ప్రాణ భాష

కథ

- ఉదయమిత్ర - 9985203376

''రోజు భాషే కావాలి.../రాజ భాష కాదు...''

                            - వడ్డే బోయిన శ్రీనివాస్‌ 

రజినిగంధ..చైతన్య పురి..గౌతమి కాలేజీ..కిక్కిరిసిన జనసందోహం.

బిక్కుబిక్కు మంటూ క్యాంపస్‌లో అడుగుపెట్టాను. అంతా కొత్తకొత్తగా వింతవింతగా ఉంది. ఏదో వేరే గ్రహం నుండి వచ్చిన ''ఏలియన్‌'' ల ఉన్నాను నేను. కార్పొరేట్‌ ప్రపంచంలోకి కాలు మోపానో లేదో నన్నేదో పరాయితనం ఆవహించేసింది.

పిల్లలకి టీ బ్రేక్‌ లాంటిదేదో ఇచ్చినట్టున్నారు. ఒక్కసారిగా సీతాకోకలు రెక్కలు విప్పుకొని చెట్ల మీద వాలినట్టుగా

ఉంది. ఓహో! వీల్లంతా కాబోయే డాక్టర్లన్న మాట. వాళ్ళంతా సుతారంగా నాగరికంగా నవ్వుతూ తుళ్లుతూ మాట్లాడేసుకుంటున్నారు. కొంత అర్థం అయి కొంత అర్థం కాక అయోమయం.

లోపల అంతట కలెదిరిగాను. ప్లైవుడ్‌ పలకలు పెట్టి రూములుగా విభజించి దాంట్లో వివిధ శాఖల వాళ్ళు కూర్చొని ఉన్నారు. అందరు బిజీ బిజీగా ఉన్నారు. ''ఇంతకి నా డౌట్స్‌ ఎవరు తీరుస్తారబ్బా?'' నా పరేషాన్‌ నాది.

అక్కడ ఎవరో మేడం కుర్చీ వేసుకొని కూర్చునుంది. నడి వయసు మనిషి. ''ఈమెను మన డౌట్స్‌ అడిగేయొచ్చు''  అనిపించింది. కాస్త బెరుగ్గానే సమీపించాను.

''నమస్తే మేడం'' అన్నాను పలకరింపుగా..

''నమస్తే, చెప్పండి'' అంది హుందాగా.

''ఏం లేదు మేడం'' అని కాసేపు ఆగి,'' మా అమ్మాయి స్వాతి జడ్చర్లలో పదో తరగతి వరకు తెలుగు మీడియంలో చదివిం. తాను ఇక్కడ పఱ.జూ.ష చేయాలనుకుంటున్నది. ఇంతకు తెలుగు మీడియం వాళ్ళకి ర్యాంకులు ఒస్తాయా?'' అన్నాను జంకుగానే.

ఆమె చిరునవ్వి, ''ఏం పర్లేదు సర్‌..మీకా డౌట్‌ అక్కర్లేదు. మా కాలేజీలో ర్యాంకులు తెచ్చేది ఎక్కువగా తెలుగు మీడియం విద్యార్థులే'' అంది.

''నిజమా?'' అన్నాను సంభ్రమాశ్చర్యాలతో.

''అవును సర్‌. మీరు నిరభ్యంతరంగా మీ అమ్మాయిని మా కాలేజీ లో జాయిన్‌ చేయొచ్చు'' అందామె భరోసాగా.ఆమె నిజం మాట్లాడుతుందో లేక నా మెప్పు కోసం మాట్లాడుతుందో అర్థం కాలేదు.

''అవునా..ఇక్కడ అంతా ఇంగ్లీష్‌ మీడియం పిల్లలు కదా? మరి మా తెలుగు మీడియం పిల్లలు అడ్జస్ట్‌ అవుతారో లేదో'' అన్నాను నీళ్ళు నములుతూ.

