దళితుడే రాసిన తెలుగు దళిత నవల 'నవయుగం'

పరిశీలన

- డా|| పొదిలి నాగరాజు - 9052038569

తెలుగు నవలా సాహిత్యంలో దళిత నవలల స్థానం పరిమితమేనని చెప్పాలి. తొలి తరంలో దళిత నవలను దళితేతరులు సంఘసంస్కరణ భావజాలంతో రాశారు. దీనికి గాంధీజీ హరిజనోద్ధరణ కారణంగా ఉండవచ్చు. జాతీయోద్యమ కాలంలో గాంధీగారి సంస్కరణ కార్యక్రమాలలో హరిజనోద్ధరణ ప్రముఖపాత్ర వహించింది. ఈ నేపథ్యపరంగా దళితుల దుర్భర జీవితాన్ని నవలల ద్వారా చిత్రించటానికి ఆనాటి ప్రముఖ నవలా రచయితలు ఎంతోమంది ముందుకువచ్చారు. వారిలో తల్లాప్రగడ సూర్యనారాయణ (హేలావతి - 1913) తొలి దళిత నవలా రచయితగా గుర్తించాం. వీరికి కొనసాగింపుగా వేంకట పార్వతీశ కవుల (మాతృమందిరం - 1918), వేలూరి శివరామశాస్త్రి (ఓబయ్య - 1920), ఉన్నవ లక్ష్మీనారాయణ (మాలపల్లి - 1922) మొదలైన మేటి రచయితలంతా దళితేతరులైనప్పటికీ దళిత నవలలను రచించారు. ఒక దళితుడు తమ దళితుల జీవితాన్ని నేపథ్యంగా చేసుకొని రచించిన నవలే 'నవయుగం', ఈ రకం రచయితల్లో  చెప్పుకోవాల్సిన దళిత రచయిత మధురకవి పాలా వెంకట సుబ్బయ్య. ఈయన దళితుడు. తమ దళిత జీవితాన్ని ఇతివృత్తంగా చేసుకొని 'నవయుగం' నవలను రచించాడు.

మధురకవి పాలా వెంకట సుబ్బయ్య నవంబర్‌ 11,1913లో కడప జిల్లా రైల్వేకోడూరులో జన్మించాడు. క్రీ.శ. 1951లో ఉమ్మడి మద్రాసు రాష్ట్ర శాసన సభ్యులుగా పనిచేశారు. పద్యకావ్యాలు, నవలలు, నాటకాలు, కథా సంపుటాలు, ఖండకావ్యాలు లాంటివి సుమారు నలభై పై చిలుకు గ్రంథాలను రచించాడు. 'రాజహంస' అనే గ్రంథమాలను స్థాపించి ఈయన రచనలే కాకుండా ఇతరుల రచనలను కూడా ముద్రింపచేసాడు. 'నవయుగం', నవలకు కాస్త ముందూ వెనుకా ఇలాంటి ఇతివృత్తంతోనే ఆదర్శం, బలిపీఠం, నైమిశారణ్యం లాంటి నవలలు, పడిపోతున్న అడ్డుగోడలు లాంటి నాటికలు వచ్చాయి. రాయలసీమ లోకి కడప జిల్లా ప్రాంతంలో కుల వ్యవస్థ, అంటరానితనం పెట్టనిగోడలా ఉండేవని నవయుగం నవల వల్ల తెలుస్తుంది.

