జీవన గమనం

- గూడూరు గోపాలకృష్ణమూర్తి     7382445284

వెండి ద్రవీభూతమై వసుధపై ప్రవహించినట్లు పిండారబోసినట్లు శశాంకుని చల్లని వెన్నెల భూమినంతా పరుచుకుని ఉంది. ఈ వెన్నెల రాత్రి ఎంత హాయిగా ఉంది? అని అనుకుంటున్నాను. అందులోనూ తను పూల మొక్కల కుర్చీ వేసుకుని కూర్చుని ప్రకృతి సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తోంది. ఎంతేనా తను ప్రకృతి ప్రేమికురాలు. మల్లెపూల పరిమళాలు, సన్నజాజి పూల గుబాళింపు, ఆ ప్రక్కనే లిల్లీపూల సువాసన. వాటినన్నింటిని ఆస్వాదిస్తూ, ఆకాశంపై నున్న తారకల్ని వీక్షిస్తూ భావనా ప్రపంచంలో విహరిస్తున్నాను. పనిమనిషి ముత్యాలు మొక్కలకి నీళ్ళుపోసి ఉంటుంది. మట్టివాసన ఎంత ఎంత బాగుంది? అని అనుకుంటున్నాను. ''అమ్మగోరూ!!!'' ఆ పిలుపుకి ఒక్కసారి తృళ్ళిపడి బాహ్య ప్రపంచంలోకి వచ్చాను. ఎదురుగా పనిమనిషి ముత్యాలు ''ఏంటి ముత్యాలూ? ఇంటికి వెళ్ళకుండా ఇక్కడే ఉండిపోయావా?'' అని అడిగాను ముత్యాలిని.

''ఇంటికి వెల్లనేదమ్మా. సాయంత్రం కాడనుండి మీరు అలా ఒంటరిగా అలా మొక్కల కాడ కురిసీ ఏసుకుని అలా ఒంటరిగా కూకుని పరద్యానంగా ఆలోచిస్తున్నారు. మరినేను ఏం మాటాడనేకపోయాను.'' అంది ముత్యాలు. ముత్యాలు అన్నట్టు

తనది యాంత్రిక జీవితమే. తన పేరు ప్రశాంతే కాని తన జీవన మనుగడలో ప్రశాంతత లేదు. ఎందుకంటే ఉదయం లేచినప్పటినుండి ఉరుకులపరుగుల జీవితం తనది. ఇంత ఉడకేసుకుని నాలుగు మెతుకలు కతిగి టిఫిన్బాక్సు పట్టుకుని ఆదరాబాదరాగా ఆఫీసుకు వెళ్ళడం, సాయంత్రం వరకూ మరబొమ్మలా పనిచేసి సాయంత్రం నీరసంగా. ఒళ్ళు నొప్పుల్తో ఇంటికి వచ్చి వండుకోడానికి బద్దకం వేసి పళ్ళు, బిస్కట్లు తినేసి ఉండిపోవడమే తన రొటిన్జీవితం.

ఇలాంటి జీవితం మీద ఒక్కొక్క పర్యాయం విసుగు కలుగుతుంది. మరుక్షణమే మదిలో మరోభావం. జీవితాన్ని సమర్దింపు. జీవితమంటే పుట్టుక, చావు మధ్య పరిణామక్రమం. చావు, పుట్టుకలు ఉదయం సంధ్యల్లాంటివి. మనిషి జీవితంలో ఆశ, ఉత్సాహం ప్రయత్నం ఉండాలి. ఉన్నత శిఖరాలకి చేరాలంటే మనిషి తనను తాను సమాయత్తం చేసుకోవాలి. ఇది లోపిస్తే జీవితంలో అనేక మార్పులు. అవే శారీరకంగా మానసికంగా బలహీన పడ్డం, నిరాశ చోటుచేసుకోవడం ఆ ఊబినుండి బయటపడాలంటే ఆశను ఆశ్రయించాలి. అది మానవుడ్ని క్రమంగా కార్యోన్ముఖుడ్ని చేస్తుంది. 

