మనసు గీసిన బొమ్మ

నవజీవన్‌ 
9247810639


''అద్భుతమైన మజిలీ చేయాలనుకుంటే ఇక్కడకు రావాల్సిందే?'' ''
''పుస్తకాల పురుగులు పాకులాడే చోట ఎలాంటి మజిలీ చేస్తావు?''
''గ్రంధాలయాలు పుస్తకాల పురుగులకు నిలయాలే కావచ్చు. కానీ ఈ చోటుకి ఒక ప్రత్యేకత ఉంది. ఒక చరిత్రకు ఆనవాళ్లు ఇక్కడ దొరుకుతాయి.''
అతనితో మాట్లాడుతూ చుట్టూ పక్కల ప్రాంతమంతా ఒకసారి పరికించి చూసాను. దట్టమైన అడవులు దూరంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆ గ్రంధాలయం పక్కనే ఉన్న చిన్న పార్కులో ఒక ముసలతను  చిన్నారిని ఆడిస్తూ, రేడియో వింటున్నాడు. ఆ రేడియోలో ప్రసారమవుతున్న  ఫైజ్‌ అహ్మద్‌ ఫైజ్‌ గజల్‌  వినసొంపుగా ఉంది. పార్కులో ఉన్న మిగతా బెంచీలూ కోలాహలంగానే ఉన్నాయి. ఎందరో ఆలుమగలు తమ పిల్లలతో కులాసాగా కబుర్లు చెబుతూ ఒక రకమైన ఆనందాన్ని పొందుతున్నారు.
పుస్తకాలంటేనే నాకు ఆమడ దూరం. మరి నా స్నేహితుడికి అవంటేనే ప్రాణం. వాటితో పాటు ప్రకతి, పారవశ్యం, ప్రేమ, మనసు, జీవిత సత్యం.. లాంటి పదాలతో నాకు అర్ధమవ్వని భాషలోనే ఎప్పుడూ మాట్లాడుతూ ఉంటాడు.
కాస్త ధైౖర్యం చేసి మళ్ళీ వాడిని ఒక మాట అడిగాను.
''ఇంకా చాలా జీవితముండగా నీకు ఈ వైరాగ్యం అవసరమా..! ఈ రోజు నీతో వస్తానని మాట ఇవ్వకపోతే ఇంటికెళ్లి హాయిగా ఏ చార్లీ చాప్లిన్‌ సినిమానో  చూస్తూ, చికెన్‌ సూప్‌ తాగుతూ గడిపేవాడిని''
నావైపు తిరిగి ఒక చిన్న నవ్వు నవ్వాడు వాడు.
''ఒక గంట సేపు ఓపిక పట్టు మిత్రమా! ఈ రోజు ఇక్కడ ఒక విచిత్రం జరగబోతోంది. మనిషి జీవితానికి దిక్సూచిని చూపించేది చదువుకున్న చదువో, చేస్తున్న వ త్తో కాదు. బతుకు బాట బహుచక్కగా సాగిపోతూ,  ఎలాంటి ఒడిదుడుకులు లేకుండా జీవితం సాగిపోవాలనే అందరూ కోరుకుంటారు. కానీ అంతకు మించిన సత్యాన్వేషణ చేస్తే, ఎవరి జీవిత లక్ష్యాలు వారికి తప్పకుండా తెలుస్తాయి. నాకు తోడుగా వచ్చినందుకు సంతోషం.''
''సర్లే.. నేను అసలు ఈ గ్రంధాలయంలో నాకు పనికొచ్చే మెటీరియల్‌ ఏదైనా దొరుకుతుందేమో వెళ్లి అన్వేషిస్తాను. నీ పని పూర్తయ్యాక ఒక మిస్డ్‌ కాల్‌ ఇవ్వు.'' కావాలనే వాడి మాటల నుండి తప్పించుకునేందుకు అలా చెప్పి, నెమ్మదిగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ ఒక పురావస్తుశాలలా కనిపిస్తున్న శిధిలాలయంలోకి అడుగుపెట్టాను.
అలా అడుగు పెట్టానో లేదో, ఎదురుగా తైలవర్ణ చిత్రంలో బోసి నోరుతో కనిపిస్తున్న గాంధీ మహాత్ముడు నవ్వుతూ ఆహ్వానించాడు.
ఆ తైలవర్ణ చిత్రాన్ని చూడగానే నాలో ఏదో తెలియని స్పందన కలిగింది. గాంధీ ఒక వైపు నవ్వుతున్నట్లు కనిపిస్తున్నా, మరోవైపు ఎలాంటి  భావాన్నీ చూపించని చలనం లేని జీవిలా చిత్రంలో దర్శనమివ్వసాగాడు. నాకు తెలిసి ఇలాంటి ఫీలింగ్స్‌ కొన్ని చిత్రాలను చూసినప్పుడే కలుగుతాయి. డావిన్సీ గీసిన మోనాలిసా చిత్రం ఎలా మనకు పెద్ద మిస్టరీయో.. ఈ క్షణంలో గాంధీ చిత్రంలోని ఫీలింగ్స్‌ పట్టుకోవడం  కూడా నాకు ఒక మిస్టరీగానే అనిపించింది.