మనిషిని మనిషిగా గుర్తించడం మానవత్వం, ఒక జాతి ఉన్న స్థానం నుండి ఒక్క అడుగైనా ముందుకు వేయగలగడం ఆధునికం. మానవత్వంతో ఆధునికతను అందిపుచ్చుకోవడమే మానవజాతికి నవయుగం. కాలాన్ని బట్టి వ్యక్తులు, వ్యక్తులను బట్టి సామాజిక జీవన మనుగడ మారుతూ ఉండడం సహజం. ఏకత్వంలో భిన్నత్వాన్ని సాధించిన భారతదేశంలో కులవ్యవస్థ శాశ్వతంగా వేళ్ళూనుకొని పోయింది. ఇది మనిషికి మనిషికి మధ్య అంతరాలను సృష్టించింది. అస్పృశ్యతకు పాదులుతీసి ఊరు, మాలాడ అనే రెండు విభిన్న తీగలను పెంచి పోషించింది. అన్నదమ్ముల్లాంటి భారతీయ సమాజంలో వ్యతిరేక పవనాలు బలపడడానికి కారణమయింది. చివరికి 1960 నాటికి ఈ దురాచారం రాయలసీమ చుట్టూ చిక్కుల తీగలాగా అల్లుకొని వుండేది. రాజ్యాంగం అమల్లోకి వచ్చిన చాలాకాలం వరకు సీమలో కులవ్యవస్థ ఆధిపత్యం కొనసాగుతూనే ఉండేది. ఈ పరిస్థితిని గుర్తించిన మధురకవి పాలా వెంకట సుబ్బయ్య సీమలో కులవ్యవస్థను నిర్మూలించి, సమసమాజాన్ని నిర్మించి కొత్త యుగానికి నాంది పలకాలని 1965లో 'నవయుగం' నవలను రచించాడు. ఆనాడు సీమలో కులవ్యవస్థ అంటరానితనం ఏవిధంగా కొనసాగేవో ఈ నవల ఆధారంగా అర్థమౌతుంది.

కడప జిల్లాలోని మైదుకూరు ప్రాంతం దగ్గరలో మంగాపురమనే ఊరుంది. ఊరి బయట దళితవాడలో వున్న తాతయ్య పెద్ద రైతు సుబ్బారెడ్డి  ఇంట్లో వెట్టివాడు. తాతయ్యకు శేఖర్‌, లక్ష్మి అనే ఇద్దరు పిల్లలు. శేఖర్‌ చదవడమంటే ఇష్టంలేని సుబ్బారెడ్డి తన కొడుకు రామిరెడ్డికి శేఖర్‌ను పనివాడుగా

ఉండాలని తాతయ్యతో అస్తమానం చెబుతూ వుండేవాడు. ఆ ఊరి ఉపాధ్యాయుడు జకరయ్య శేఖర్‌ను నెల్లూరులోని