ఆశ, నిరాశల మధ్య దోబూచులాడేదే జీవితం. నిరాశ కలిగినప్పుడు మనిషి కార్యశూన్యుడు అయి అతనిలో వివేకం, ఆలోచనాశక్తి నశిస్తాయి. ఆ సమయంలోనే మనిషికి మానసిక శక్తి అవసరం. ఎదురయ్యే సమస్యల్ని ఎదుర్కొనే శక్తి కావాలి. ఆ శక్తి కొరవడే కొంతమంది తమ జీవితాన్ని అంతం చేసుకుంటున్నారు. అలా కాకుండా సుఖదుఃఖాల్ని సమదృష్టితో చూసి కష్టనష్టాల్ని ఎదుర్కొన్నప్పుడే మనిషిలో నున్న మనోనిబ్బరం అతడ్ని కాపాడుతుంది. ఆశని, ఉత్సాహాన్ని, సంతోషాన్ని మన జీవితంలోకి ఆహ్వానిస్తే మనిషిని విజయాలవేపు నడిపిస్తుంది.

''అమ్మగోరూ!'' ముత్యాలు పిలుపుతో ఆలోచనా ప్రపంచం నుండి బయటపడ్డాను.

''ఏంటి ముత్యాలూ?

''డబ్బు అవసరమమ్మా!''

''ఎందుకు?''

''మా బుడ్డోడికి స్కూలు ఫీజు కట్టాలి''

అందుకేనా ఇంత రాత్రి వరకూ ఉండిపోయావు. అంటూ ముత్యాలుకి డబ్బులిచ్చి పంపించాను. ముత్యాలు వెళ్ళిన తరువాత నా ఆలోచనలు నేటి విద్యా విధానం చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి. ప్రభుత్వ పాఠశాలల గురించి ప్రభుత్వం ఇప్పుడిప్పుడే దృష్టి పెట్టింది కాని నిన్నటివరకూ ఎలా ఉన్నాయి. పతనావస్థ చివరికి చేరుకున్నాయి. ప్రభుత్వం కూడా కార్పొరేటు స్కూళ్లను ప్రోత్సహిస్తూ వీటి ఉనికినే పట్టించుకోలేదు. అందుకే ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో నాణ్యమైన విద్య కొరవడింది.

అందుకే రోజువారి కూలి చేసుకుంటున్న కూలివారి నుండి ముత్యాలమ్మ లాంటి బడుగు జీవులు కూడా తమ పిల్లల్ని ప్రభుత్వ పాఠశాలలకి పంపకుండా తలతాకట్టు పెట్టయినా కార్పొరేటు పాఠశాలలకి పంపుతున్నారు. ఇక్కడ కూడా ఆశ. రేపొద్దున్న తమ పిల్లలు ప్రయోజకులై జీవితంలో ఉన్నత శిఖరాల్ని అధిరోహిస్తారన్న ఆశ. నేటి పిల్లలు కూడా సమాజంలో చోటు చేసుకున్న మార్పును స్వీకరిస్తూనే గత, వర్తమాన, భవిషత్మధ్య మార్పులను బేరీజు వేస్తున్నారు. వీరి ఐక్యూను గమనిస్తే ఆశ్చర్యం వేస్తోంది.

''అమ్మగోరూ! ఇలా ఒంటరిగా కూకుని ఆలోసిస్తున్నారు'' అన్న ముత్యాలు మాటలు గుర్తుకు వచ్చాయి నాకు. చిన్నగా నవ్వుకున్నాను. తను ఒంటరిది కాకపోతే తనకి ఎవరు తోడుగా ఉంటారు? జీవితాంతం నీకు తోడూనీడగా ఉంటానన్నవాడ్ని తనే తిరస్కరించింది. జీవితాంతం తనకి తోడుగా

ఉంటాడనుకున్నవాడు తనని అలక్ష్యం చేసి తన దారి తాను చూసుకున్నాడు. మనిషి ఎప్పుడూ ఒంటరే. చావు, పుట్టుకల్లో కూడా ఒంటరే. జీవితంలో మనవాళ్ళు అని అనుకున్నవాళ్ళు ఎవ్వరూ మనతో శాశ్వతంగా ఉండిపోరు.

