శిక్ష

షేక్‌ హుసేన్‌ సత్యాగ్ని
9866040810


తన సీట్లో కూర్చొని యెదురుగా గోడకు వేలాడుతున్న క్యాలెండర్‌ను తదేకంగా చూస్తున్నాడు రాజన్న.  అతని పేరు రాజశేఖర్‌.  ఆఫీసులో అందరూ 'షార్ట్‌ కట్‌'లో రాజన్న అంటారు.  ఇంతకు మునుపు యెప్పుడూ ఇలా పరధ్యానంగా ఉండేవాడు కాదు.  ఈ మధ్య ఏమైందో యేమో మరి, అదోలా ఏదో లోకంలో ఉంటున్నాడు.  ఒక్కోసారి క్యాలెండర్‌ వైపు చూస్తూనే ఆలోచనలతో మునిగిపోతాడు.  ఎంతసేపవుతుందో ఏమో తనకే తెలియదు.
ఈ విషయం ఆఫీసు స్టాఫ్‌ గమనించక పోలేదు.  తన కుటుంబ పరిస్థితులు బాగలేవని కొందరు జాలిపడితే, 'ఎదుగూ బొదుగూ లేని ఉద్యోగం.  ప్రమోషన్‌ నిలిచిపోయింది.  ఎంతకాలమని ఎల్‌.డి.సి.గా నెట్టుకొస్తాడు, విసుగు పుట్టింటు'ందని మరికొందరు తోటివాళ్ళతో గుసగుసలాడుకుంటున్నారు.
ఎన్ని కష్టాలు ఇబ్బందులు ఉన్నా ఆఫీసులో అందరితో కలగాపులగంగా వుండే రాజన్న ఈ మధ్య ఎందుకిట్లున్నాడని సన్నిహిత మిత్రులు మనసు నొచ్చుకుంటున్నారు.  తన బాధ ఫలానా అని చెప్పమని, గుచ్చిగుచ్చి అడిగారు.  దేనికీ
ఉలకడు, పలకడు, ముభావంగా ఉంటున్నాడు.
'రాజన్నా!' అన్న పిలుపుతో ఆలోచనల నుండి తేరుకుని తటాలున తలతిప్పాడు.  కంగారుగా 'సార్‌! మీరా!' అంటూ తటపటాయిస్తూ లేచి నిల్చున్నాడు.  తనతో పనివుంటే పిలిపించుకునే ఆఫీసు సూపర్నెంటు, నేరుగా తన దగ్గరికే రావడంతో 'ఏం కొంప మునిగుందో'నని గాభరాపడ్డాడు.  'ఏంది?' అని అతని ముఖంలోకి చూచాడు.
'ఏమయ్యా! రాజన్నా! రేపో మాపో వస్తున్న మన కొత్త కలెక్టరు, నీకు బాగా తెలుసని ఆఫీసులో గుసగుసలాడు కుంటున్నారు'...
'ఔను సర్‌!' అన్నాడు రాజన్న నసుగుతూ.
'ఎట్లా, నీకేమైనా బంధువా?... లేక...' ఆరా తీశాడు సూపర్నెంటు.

'కాదు సార్‌' అంటూ, చెప్పడానికి అయిష్టంగా అతనివైపు చూశాడు రాజన్న.

'మరెట్లా!' అని నిగ్గదీశాడు సూపర్నెంటు.

'వదిలేట్టు లేడు' అనుకుని, 'నా క్లాస్‌ మేట్‌ సర్‌' అన్నాడు, చేతులు పిసుక్కుంటూ రాజన్న.

'అరె, అట్లనా! ఎక్కడయ్యా, హైస్కూల్‌లోనా? కాలేజీలోనా?' గొంతు పెంచి మళ్ళీ అడిగాడు సూపర్నెంటు.

'రామకృష్ణ జూనియర్‌ కాలేజీలో సర్‌' ముక్తసరిగా సమాధానం చెప్పాడు రాజన్న.