''ఓ..అదా..ఆ భయం మీకు అక్కర్లేదు. కొద్ది నెలల్లో తెలుగు నుంచి ఇంగ్లీష్‌ కు వాళ్ళే అడాప్ట్‌ అయిపోతారు. అన్ని చక్కబడుతాయి. కాకపోతే టెన్షన్‌ పెట్టుకోవద్దు''

ఎందుకో గాని ఆమె మాటలు విన్నాక సముద్రాన్ని ఈదడానికి చిన్న పడవ దొరికినట్టు అనిపించింది. మెడిసిన్‌ చదవాలనుకున్న మా అమ్మాయికి కాస్త భరోసా ఇచ్చినట్టైంది.

్జ్జ్జ

మెడిసిన్‌ అనేది అందరిలాగే మాకు ఒక కల. మా కుటుంబాలలో ఇప్పటిదాక ఎవరు డాక్టర్లు కాలేదు. మా శ్రీమతి సుజాతను డాక్టర్‌ కోర్స్‌ చేయించాలి అని వాళ్ళ నాయన చాల ప్రయత్నించాడట. అప్పట్లో అది కుదరలేదు. తన కోరిక తన బిడ్డ ద్వార తీరాలని ఆమె ఆశ. దానికి తోడు మా స్వాతి కూడా పట్టుదలగా తెలుగు మీడియంలోనే చదివి డిస్టింక్షన్‌ లో పాస్‌ ఐంది. ఇక చూడాలి ఏమైతదో.

్జ్జ్జ

ఆ రోజు జాయినింగ్‌ రోజు.

అనేక జిల్లాల నుంచి ఒచ్చిన పిల్లలతో తల్లిదండ్రులతో జనప్రవాహంలా ఉంది. ఓ పల్లెటూరి నుండి ఒచ్చిన మా స్వాతి ఈ గుంపులో అడ్జస్ట్‌ అవుతుందా? అసలే బిడియస్తురాలు. ఓ పట్టాన మందిలో కలవదు.

్జ్జ్జ

ఎట్టకేలకు సీట్‌ దొరకి మా స్వాతికి రూమ్‌ అలాట్‌ చేసారు. అందులో పదిమందిని ఉంచారు. ఉంచారు అనడం కంటే కుక్కేశారు అంటే బావుంటది. ఒక నలుగురైదుగురు ఉండాల్సిన రూమ్‌ అది. కోళ్ళను గంపల పెట్టి మూసినట్టు రూముకు పది మందిని చొప్పించి పని నడిపిస్తారు. ఇక

aసయబర్‌ఎవఅ్‌ ఇక్కడ్నుంచి మొదలవుతుందన్న మాట. పేరు గొప్ప ఊరు దిబ్బ.

''అమ్మా నా రూములో నేను ఒక్కదాన్నే తెలుగుమీడియం. తక్కిన తొమ్మిది మంది ఇంగ్లీష్‌ మీడియం'' అంది స్వాతి నిస్సత్తువగా.

''పర్వాలేదు లేరా మెల్ల మెల్లగా అన్ని సర్దుకుంటాయి'' అంది సుజాత.

''ఏం సర్దుకుంటాయో ఏమో'', అని నిట్టూర్చి ''అసలే ఈ ఇంగ్లీష్‌ మీడియం వాళ్ళు తెలుగు మీడియం వాళ్ళని తక్కువ చూస్తారట. ఎట్ల అడ్జస్ట్‌ కావాల్నో ఏమో...చూస్తా.. కొన్ని రోజులు సిరీయస్‌గా కష్టపడ్త. వీలుకాకపోతే ఇంటికొచ్చేస్త.''

''నీ ఇష్టం'' అంది సుజాత

్జ్జ్జ           

పుండు మీద కారం చల్లినట్టు..ఆ రోజే మా స్వాతిని మరింత ఒంటరి చేసే ఘటన మరొకటి జరిగింది.

పోయి పోయి వీల్ల రూమ్‌లోకి ఒక విదేశీ అమ్మాయి ఒచ్చి చేరింది. తెల్లగా బొద్దుగా ఉండే ఆ అమ్మాయిది అర్జెంటినా. ప్రపంచం అంతా విడిచి ఇక్కడ ఎందుకు చేరిందో నా బుర్రకు అర్థం కాలేదు.