హాలులో కూర్చున్న నాకు ఆఫీసులో ఉండగా ప్రసన్న పోనుచేసి చెప్పిన విషయాలు గుర్తుకు వచ్చాయి. ''ప్రశాంతీ! మన పూర్వ విద్యార్థుల కలయిక ఈ నెల చివరివారంలో

ఉంటుందని రవి చెప్పాడు. డేట్ఫిక్స్అయిన తరువాత అందరికీ తెలియచేస్తానన్నాడు'' అని చెప్పింది. పూర్వ విద్యార్థుల కలయిక జీవితంలో మరిచిపోని ఆనందకరమయిన విషయం అనుకున్న నాకు వెంటనే మురళీకృష్ణ గుర్తుకు వచ్చి ఆనందం అతా ఆవిరిలో ఇగిరిపోయింది. దానిస్థానంలో ఆవేదన. అసంతృప్తి, నిరాశ, నిశ్పృహ.

ఈ భావోద్వేగాలు అందరిలోనూ ఉంటాయి. అయితే ఆయా సంఘటనల్ని బట్టి స్థాయిలో హెచ్చుతగ్గులుంటాయి. కష్టం వచ్చినప్పుడు కన్నీరు కారుస్తాం. సంతోషంలో మనసారా నవ్వుకుంటాం. పరాజయం ఎదురయినప్పుడు నిరాశతో కృంగిపోతాం. కుంగుబాటుకి గురవుతాము. ఇలాంటి వాళ్ళు గతంలో ఎన్నో విజయాలు సాధించిన వారూ ఉంటారు. వాటిని ఒక్కసారి గుర్తుచేసుకుంటే మన నిరాశ, నిస్పృహలు ఒక్కసారి పటాపంచలవుతాయి. అయితే అలాంటి ఆత్మస్థైర్యం

ఉన్నవాళ్ళు చాలా తక్కువ.

అందరిలోనూ బలాలు, బలహీనతలూ ఉంటాయి. మనిషి తన సుగుణాలను చెప్పుకున్నంతగా తమ బలహీనతల్ని చెప్పుకోలేరు. అలా తమ బలహీనతల్ని చెప్తే అంతా తమని చిన్నచూపు చూస్తారన్న భయం. చులకన అవుతామన్న భయం. అందుకే వాటిని తెరమరుగు చేయాలన్న తాపత్రయం. అలాకాకుండా మనలోని బలహీనతల్ని అంగీకరించి వాటిని పరిష్కరించుకోవాలి.

మురళీకృష్ణ గుర్తుకు రాగానే మనస్సు కుంచించుకుపోయింది. అతని మాటలు, చేతలూ నన్ను హ్యేయానికి గురిచేసాయి. ఈ ఆధునిక కాలంలో ఆశలు, అవసరాలు మనల్ని ముందుకు నడిపిస్తున్నాయి. జీవితంలో నిజమైన ఆనందానికి, వినోదానికి మధ్య గల సన్నని గీత ఎప్పుడో చెరిగిపోయింది. అనుకున్నది సాధించడమే జీవితంలో విజయానికి గీటురాయిగా మారిన నవీన సంస్కృతిలో నైతికత, ఆత్మీయత కనుమరుగయ్యాయి.

