సంపాదకీయం

తెలుగు కీర్తనలు సార్థకమేనా?

గిడుగు రామమూర్తి జయంతి సందర్భంగా తెలుగు భాషా దినోత్సవాలు, ప్రసంగాలు, సత్కారాలు సంతోషకరంగానే సాగాయి. అయితే ఇంగ్లీషు మీడియం దాడి నుంచి బోధనా భాషగా తెలుగును కనీసంగానైనా నిలబెట్టుకోవడానికి పెద్ద పోరాటం నడుస్తున్న పరిస్థితి. ఒక రాష్ట్రంలో సంస్క ృతం రెండవ భాషగా వచ్చేస్తే... మరో రాష్ట్రంలో తెలుగు అకాడమీనే తెలుగు సంస్క ృత అకాడమీగా మారిపోయింది. కేంద్రం నూతన విద్యా విధానం అమలులో భాగంగా వస్తున్న అనేక అదృశ్య మార్పులు అమ్మభాష అస్తిత్వాన్నే సవాలు చేస్తున్నాయి. సాంకేతిక కోర్సులు తెలుగులో చదువుకోవడానికి కేంద్రం పుస్తకాలు రూపొందించినట్టు చెబుతున్నా వాటికి ఆదరణ ఉండటం లేదు. ఇంగ్లీషులో చదివితేనే భవిష్యత్తు అని అధినేతలు అహోరాత్రులు ప్రవచిస్తుంటే, ఆవిధంగానే ప్రవర్తిస్తుంటే అంతకన్నా భిన్నమైన ఫలితాలు ఊహించడం ఎలా సాధ్యం?
హైదరాబాదులో తెలుగు విశ్వవిద్యాలయంలోనే తెలుగు శాఖలో ఆచార్యులు లేరన్న వార్త పరిస్థితికి అద్దం పడుతుంది. ఇక రాజమండ్రిలోనైతే పూర్తిస్థాయిలో తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం రానేలేదు. పదిహేనేళ్ల కిందట అందరం పోట్లాడి సాధించుకున్న ప్రామాణిక ప్రాచీన భాష హోదా కూడా ఈ హడావుడిలో అక్కరకు రాని చుట్టమైంది. తెలుగు భాష ఔన్నత్యం గురించి చెప్పిన ఉప రాష్ట్రపతి వెంకయ్య నాయుడు గారి సొంత జిల్లాలో వారి కుటుంబానికి సంబంధించిన ట్రస్టు ఆధ్వర్యంలోని స్థలంలో కొలువుతీరిన ప్రాచీన భాషాధ్యయన కేంద్రం ప్రగతికి నోచుకోవడం లేదు. మండలానికి ఒక పాఠశాలలోనే తెలుగు మీడియం మిగిల్చిన ఎపి ప్రభుత్వ దూకుడుకూ పగ్గాలు లేవు. ప్రాచ్య కళాశాలలు కాలగర్భంలో కలిసిపోగా ఒక సబ్జెక్టుగానైనా తెలుగును కొనసాగించుకోవడం గగనమవుతున్నది. దేశంలో కోట్లమంది నిరుద్యోగులు సంచరిస్తున్నా ఇంగ్లీషులో చదువుకుంటే అవకాశాలు తన్నుకుంటూ వస్తాయనే భ్రమలు విస్తరిస్తున్నాయి. ఉపాధికీ, ఉన్నతికి హామీ ఇవ్వకుండా ఊరికే తెలుగు భాష భజన చేసినా, తమ తెలుగు ప్రేమను చాటుకున్నా ప్రయోజనం శూన్యం. పాలన, న్యాయ, అధికార, బోధనా భాషగా తెలుగును బహుముఖంగా ఆధునీకరించుకోవలసిందే. కంప్యూటర్‌ యుగంలో సాంకేతికంగానూ పెంపొందించుకోవలసిందే. ప్రపంచీకరణలో స్థానిక భాషలు దేశీయ భాషలు వేగంగా కొడిగట్టిపోతున్న నేపథ్యంలో.. ఈ పనులు చేయాలన్న సంకల్పం గాని, సన్నాహం గాని పాలకులకు లేదు. అది లేకపోయిన తర్వాత తెలుగుకు ఎన్ని కీర్తనలు పాడినా వ్యర్థమే!