సహజంగానే ఆ పిల్లకు తెలుగు రాదు. ఇంగ్లీషులోనే మాట్లాడుతుంది. ఇంకేముంది బెల్లం చుట్టూ ఈగలు ముసిరినట్టు ఆ రూములోని విద్యార్థినులందరూ ఆమె చుట్టూ చేరి ఇంగ్లీష్‌లో మాట్లాడడం మొదలు పెట్టారు. వాళ్ళు ఆమెతో మాట్లాడడం ప్రివిలేజిగా భావించారు. కాని ఆ పక్కనే ఉన్న మా స్వాతిని పట్టించుకోలేదు. ఎంతైనా తెలుగు మీడియం కదా.

భాషనె కాదు జాతి కూడా మనుషులని విడదీస్తుందన్నమాట.

బిక్కు బిక్కు మంటూ అందరిని మౌనంగా గమనిస్తూ కూసున్నది మా స్వాతి ఒక్కతే. తనకు ఇంగ్లీష్‌ బాగా అర్థం అవుతుంది. కాని దాటిగా మాట్లాడడం రాదు. వాళ్ళ స్కూల్‌ లో ఆ వాతావరణం లేదు మరి. ఇంగ్లీష్‌లో ఎప్పుడన్నా ఒకటి రెండు వాక్యాలు మాట్లాడితే తక్కిన వాళ్ళు వింతగా

చూసేవాళ్ళు. దాంతో ఆమె గమ్మున ఉండిపోయేది. వాళ్ళ స్కూల్‌లో ఇంగ్లీష్‌ టీచర్లు కూడా తెలుగులోనే బోధించే

వాళ్ళు. పూర్తి గా తెలుగు వాతావరణం నుంచి వచ్చిందామె.

్జ్జ్జ             

ఏది ఏమైనా ఈ అర్జెంటినా పోరి అర్జంటుగా వచ్చేసి మా స్వాతికి తక్కిన వాళ్ళకి దూరాన్ని మరింతగా పెంచేసింది.(ఆ తర్వాత మూడు రోజుల్లోనే ఆ పిల్ల వెళ్ళిపోయిందట. అది వేరే విషయం)

నిబ్బరంగా ఉండమని చెప్పడం తప్ప మరేమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితి. ఈ కొత్త వాతావరణంలో మా స్వాతి ఎలా నెగ్గుకొస్తుందో చూడాలి.

సెలవు తీసుకోని వస్తుంటే స్వాతి కళ్ళల్లో నీళ్ళు. అవి తాను అనుభవించబోయే ఒంటరి జీవితానికి ఆనవాల్లేమో. కొత్త పెళ్లి కూతురిని అత్తవారింట్లో వదిలినట్టు ఆమెను క్యాంపస్‌ లో వదిలి భారంగా బయట పడ్డాము.

బయటికి ఒస్తుంటే ఒక రెడ్డి ఎదురుపడి ''సర్‌..అందరిలోకి మీ అమ్మాయే డల్‌గ ఉంది'' వెక్కిరింపుగా నవ్వాడు. అందులో ''మీ అమ్మాయి తెలుగు మీడియం సుమా'' అని దెప్పిపొడిచినట్టు అనిపించింది.

్జ్జ్జ                       

చూస్తుండగానే మూడు నెలలు గడిచిపోయాయి.

నాకు వీలైనప్పుడల్లా వారాంతాలలో కాలేజికి పోయి వచ్చేవాన్ని ''ఎన్ని మార్కులు వొచ్చాయి'' అని ఎప్పుడు అడిగేవాణ్ణి కాదు.'' ధైర్యంగా ఉండు'' అని మాత్రం చెప్పేవాన్ని.