ఆనాడే ప్రేమ పెళ్ళి విషయంలో మురళీకృష్ణ విపరీత మనస్తత్వాన్ని తను గ్రహించింది. స్త్రీ, పురుషుడు అన్నవి పరస్పర అభిముఖమయినవి. ప్రకృతి మనల్ని ఈ విధంగా సృష్టించింది. పునరుత్పత్తి ప్రక్రియ సాగడానికి తరువాత ఉద్భవించడానికి స్త్రీ, పురుషులు దాంపత్య బంధంలో ఇమడడం ఎంతో అవసరం. ప్రేమ ఉన్నప్పుడు మాత్రమే స్త్రీ, పురుషులు కలిసి ఉండి దాపంత్య మధురిమ చవిచూడగలరు. ప్రేమ, విశ్వాసం, నమ్మకం లేకపోతే చాలా కష్టమవుతుంది దాంపత్య జీవితం. ప్రేమలే లేకుండా యాంత్రికంగా కలిసి జీవించినప్పుడు శారీరకపరమైన భావోద్వేగపరమైన అంశాలు ఘర్షణాత్మకంగా మారుతాయి.

కొంతమందికి ప్రేమ, పెళ్ళి మీద నమ్మకం లేదు. ప్రేమించి పెళ్ళి చేసుకున్న వాళ్ళు ఎంతమంది కలిసి జీవిస్తున్నారని? మోజు తీరాక ఒకరిలో ఉన్న లోపాలు మరొకరికి అగుపడ్తాయి. ఒకర్ని మరొకరు విమర్శించుకుంటారు. కీచులాడుకుంటారు. నిందించుకుంటారు. విడాకులకి పరుగులు తీస్తున్నారు. కర్మగాలి వాళ్ళకే పిల్లలుంటే వాళ్ళ జీవితం నరకప్రాయమే.

ఒకసారి నా స్నేహితురాలు ప్రసన్న ''పెద్దలు నిర్ణయించి చేసిన పెళ్ళిళ్ళు కూడా ఇంతే. ఒకరి భావాలు మరొకరికి నచ్చక విడాకులకి పరుగులు తీస్తున్నవారు కొందరు, తాము విడిపోతే పిల్లలు వీధిన పడ్తారని సర్దిచెప్పుకుని రాజీపడి ఎలాగో బ్రతికేస్తున్నారు మరికొందరు.'' అంది.

''ఈ రెండు విధాలు నాకు నచ్చవు'' అన్నాను ప్రసన్నతో.

దాంపత్య జీవితం అనేది స్త్రీ పురుషులిద్దరికీ లైంగికానందం కోసమే కదా! ఈ లైంగికానందం ప్రేమ, పెళ్ళితోనే కాదు. ఆడ, మగ ఇద్దరూ కలిసి జీవించినప్పుడు అదే సహజీవనం చేసినప్పుడు కూడా లభిస్తాయి. పెళ్ళితోనే ప్రేమ పరిపూర్ణత చెందుతుంది అనే వాళ్ళ వాదన అర్థం లేనిదనిపిస్తుంది. ప్రేమలేనప్పుడు పెళ్ళేంటి? ఈ సహజీవనం ఎడ్జిస్టుమెంట్మాత్రమే. సహజీవనం చేస్తున్న వాళ్ళభావన.

ఈ భావనతో నేను ఏకీభవించలేను. ఎందుకంటే మొదట తను గ్రహించలేకపోయింది. కాని మురళీ కృష్ణ భావాలు కూడా సేమ్టూ సేమ్. ఇలాంటి మనస్తత్వం గలవాళ్ళకి సంసారం, కుటుంబం, బాదరబందీ అక్కర్లేదు. కాని ఇనస్టంట్కాపీలా, సెక్సు కోరికలు తీర్చుకోవడానికి మగవాడికి ఆడతోడు, ఆడదానికి మగతోడు కావాలి.

ఎదురుగా ఉన్న ఫొటోవేపు నా దృష్టి మళ్ళింది. ఫొటో చేతిలోకి తీసుకున్నాను. తన కుటుంబ సభ్యులు. తన తల్లిదండ్రులు, అత్తయ్య, మామయ్య, ప్రశాంత్బావ. అందరూ తన కళ్ళెదుట నిలబడి తనని నిందిస్తున్నట్లు భ్రమ.

