కలహాల మారి

 కథ
- కె. ఉషారాణి - 9492879210


మాది కేవలం పదిహేడే ఎపార్టుమెంట్లున్న చిన్న సమూహం. అయిదే ఫోర్లు. మూడే బ్లాక్లు. రెండు పెంట్‌ హౌసులు. అన్ని ఫ్లాట్స్‌లోను ఉన్నది ఒకరిద్దరే. అందులో ఎక్కువమంది సీనియర్‌ సిటిజెన్స్‌. అంతా ఒకరికి ఒకరు సహాయ సహకారాలు అందించుకుంటూ పలకరింపులు పరామర్శలతో సరదాగా ఉండే ఫ్లాట్‌ ఓనర్లు ఉన్న ఫ్లాట్స్‌ మావి. అన్ని ఫ్లాట్స్‌కి గాలి, వెలుతురు పుష్కలంగా ఉంటుంది. సూర్యోదయ సూర్యాస్తమయం కూడా ఇంటిలో నుండి చూడవచ్చు. మా వంటింటి నుండి సూర్యోదయం చూస్తూ కాఫీ చేసుకుంటాను. సాయంత్రం బాల్కనీలో కూచుని సూర్యాస్తమయం చూస్తూ టీ తాగుతాను. మా ఫ్లాట్స్‌ కార్యవర్గం అంతా మహిళలే. నేను ట్రెజరర్‌ని. మాది నాలుగో ఫ్లోర్‌. అధ్యక్షురాలు మా పక్కింటి కనకదుర్గ. ఇక కార్యదర్శి పద్మిని. మంచి సుహద్భావ వాతావరణం లోనే ఉండే, పొరపొచ్చాలు లేని మా ఫ్లాట్స్‌లోకి మాయదారి కరోనా అడుగుపెట్టిందన్న అనుమానం కలహాలకు అంకురం వేసింది. మా ఫ్లాట్స్‌ లోకి, మా ఇంట్లోకి, మా నట్టింట్లోకే గుట్టు చప్పుడు కాకుండా కరోనా చేరిందనే అనుమానం చుట్టూ ఉన్న అందరిలో కలగడానికి కూడా కారణం నేనే. కరోనా కలహప్రియ అని నాకు అప్పటి వరకు తెలియదు.
మా ఫ్లాట్‌లో ఉండేది నేను, మా అయన. అప్పటివరకు కరోనా రాకుండా ఉండడానికి - ఎస్‌ ఎం ఎస్‌ - శానిటైజేషన్‌, మాస్క్‌, సోషల్‌ డిస్టన్సింగ్‌ (ఆరడుగులు దూరంగా ఉండడం) అని, వస్తే ఐసోలేషన్‌ అని మాత్రమే అనుకున్నా. ఐసోలాటిన్‌ అనుభవం లోకి వస్తే గాని దాని సారం అర్ధంకాలేదు
ఓ రోజు పొద్దున్నే మా ఇంటాయన దగ్గుతుంటే,
'' ఏవండీ, దగ్గుతున్నారు. కాస్త వేపర్‌ పట్టండి. గార్లింగ్‌ చేయండి'' అంటూ ఒకటికి రెండు సార్లు చెప్పాను.
ఎప్పటిలాగే ఆయన
''కాస్తంత దగ్గుకు అలా వెంటపడతావు ఎందుకు'' అంటూ కొట్టి పారేసారు.
నిజానికి దగ్గు ఆపకుండా వచ్చిందే లేదు. కానీ ఎందుకయినా మంచిదన్న ముందు జాగ్రత్త!
మంచికి చెప్పినా విసుక్కున్నందుకు కాస్తంత నొచ్చుకున్నాను. కానీ తప్పేదేముంది. దగ్గక పోయినా మళ్లీ మళ్లీ గుర్తు చేస్తూనే ఉన్నా. ఆయనేమో విదిలిస్తూ పోతూనే ఉన్నారు.
ఎప్పటిలాగే పనమ్మాయి ఏడింటికల్లా వచ్చింది. అంట్లు తోముతూ ఈయనను నేను వేపర్‌ పట్టమనడం వినింది. అంతే.
''అమ్మా! అయ్యగారు దగ్గుతున్నట్టు ఉన్నారుకదా! ఎందుకయినా మంచిది. టెస్టుకు వెళ్ళమనండి. రిజల్ట్‌ వచ్చిన తరువాత నాకు కబురు పెట్టండి. మీరిచ్చే జీతాలకు మా జీవితాలను బలివ్వలేముకదా ! మీకయితే తప్పదు'' అంటూ లేచి పోయింది. నాకు నోట మాటే రాలేదు. షాక్‌ అన్నమాట. బలవంతంగా రమ్మనలేను. అన్నా రాదనుకోండి. కానీ డిఫెన్సె లెస్‌గా ఫీల్‌ అయ్యాను.