ఉన్నత పాఠశాలలో చేర్పిస్తాడు. సుబ్బారెడ్డికి ఈ విషయం తెలిసి శేఖర్‌ను ఇంటికి రప్పించమని తాతయ్యని బలవంతం చేస్తాడు.  తాతయ్య శేఖర్‌కు ఉత్తరం రాస్తాడు. ఉత్తరం చూసిన శేఖర్‌ వెట్టిచాకిరి బతుకు ఇష్టంలేక బాధపడుతుంటాడు. తిరిగి ఇంటికి వెళ్ళటానికి ఇష్టపడడు. శేఖర్‌, మిత్రుడు రఘుతో కలిసి ఢిల్లీ పారిపోతూ ఇద్దరూ కలిసి నెల్లూరు వద్దనున్న పెన్నానదిలో దూకి చనిపోయారనే ఉదంతాన్ని సృష్టిస్తారు. ఢిల్లీ చేరి రామారావు అనే పార్లమెంటు సభ్యుడి సహాయంతో చదువుకొంటారు. కాకినాడ నుండి రామచంద్రయ్య కుటుంబం ఢిల్లీకి వస్తారు. డిగ్రీ చదువుతున్న రఘు  హరిజనుడని తెలిసినా  తన ఇంటి అల్లుడుగా చేసుకోవడానికి రామచంద్రయ్య కాకినాడకు రఘును తీసుకువెళ్తాడు. శేఖర్‌ బిఏ పూర్తిచేసి సబ్‌ కలెక్టరు అవుతాడు. పి.యస్‌.రావుగా పేరు మార్చుకొని ఉద్యోగరీత్యా మంగాపురానికి వస్తాడు. చాలా రోజుల తర్వాత కాకినాడలో ఉన్న రఘు నుంచి వచ్చిన ఉత్తరం అందగానే సంతోషించి శేఖర్‌ కాకినాడ వెళ్తాడు. రఘు ఇంట్లో తన చెల్లెలు లక్ష్మిని కలుసుకుంటాడు. ''శేఖర్‌ చనిపోయాడని తెలిసినప్పటినుండి సుబ్బారెడ్డి తాతయ్యను హింసిస్తుంటే తాతయ్య మంగాపురం వదిలి తిరుపతి చేర్తాడు. తిరుపతిలో లక్ష్మి మీద మనసుపడిన రంగడికి తాతయ్యకు గొడవై తలకు దెబ్బతగిలి తాతయ్య చనిపోతాడు. ఆ పరిస్థితుల్లో రఘు దంపతులు తిరుపతికి వస్తారు. అగస్మాత్తుగా ప్రమాదం జరిగి రఘు భార్య వసుంధర ప్రాణాపాయ పరిస్థితుల్లో ఉన్నప్పుడు లక్ష్మి తన రక్తాన్నిచ్చి వసుంధరను కాపాడుతుంది. అప్పటినుండి రామచంద్రయ్య లక్ష్మిని కాకినాడ తీసుకెళ్ళి అన్నీ తానై చూసుకొంటున్నాడు'' ఈ గతాన్నంతా లక్ష్మి తన అన్న శేఖర్‌కు చెబుతుంది. మంగాపురంలోని కులవ్యవస్థను, అంటరానితనాన్ని రూపుమాపడానికి రఘు, రామచంద్రయ్య శేఖర్‌ మంగాపురం చేరి హరిజనులను ఉద్ధరిస్తారు. మంగాపురాన్ని ఆదర్శ గ్రామంగా తీరుస్తారు.

నవలలో కుల నిర్మూలన కోసం వెంకట సుబ్బయ్య మూడు రకాల కులాంతర వివాహాలను చేయిస్తాడు.

దళితుడైనా రఘు ప్రవర్తనను చూసిన రామచంద్రయ్య తన కూతురు వసుంధరను ఇచ్చి పెళ్ళి చేయడం, ఇది నిస్వార్థమైనది. ఆదర్శవంతమైనది.

అగ్ర కులానికి చెందిన వరదరాజులు శేఖర్‌ దళితుడని తెలిసి మొదట తన కూతురు మీనాక్షినిచ్చి పెళ్ళి చేయటానికి అంగీకరించడు. కానీ శేఖర్‌ సబ్‌ కలెక్టర్‌ అని తెలిసిన తర్వాత మీనాక్షినిచ్చి పెళ్ళి చేస్తాడు. ఇది స్వార్థంతో కూడిన పెళ్ళి ఇందులో ఆర్థికంగా బలపడడం వల్ల కులంతో పనిలేదనే స్వభావం కనిపిస్తుంది.

శేఖర్‌ అల్లుడు కావడంతో శేఖర్‌ చెల్లెలు లక్ష్మిని అదే వరదరాజులు తన కోడలుగా స్వీకరించడం.