ఉఫ్! తన వల్ల ఎంతమంది జీవితాలు అశాంతికి గురయ్యాయి? నాశనం అయ్యాయి'' అనుకుంటూ బాదగా తలపట్టుకున్నాను.

''తమ్ముడూ! నాకు మేనగోడలు కాదు, కోడలు పుట్టిందిరా!'' అత్తయ్య తన తండ్రితో సంతోషంగా అంది తను పుట్టగానే. తన నామకరణ సమయంలో అత్తయ్యే తనకి పేరు పెట్టిందిట. తన కొడుకు పేరు ప్రశాంత్కదా! పేర్లు బాగా నప్పుతాయని. అత్తయ్యా వాళ్ళూ ఉండేది ఓ కుగ్రామంలో. హైస్కూలు చదువు అయిన తరువాత బావ తమింట్లోనే ఉంటూ కాలేజీ చదువు పూర్తిచేసి ఆ తరువాత అక్కడే బిటెక్సీటు రావడం వల్ల. బిటెక్కూడా పూర్తి చేశాడు.

బావకి తనంటే ఎంత అభిమానం? ప్రశాంతి... ప్రశాంతి అంటూ ఒక్క క్షణం తనని వదిలే వాడు కాదు. అతని ఆ పిచ్చి అభిమానం ఒక్కొక్క పర్యాయం తనకి చిరాకు తెప్పించి అతని మీద విసుక్కునేది. అతను నొచ్చుకునేవాడు కాదు. ''ప్రశాంతీ! నీ మనస్సు బాగున్నట్టులేదు ఆ తరువాత నీవు కూల్గా

ఉన్నప్పుడు మాట్లాడుతాను'' అని వెళ్ళిపోయే వాడు.

ఆ తరువాత తనదే తప్పు అని అనుకుని బావకి సారీ చెప్పేది. ''ఛ...ఛ...ఛ! ఇంత చిన్న విషయానికి మన మధ్య ఈ క్షమాపణలేంటి? టేక్ఇట్ఈజీ! అంటూ నవ్వేవాడు.

బావకి బిటెక్పూర్తయింది. అతనికి ఉద్యోగం చేయడం ఇష్టం లేదు. తన గ్రామానికి వెళ్ళి ఉన్న నాలుగెకరాల పొలంలో వ్యవసాయం చేయడానికి నిశ్చయించుకున్నాడు. ఆ సమయంలోనే తనకి వేరేచోట బిటెక్చదవడానికి సీటు వచ్చింది. పైచోటుకి తనని చదువునిమిత్తం పంపడానికి తన తల్లిదండ్రులకి ఇష్టం లేకపోతే బావే వాళ్ళని ఒప్పించి తను చదువుకోవడానికి సహకరించాడు. బావకి తను కృతజ్ఞతలు చెప్తూ ఉంటే'' మనలో మనకి కృతజ్ఞతలేంటి ప్రశాంతీ'' అన్నాడు.

''నీది చాలా మంచి మనస్సు బావా!'' అంది తను. తన మాటలకి నవ్వేసేడు బావ.

హాస్టల్జీవితం. పరిచయం లేని మనుష్యులు - పరిసరాలు. ఆ సమయంలోనే తన జీవితంలో ఓ మలుపు. ర్యాగింగ్సమయంలో తనలో ఆత్మస్థైర్యాన్ని నింపి ఆ ర్యాగింగ్బారినుండి రక్షించాడు మురళీకృష్ణ. అతని మీద తనకి కృతజ్ఞతాభావం. అదే ఆ తరువాత ఆకర్షణగా మారింది.

అందరినీ మరిపించే అతని కలుపుగోలుతనం. ఎటువంటి పరిస్థితుల్లోనూ చెదరని చిరునవ్వు, అతనిలో ఈ గుణాలే తనకి నచ్చాయి. అన్నిటికంటే స్వచ్ఛమైన అతని పలకరింపు తనని బాగా ఆకర్షించింది. చదువులోనూ, ఆటల్లోనూ కాలేజీలో అతనే ఫష్టు. గర్వంలేని అతని స్వభావం తనకి నచ్చింది.