తలుపులు ముస్తున్నాం. తెరుస్తున్నాం. గాలి రావడం లేదు అన్న చందంగా నేను పోతున్న ఒస్తున్న గాని ఏ విషయాలు తెలియడం లేదు. తాను రోజు రోజుకి మౌనం లోకి వెళ్ళిపోతోంది. ఏమైనా గుచ్చి గుచ్చి అడిగితే ''ఏం లేదు. బాగుంది. పర్వాలేదు. విసిగించకు'' అనేది రూమ్‌ మేట్స్‌ని అడిగితే వాళ్ళు కూడా పొడి పొడి గానే జవాబు చెప్పే వాళ్ళు.

కొత్త గదా అన్ని సర్దుకపోతాయి అనుకున్నాం.

్జ్జ్జ                  

మూడు రోజులు సెలవులు.

ఓ రోజు ''స్కూటీ నేర్చుకుంటా నాన్న, బయటికి పోదాం'' అంది స్వాతి

ఇద్దరం మైదానానికి వెళ్ళాం. కాసేపు ప్రాక్టీసు చేసింది.ఏమనుకుందో ఏమో నా పక్కన వొచ్చి కూసుంది.

''నానా...ఒకటడుగనా'' అంది సందేహంగా

''ఒకటేందుకు...వంద అడుగు'' అన్నాను నవ్వుతూ.

''ఈ తెలుగు మీడియం వాళ్ళంటే ఇంగ్లీష్‌ మీడియం వాళ్ళకి ఎందుకంత చులకన? అందరం తెలుగు వాళ్ళమే కదా''

''నిజమే రా..ఈ బానిస బుద్ధి ఇప్పటిది కాదు. చాల రోజులైంది ఇది మొదలై. సొంత భాష పట్ల చులకన భావం మనకు అలవాటు పడిపోయింది. కాని పక్కన గల కర్ణాటక తమిళనాడు వాళ్ళల్లో ఇది కనపడదు. వాళ్ళకు తమ

మాతభాష పట్ల ప్రేమ ఉంటూనే ఇంగ్లీష్‌ కూడా నేర్చుకుంటారు.''

''మరి మన భాష పట్ల మనకెందుకు ఇంత చులకన?''

''చెప్పాను కదా...అది చాల పెద్ద చరిత్ర. ఇప్పుడు కుదరదు కాని మీ కాలేజి సంగతులు చెప్పు ముందు''

''ఏముంది చెప్పనికే. పరాయి రాజ్యాన పరాయి వాళ్ళలాగా బతికేస్తున్నాము. ఈ మూడు నెలలు నరకం అనుభవించింది మాత్రం నిజం.''

''ఏమైంది రా...కనీసం ఇప్పుడన్నా చెప్పు'' అన్నాను కాస్త పరేషాన్‌ గా.

''ఈ ఇంగ్లీష్‌ మీడియం వాళ్ళు ఎంత చేసిన మాతో కలువరు నానా. మమ్ములను అంటరాని వాళ్ళుగా చూస్తారు. క్లాసు లేమో మొత్తం ఇంగ్లీష్‌లో ఉండి చస్తాయి. ఒక్క తెలుగు ముక్క మాట్లాడరు.''

''బాగా కష్టం కదరా''

''ఆ వాతావరణానికి అడాప్ట్‌ కావడానికి నేను ఎంతెంత అవస్థలు పడ్డానో ఆ దేవునికెరుక.''

''ఎప్పుడన్నా మీ రూమ్‌ మేట్స్‌ని ఏదన్న డౌట్స్‌ అడుగుతుంటివా''

''హు...అదో కథ...ఎందుకడగను మస్తుగ అడుగుతుంటి కాని అడిగితె

''అబ్బా...మమ్మల్ని డిస్టర్బ్‌ చేయొద్దబ్బ ప్లీజ్‌ మేం చదువుకోవాలి టైం వేస్ట్‌ చేయొద్దు.'' అంటూ మెల్లిగా తప్పించుకు పోయేవారు.