ఆ చిత్రానికి కుడివైపు ఉన్న ఒక చెక్కబీరువాలో చాలా పుస్తకాలు ఉన్నాయి. ఆ పుస్తకాల అట్టలపై కూడా అనేక చిత్రాలు నాకు కనిపించాయి.

''వావ్‌'' నా నోటి నుండి అప్రయత్నంగా ఒక మాట వెలువడింది.

ఆ చెక్క బీరువా నుండి ఒక్కొక్క పుస్తకం నెమ్మదిగా తీసి వాటిపైనున్న బొమ్మలను గమనించసాగాను. ఒక్కో పుస్తకంపై ఒక్కో ప్రముఖడి బొమ్మ ఉంది. బుకర్‌ టి వాషింగ్టన్‌, చేగువేరా, మార్టిన్‌ లూథర్‌ కింగ్‌, వివేకానంద.. ఇలా ఎందరెందరో బొమ్మల రూపంలో ఆ పుస్తకాలపై దర్శనమిచ్చారు. నాకు పుస్తకాలు చదవడం పెద్ద అలవాటు లేకపోవచ్చు. కానీ ఆ పుస్తకాలపైనున్న బొమ్మలు నిజంగానే నన్ను అబ్బురపరిచాయి.

ఒక్క క్షణం నిజంగానే అచ్చెరువునొందాను.

ఆ తర్వాత తీసిన పుస్తకాలన్నీ యథా స్థానంలో పెట్టేసి, బీరువా తలుపు మూస్తుండగా, అదే బీరువాలోని క్రింది అరలో కనిపించిన ఒక పుస్తకం నా ద ష్టిని ఆకర్షించింది.

తొలుత ఎందుకులే? అనుకున్నా తర్వాత దానిని నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. కొలనులో చేపపిల్లలతో ఆడుకుంటున్న ఒక నాలుగేళ్ల బాలుడి వర్ణచిత్రం ఆ పుస్తకం అట్ట మీద దర్శనమిచ్చింది   

''దీని అర్ధం ఏమిటై

ఉంటుందబ్బా?'' ఒక క్షణం మేధోమధనం చేయడానికి ప్రయత్నించాను.

అప్రయత్నంగానే నా మనసు ఆ చిత్రాన్ని తనదైన శైలిలో సమీక్షిస్తూ తనకు తానుగా ఒక కథను అల్లుకోసాగింది. ఆ చిన్నారి బాలుడు కర్పూరద్వీపంలో పుట్టాడని, చిన్నప్పుడే అద్భుత శక్తులను పొందాడని, ముద్దు ముద్దు మాటలు మాట్లాడుతూ అందరి ప్రేమను పొందేవాడని, ఎందరో చిన్నారులు స్నేహామతంతో ఆ పసివాడి దాహాన్ని తీర్చేవారనేది ఆ కథ సారాంశం.  ఆట పాటలతో ఆనంద డోలికల్లో తేలియాడే ఆ బాలుడు ఎవరు?   సాక్షాత్తు ఏ గాంధర్వుడో భూమండలంపై ఈ బాలుడిగా జన్మించలేదు కదా..  ఇలా ప్రశ్నల పరంపరతోటే సాగిపోయింది నా కథ. ఒక చిన్న అలికిడి వల్ల ఆలోచనల నుండి బయట పడ్డాను.