అతని ఆ గుణాలే తనని అతనికి దగ్గరగా చేర్చాయి. కాలచక్రం గిర్రున తిరుగుతోంది. తన బిటెక్చదువు పూర్తవబోతోంది. బావ తనని కలవడానికి వచ్చాడు. పెద్దలే బావని పెళ్ళి ప్రస్తావన తన దగ్గర తెమ్మని పంపించి ఉంటారు. మురళీ కృష్ణకి తనకూ మధ్యగల సన్నిహిత సంబంధాన్ని బావకి ఎవరో చెప్పిఉంటారు. లేకపోతే అతనే గ్రహించి ఉంటాడు. అందుకే బావ ముఖంలో వచ్చినప్పుడున్న సంతోషం ఇప్పుడు అగుపించలేదు. అసలు విషయం చెప్పడానికే నిశ్చయించుకున్నాను.

''ప్రశాంతీ! నా ప్రశ్నకి సూటిగా సమాధానం ఇయ్యి. మురళీకృష్ణ గురించి, మీ ప్రేమ గురించి విన్నాను. అతనంటే నీకు ఇష్టమేనని తెలుస్తోంది. అతనికి కూడానా? లేకపోతే మీ ప్రేమ నీటిబుడగా? అతను గాలిపటమా? అవకాశవాదా? ప్రశ్నల వర్షం ప్రశాంత్కురిపిస్తూ ఉంటే మౌనంగా అతని మాటలు వింటోంది తను.

''అతను చాలా మంచివాడు'' మాట పెగుల్చుకుని స్థిరంగా అంది. తన మాటలు బావకి రుచించలేదు. అతని వాలకం చూస్తూ ఉంటేనే తెలుస్తోంది. తన మాటలు, చేతలు అతనికి బాధ కలిగిస్తున్నాయని తనకి తెలుసు. అయితే మురళీ కృష్ణ మీద తనకున్న ఆకర్షణ అలాంటిది.

''ఆల్రైట్! మన పెద్దవాళ్ళకి నచ్చచెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తాను'' అంటూ వడివడిగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు బావ. అతని బాధ నేను అర్థం చేసుకోగలను.

ఆ తరువాత జీవితంలో ఎన్నో మలుపులు, మార్పులు. బావది అసలే అతి సున్నితమైన మనస్తత్వం. తను అతడ్ని పెళ్ళిచేసుకోదు అన్న విషయం తట్టుకోలేకపోయాడు. ఫలితం ఇంట్లో ఎవ్వరికీ చెప్పకుండా ఇల్లు విడిచి వెళ్ళిపోయాడు. కొడుకు కోసం బెంగపెట్టుకుని, అత్తయ్య, మామయ్య కూడా తనువులు చాలించారు.

ఈ సంఘటన తరువాత నా ప్రేమ వ్యవహారం తన తల్లిదండ్రులకి తెలిసింది. ఇన్ని అనర్థాలకి మూలం కూడా వాళ్ళకి అవగతమయింది. తనమీద వాళ్ళకి చాలా కోపం కూడా వచ్చింది.

తనకి బిటెక్పూర్తవడం కేంపస్లో ఉద్యోగం రావడం ఒక్కసారే జరిగాయి. ''ఇప్పటికే నీ వల్ల ఇన్ని అనర్థాలు జరిగాయి నీవు ఏ ఉద్యోగం వెలగబెట్టక్కర్లేదు. ఇంటికి నడు.'' తండ్రి ఆజ్ఞ జారీ చేశాడు. తను అతని కోరికను నిక్కచ్చిగా తిరస్కరించింది.