''అది సరే పోనీ క్లాసు రూమ్‌లో ఎట్లుండే వాళ్ళు ''

''ఇంగెట్లుటరు..అదే సీను రిపీట్‌ అయ్యేది. మేం తెలుగు మీడియం వాళ్ళం పది మందిమి ఒక వైపు. తక్కిన 140 మంది ఇంగ్లీష్‌ మీడియం వాళ్ళు మరో వైపు కూచునెటోల్లం. మా లెక్చరర్లు మమ్ములను కలుపుకుపోండి అని అవతలి వాళ్ళకి ఎన్ని సార్లు చెప్పినా వాళ్ళు పట్టించుకునే వాళ్ళు కాదు. వాల్లేమో ముందర బెంచిల మేమేమో వెనక బెంచిల..దూర దూరంగా.  వాళ్ళేమో లెక్చరర్ల ప్రశ్నలకు లేచి లేచి జవాబులు చెపుతుంటే మాకు జవాబులు అంతే ధీటుగా చెప్పాలి అనిపించేది. కాని ఇంగ్లీష్‌ల చెప్పడానికి ఏదో అడ్డం ఒచ్చేది. ''గుండె గొంతుక దగ్గరికి ఒచ్చి కోట్లాడినట్టు ఉండేది''.

''ఇదంతా మాతో ఎందుకు చెప్పలేదు రా''

''చెప్తే ఏం చేస్తారు. ఇంటికి రమ్మంటరు. ఆడనే యాడనన్న చదువమంటారు. లేదా పెండ్లంటారు. ఓడిపోయిన చోటనే గెలివాలి కదా''

''నిజమే''

''నేను ఈ పరిస్థితిని ఛాలెంజ్‌గా తీసుకున్న. లోపల్లోపల కసి మొదలైంది. తెలుగు మీడియం వాళ్ళు ఎవరికీ తీసిపోరు'' అని గట్టిగ స్టేజి ఎక్కి అరవాలనిపించింది. ఈ వాతావరణానికి అలవాటు పడలేక ఆదిలాబాద్‌ నుండి ఒచ్చిన అమ్మాయిలు ఏడ్చుకుంటూ ఇంటికెల్లిపోయారు తెలుసా?''

''పాపం గదా..ఇంత ఘర్షణ పడాల్నా?''

''తప్పదు నానా..ఘర్షణ లేనిది ఏమున్నది చెప్పు..కొన్ని పొందాలి అంటే కొన్ని కోల్పోవాలని మీరే కదా చెప్పింది''

కాసేపు మౌనం.....

ఈసారి నా కళ్ళలో నీళ్ళు..కొంచెంసేపు ఏమి మాట్లాడుకోలేదు. వెదురు చెట్టు మీద పిట్టలు తోకలూపుకుంటూ ఏవేవో మాట్లాడుకుంటున్నాయి.

''ఆ చెట్టు మీద పిట్టలు మాకన్నా నయం నాన్నా''అంది కొనసాగింపుగా. పంజరంలో పక్షిలాంటిది కార్పొరేట్‌ చదువు. బయటికి రాలేం. లోపల ఉండిపోలెం.'' గద్గదమైంది గొంతు.

''క్లాసులు అయిపోయినాంక అదో నరకం...రాత్రి 11గంటలకు పండుకోవాలి...పొద్దున్నే 5 గంటలకి లేవాలి. 6 గంటలకల్లా క్లాసు రూములకి పరుగెత్తాలి. అందరం ఒకేసారి టాయిలెట్లకు ఎగబడే సరికి, వాతావరణం ఎట్లుంటుందో చెప్పలేం...ఆడపిల్లలంగదా ఎన్నో ప్రత్యేక సమస్యలు....''

''ఎట్లనో స్నానం చేసి, క్లాసురూములకి ఒస్తే...లెక్చరర్‌ ఇంగ్లీష్‌ మీడియంల ఏదోదో చెప్పేటోడు..ఆ వేగం ఆ పదజాలం మా వల్ల అయ్యేది గాదు. పక్కన ఇంగ్లీష్‌ మీడియం పిల్లలని అడిగితె విసుక్కునేటోల్లు. అప్పటికి వాళ్ళ ర్యాంకులను మేమేదో గుంజుకుపోతున్నట్టు ఫీలయ్యేవారు.''