'అట్లనా! మంచిది రాజన్న' సూపర్నెంట్‌ ముసిముసిగా నవ్వుకుంటూ, అతని వీపుతట్టి 'కూర్చొ' అని వెళ్ళిపోయాడు.  సూపర్నెంటు వెంటవచ్చిన అటెండరు, అతనికి వంగి నమస్కరించి 'నన్ను మరువకండి' అన్నట్లు చూచి సూపర్నెంటును అనుసరించాడు.

రాజన్న తన సీట్లో కూర్చొని యధాప్రకారం మళ్ళీ ఆలోచనలో మునిగిపోయాడు.  క్రమేణా తన ఇంటర్మీడియట్‌ రోజులు గుర్తుకువచ్చాయి.

్జ్జ్జ

తాను కడపలో పేరున్న మండీమర్చంటు ఏకైక ముద్దుల కొడుకు.  డబ్బుకు కొదవ లేదు.  రెండు చేతులా ఖర్చుపెట్టేవాడు - 'లావిష్‌'గా.  డిగ్రీలు బతుకు దెరువు కోసం గాదు, హోదా కోసమన్నట్లు కళాశాలకు వాహ్యళికి వచ్చినట్లు వచ్చేవాడు.  చదువు సంధ్య పక్కన పెట్టి, కాలేజీలో సరదాగా అమ్మాయిలతో అబ్బాయిలతో కాలక్షేపం చేసిపోవడమే పని.  ఇంటర్‌ చదివే వయసు ఎప్పుడో దాటిపోయింది తనకు.  పదవ తరగతి పబ్లిక్‌ కాబట్టి రెండుసార్లు తప్పాడు.  మూడవసారి కాపీకొట్టి అతికష్టం మీద గట్టెక్కాడు.  కొంతకాలం చదువు మాని, తండ్రికి తోడుగా పసుపుమండిలో వ్యాపారం చూసుకున్నాడు.

క్లాసులో అందరికంటే తనే పెద్దవాడు.  క్లాసంతా 'అన్నా' అని పిలిచేవారు.  దగ్గరి స్నేహితులు ముద్దుగా 'బాస్‌' అనేవారు.

క్లాస్‌లో ఉన్న అమ్మాయిలందరి కంటే జానకి చాలా అందంగా ఉంటుంది.  అందరూ ఆమెను 'కాలేజీ బ్యూటీ' అనేవారు.  నెమ్మదస్తురాలు.  తన చదువేమో, తానేమో.  ఎవరితోనూ తంటాలూ తగాదాలూ పెట్టుకోదు.  ఎప్పుడూ నవ్వు ముఖంతో, అందరితో కలివిడిగా ఉంటుంది.  క్లాస్‌లో వారూ వీరూ అనే తేడా లేకుండా అందరికీ ఆమెంటే అభిమానం.  తాను ఏ చిన్న అవకాశం దొరికినా ఆమెను గేలిచేసి బాధించేవాడు.

క్లాస్‌రూంలో అమ్మాయిలందరూ ముందువరుసలో కూర్చొనేవారు.  తాను మాత్రం కావాలని జానకి వెనక కూర్చొని అవకాశం దొరికినప్పుడల్లా సూటిపోటి మాటలతో గేళి చేస్తూండేవాడు.  ఇది క్లాస్‌లో చాలా మందికి నచ్చలేదు.  తన గడుసుతనానికి భయపడి ఎవరూ నోరు మెదిపేవారు కాదు.

ఒకసారి ఆమె తెల్లబట్టల మీద పేనాలోని సిరా విదిలించాడు.  ఈ విషయం తోటి అమ్మాయిలు జానకి దృష్టికి తెచ్చినా, ఆమె లోలోన కుములుకుని బాధపడిందేగానీ ఏమీ అనలేదు.  లెక్చరర్‌కు కంప్లైంట్‌ చేస్తే, ఇంకేం చేస్తాడో అని భయపడి అందుకు సాహించలేదు.