''ప్రేమ-దోమా అంటూ తిరిగితే నీవు ప్రేమించిన వాడు దగా చేసి పారిపోతాడు. నా మాట విను. జరగనిచ్చిన అనర్థం ఎలాగూ జరిగిపోయింది. ఇక జరగవల్సిందేనా సవ్యంగా జరగనీ'' అని తనను అనునయిస్తూ చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేశాడు తన తండ్రి. తను ససేమేరా రాను అంది. తన తండ్రి, కోపంతో ఊగిపోయాడు. అందరి తండ్రుల్లాగే ఇక మీద నీకు. మాకూ ఏ సంబంధం లేదంటూ దుమదుమలాడుతూ వెళ్ళిపోయాడు.

మురళీకృష్ణకి కూడా కేంపస్లో ఉద్యోగం వచ్చినా ఎమ్టెక్చదవాలనుకున్నాడు. అతని దగ్గర తను తమ పెళ్లి ప్రస్తావన తెచ్చింది. ''మీ వాళ్ళతో గొడవ పడి చాలా తప్పు చేశావు ప్రశాంతీ! నేనింకా ఆర్థికంగా నిలదొక్కుకోలేదు. నాకు ఇప్పటి నుండి పెళ్ళేంటి?'' అన్నాడు.

''నేను ఉద్యోగం చేసి సంపాదిస్తాను కదా! నా డబ్బు నీ డబ్బు కాదా! లాజిక్గా మాట్లాడింది తను. అతని ముఖంలో ఆనందం అగుపించలేదు.

''ప్రశాంతీ! నీవంటే నాకు అభిమానం ఉంది. అయితే అది పెళ్ళిపీటల వరకూ తీసుకెళ్ళేటంత అభిమానం మాత్రం కాదు. నాకు నిన్ను పెళ్ళి చేసుకోవాలన్న ఆలోచన లేదు'' తన అసలు రంగు బయట పెట్టాడు మురళీ కృష్ణ.

అతని సమాధానానికి శరీరమంతా కుదిపేసినట్లయింది. తన జీవనాడి స్తంభించనట్లయింది. నరాలు బిగబెట్టి తన్నుకొస్తున్న దు:ఖాన్ని దిగమ్రింగుకుంటూ పెళ్ళి ఇష్టం లేదా లేక నన్ను పెళ్ళి చేసుకోవడం ఇష్టం లేదా?'' ఆవేశంగా  అతడ్ని అడిగింది తను. సూటిగా జవాబు ఇయ్యకుండా ముఖం ప్రక్కకి త్రిప్పుకున్నాడు. తిరిగి రెట్టించి అడిగాను.

''నేను మొదటే చెప్పాను. నా అభిప్రాయం. మళ్ళీ అడుగుతున్నావు కాబట్టి చెప్తున్నాను విను ''నీకు నా మీద అంతమోజు ఉంటే ఇద్దరం ఒకే ఊర్లో ఉంటున్నాం కాబట్టి కలిసి ఉందాం.''

''అంటే పెళ్ళి లేకుండా కలిసి ఉండి సహజీవనం చేద్దామనా నీ ఉద్దేశ్యం?'' అతనివేపు జుగుప్సగా చూస్తూ తీక్షణంగా అడిగింది తను.

తన వేపు సూటిగా చూసి సమాధానం ఈయలేక ఎటో చూస్తూ ''అవును'' అన్నాడు. అతని సమాధానానికి తనకోపం తారాస్థాయికి చేరుకుంది. అతని వేపు అసహ్యంగా చూసిన తనలో ఆలోచన్ల పరంపర.

''ఇలాంటివాడినా ఇన్నాళ్ళూ ఆరాధించింది - ప్రేమించింది. తనని అమితంగా ప్రేమించిన బావను చేజార్చుకుంది. అత్తయ్య, మామయ్య చావులకి పరోక్షంగా కారకురాలయింది. తన తల్లిదండ్రులకి దూరమయింది. ఇలా ఆలోచిస్తున్న తన కళ్ళల్లో నుండి కన్నీరు ప్రవాహంలా పైకుబికింది.