'' నాలో ఇంత భావుకత ఉందా. నాకు నేనుగా ఒక కథను ఊహించుకోవడమేమిటి? చిత్రం కాకపోతే..! కథలు, కవితలు అసలు చదవని నాలో ఒక ప్రేరణను కలిగించి ఒక అందమైన చిత్రం ఒక క్షణం సేపు కథకుడి పాత్రలోకి నన్ను పరకాయ ప్రవేశం చేసేలా చేసిందంటే ఆశ్చర్యమే. ఈ క్రెడిట్‌ తప్పకుండా ఈ చిత్రం గీసిన చిత్రకారుడికి దక్కుతుంది. ఒక కళ కలిగించే ప్రేరణ ఇలాగే ఉంటుందేమో!'' ఒక్క క్షణం మౌనంగా కళ్ళు మూసుకున్నాను.

నా ఊహల్లో ఆ  చిన్నారి రూపం ఇంకా చెరిగిపోలేదు.

ఎందుకు అసలు ఆ చిన్నారి చిత్రం నా మనసుకు దగ్గరయ్యిందో నాకు ఇంకా అర్ధం కాలేదు. వెంటనే ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఇదే విషయం నన్ను తీసుకొచ్చిన మిత్రుడితో పంచుకోవాలని అనిపించింది. పుస్తకంపై నున్న ఆ చిన్నారి గాంధర్వుడి చిత్రాన్ని నా మొబైల్‌ ఫోన్లో బంధించి అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ బయటకు వచ్చాను.

ఒక్కసారిగా గాలి వేగంగా వీయడం ప్రారంభించింది. నేను కళ్ళకు చేతులను అడ్డుపెట్టుకొని, నెమ్మదిగా అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ నా స్నేహితుడి కోసం వెతకసాగాను.

గాలి వేగంగా వీస్తుండడం వల్లనేమో, పార్కులోని బెంచీలన్నీ ఖాళీ చేసేసి వెళ్లిపోతున్నారు జనాలు. ఇంతలోనే ''ప్రక తిలో ఏమిటీ విపరీత మార్పు'' అని మనసు ఒక్క క్షణం సంకోచించింది. అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ నా స్నేహితుడి జాడ తెలుసుకొనేందుకు ప్రయత్నిస్తూ, గ్రంథాలయానికి ఆవలివైపునున్న రహదారి మార్గానికి చేరుకున్నాను.

రహదారి అంతా నిర్మానుష్యంగా ఉంది. దూరాన చెట్టు మీద ఉన్న గూడు నుండి పక్షికూనలు దీనంగా కేక పెడుతున్నాయి. నా కళ్ళు మాత్రం ఇంకా నా మిత్రుడి కోసమే వెతుకుతున్నాయి.

''ఏమోయ్‌ నేస్తం! ఏమైంది నీ అన్వేషణ..!'' అంటూ ఒక చేయి నా భుజం మీద పడగానే వెనక్కి తిరిగి చూసాను. నా స్నేహితుడితో పాటు ఒక విదేశీ వనిత నాకు దర్శనమిచ్చింది.

నా స్నేహితుడి కళ్ళు నిర్మలంగా ఉన్నాయి. ''ఈమె పేరు శకుంతల. నా స్నేహితురాలు'' అని ఆమెను నాకు పరిచయం చేసాడు నా స్నేహితుడు.

ఓ విదేశీ వనిత ఓ భారతీయ స్త్రీ పేరు పెట్టుకోవడం నాకు ఆశ్చర్యమనిపించింది. ఇదే విషయం నా మిత్రుడిని అడిగాను. ''ఈమె తండ్రి ఒక గొప్ప చిత్రకారుడు. అతనికి భారతీయ పురాణాల్లో శకుంతల పాత్ర అంటే ఎంతో ఇష్టం. అసలు ఆ పాత్ర ఇచ్చిన ప్రేరణతోనే చిత్రలేఖనం శ్రద్దగా నేర్చుకొన్నాడు. తన కోర్సు పూర్తయ్యాక మొదట ఊహించి వేసిన చిత్రం కూడా దుశ్యంతుడి ప్రేయసైన శకుంతలదే. ఆ పాత్ర మీద ఉన్న అభిమానం తోటే తన కూతురికి కూడా ఆ పేరే పెట్టుకున్నాడు'' అన్నాడు.