జానకి ఇల్లు కాలేజీకి వచ్చే దారిలోనే ఉంది.  ప్రతిరోజు తాను ఆ దారినే వచ్చేవాడు.  కావాలనే ఇంటి పరిసరాల్లో తచ్చాడుతూ వుండి, జానకి బయలుదేరిన తర్వాత ఆమెను వెంబడించి సినిమా పాటలు పాడి కేరింతలు కొట్టడం తన దినచర్య.

ప్రతిదినమూ ఉదయం భోంచేసిన తర్వాత దొడ్డి గుమ్మం తెరిచి, ఎంగిలాకును రోడ్డు ప్రక్కనున్న డ్రైనేజీలోకి విసురుతుంది జానకి.  ఫలానా సమయానికి విసురుతుందని తనకు తెలుసు.

ఒకరోజు దొడ్డి గుమ్మం వాకిలి కిర్రున తెరుచుకుంటుండగానే తఠాలున తాను గుమ్మానికి యెదురుగా నిలబడ్డాడు.  విసిరిన ఎంగిలాకు తన బట్టల మీద పడింది.  జానకి నాలుక్కరుచుకుని 'సారీ' అని తలుపు మూసుకుని వెళ్ళిపోయింది.

ఆ రోజు తాను తెల్లబట్టలు వేసుకున్నాడు.  సాంబారు రసం మరకలు బట్టలమీద అచ్చుగుద్దినట్లు పడ్డాయి.  వాటిని చేత్తో అలికి ఇంకాస్త పెద్దవి చేసుకున్నాడు. అవే బట్టలతో క్లాసుకు వచ్చాడు - జానకిని ఆటపట్టించ వచ్చునని సంబరపడుతూ.

తన వాలకం చూసి తోటి అబ్బాయిలందరూ అతని చుట్టూ మూగారు.  ఎక్కడో గొడవ పడివచ్చాడని కొందరు గుసగుసలాడుకున్నారు.  అమ్మాయిలకు ఏమీ అర్థం కాక తెల్లమొహాలేసుకున్నారు.  జానకి తలదించుకుని తన సీట్లో దిగులుగా కూర్చుంది.  తననెక్కడ అభాసుపాలు చేస్తాడోనని భయపడింది.

తన ఆప్తమిత్రులు 'ఏమైంది?' అని వాకబు చేశారు.  తాను రోమియో ఫోజు పెట్టి 'ఏం జరగలేదు.  ఎందుకు కంగారుపడుతున్నారు.  నా గర్ల్‌ ఫ్రెండ్‌ జానకి తమాషాగా నామీదికి ఎంగిలాకు విసిరింది.  అంతే' అని ముసిముసిగా అన్నాడు.

'ఆఖరికి సాధించావు బ్రదర్‌!' అంటూ కేరింతలు కొట్టి, కరచాలనం చేశారు కొందరు ఆప్తమిత్రులు.

'ఎక్కడో యేదో జరిగితే దాన్ని ఆసరా చేసుకుని తెగ కోతలు కోస్తున్నా'డని గుసగుసలాడుకున్నారు కొందరు అమ్మాయిలు.

'జానకేమో పులుగడిగిన ముత్యమనుకున్నాం.  ఇంత దిగజారుతుందనుకోలే'దని అసహనం వ్యక్తం చేశారు మరి కొందరు.

ఇవన్నీ చెవిసోకిన అమ్మాయిలందరూ జానకి చుట్టూచేరి 'ఏం జరిగిందో చెప్పవే' అంటూ బుజ్జగిస్తున్నారు.

'ఇక చెప్పేదేముందే, జానకి యెలాంటిదో మనకు తెలీదా! అందరం కలిసి ప్రిన్సిపాల్‌కు కంప్లైంట్‌ చేద్దాం పదండి' ముందుకొచ్చారు కొందరు.

