్మ కొడుకు బాలరాజును తీసుకుని. కొడుకును వదలి వెళ్ళబుద్ధికాలా. కానీ బాకీ తీర్చడం కోసం తల్లిగుండెను బండరాయి చేసుకుంది. నరసమ్మ బంధువు వరుసకు చిన్నాన్న అవుతాడు. నరసమ్మ కొడుకును పట్టుకుని కన్నీళ్ళు రాలుస్తున్నాడు. 5 సంవత్సరాల బాలరాజు ''మ్మా.... ఊరిక్యా నేనొచ్చమా.  ఇంటికాడ మా జేజ కొడ్తది మ్మా. అంటా ఉంటే ఆ దృశ్యం చూసిన వాళ్ళ మనసులు కరిగిపోతున్నాయి. ''వద్దురా నాయనా నేను చాలా దూరం పోతండా.. మళ్ళా వచ్చలే నాయినా'' అంటూ కొడుకును గుండెలకద్దుకుని విలపించింది నరసమ్మ. ఆ ఏడుపులోనూ వాడు ''మా... ఓమ్మా మా నాయిన యాడికో పోయినాడంటెనే అట్నే పిల్చుకొని రామ్మా ఆ..... ఎప్పుడొచ్చావుమా రేపామ్మా.  నేను బడికి పోనుమా. మా అబ్బ బడికి పోకుంటే కొడ్తడు. నేనూ నీతో వచ్చమా'' అని మారాం పెట్టి ఏడుస్తున్నాడు.

వాడి బాధ చూసి ఆ వచ్చే రౖెెలు క్రిందబడి కొడుకుతో సహ చావాలనుకుంది నరసమ్మ. అయినా అన్యాయంగా వాడి పానమెందుకు తీయాల. బరువైనా, బాధైనా బతికి సాదియ్యాలనుకుంది. కొడుకును తనివితీరా ముద్దాడింది. ఆ వచ్చినాయనతో చిన్నాయిన నా కొడుకును సూచ్చా ఉండు. అని కొడుకు యోగక్షేమాలు చెప్పి రైలు కోసం ఎదురు చూస్తూ

ఉంది.

మరో గుంపులో నలుగురు ఆడబిడ్డల్ని కన్నతల్లి బేబీ రాణి. పెద్దకూతురికి పెళ్ళైంది. ఒక పాప కూడా. ఉన్న రెండిళ్ళలో ఒకటి తెగనమ్మి పెద్దకూతురు పెళ్ళి చేశారు. బేబీరాణి కుటుంబం రోజువారీ కూలీలు. వీరిది ప్రొద్దుటూరు. ముగ్గురు కూతుర్లను తమ కష్టంతోనే చదివిస్తున్నారు. బేబిరాణి భర్త లాజర్‌కు ఈ మధ్యనే కిడ్నీలలో రాళ్ళు పడ్డాయని తిరుపతిలో ఆపరేషన్‌ చేశారు. అప్పటి నుండి బరువైన కూలీపని  చేయడంలేదు. దీంతో ఇంటి భారం అంతా బేబీరాణిపై పడింది. ఈ మధ్యనే అనారోగ్యంతో తల్లిదండ్రి అన్న చనిపోవడంతో మరిన్ని ఆర్థిక కష్టాలు భారమయ్యాయి లాజర్‌కు. దీనికి తోడు పెళ్ళీడుకొచ్చిన ముగ్గురు కూతుళ్ళు. ఇన్ని ఇబ్బందుల మధ్య  బేబీరాణి గల్ఫ్‌దేశాలకు వెళ్ళక తప్పలేదు. నలుగురు కూతుర్లను, భర్తను మనువరాలిని వదలి వెళ్ళబుద్ధికాక బేబిరాణికి కన్నీళ్ళు కళ్ళు నిండుకున్నాయి. కానీ పై కష్టాలన్నీ గుర్తుకు తెచ్చుకుని వెళ్ళడానికే నిశ్చయించుకుంది. రైలు ఎక్కేంత వరకు ఓర్పుగా ఏడవకుండా ఉందామనుకుంది.