ముందుగా పై రెండు కులాంతర వివాహాలు కావడంతో మూడవది పెద్దగా కుల ప్రస్తావనకు రాలేదు. అభివృద్ధి చెందిన కోస్తా ప్రాంత ఆదర్శభావాలు, ఆధునిక భావజాలాలు సీమలో కొనసాగాలనే చిత్రణ నవలలో దర్శనమిస్తుంది. రామచంద్రయ్య వసుంధరను రఘుకివ్వడానికి సిద్ధపడతాడు. రఘు నేను దళితుడ్ని అని చెప్పి తన నిజాయితీని నిలుపుకుంటాడు. కాకినాడకు చెందిన రామచంద్రయ్య ''ఓశ్‌ అదా! ఏం ఫరవాలేదు. కులాలెవరిక్కావాలోయ్‌, గుణాలు కావాల్సింది'' అని తన ఆదర్శ భావాన్ని వెలిబుచ్చుతాడు. ఇంతలో రామచంద్రయ్య భార్య మాట్లాడుతూ ''నాయనా! ఎందుకొచ్చిన కులాలివి? జాతిని నిర్వీర్యం చేయటానికా! మానవుడు కల్పించిన ఈ  అడ్డంకులను కూలద్రోసెయ్యాలి'' అంటుంది. వయసు మళ్ళిన వీళ్ళలో రచయిత సాంప్రదాయ భావాలను కాకుండా ఆధునిక భావాలను చిత్రించడం విశేషం.

ఆధునిక తరానికి చెందిన వసుంధర రఘును పెళ్ళి చేసుకోవటానికి సిద్ధపడి ''హరిజనులైతే దేవుని బిడ్డలే ఇంకేమి, మీ చుట్టరికం చేత మేము పవిత్రులమవుతాం'' అనే అభిప్రాయాన్ని ప్రకటిస్తుంది. ఈ మూడు పాత్రలు కోస్తా ప్రాంతానికి చెందినవే. కులాంతర వివాహాల విషయంలో సీమ వెనుకబాటుతనం శేఖర్‌ పెళ్ళితో తెలిసిపోతుంది. అంటరానితనం పాటించడంలో సీమ అప్పటికీ కరుడుకట్టిన భావజాలాలతో ఉండినట్లు నవలలో ఈ చిత్రణ ద్వారా తెలుస్తుంది.

రాయలసీమ కడప వాసైన వరదరాజులు తన చుట్టూ వున్న నలుగురితో మాట్లాడుతూ పైకి కులాంతర వివాహాలను సమర్థిస్తాడు. శేఖర్‌ తన కూతురిని ఇష్టపడ్డాడని తెలిసిన తర్వాత అగ్ర కులానికి చెందిన వరదరాజులు దళితుడైన శేఖర్‌కు తన కూతురిని ఇవ్వటానికి ఒప్పుకోడు. సీమలో కొంతమంది అగ్రకులాల పెద్దమనుషులు అవసరానికి తగిన విధంగా అభ్యుదయ భావాలను ప్రదర్శిస్తుంటారు. అది తనదాకా వచ్చిందంటే వెంటనే సునాయాసంగా తప్పుకొనే ప్రయత్నం చేస్తారు. పరువు ప్రతిష్టలు గుర్తొస్తాయి. ఆధునిక భావాలు అంతలోనే అంతమైపోతాయి. వెంటనే తమ అభిప్రాయాలను మార్చుకొని కులం విషయంలో కఠినంగా మారిపోతారు.

రచయితలకు తన జీవితానుభవం ద్వారా ఎదురైన సమకాలీన పరిస్థితుల దృష్ట్యా వరదరాజుల పాత్రతో కొన్ని సన్నివేశాలను చిత్రించాడు. అప్పుడు కాకినాడకు చెందిన రామచంద్రయ్య కలిగించుకొని ''కులాలు మానవుడు కల్పించినవే, భగవంతుడు కల్పించలేదు. మానవులంతా ఒక్కటే. కులాలు భగవంతుడే సృష్టించి వుంటే ఇంగ్లాండు, అమెరికా, జపాను, రష్యా, చైనాలలో కులాలెందుకు లేవు?'' అంటూ వరదరాజులుకు జ్ఞానోదయం కలిగిస్తాడు. 