''ఇవన్ని ఏ కొంచం కూడా మాకు చెప్పలేదురా.''

''మీకు చెప్పుకోలేకా, అక్కడ అడ్జస్ట్‌ కాలేకా విపరీతమైన డిప్రెషన్లకి వెళ్ళిపోయాను. ఒక దశలో ఆత్మహత్య చేసుకుందాం అని అనుకున్న. ఒకసారి ప్రయత్నం చేసిన గూడ..కాని మీరు యాదికొచ్చి ఊకున్న.''

''రశీ..మా మీద నమ్మకం కుదరలేదన్నమాట.''

''అదేం లేదు నాన్న...నువ్వు కాసేపు మాట్లాడకు.'' అంటూ నా భుజం మీద తల వాల్చింది. మౌనపు దుఃఖం...ఏడవనీ...దుఃఖం అలసిన మనసుకు స్నానమే కదా..మనసు తేలిక పడతది అనుకున్న.

చల్ల గాలి మేనికి తాకి స్నేహితుడిలా పలకరించి పోయింది.

్జ్జ్జ                

మిగిలిన కథ సుజాత చెపితే తెలిసింది. అదొక విజయగాధ విన్నట్టుగా అనిపించింది.

మా స్వాతి వారం పరీక్ష (షవవసశ్రీవ ్‌వర్‌) లలో మెల్లిమెల్లిగా పుంజుకుందట. ఇది కాస్త లెక్చరర్ల దృష్టిలో పడింది. ఒకసారైతే నెల పరీక్షలో ఫిజిక్స్‌ సబ్జెక్టులో స్వాతికి నూటికి నూరు శాతం మార్కులు వచ్చాయట. ఆ లెక్చరర్‌కి స్వాతి ఎంతగా నచ్చింది అంటే తన ఆన్సర్‌ షీట్‌ని చేతిలో పట్టుకొని, స్వాతిని దగ్గరకి తీసుకోని'' చూడండి ఇట్లా రాయాలి. ఈ అమ్మాయిది తెలుగు మీడియం. జస్ట్‌ మూడు నెలల్లో ఇంగ్లీష్‌కి అడాప్ట్‌ అయి క్లాసు మొత్తం గర్వించేలా మార్కులు తెచ్చుకుంది.'' ఆ రోజు నుండి తన మనసులోని సంకోచాలన్ని దూదిపింజల్లా ఎగిరిపోయాయి.

అప్పటినుంచి ఇంగ్లీష్‌ మీడియం పిల్లలు ఆమెతోటి దోస్తానా చేయడం మొదలు పెట్టారు. ఇది తెలిసి ఇంగ్లీష్‌ క్లాసులకి అడ్జస్ట్‌ కాలేక ఇండ్లకి పోయిన తెలుగు మీడియం పిల్లలు ఒక్కరొక్కరుగా రావడం మొదలు పెట్టారు.

తెలుగు మీడియం పిల్లలు పదిమందే ఉన్న జట్టుకట్టి తిరగడం మొదలు పెట్టారు. అందులో కొందరు సర్కారు బడులలో చదివిన వారు కాబట్టి కొంత దైర్యంగా మాట్లాడేవారు. ర్యాగింగ్‌ లాంటి వాటిని కలిసికట్టుగా ఎదుర్కున్నారు. నిజానికి అక్కడ ''వివక్ష'' నె అతి పెద్ద ర్యాగింగ్‌.

ఓసారి క్యాంపస్‌ మొత్తానికి స్వాతి ఫస్ట్‌ రావడంతో తన దశ తిరిగిపోయింది. అందరు ఆమెను మరింత గౌరవంగా చూడడం మొదలుపెట్టారు.

్జ్జ్జ                 

ఇది ఇలా ఉండగా స్వాతి ''స్టార్‌ బ్యాచ్‌'' కి ఎన్నిక ఐంది. అది విన్న మా మిత్రులు బందువులు విశేషంగా అభినందనలు తెలిపారు.