నాకు చాలా ఆశ్చర్యం వేసింది. ఒక పాత్ర ఇచ్చిన ప్రేరణతో ఒక వ్యక్తి చిత్రకారుడిగా మారాడా? సాహిత్యానికి, చిత్రలేఖనానికి కూడా అభినాభావ సంబంధం ఉంటుందా? కొన్ని గంటల క్రితం ఒక చిత్రం తనలోని కథకుడిని తట్టి లేపింది. అదే విధంగా ఒక విదేశీయుడిని ఒక పురాణ పాత్ర చిత్రకారుడు అయ్యేందుకు ప్రేరేపించింది. నా ఆలోచనలు అనంత  కోటి లోకాలు దాటి, పాలపుంతల అంచులను తాకి ఒక మానసిక అలజడినే స ష్టిస్తున్నాయి.

ఏదేమైనా ఇది వేరే ప్రపంచమే. ఇది తనది కాని  ప్రపంచం. కొందరికి మాత్రమే పరిమితమైన ప్రపంచం. యాంత్రికమైన బతుకులకు దూరంగా తమదైన స్వేచ్ఛను ధైర్యంగా పొందే ప్రపంచం.

నా హ దయంలో నుండి తన్నుకొస్తోంది భావుకత అవునో కాదో నాకు తెలియదు. దానికి సాహితీ పరిభాషలో ఇలాంటి ఒక పేరుంటుంది అని కూడా నాకు తెలియదు. అయినా నా హ దయంలో ఏదో తెలియని ప్రకాశవంతమైన వెలుగు ప్రజ్వరిల్లుతుందన్న మాట మాత్రం సత్యం. అది అనుభవైక్యం అయ్యాక.. ఇలా నా మనసులోని భావాలు దిగాంతాలు దాటసాగాయి.

ఈ అనుభవం పొందాక ఒక ప్రశ్న నా మిత్రుడిని అడగాలనిపించింది. తన దగ్గరకు వెళ్లి ''మిత్రమా! ఒకే ఒక ప్రశ్న అడుగుతాను. నాకర్ధమయ్యే భాషలోనే చెప్పాలి. నువ్వు అసలు రచయితగా ఎందుకు మారావు?'' అన్నాను. వాడు చిన్న నవ్వు నవ్వి ''చిత్రంగా ఉంది నీ ప్రశ్న. నేనెప్పుడూ ప్రొఫెషనల్‌ రైటర్‌ మాదిరిగా గొప్ప రచయితగా పేరు తెచ్చుకోవాలని, డబ్బు గడించాలని అనుకోలేదు. నాకు నచ్చిన అంశాలను అక్షరబద్దం చేయాలన్న త ష్ణను తీర్చుకోవడం కోసం మాత్రమే రాయడం మొదలుపెట్టాను. అవి ఆదరణను పొందాయి. ప్రతి జీవితానికి ఏదో ఒక గమ్యం ఉంటుంది. రైతు ప్రేమగా సేద్యం చేసినప్పుడే ఫలాలను ఆనందంగా ఆస్వాదించగలడు. వ్యవసాయం చేయడం కూడా ఒక కళగా భావించినప్పుడే దాని మీద ఎంత అవాజ్యమైన ప్రేమ ఉందో తనకు తెలుస్తుంది. రచనా వ్యాసంగం కూడా అలాంటిదే. అదే కాదు.. ఏ కళ అయినా అంతే... మనతో మమేకమై మనలో ఇమిడిపోయినప్పుడే దాని విలువ మనకు తెలుస్తుంది.. మనకు మాత్రమే తెలుస్తుంది.'' అన్నాడు.

అతను చెప్పిన దాంట్లో ఎంత వాస్తవం ఉందో నాకు తెలియదు. అయితే తన మదిలోని భావాన్ని నిజాయితీగానే నాతో పంచుకున్నాడని అనిపించింది.