రామచంద్రయ్య పాత్రవల్ల రాయలసీమలో కులాంతర వివాహాలు కొనసాగుతాయని రచయిత అభిప్రాయపడ్డాడు. ''చదువుకున్న వాళ్ళే సమాజ అభివృద్ధికి పట్టుకొమ్మలు. వీళ్ళంతా కులాంతర వివాహాలకు సిద్ధమైతే ఈ కులవ్యవస్థ నిర్మూలమవుతుంది. చదువు సంస్కారము కలిగినవాళ్ళు కులాంతర వివాహాలకు పూనుకుంటే క్రమంగా అవే పోతై.  అప్పుడు ఎవరూ ఎవరినీ నిందింపలేరు'' అనే మాటలను రామచంద్రయ్య ద్వారా చెప్పించి సీమలో  ఆధునికతను తీసుకొనిరావటానికి ప్రయత్నం చేస్తాడు. మూడవ కులాంతర  వివాహం లక్ష్మీ వరదరాజులు కొడుకు ప్రసన్నవదనంది. నవలలో లక్ష్మి సాహితీవేత్తగా, సంగీతకారిణిగా కనిపిస్తుంది. తక్కువ కాలంలో ఎక్కువ ప్రతిభను సంపాదిస్తుంది. 1965 ప్రాంతంలో స్త్రీ ఆధునిక సమాజంలో నూతన ఒరవడికి దారులు వెతుకుతున్న తొలి ప్రయత్నంగా లక్ష్మీ పాత్ర కనిపిస్తుంది. లక్ష్మీ పాత్రతో స్త్రీ ప్రతిభకు పెద్దపీట వేశాడు మధురకవి పాలా వెంకయ్య.

నవయుగం నవలలో కులనిర్మూలనతో పాటు గ్రామోద్ధరణ, దళితోద్ధరణలు కూడా చిత్రింపబడ్డాయి. రాయలసీమ ప్రాంతంలో దళితోద్ధరణ ఎక్కడవేసిన గొంగళి అక్కడే అన్నట్లు ఉండేది. 1960-65 మధ్యకాలంలో అగ్రకులాల వాళ్ళు దళితులను తమకు బానిసలుగా చేసుకొని, వారిచేత వెట్టిచాకిరీ  చేయించుకుంటూ, వారిని అతినీచంగా చూసారన్న వాస్తవాలను ఈ నవల వెల్లడిచేస్తుంది. స్వాతంత్య్రం తర్వాత రాజ్యాంగం అమలులోకి వచ్చి సంవత్సరాలైనా సీమలో దళితులపై కొనసాగుతున్న హింసాకాండపై ఎలాంటి మార్పు రాలేనది చెప్పటానికి 'నవయుగం' నవల ఒక ఆధారంగా నిలుస్తుంది.

శేఖర్‌ చిన్నప్పుడు తాతయ్య తరానికి, శేఖర్‌ తరానికి రచయిత చాలా వ్యత్యాసాన్ని చూపించాడు. తాతయ్య కాలంలో రైతులు దళితులను అవమానించినా, హింసించినా దళితులు వారిని ఎదిరించలేక గమ్మునుండేవాళ్ళు. మంగాపురంలో

ఉపాధ్యాయునిగా పనిచేస్తున్న జకరయ్య నెల్లూరు వాసి. ఈయన దళితులను ఉద్దేశించి ''స్వరాజ్యమొచ్చింది, స్వేచ్ఛగా బ్రతకటానికి ప్రతివానికి హక్కుంది. బ్రతుకంతా బండచాకిరి చేస్తూ రైతుల పెట్టుపోతలపై ఆధారపడటం మానవత్వం కాదు'' అంటూ ప్రతిరోజూ సాయంత్రంవేళ దళితవాడలో దళితులను సమావేశపరచి దళితుల మార్పుకోసం ప్రయత్నం చేసేవాడు. అయినా మంగాపుర దళితులలో ఈశమంత మార్పుకూడా రాదు. పైగా ఊరి రైతులంతా కలిసి దళితుల అభ్యుదయాన్ని కోరుకునే జకరయ్యను తన్ని తరిమేస్తుంటే కిక్కురుమనకుండా కొయ్యబొమ్మల్లా చూస్తూ ఉంటారు దళితులంతా.