నలుగురు కూతుర్లు ఏడుస్తుంటే బేబిరాణి కన్నీళ్ళు ఆగలేదు. వ్వా వ్వా అని మాటలు వచ్చీరాని మనుమరాలు పిలుస్తుంటే మనవరాలి ముచ్చట చూడకుండా దూరమౌతున్నాననే వేదనను ఆపుకోలేక నలుగురు కూతుర్లను గట్టిగా కౌగిలించుకుని ధైర్యం చెప్పింది.

ఇలా ఒక్కొక్కరి పయనం వెనుక కొన్ని కన్నీటి కథలు. ఇంతలో ''దయచేసి వినండి ట్రైన్‌ నెం. 163024 గుంతకల్‌, హైదరాబాద్‌, భోపాల్‌, నాగపూర్‌ మీదుగా తిరుపతి నుండి నిజాముద్దిన్‌ వెళ్ళవెలసిన నిజాముద్దిన్‌ సంపర్క్‌క్రాంతి ఎక్స్‌ప్రెస్‌ మరికొద్ది సేపట్లో రెండవ ఫ్లాట్‌ఫాం మీదికి వచ్చును.'' అనే రైలు అనౌన్స్‌మెంట్‌ విని అందరి గుండెలు వేగంగా కొట్టుకుంటున్నాయి. కన్నవారిని, కట్టుకున్నవారిని, కడుపున పుట్టిన వారిని, తోడబుట్టిన వారిని, ఉన్నవూరును, సొంతదేశాన్ని వదలి కానరాని తీరాలకు, ఎవరో తెలియని వారి చెంతకు వెళ్ళడానికి వెళ్ళవలసిన వారు లేచారు.

భాష రాదు, అక్కడి తిండి తెలియదు. అయినా బ్రతుకు పోరాటంలో గెలిచేందుకు విధి విధించిన పెనుసవాళ్ళను ఆర్థిక ఆసరాతో జయించేందుకు చెల్లాచెదురౌతున్న గుండెను ఒడిసిపట్టుకుని గల్ఫ్‌ రైలు బండి ఎక్కేందుకు 12 మంది గల్ఫ్‌కు వెళ్ళేవారు సిద్ధమయ్యారు.

వారిని సాగనంపడానికి తమ బ్రతుకులో భాగమైన వారు, తమ బ్రతుకు బాగుకోసం ప్రాణాలకు తెగించి వెళుతున్న వీరికి కన్నీళ్ళతో, అయిష్టంతో సాగనంపడానికి పైకి లేచారు. రైలు రైట్‌ టైం 8.30 నిమిషాలు. ఎప్పుడూ రైలు కోసం ఎదురు చూసే మనుషులు ఈ రోజు కొంతసేపు ఆలస్యంగా వస్తే బాగుండు అనుకుంటున్నారు తమ మదిలో. తమవారిని మరికొంతసేపు తనివితీరా చూసుకోవచ్చనే ఆశతో.

ఇంతలో అందరిమధ్య అలుముకున్న గంభీర వాతావరణాన్ని కన్నీటి సముద్రం చేసేందుకు కూతవేస్తూ వచ్చింది రైలు. బాషాతో పాటు 12 మంది రైలు ముందునున్న జనరల్‌ బోగిలో ఎక్కారు. బంధువులంతా తమ తమ వారిని పదే పదే చూస్తున్నారు. రైలు పెట్టెలో ఎక్కిన వారు కళ్ళకు గుడ్డలు అడ్డం పెట్టుకొని కుమిలి కుమిలి ఏడుస్తున్నారు. ఫ్లాట్‌ఫాం మీదనున్న వారు బోరున విలపిస్తున్నారు. ఈ దృశ్యాన్ని ఎ/సి బోగిలలోనూ, రెండవ తరగతిలోనూ స్లీపర్‌లో ఉన్న ఆ వర్గం ప్రయాణికులు వింతగా చూసి నవ్వుకున్నారు. సామాన్యుడి జీవన చిత్రంలోని సాదక బాధకాలు తెలియని వీరు.

