చైతన్య ధాతువులు

కవిత 
- ఆర్‌.వి. రాఘవరావు9440232760


మృత్యు ఘోషలు, మురిగే శవాల దిబ్బలు
హననాలు ఖననాలు
స్మశానాలుగా మారిన మహా నగరాలు
మచ్చుకైనా కనబడని హననాలు జీవన హరితాలు
ఓదార్పులు కోరుతున్న అస్వస్థులను
కోరకనే వరిస్తున్న అనుమానాలు, అస్ప ృశ్యతలు..
మనిషికి మృత్యుదాడులు నిత్యతాకిళ్లు కొత్తేం కాదు
నిలువుగా చీల్చబడిన ప్రతిసారీ
విత్తై, మొక్కై, తలెత్తిన వటవృక్షమై
నింగిని నిటారుగ తాకే మనిషి అలవాటుకు
మరణ శాసనాలన్నీ మకిలి నీటిమీది చేతి రాతలే
సునామీల సుళ్లును శిరసావహిస్తూనే
అదమరిచిన తరంగాల తురంగాలపై
సాగించిన సాహసయానం జ్ఞాపకాలకు
ఈ క్రిముల కిచకిచ రావాలు
పిల్లకాలువ బారులు పిపీలిక సమానాలు
అయినా...
మనిషిని పరుగులెత్తించానని
నిర్జనవీధుల్లో నిండుగర్భంతో కదిలే వైరస్‌కు తెలియనిది
మనిషి పారిపోవటమంటే రహస్యంగ పొంచి ఉండటమని
దాగి ఉండటమంటే
వేటు వేసేందుకు పులిలా మాటు వేయటమని...
నిత్య సంచారిని కలుగుల్లో కుక్కానని
విరుచుకుంటున్న తన రొమ్ము
మనిషి చేతిలో వ్రయ్యలు అవుతున్న వేళ
వైరస్‌కు తెలిసివచ్చే మరొక అంశం
కలుగులే మనిషి గాయాలకు సంజీవనీ లేపనాలని
కలుగులే గెలుపును సహజజన్యువుగా నిలిపిన
నిత్యచైతన్య ధాతువులని...