మార్పును కోరుకునే జకరయ్య పాత్రను కూడా రచయిత సీమ బయటి ప్రాంతం నుంచే గ్రహించడం ఆలోచించవలసిన విషయం. శేఖర్‌ డిప్యూటీ కలెక్టర్‌గా మంగాపురానికి వచ్చిన తర్వాత దళితులలో తిరుగుబాటు ధోరణి కనిపిస్తుంది. దళితులకు, రైతులకు గొడవలు అవటం, శేఖర్‌ డిప్యూటీ కలెక్టర్‌గా వాటికి పరిష్కారాల మార్పులను చూపడం ద్వారా రచయిత నవలలో మార్పును చూపిస్తాడు.

అప్పుడప్పుడే పెద్ద పెద్ద చదువులు చదువుకొంటున్న దళితులు వాళ్ళ జాతి ఉద్ధరణ కోసం పాటుపడడం నవలలో కనపడుతుంది. చదువుకున్న శేఖర్‌, రఘులు మంగాపురం దళితులను ఉద్ధరించడానికి కాకినాడ నుంచి సీమకు వస్తారు. లోతుగా ఆలోచిస్తే సీమ దళితులను ఉద్ధరించాలనే ఆలోచనకు కాకినాడలో బీజం పడుతుంది. ''కడప జిల్లాలో ప్రొద్దుటూరుందట. దానికి సమీపంలో మంగాపురమనే గ్రామముందట. అక్కడుండే రైతులు మూర్ఖులై హరిజనులను హింసిస్తున్నారట. అందుకని మనం పోయి హరిజనసేవ చేయటానికి పూనుకోవాలి'' అంటూ రామచంద్రయ్య కుటుంబం, రఘు శేఖర్‌లు కలసి కాకినాడ నుంచి మంగాపురానికి వస్తారు.

తూర్పుగోదావరి నుంచి వచ్చిన రఘు ఆ ప్రాంతంలోని ఆధునిక లక్షణాలను అవగాహన చేసుకొని, రాజ్యాంగంలోని విశేషాలను తెలుసుకుని మంగాపురంలోని దళితుల్లో మార్పును తీసుకొనిరావాలని ప్రయత్నం చేస్తాడు. మంగాపురం దళితులకు రాజ్యాంగంలోని విషయాలను గూర్చి వివరిస్తూ ''మన రాజ్యాంగ శాసనంలో అంటరానితనాన్ని కొట్టేశారు. అంటరానితనాన్ని ఏ విధంగాను అమలుచేయరాదు. పబ్లిక్‌ చావులు, దేవాలయాలు, పబ్లిక్‌ రాస్తాలు, పాఠశాలలు, ఆస్పత్రులు, ¬టల్లు, వగైరాలలోనికి హరిజనులను రానివ్వకపోతే ఆరు నెలల శిక్ష, అయిదు వందల రూపాయల జరిమానా కోర్టులు విధిస్తాయి'' అన్న రాజ్యాంగ వాస్తవాలను దళితులకు వివరిస్తాడు.

దళితులపట్ల  అసభ్యకరంగా ప్రవర్తించరాదని, వారిని అంటరానితనంతో అవమానించరాదని, అలాంటి మనస్తత్వాన్ని మార్చుకోవాలని మంగాపురం రైతులను హెచ్చరిస్తాడు. ఇక్కడ రఘు పాత్రలో వెంకట సుబ్బయ్య దర్శనమిస్తారు. ఒక దళితునిగా తాను అనుభవించిన జీవితం నుంచి వచ్చిన మాటలుగా మనకు అనిపిస్తాయి.