విషయం ఏమంటే కాస్త బాగా చదివే పిల్లలని వేరు చేసి ''స్టార్‌ బ్యాచ్‌''గా ఏర్పాటు చేసి ఓ ముప్పైమందికి ప్రత్యేక నిపుణులతో చదువు చెప్పిస్తారు. వీల్లకు వసతులు కూడా ప్రత్యేకంగా ఉంటాయి.

ఏం జరిగిందో తెలియదు కాని ఓ నెల రోజుల్లో తాను ఆ బ్యాచ్‌ నుండి బయటకి వొచ్చింది.''ఏం జరిగిందిరా..ఎందుకు బయటకి ఒచ్చినవ్‌...''అని అడిగితె, ''షరా మాములే అమ్మా...అక్కడంత ఇంగ్లీష్‌ మీడియం పిల్లలే ఉన్నారు. వాళ్ళు మాతో కలవరు. వాళ్ళ ఇగో వాళ్ళని కల్వనియదు'' అని కాసేపు ఆగి, ''అయినా స్టార్‌ బ్యాచ్‌ వాళ్ళకే సీట్లు వొస్తాయని గ్యారంటి లేదు..తెలివితేటలు ఉంటే మామూలు బ్యాచ్లో ఉన్న సీట్‌ తెచ్చుకుంటారు. నాకు మామూలు బ్యాచ్లో మా ఫ్రెండ్స్‌ తో ఉంటేనే కంఫర్ట్‌ గా ఉంటుంది. ఒత్తిడి ఉండదు. నాకు నచ్చినట్టు ఉంటేనే సీట్‌ సంపాదిస్తా కదా.''అంది దఢంగా..

ఎవరు ఎన్ని రకాలుగా ఎత్తిపొడుపు మాటలు అన్నా నాకు తన నిర్ణయం నచ్చింది. మాములు బ్యాచ్లోకి వచ్చినంక తాను నీళ్ళలో పడ్డ చాప ఐంది. మళ్లీ టాప్‌ ర్యాంక్‌కు ఎగబాకింది.

్జ్జ్జ                   

అనేక ఆటుపోట్ల మధ్యన, అవమానాల మధ్యన, పెగలని గొంతుల మధ్యన, ఎత్తుకున్న కొత్త బానిస భావజాలం మధ్యన రెండు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి.

ఫలితాలు రానే వచ్చేసాయి.

అందరి అంచనాలు పటాపంచలు చేస్తూ స్వాతికి మెడిసిన్‌ లో సీట్‌ వచ్చింది. తన రూములో పదిమంది ఉంటె తనకొక్కదానికి సీట్‌ రావడం, మొదట ఆమెను ఈసడించిన వాళ్ళే మెచ్చుకున్నారు. ''నవ్విన నాప చేలు పండడం ఇదేనేమో.''

ఆ సంవత్సరం రజనిగంధ క్యాంపస్‌లో తెలుగు మీడియం విద్యార్థులకి నాలుగు సీట్స్‌ వొచ్చాయి. వీల్లంతా తుపానుకు ఎదురు నిలిచి గెలిచిన వాళ్ళు.

ఇంగ్లీష్‌ మీడియం వాళ్ళకి 140 మందికి కేవలం ఆరు సీట్లు రావడం, పదిమంది తెలుగు మీడియం వాళ్ళకి నాలుగు సీట్లు రావడం చూసి, అందరు ముక్కున వేలేసుకున్నారు.

పత్రికలు తెలుగు మీడియం విద్యార్థుల్ని తెగ పోగిడేసాయి. ఏటికి ఎదురీదినట్లు ఇంగ్లీష్‌ మీడియం విద్యార్థులతో పోటిపడి, తెలుగు మీడియం విద్యార్థులు సీట్లు సంపాదించారనీ, మాతభాష  సత్తా చాటారనీ,  ''కష్టపడ్డారు...డాక్టర్లు కాబోతున్నారు'' అని సెంటర్‌ పేజిలో రాసారు.

ఆ రోజు...ఆ వార్తకి...ఓ పత్రిక పెట్టిన శీర్షిక,

''తెలుగు మీడియం జిందాబాద్‌''