నరసమ్మ తన కొడుకుని గట్టిగా ముద్దు పెట్టుకుని

''నేను మల్లా వచ్చాలే నాయినా.. నువ్వూ తాత మల్లా ఈడికే రాండి ఇంటికి పోదాం'' అని కొడుకును ఓదార్చి తాను ఓర్చుకోలేక ఏడుస్తూ రైలు ఎక్కింది. నరసమ్మకు నా అనే వాళ్ళెవ్వరూ లేరు. ఉన్న ఒక్కగానొక్క కొడుకును వదలిపోతోంది బ్రతుకుదెరువు కోసం. తన ప్రాణాలన్నీ వాడిమీదే పెట్టి ఒట్టి కట్టె మాత్రమే వెళుతోంది. ''తాతా అమ్మ మల్లా వచ్చాదా?'' అని అమాయకంగా అడుగుతూ ఉంటే ఏం చెప్పలేని బాలరాజు చినతాత వాడి తలనిమిరి గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. ఇంతలో యర్రగుంట్లలో ఒకే ఒక్క నిమిషం ఆగిన రైలు బండి కదిలింది.  అందరూ చేతులు ఊపుతున్నారు. గల్ఫ్‌కు వెళుతున్న

వాళ్ళు రైలు వాకిట్లో కొచ్చి తమవారికి చేతులు ఊపుతుంటే ఫ్లాట్‌ఫాం పైనున్న వారు తమ వారికి చేతులు ఊపుతున్నారు. కంటికి రైలు కనిపించేంతసేపు నిలుచుండి చూసి తిరుగు ప్రయాణమయ్యారు. అందరూ వారి వారి ఊళ్ళకు వెళ్ళిపోయారు.

నరసమ్మ కొడుకు బాలరాజు ఇళ్ళు యర్రగుంట్ల రైలు స్టేషన్‌ పక్కనే కాబట్టి తొందరగా వెళ్ళాడు. బాలరాజు అబ్బాజేజి కోపంగా ఉండారు. తమ కోడలు గల్ఫ్‌ వెళ్తుంటే ఎవరో దూరపుబంధువు వెళ్ళి సాగనంపి వచ్చాడని. కానీ ఆ విషయం గురించి మనవన్ని మాటమాత్రమైనా అడగలేదు. మరుసటి రోజు తెల్లారగానే బాలరాజు తన అమ్మ గల్ఫ్‌కు పోయిన సంగతి మరిచిపోయి ''మ్మా.....మ్మా....'' అని మంచం మీదే కూర్చుని ఏడుస్తున్నాడు. అంతలో బాలరాజు జేజి వచ్చి ''ఏం రా అట్టా మొత్తుకొని సచ్చండవ్‌? యాడుంది మీయమ్మ. మీ నాయిన్ను మింగి నిన్ను మా మీద వొదిలి యాడికో పోయింది. ఏట్లోచ్చది కూకో'' అంది.

ఆ మాటకు బాలరాజు ''ఆ ... మాయమ్మ బెన్నా వచ్చనన్నేది. టేషన్‌కు రమ్మన్నేది నేను పోయి పిల్చుకొని వచ్చా'' అని మంచం మీద నుంచి దిగి రైలు స్టేషన్‌కు వచ్చాడు. బాలరాజు అమ్మకోసం రైలుస్టేషన్‌కు వెళ్ళాడని తెలిసి చిన్నతాత స్టేషన్‌కు వచ్చి, ''నాయినా రాజు ఇంటికి రారా'' అంటే ''ఊహూ... రైలు వచ్చె మాయమ్మ వచ్చది'' అని చెప్పి అక్కడే ఉండిపోయాడు. వచ్చిపోయే ప్రతి రైలు బండిని ఆశతో అమ్మకోసం ఎదురు చూస్తూ.....