రాష్ట్ర శాసనసభ సభ్యులుగా పనిచేసిన వ్యక్తిగా కాకుండా, సామాన్య దళితునిగా మారి దళితులవైపు నిలబడి దళితులను గౌరవించకపోయినా పరవాలేదు, కనీసం వాళ్ళని మనుషులుగానైనా చూడండని వాపోవడం లాంటి ధోరణి మనకు ఈ నవలలో కనిపిస్తుంది. సంస్కర్త హృదయంతో కాకినాడ నుంచి వచ్చిన రఘు, రామిరెడ్డి లాంటి తదితర రైతుల ముందు నిల్చుని, దళితుల పక్షంవైపు నిలబడి తిరగుబాటు ధోరణితో తమ హక్కుల గురించి, చట్టరీత్యా తనకందవలసిన అధికారాల గురించి మాట్లాడతాడు. ఆ కాలంలో సీమలో ఇలాంటివి సర్వసాధారణం. వాస్తవంగానైతే పల్లెల్లో ఇలా ఎదురుతిరిగిన దళితులపై రైతులు తమ కులపోల్లను కూడగట్టుకొని ప్రాణం పోయేలా చావకొట్టినా దళితులకు దిక్కుండదు. ఇది అన్యాయమని దళితులవైపు నిలబడి అడిగే నాధుడుండడు. అందుకే రచయిత ఆ కాలానికి ఇటువంటి సంఘటనలను నవలలో అక్కడక్కడా చిత్రించాల్సి వచ్చింది. మరో కోణంలో శేఖర్‌ పాత్రలో దర్శనమిస్తూ సమాజంపై బాధ్యతగల వ్యక్తిగా ''హరిజనోద్ధరణకు అడ్డుపడేవారిని, అవమానించే వారిని చట్టమే శిక్షిస్తుంది'' అని చెబుతాడు. మార్పు అనేది  సమాజంలోని అన్ని వర్గాలలో రావాలి. ముఖ్యంగా రాజ్యాంగం ప్రసాదించిన ప్రాథమిక హక్కులను అనుభవించే తత్వం అందరిలో కలసి రావాలి. అప్పుడే కుల నిర్మూలన, దళితోద్ధరణ జరుగుతుందని రచయిత నవల ద్వారా అభిప్రాయపడతాడు.

అజ్ఞానులు, పుట్టుబానిసలు అని అవమానించి అణగద్రొక్కబడిన దళితులకు కూడా అవకాశాలు అందిస్తే అద్భుతాలు సాధిస్తారని నిరూపించిన దళిత నవల ''నవయుగం''. ఈ నవలలో శేఖర్‌ ప్రభుత్వ అధికారిగా, రఘు సంస్కర్తగా, లక్ష్మి విద్యావేత్తగా కనిపిస్తారు. ఈ పాత్రలతో దళితులలో కూడా గొప్ప వ్యక్తులుంటారని రచయిత పేర్కొన్నాడు. దేశం అభివృద్ధి చెందాలంటే ఇతరులతోపాటు దళితులు సేవ కూడా దేశానికి అత్యంత అవసరమని, దేశంలోని ప్రజలంతా అన్నదమ్ముల్లా కలసిమెలసి జీవించాలని కోరుకుంటాడు రచయిత. ఆధునిక భావాలతో  ముందుకు నడుస్తూ మనుషులుగా పుట్టిన మన మధ్య కట్టిన ఈ కులాల అడ్డుగోడల్ని కూల్చివేసి, సమసమాజ నిర్మాణానికి పాటుపడి నవయుగానికి నాంది పలకాలనే ఆశయంతో రచయిత 'నవయుగం' నవలను రచించాడు. ఒక దళితుడిగా ఈ దళిత నవలను రాయడంతో ఇందులోని సన్నివేశాలు, పాత్రలు సజీవంగా మనకు దర్శనమిస్తాయి. దళితుల జీవితంలో మార్పు రావాలని, దళితులు తమ హక్కులకోసం తామే పోరాడాలని ఎంతో గొప్పగా కోరుకున్న మధురకని పాలా వెంకట సుబ్బయ్యను 'నవయుగం' దళిత నవల ద్వారా తెలుగులో తొలితరం దళిత నవలా రచయితగా నిలిచిపోతారు.