''నేను అన్నదాంట్లో నీవు కోపం తెచ్చుకునేంత ఏం లేదు. నేటి రోజుల్లో ఈ సహజీవన ట్రెండు నడుస్తోంది. అయినా నాకు ఇప్పుడప్పుడే దాంపత్య జీవితంలో చిక్కుకుని, పిల్లల్ని కని వాళ్ల ఆలనా పాలనా చూసుకుంటూ నా కెరియర్ని పాడు చేసుకోవాలన్న ఆలోచన నాకు లేదు. పెళ్ళి కేవలం పిల్లల్ని కనడానికే కాదు లైంగికానందానికి కూడా అని అనుకుంటే ఆ ఆనందం మనం పెళ్ళి చేసుకోకుండా సహజీవనంలో కూడా లభిస్తుంది'' ఇదీ మురళీ కృష్ణ మాటల సారాంశం.

అతని పిలాసఫీ తనకి ఏవగింపు కలిగింది. పవిత్రమైన బంధాన్ని కాదనుకుని ఇలా అడ్డుదార్లలో బ్రతకడం కూడా ఓ బ్రతుకేనా? అని అనుకుంది తను. ఓ పర్యాయం అతని వేపు ఛీత్కారంగా చూస్తూ అక్కడి నుండి వచ్చేసింది. అలా వచ్చేసిందే కాని. మురళీ కృష్ణను మరిచిపోలేకపోతోంది. అది తనలో

ఉన్న బలహీనత అనుకోవచ్చు మరేదైనా అనుకోవచ్చు

ఆ తరువాత మురళీకృష్ణ ఎన్నో పర్యాయాలు తనని కలుసుకోడానికి ప్రయత్నించాడు. పోను చేసేవాడు. ఆత్మ నిగ్రహం, ఆత్మస్థైర్యాన్ని అలవాటు చేసుకున్న తను తన నిర్ణయం మీద దృఢంగా ఉండిపోయి అతడ్ని మరిచిపోవడానికి ప్రయత్నించింది.

ఓ పర్యాయం ప్రసన్న తన దగ్గరికి వచ్చింది. తన నిగ్రహం అంతా సడలిపోయి బేల అయ్యింది. ప్రసన్న చేతులు పట్టుకుని బోరున ఏడ్చింది తను. ''కూల్.. కూల్ప్రశాంతీ! నీ మనస్తత్వానికి ఆ మురళీకృష్ణ సరిపోడు. వదిలేయ్. అని ఓదార్చింది.

ఈ మధ్యనే ప్రసన్న ఫోను చేసి ''ప్రశాంతీ ! ఆ మురళీ కృష్ణ, రాముడు కాదు. కృష్ణుడు పేరుకు తగ్గట్టే. నిన్ను ప్రేమించినట్టే మరో అమ్మాయిని కూడా ప్రేమించి ఆ అమ్మాయితో సహజీవనం చేస్తున్నాడట'' అంది.

ఈ మాటలు విన్న తను ఇలాంటి పూలరంగడ్ని ప్రేమించానా అని అనుకుంది. ఇదీ తన మంచికే. జీవితాన్ని మరింత జాగ్రత్తగా తీర్చిదిద్దుకోవడానికి ప్రయత్నించాలి.

వర్షం వెలిసిన తర్వాత ఇంటిముందు పూలమొక్కలు గాలికి అటూ ఇటూ ఊగుతూ అందగా కనిపిస్తున్నాయి. వాటి మొగ్గలు వికసించడానికి రేపటి సూర్యోదయానికై ఎదురుచూస్తున్నాయనిపించింది ఎందుకో. వాటిని చూసి నా మనసు కూడా సరికొత్త భావనకి లోనయ్యింది. అవును మొగ్గలాంటి జీవితం ఎప్పటికైనా వికసించాల్సిందే. నా మనసు కాస్త తేలికయ్యింది. గతం మరపుకు లోనయితే భవిష్యత్తు కొత్త అనుభవాలను ఇస్తుంది కదా!