జానకి దించిన తల ఎత్తకుండా కుళ్ళికుళ్ళి ఏడుస్తూ కూర్చుంది.  క్లాసంతా ఎవరికి తోచినట్లు వాళ్ళు గుసగుసలాడు కుంటున్నారు.  తానేదో పెద్ద ఘనకార్యం చేసినట్లు చాతీ విరుచుకుని క్లాసంతా తిరిగాడు.

లెక్చరర్‌ రాకతో గప్‌చుప్‌గా ఎవరి సీట్లో వాళ్ళు కూర్చున్నారు.

జానకిని ఆటపట్టించడమంటే తనకేదో తెలియని ఆనందం.  ఆమె బాధపడుతూ వుంటే మరీ మరీ చూడాలనిపిస్తుండేది.  అందుకే యథాలాపంగా తన వెకిలి చేష్టలు రెట్టింపు చేసుకుంటూ వచ్చాడు.

్జ్జ్జ

మరొక రోజు జానకి క్లాస్‌కు కాస్త లేటుగా వచ్చింది.  అటెండెన్స్‌ ముగించి పాఠం మొదలు పెట్టబోతున్న లెక్చరర్‌ విసుగ్గా 'కమిన్‌' అని చెయి విసిరినాడు.  ఆమె నేరుగా వచ్చి హడావిడిగా తన సీట్లో కూర్చుంది.  వెంటనే 'అబ్బా' అంటూ లేచి నిలబడింది.  క్లాసంతా ఒక్కసారి ఆమె వైపు చూచారు.

కంగారుగా లెక్చరర్‌ 'ఏమైందమ్మా!' అన్నాడు.  ఆమె ఏడుపు ఆపుకుంటు, గద్గద స్వరంతో ఏదో చెప్పబోయింది.  కానీ నోరు పెగల్లేదు.  పక్కన కూర్చున్న అమ్మాయి తటాలున లేచి 'సార్‌! రక్తం సార్‌!' అని అరిచింది.

'రక్తమా!' అని లెక్చరర్‌ ఆందోళన పడుతూ, 'ఏమైందో చూడమ'ని మిగతా అమ్మాయిలను పురమాయించాడు.  జానకి తన పిరుదుల మీద తడిమి చూచుకుని, తాను వేసుకున్న తెల్లలంగ, పరికిణీలు రక్తం మరకలతో తడిగా ఉండడం గమనించింది.  అమ్మాయిలందరూ ఆమె చుట్టూ చేరారు.

లేచి నిల్చున్న మగపిల్లలవైపు చూసి, లెక్చరర్‌ 'మీరు కూర్చోండర్రా!' అని దబాయించాడు.  'ఎవరన్నా ఇద్దరు అమ్మాయిలు తోడు పోయి, ఆమెను ఇంటి దగ్గర విడిచిపెట్టి రండమ్మా!' అన్నాడు.

'లేదు సార్‌!' అంది జానకి, సిగ్గుతో మెల్లగా.

'నీకు తెలియదమ్మా! నువు పో!' అన్నాడు లెక్చరర్‌ బుజ్జగిస్తూ.

'అది కాదు సార్‌!' అంది జానకి నసుగుతూ.

లెక్చరర్‌కు ఏం చెప్పాలో తెలియక బిక్కమొహం వేసి నిల్చున్నాడు.  ఒకమ్మాయి, బెంచీమీద జానకి కూర్చునే చోటును పరీక్షగా చూచి, 'సార్‌! ఇక్కడెవరో గుండుసూదులు కొట్టినారు' అంది గట్టిగా కేకపెడుతూ.