ఆ రోజే పదింటికల్లా వచ్చే బట్టలుతికే ఆమె రాలేదు. ఏమయిందో కనుక్కుందామని వాచ్‌ మాన్‌కి ఇంటర్‌ కామ్‌లో ఫోన్‌ చేసి అడిగాను. వచ్చి వెళ్లిందని, మా ఇంట్లో మా ఆయనకి కరోనా వచ్చిందన్న అనుమానం వలన బట్టలుతకను రాలేదని చెప్పాడు. పనమ్మాయి అతనికి చెప్పిందట.
అబ్బా! గాలి కన్నా వేగంగా వ్యాపిస్తున్నదే ! అనిపించింది.
ఇంతలో ఫ్లాట్‌ల కార్యదర్శి ఫోన్‌.
''మీ వారికి కరోనా అటగా!''
''ఇంకా టెస్ట్‌ చేయించుకోలేదండి. ఏదో కాస్త పొద్దున్న ఒకటి రెండు సార్లు దగ్గారు. వెళతారు లెండి.'' అన్నా. ఏమనాలో తెలియక.
ఇంతలో రోజూ పండ్లు తెచ్చే అమ్మాయి ఇంటి ముందు నుండి ముఖమంతా చీరతో కప్పుకుని పక్కింటికి వెళుతున్నది. పూలిచ్చే అమ్మాయి కూడా అంతే. మాస్క్‌ వేసుకోడం కాదు. ఏకంగా బురఖాలు వేసుకున్నట్టు చీరలు కప్పుకున్నారు. పొద్దున్న జరిగిన సంఘటనలతో ఇప్పుడిక ఆశ్చర్యం వేయలేదు.
కొరియర్‌ డెలివరీ వాచ్‌మాన్‌కి ఇచ్చి పోయాడు.
పేపర్‌ వాడు డిటో.
మాది మధ్య నున్న ఫ్లాట్‌. ఇటువాళ్ళు అటు వాళ్ళు ఫోన్‌లు.
''విజయా ! ఎందుకయినా మంచిది. మీవారిని హాస్పిటల్‌లో చేర్పించు. లేకపోతే ఇబ్బంది. మాకే కాదు. నీకు కూడా. నీకు మాత్రం వయసు తక్కువుందా. ఈ వయసులో రిస్క్‌(?) అవసరమా. డబ్బుకు వెనకాడకు'' ఆ సలహా ఇచ్చే గొంతులో జాగ్రత్త చెప్పడం కన్నా ఆందోళనలు పలికాయి.
ఫోన్‌ పెట్టగానే మరో కాల్‌.
'' వనజని, విజయా ! కరోనా అంటే భయపడక్కరలేదు. జాగ్రత్తలు తీసుకుంటే సరి. సోషల్‌ డిస్టన్సింగ్‌ ముఖ్యమని నీకు కూడా తెలుసుకదా! మా ఫ్రెండ్‌కి తెలిసిన హాస్పిటల్‌ ఉంది. కరోనా ఐసోలేషన్‌ కోసం పెట్టిందే. డబ్బుగురించి నువ్వు ఆలోచించకు. తెలిసినాయనే. తగ్గించి ఛార్జ్‌ చేయమంటాలే. మనవాడే కాదనడు. ''అదే భయంతో కూడిన ఆందోళన. ''మీవారు మరీను. మేము వద్దన్నా వినకుండా సమాజసేవని బయట తిరిగారు. బయటికి వెళ్లడం వలన ఇపుడు మీకే కాదు మాకు రిస్క్‌ కదా! సర్లెండి ఇప్పటికయినా హాస్పిటల్‌లో చేర్చడం అశ్రద్ధ చేయకండి .'' సలహా !
నాకు కోపం తార స్థాయికి చేరింది. కానీ ఎవరిమీద కక్కాలి. ఎదురుగుండా రాగానే ఆయననే వాయించాను. వెంటనే టెస్ట్‌కి వెళ్ళమని లేకపోతె నిరసనగా నిరాహార దీక్ష చేస్తానని ప్రకటించాను. నాకు జలుబు లేదు. జ్వరం లేదు. టెస్టులు చేయరేమో అన్నా వినలేదు. ఇక తప్పని పరిస్థితిలో ఆయన ఆధార్‌ కార్డుతో బయలు దేరారు.