వాతావరణంలో ప్రకంపనలు తగ్గినట్లు అనిపించింది. అంతటా ప్రశాంతత నెలకొంది.  ఆకాశం వైపు తేరిపారా చూసాను. పావురాల గుంపు వేగంగా దూసుకుపోతోంది. వీటికి ఇంత శక్తి ఎలా వచ్చింది అని నాలో నేనే ప్రశ్నించుకున్నాను. ఇవ్వనీ ఊహకందని ప్రశ్నలే కదా? మళ్ళీ ప్రశ్నకు ప్రశ్న. ఒక కళారంగానికి లేదా రచనా రంగానికి చెందని వ్యక్తి, ఒక అంశాన్ని గురించి ఆలోచించాల్సి వస్తే ఈ మాదిరిగా ఆలోచిస్తాడన్న మాట. మళ్ళీ నాకు నేనే సర్ది చెప్పుకున్నాను. రోజువారీ పనుల్లో ఉన్నప్పుడు నేను ఈ విధంగా ఆలోచించగలనా? మళ్ళీ ఇదే ప్రశ్న..!

ఇలా మెదడు తొలిచేస్తుండగా, మళ్ళీ ఒక్కడినే మౌనంగా గ్రంధాలయంలోకి అడుగుపెట్టాను.

మళ్ళీ తైలవర్ణ చిత్రంలో నుండి తొంగి చూస్తున్న గాంధీ మహాత్ముడే స్వాగతం పలికాడు. ఒకసారి తదేకంగా చూసి ముందుకు కదిలాను. ఐతే ఈ సారి చెక్కల బీరువా వైపు కాకుండా, ఎడమ వైపు ఉన్న గదుల్లో ఏముందో చూద్దామని అటువైపు వెళ్ళాను. అక్కడ చిన్న పిల్లలు తెల్ల కాగితాలపై బొమ్మలు వేసుకుంటున్నారు. ఒక కుర్రాడు ఆజానుబాహుడైన ఒక సూపర్‌ మేన్‌ బొమ్మకు మెరుగులు దిద్దుతుంటే, మరో పిల్లాడు ఎలుగుబంటికి సూటు, బూటు వేసి ఒక కార్టూన్‌ బొమ్మను తదేకంగా గీస్తున్నాడు. నాలో నేనే ఒక చిరునవ్వు నవ్వుకున్నాను. అక్కడ ఇంకా చాలామంది చిన్న పిల్లలు

ఉన్నారు. వారందరూ ఎలాంటి బొమ్మలు గీస్తున్నారో ఒకసారి పరిశీలనగా చూసి వేరొక గదిలోకి వెళ్లాను.

అక్కడ చూసిన ఒక సంఘటన నన్ను ఎంతలా మైమరిపించిందంటే.. మాటల్లో దానిని వర్ణించడం కష్టం.

నలుగురు వ్యక్తులు తీక్షణంగా, పరీక్షగా ఒక చిత్రాన్ని గమనిస్తున్నారు. ఆ చిత్రాన్ని ఒక చిన్నారి వేస్తుంది. రంగురంగుల కెరటాలు, ఆకాశంలో దేదీప్యమైన వెలుగులతో ప్రకాశిస్తున్న మెరుపులు... ఆ రెండింటికి  మధ్య ఒక విచిత్రమైన జగత్తులాంటి ప్రదేశంలో చిక్కుకున్న నావ. ఆ నావలో ప్రయాణిస్తున్న ఓ అందమైన యువతి... ఆ చిత్రాన్ని అర్ధం చేసుకోవడం నాలాంటి సామాన్యులకు సాధ్యమా? మళ్ళీ ఓ ప్రశ్న.

ఏదో తత్త్వం ఆ చిత్రంలో దాగి ఉంది.. అదే ఆ చిత్రం ప్రత్యేకత.. మనసులో అనుకున్నాను.

ఏదో పరిశీలనా శక్తి ఆ అమ్మాయి చేత ఆ చిత్రాన్ని గీయిస్తుంది.. మరో భావం మనసులో ఏర్పడింది.

ఇంతకు మించి... ఆ చిత్రాన్ని ఇంకెలా సమీక్షించవచ్చు.

ఇంత చిన్న వయసులో చేతులు, కాళ్ల్లు లేకుండా ఈ పాప మంచి నైపుణ్యాన్ని ప్రదర్శించగలుగుతుంది...

కుంచెను తన పళ్లతో బిగించి పట్టి, ఎర్రటి పెదాలను వారధిగా చేసుకొని ఆ పాప అద్భుతంగా ఒక జీవితాన్నే ఆ చిత్రంలో ఆవిష్కరించింది.

బహుశా.. అసలు సిసలైన  ''మనసు గీసిన బొమ్మ'' అంటే ఇదేనేమో!