అందరూ దిగ్భ్రాంతిగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఆ మాట వింటూనే లెక్చరర్‌ కంపాయమానంగా వణుకుతున్న చేత్తో 'ఎవడ్రా రాస్కెల్‌, బెంచీమీద గుండు సూదులు కొట్టింది?' అంటూ మగపిల్లలవైపు హుంకరించి చూచాడు.  క్లాసంతా తిరుగుతూ, 'ఎవడో మర్యాదగా చెప్పండి, లేకుంటే తోలు తీస్తాన'ని గద్దించాడు.  ఎవరూ నోరు మెదపలేదు.  అందరూ తలవంచుకుని నిల్చున్నారు.  తానే ఆ పని చేసింటానని అందరికీ తెలుసు.  వేలెత్తి చూపే ధైర్యం ఎవరికీ లేదు.  లెక్చరర్‌ పర్మిషన్‌తో జానకి యేడుస్తూ వెళ్ళిపోయింది.

మరుసటిరోజు జానకి, వాళ్ళ నాన్నను తీసుకొచ్చి ప్రిన్సిపాల్‌ను కలిసింది.  అతను వినయంగా తన గోడు చెప్పుకున్నాడు.  అతను 'తాసిల్దార్‌ ఆఫీసులో అటెండరునని, తనకు ముగ్గురు ఆడపిల్లలని, కష్టపడి బిడ్డల్ని చదివించుకుంటున్నా'నని బాధపడ్డాడు.  'గత కొంత కాలంగా రాజశేఖర్‌ అనే అబ్బాయి మా కూతుర్ని వెంటాడి వేధిస్తున్నాడు, భయపడి అమ్మాయి కాలేజి మానేస్తానని మంకుపట్టుపట్టింది.  మాకేం ఆస్తిపాస్తులు లేవు సార్‌.  చదువుకుంటే ప్రయోజకురాలై తమ బ్రతుకు తాము బ్రతుకుతారని ఆశతో బిడ్డల్ని చదివిస్తున్నాను.  జరిగిన సంఘటనలన్నీ మీకు తెలుసు.  జానకికి ధైర్యం చెప్పి, అతన్ని మందలించండి' అంటూ బ్రతిమలాడాడు.

'నీకేం భయం లేదమ్మా! మా కాలేజి క్రమశిక్షణకు పెట్టిందిపేరు.  వాడు ఎంతవాడైనా సరే, టీసీ ఇచ్చి పంపించేస్తా'నని ధైర్యం చెప్పాడు ప్రిన్సిపాలు.

అన్ని విషయాలూ ప్రిన్సిపాల్‌కు ముందే తెలుసు.  తాను కాలేజి కమిటి ప్రెసిడెంటుకు దగ్గరి బంధువు.  ఏ చర్య తీసుకున్నా పరిస్థితులు తారుమారవుతాయని, దొంగకు తేలుకుట్టినట్లు ప్రిన్సిపాల్‌ ఊరకుండిపోయాడు.

ఇంకోరోజు ఇలాంటిదే ఇంకో సంఘటన -

లెక్చరర్లకు స్టూడెంట్స్‌కు కాలేజి అడ్రసుకు సాధారణంగా ఉత్తరాలు రావు.  ఒకటి అరా వస్తే, లెక్చరర్లకు పోస్ట్‌మేన్‌ నేరుగా ఇస్తాడు.  స్టూడెంట్స్‌వి నోటీస్‌ బోర్డులో పెడతాడు.

ఆ రోజు క్లాస్‌లో పిల్లలకు, లెక్చరర్లందరికీ 'స్టాంపులు అతికించని' లెటర్లొచ్చాయి.  వాటిని పోస్ట్‌మెనే పైసలు వసూలు చేసుకుని, ఎవరి లెటర్లు వారికి బట్వాడా చేస్తున్నాడు.

