నిశ్శబ్ద అక్షర యోధుడు

సివి మరణంతో తెలుగు సాహిత్యం ఒక నిశ్శబ్ద నిరాడంబర అక్షర యోధుణ్ని కోల్పోయింది. రాశిలోనూ వాసిలోనూ నైశిత్యంలోనూ  సాటిలేని ఒక గొప్ప రచయిత ఆయన. ఏ ప్రలోభాలూ ప్రచార లంపటాలూ లేని  ప్రజాకవి. ప్రగతిశీల సాహిత్య ప్రస్థానంలో ఒడుదుడుకులు వచ్చి శూన్యత ఆవరించినప్పుడు   కవిత్వంతో కారుచీకటిలో కాంతిరేఖలు వెలిగించాడాయన. నిరంకుశత్వం కోరలు చాచినప్పుడు మూఢత్వం వెర్రి తలలు వేసినప్పుడు నిర్భయంగా నిస్సంకోచంగా కలమే కరవాలంగా తలపడ్డారు. ఇతిహాసాలలో మరుగుపడిన అధ్యాయాలపై కొత్త వెలుగులు ప్రసరిస్తూ మహాకావ్య నిర్మాణం చేశారు. సృజన కారులంటే కేవలం స్వీయావరణంలో మునిగితేలేవారన్న అపప్రధను పూర్వపక్షం చేస్తూ చరిత్రనూ సిద్ధాంతాన్ని మధించి శోధించి గొప్ప ప్రామాణిక గ్రంధాలు వెలువరించారు. మార్క్సిస్టు భావజాలానికి సామాజిక న్యాయం, హేతువాద కోణం కలగలిస్తేనే సంపూర్ణ పురోగమనం సాధ్యమని నమ్మి జీవితమంతా ఆ లక్ష్యానికే అంకితం అయ్యారు. ఏ బిరుదులూ పదవులూ కోరుకోలేదు. ఏ ఆడంబరాలూ  అట్టహాసాలూ ఆశించలేదు. ఆశయమే ఆలంబనగా ఆఖరు వరకూ అక్షరయానం చేశారు. నమ్మిన ఆదర్శాలకు కట్టుబడ్డారు. అందుకే తెలుగు సాహిత్యంలో సివికి ఒక ప్రత్యేక స్థానం లభించింది. ప్రస్థానం ఆయనకు జోహార్లర్పిస్తున్నది. ఆయన కుటుంబానికీ, సన్నిహితులకూ ప్రగాఢ సానుభూతి తెలుపుతూ  ఆయన చూపిన మార్గంలో ముందుకు సాగాలని పిలుపునిస్తున్నది.  ఆయన గురించిన విశేషాలతో వెలువడిన రెండేళ్లకిందట ప్రస్థానం ప్రత్యేక సంచిక గాని లేదంటే ఆయనకు నివాళిగా వెలువడిన వ్యాసాల సంపుటి సాహితీ మిత్రులందరూ అధ్యయనం చేయాలని అవగాహన పెంచుకోవాలని కోరుతున్నాం.