కవితలు

మెలకువలో...
- మల్లారెడ్డి మురళీ మోహన్
8861184899

వాళ్ళిప్పుడు....
వైష్ణవి శ్రీ -
 8074210263

మెలకువలో...

- మల్లారెడ్డి మురళీ మోహన్‌ - 8861184899

నీడ కొమ్ములు కత్తిరించినా గానీ
నిదుర రావట్లేదు, ఈ రాత్రి.

నిద్రచితిపై నీళ్లుజల్లి
తప్పించుకోజూస్తున్నాయి కన్రెప్పలు

మోసుకొచ్చే కలల మందసం బరువెక్కి
నిద్ర దారితప్పినట్టుందీ రాత్రి

గడపకావల పగటి కొక్కేనికి
తగిలించిన బతుకు బరువుని
బేఖాతరు చేయమంటోంది
లోలోపలి నిశాచరతత్వం

ఈ రాత్రి - మెలకువ చెట్టుకి
పాళీలు పూసినా బావుణ్ణు

నా సుషుప్తిలో చిగురించిన
ఇంద్రధనుస్సుకి ఎనిమిదోరంగునై
ఇమిడిపోతానని మిణుగుర్లతో
రాయబారం పంపుతోంది- చిక్కని రాతిరి వర్ణం

ఈ రాత్రి- మెలకువ మబ్బులు కరిగి,
సిరా కురిసినా బావుణ్ణు

 

వాళ్ళిప్పుడు....
వైష్ణవి శ్రీ 8074210263
పచ్చని చెట్లనే గాజుల్లా తొడుక్కున్న
పొలం గట్లతో ఆ ఊరు వారికి
వడ్డించే అమ్మలా ఉండేది

సూర్యుడు ఒళ్లు విరుచుకుని కళ్లు తెరవకముందే
గంజో అన్నమో నంజుకోవడానికి
ఒక మిరపకాయ కానులో సర్దేసుకుని
పొలం గట్ల మీదనో
పొగాకు కంపెనీల ముందో
పక్షుల్లా వాలిపోయే వాళ్లు
ప్రపంచమంతా పరుచుకున్న డబ్బు కాలుష్యానికో
భూగోళం మొత్తం మోగిన వస్తు ధ్వని మాయకో
భూములు ధాన్యాలను కాక చేపలనో రొయ్యలనో
కాపు కాస్తున్నందుకు చేతులు ఖాళీ అయిపోయి చేష్టలుడికి
ఆకలి పొట్టల్ని భుజానేసుకుని
నగరానికి వచ్చి పడ్డారు
పైర గాలికి
భూమి పచ్చి వాసనలకు
అలవాటు పడ్డ ఆ పల్లె గుండెలు
చల్లటి చెరువు నీళ్లు తాగి
తడిసి ముద్దైన ఆ గొంతులు
పట్టణ కాలుష్యంతో ఊపిరితిత్తుల్ని
ధ్వంసం చేసుకుని
నీళ్ల సీసాల్లో చేపల్లా కొట్టుకుంటున్నారు
పిజ్జాలు బర్గర్ల వాసన వాళ్లని సోకవు
క్లబ్బులు పబ్బుల శబ్దాలు వాళ్లని సోకవు
మెట్రోలు, మల్టీ ప్లెక్సులు వాళ్లని ఆకర్షించలేవు

నగరమంటే వాళ్లకు రోడ్లు
నగరమంటే వాళ్లకు కాలుష్యం
బ్రతకడానికొచ్చారు కానీ
పల్లె గుండెల్ని పారేసుకోలేని
వాళ్లు ఎప్పటికీ పల్లె పిట్టలే
వాళ్లనొక్కసారి కుదిపి చూడండి
చెరువు నీళ్ల చప్పుడు వినబడుతుంది
వాళ్ల నవ్వుల్లో వరికంకులు
జలజలా రాలిపడతాయి
వాళ్ల మాటల్లో పొలం గాలి
ఎగిరొచ్చి మిమ్మల్ని చుట్టుకుంటుంది

రాత్రి ఏదైనా రైల్వే ట్రాక్‌ పక్కనో
గుడారాల్లోనో ఒళ్లు వాల్చినప్పుడు
వాళ్ళు మగతగా ఊరు గుడిసె ముందున్న అరుగుల్ని తడుముకుంటారు
నులక మంచం స్పర్శ కోసం ఆరాటపడతారు

ఊళ్లో పిలగాడు మధ్యాహ్నం భోజనం కోసమైనా బడికెళ్తున్నాడో, సెలవలొస్తే బర్రెలు కాస్తున్నాడోనని దిగులు పడుతుంటారు
అమ్మానాన్నల ముసలి చర్మాలు కలల్లో వాళ్ల ముఖాలను నిమురుతుంటాయి

వాళ్ళు విమానాల్లో తిరిగింది లేదు
ఏ దేశానికి వెళ్ళేది లేదు
ఏ క్రిమినీ మోసుకు వచ్చింది లేదు
ఎవరివో డబ్బు సూట్‌ కేసుల మీద
పాక్కుంటూ వచ్చిన పురుగేదో
వారి బ్రతుకునంతా కొరుక్కుతిన్నది

గేట్లు మూసేసారు
కాంక్రీటు నిర్మాణాలు
సగం బట్టలు కట్టుకుని
సిగ్గుతో నిలబడిపోయాయి
నిలబడిన నేలంతా సర్రున లేచి
ఒక్కసారిగా వీపుమీద చెయ్యేసి తోసేసింది

వాళ్లు మళ్లీ ప్రయాణమయ్యారు
ఏ సత్యమూ కనుక్కోకుండానే
ఏ జ్ఞానమూ పొందకుండానే
తిరిగి ఇంటికి బయల్దేరిన సిద్దార్ధుల్లా
వాళ్లిప్పుడు ఊరి వైపుగా నడుస్తున్నారు

నడిచే వాళ్ల కాళ్లు కూలొచ్చు
వాళ్ల గుండెలు తడబడొచ్చు
గొంతులు మూగబోవచ్చు
ఏమైనా కావొచ్చు
కానీ వాళ్లిప్పుడు తప్పిపోయిన పిల్లలు
తిరిగి అమ్మ ఒడిని చేరుకున్నంత ఆత్రంగా చేతులు చాచి పిలుస్తున్న ఊరు వైపు నడుస్తున్నారు
ఇప్పుడు వాళ్లు ఊరు కోసమే
ఊరుకి వెళుతున్నారు

ఎందుకంటే
ఊరు వాళ్ల చావు బతుకుల సహజాతం
ఊరికో భరోసా ఇచ్చి చూడండి
వాళ్ళు దేశానికే వెన్నెముకై
ఎప్పటికి పడిపోకుండా మనల్నే నిలబెడతారు!!