చిరునామా గలవాళ్ళు తీసుకుంటే ముప్పై పైసలు, లేకుంటే ఫ్రమ్‌ అడ్రస్‌కు తిరిగి వెళుతుంది.  వారు రెట్టింపు పైకం చెల్లించాల్సి వస్తుంది.  ఆ వచ్చిన లెటర్స్‌ అన్నిటి మీదా టు అడ్రసు, ఫ్రమ్‌ అడ్రసులన్నీ ఆ కాలేజీలో లెక్చరర్లవో, క్లాస్‌లో పిల్లలవో ఉన్నాయి.  కాబట్టి తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో చిరునామా దారులే ఫైన్‌ చెల్లించి తీసుకున్నారు.

చదివిన వాళ్ళందరూ ఒక్కసారిగా అవాక్కయ్యారు.  'నమ్మాల్నా! వద్దా!' అని డోలాయమానంలో పడ్డారు.  కొందరు లెక్చరర్లు దీన్లో నిజమెంత? అని కూపీ లాగే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు.

అమ్మాయిలందరూ తనను శాపనార్థాలు పెడుతూ జానకి చుట్టూ చేరారు.  జానకి ఏం పాలుపోక నిశ్చేష్టంగా కూర్చుంది.  చెక్కిళ్ళపై కన్నీళ్ళు కాల్వలు కట్టాయి.  ఆమె పరిస్థితి చూసి క్లాసులో అందరూ తనమీద కుతకుతలాడారు.

ఇది చాలదన్నట్లు, తన ఆప్తమిత్రుడొకడు వెనక బెంచీలో నుండి, రాజశేఖర్‌కు జానకికి ఫలాన తేదీన వర్ణాంతర వివాహమౌతున్నట్లు, అందరూ వచ్చి ఆశీర్వదించవలసినదిగా, 'కడప నవజీవన సమాజ్‌' పేరున ప్రచురించిన కరపత్రాన్ని బిగ్గరగా చదివాడు.

జానకి యెక్కియెక్కి ఏడుస్తూ క్లాస్‌రూం నుండి వెళ్ళిపోయింది.  కొందరు అమ్మాయిలు ఆమెను ఓదారుస్తూ అనుసరించారు.

ఈ వార్త క్షణాలమీద దావానలంలా కాలేజంతా నెరుసుకుంది.  విద్యార్థులందరూ గుంపులు గుంపులుగా తమ క్లాస్‌రూం దగ్గర కొచ్చారు.  కొందరు లెక్చరర్లు వారిని మందలించి ఎవరి క్లాస్‌లకు వాళ్ళను పంపించారు.

ప్రిన్సిపాల్‌ రమ్మంటున్నాడని ఆఫీసు ప్యూన్‌ వచ్చి తనను పిలుచుకు పోయాడు.  తన వెంట తన వందిమాగధ బృందమంతా అనుసరించింది.  మిగతా వాళ్ళంతా బయట వుంటే, తొనొక్కడే రొమ్ము విరుచుకుని, లోపలికి ప్రిన్సిపాల్‌ ముందుకు పోయాడు.

ఆయన నయానా భయానా గుచ్చి గుచ్చి అడిగినా, ఆ కరపత్రం విషయం ససేమిరా తనకు తెలియదన్నాడు.  సరిపోని వాళ్ళెవరో చేసి వుంటారని నమ్మబలికాడు.

'ఇక మీదట ఇలా జరిగితే టీసీ ఇచ్చి పంపించి వేస్తా'నని మందలించి పంపించాడు.

విషయం తెలుసుకున్న జానకి తల్లిదండ్రులు భయపడ్డారు.  ముందు ముందు ఇంతకంటే ఘోరాలు జరిగితే తాము ఎవరికి చెప్పుకోవాలి? ఎవరు ఆదుకుంటారు? కాదు కూడదని కూతురుకు నచ్చజెప్పి కాలేజీకి పంపిస్తే, అతను ఇంకా ఏం అఘాయిత్యానికి తెగబడ్తాడోనని ఆందోళనపడ్డారు.

జానకి కూడా ఆ కాలేజీలో చదవనని భీష్మించింది.

టీసీ తీసుకుని తిరుపతిలో వుండే జానకి బాబాయి యింటికి పంపించాలని నిశ్చయించుకున్నారు.  చడీ చప్పుడు లేకుండా జానకి కాలేజీ వదిలి వెళ్ళిపోయింది.

్జ్జ్జ

దాదాపు ఇరవై అయిదు సంవత్సరాల తరువాత ఇప్పుడు 'ఆ జానకి'నే కలెక్టరుగా కడపకు వస్తోంది.  ఆ విషయం మనసులో మెదులుతూనే రాజన్నకు ముచ్చెమటలు పడుతున్నాయి.

ఇప్పుడతను మునుపటి రాజన్న కాదు.  ఆ డాబూ, దర్పమూ తండ్రితోనే పోయాయి.  వ్యాపారంలో భారీ నష్టాలు వచ్చి, ఉన్న ఆస్తి అంతా అప్పులకే సరిపోయింది.

చాలీచాలని జీతం, రోగిష్టి భార్య, నలుగురు బిడ్డలు... ఇవీ ఇప్పుడు అతని ఆస్థి.

జానకి వద్ద  చిరుద్యోగిగా తాను పనిచేయాలి.  అసలామె తనను పనిచేయనిస్తుందా! ట్రాన్స్‌ఫర్‌ చేస్తే ఫర్వాలేదు గానీ ఏదో ఒక సాకుపెట్టి ఉద్యోగం ఊడబీకితే భార్యాబిడ్డలతో రోడ్డున పడాల్సిందే!

కొత్త కలెక్టరు చార్జి తీసుకుని మూడ్రోజులయింది.  స్టాఫ్‌ అందరితో పాటు పోయి చాటుమాటుగా వెనక నిలబడి పరిచయం అయిందనిపించుకున్నాడు రాజన్న.  తన్ను గుర్తించ లేదని నిబ్బరపడ్డాడు.

జిల్లాలో కరువు మండలాల ఫైలు తానే తయారు చేస్తున్నాడు.  ఏ క్షణాన్నైనా ఫైలు తెప్పించొచ్చు కలెక్టర్‌, రెడీగా పెట్టమన్నాడు సూపర్నెంటు.  రెండ్రోజులు రాత్రింబగళ్ళు కష్టపడి ఫైలు రెడీ చేశాడు.

సీట్లో కూర్చున్నాడే గానీ స్థిమితం లేదతనికి.  ఆఫీసులోకి ఎవరొచ్చినా, తన కోసమేనని ఉలిక్కిపడుతున్నాడు.  ఏ నిమిషం ఏం జరుగుతుందోనని కంగారుగా ఉన్నాడు.  ఆఫీసులో అందరి వైపూ భయంగా చూస్తున్నాడు.  తన అవస్థను ఇతరులు గమనిస్తారేమోనని కప్పిపుచ్చుకోవడానికి నానా తంటాలు పడుతున్నాడు.

కలెక్టరు దఫేదారు వచ్చి, 'రాజన్న సార్‌!' అన్నాడు.  అతని గుండెలు దడదడలాడాయి.  'ఏమి?' అన్నట్లు దఫేదారు వైపు చూచాడు.  'మిమ్మల్ని కలెక్టరు మేడమ్‌ రమ్మంటున్నారు సార్‌!' అన్నాడు దఫేదార్‌.  రాజన్న వణుకుతున్న చేతుల్తో ఫైలు పట్టుకుని గప్పున లేచాడు.  పదురుతూన్న కాళ్ళను బలవంతంగా కూడదీసుకుని ముందుకు కదిలాడు.

కలెక్టరుకు నమస్కరించి వణుకుతూ ఫైలు పట్టుకుని నిలబడ్డాడు.  ఆఫీసు ఫైళ్ళు చూస్తున్న కలెక్టరు, కాసేపయ్యాక తలపైకెత్తి రాజన్నవైపు చూసింది.  ఏదో గుర్తొచ్చినట్లు చటుక్కున కళ్ళు మూసుకుని క్షణం తర్వాత రాజన్నను రెప్పవాల్చకుండా తదేకంగా చూచింది.

'నువు రాజశేఖర్‌ గదా!' అంది అనుమానంగా.

'ఔ'నన్నట్లు తల పంకించాడు గుటలు మింగుతూ.

అతని వైపే చూస్తూ 'ఏమైంది? ఎందుకీ ఉద్యోగం చేస్తున్నావ్‌?' ఆత్రుతను పైకి కనపడనీయకుండా అడిగింది కలెక్టర్‌.

'నా ఖర్మ మేడమ్‌' అన్నాడు దీనంగా.  క్షణం సేపు నిశ్శబ్ధం ఆవహించింది.

తిరిగి కలెక్టరు ఫైళ్ళు చూసుకుంటూ 'నీ ఫైలు టేబులు మీద పెట్టి వెళ్ళు' అంది నింపాదిగా.

ఎప్పుడు కొండ విరిగి నెత్తినపడుతుందో! దినమొక యుగంగా గడుస్తోంది రాజన్నకు.

'మేడమ్‌ రాజన్న క్లాస్‌మేటంట' అని ఆఫీసంతా ప్రచారమయింది.  కొంపదీసి తనకేదైనా అనర్థం జరిగితే ఆత్మహత్య తప్ప గత్యంతరం లేదనుకున్నాడు రాజన్న.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, 'రాజన్నా! రాజన్నా!' అంటూ ఫైలు పట్టుకుని బయటినుండే కేకలుపెడుతూ వచ్చాడు సూపర్నెంటు.  రాజన్న గుండెలు గుభేలుమన్నాయి.  'ఏం సార్‌?' అంటూ అనుమానంగా కుర్చీలోంచి లేచాడు.

'నీ ఆర్డరయ్యా, ఆర్డరు!'

'ఏం ఆర్డరు సార్‌?' ఏడుపు మొహం పెట్టాడు రాజన్న.

'నీకు ప్రమోషన్‌ ఆర్డరయ్యా!' సంతోషంగా చెప్పాడు సూపర్నెంటు.

'నాకా సార్‌!' నమ్మలేక, కళవరపడ్డాడు రాజన్న.

'ఔనయ్యా, నీకే.  మొన్నీ మధ్య మేడమ్‌ నీ పరిస్థితులను గూర్చి అడిగారు. అంతా పూసగుచ్చినట్లు చెప్పాను.  నీ ప్రమోషన్‌ ఫైలు చాలాకాలంగా పెండింగ్‌లో ఉందనీ, నీ భార్య ఆపరేషన్‌కు ఆర్థిక సహాయం కోసం ప్రభుత్వానికి అప్లికేషన్‌ పెట్టుకున్నావని కూడా అన్నాను.  అన్ని విషయాలు సావధానంగా విని, బాధపడ్డారామె.  ఇదో ఆర్డరు తీసుకో.  మరో విషయం, కలెక్టరు స్పెషల్‌ ఫండులో నుంచి నీ భార్యకు వైద్య ఖర్చులకు డబ్బు మంజూరు చేశారయ్యా!'

ఆదరాబాదరా ఆర్డర్‌ కాపి చదివిన తర్వాత కానీ రాజన్న మనసు కుదుట పడలేదు.  'ఇంకా నిలుచున్నావేమయ్యా! రా పోదాం! మేడంకు అభివందనం తెలుపవూ?' అంటూ అతన్ని తీసుకుపోయాడు సూపర్నెంటు.

రెండు చేతులతో ఆర్డరు కాపి పట్టుకుని నమస్కరిస్తూ నిల్చున్నాడు రాజన్న.  అతని కళ్ళల్లో కన్నీరు పెల్లుబుకుతూ వుంది.  కలెక్టరు రెప్పవాల్చకుండా అతనివైపు జాలిగా చూస్తూ వుంది.