రెండు గంటల తరువాత ఇంటికొచ్చారు. అప్పటికి కేవలం టెస్ట్‌ చేసుకోను పేరు మాత్రం రిజిస్టర్‌ అయిందట. టెస్ట్‌కి రేపు రమ్మన్నారుట.
మళ్లీ ఉదయమే నేను పనులతో సతమత మవుతుండగా, బయలు దేరారు. లిఫ్ట్‌లోకి వెళ్ళంగానే అందులో
ఉన్నవారందరూ దిగి పోయారట! మీరు లిఫ్ట్‌ ఎక్క వద్దని అనలేక కాబోలు! రోజూ పలకరించే రెండో ఫ్లోర్‌లో ఉండే తాతగారు ఆరడుగుల దూరానికి జరిగి ముఖం తిప్పుకున్నారుట. వాచ్‌మాన్‌ ఆయనని చూసిన వెంటనే ముఖానికి ఉన్న మాస్క్‌ ని మరింత సర్దుకున్నాడుట. ఇప్పుడు ఆయనకి కూడా పరిస్థితి అర్థమయింది. నా ఆందోళన బుర్ర కెక్కిందనుకుంటా. ఆయన కాస్త చిన్న బుచ్చుకున్నట్టున్నారు. పైకిరాగానే అనుమానానికయినా అర్థం ఉండాలని విషయం చెప్పి రుస రుస లాడారు. పొద్దున్న టిఫిన్‌ తిని టెస్ట్‌ కని బయలు దేరినాయన మధ్యాహ్నం మూడయినా రాలేదు.
కళ్లు తేలేసుకుంటూ నాలుగింటికొచ్చారు. టెస్ట్‌ చేసే వాన్‌ రావడం ఆలస్యమయిందిట.
అమ్మయ్య !! టెస్ట్‌ అయింది అని నిట్టూర్చాను.
రిజల్ట్‌ ఫోన్‌కే వస్తుందట. కొంతలో కొంత అదోనయం. మళ్లీ పరిగెట్టక్కరలేదు. గుడ్డిలో మెల్ల అని సంతోషించాము.
ఎందుకయినా మంచిదని 'ఐసొలేషన్‌ (ఒంటరిగా బంధించడం ) మొదలు పెట్టాను.
అయన రాకమునుపే నేనా ఏర్పాట్లు చేశాను. జ్వరం చూసేందుకు ఒక థెర్మోమీటర్‌, పల్స్‌ ఆక్సిజెన్‌ చూసేందుకు పల్స్‌ ఆక్సిమీటర్‌ మీటర్‌, వేపర్‌ పట్టడానికి వేపరైజర్‌, నీరసం రాకుండా ఉండడానికి డ్రై ఫ్రూట్స్‌ - బాదాం, పిస్తాలు, ఎనెర్జీ డ్రింక్‌, వేడినీళ్లు తాగడానికి ఒక ఫ్లాస్క్లో వేడినీరు పోసి రూమ్‌లో పెట్టాను. తిన్నవి తాగినవి కడిగేందుకు వీలుగా రిన్‌ సబ్బు, బట్టలు ఉతుక్కోడానికి సర్ఫ్‌ ప్యాకెట్‌, బాత్రూంలో పెట్టాను. బట్టలు బీరువాలో పెట్టి, తన గదిని తలుపేసుకుని వీలయినంత ఇబ్బంది లేకుండా ఉండేవిధంగా తయారు చేశాను.
''నాకు జ్వరం లేదు. జలుబు లేదు. ఈ ఏర్పాట్లేమిటి'' అన్నా జరిగిన అనుభవంతో ఒద్దికగా సద్దుకున్నారు.
భోజనం గది బయటే పెట్టి, తీసుకోమన్నాను. గంట గంటకు వేడిగా ఏదో ఒకటి అందించడం మొదలు పెట్టాను.
అయిదింటికి వేడి నీళ్లు మరిగించిన అల్లం రసం, పసుపుతో. ఆరింటికి వేడి పాలలో మిరియాలు వేసి, ఏడింటికి టీ, ఎనిమిదింటికి భోజనం. తొమ్మిదింటికి వేడినీళ్ల ఫ్లాస్క్‌లో పోసి, అమ్మయ్య ఈ రోజు గడిచిందని అనుకున్న. అన్ని ఏర్పాట్లు చేయడం, గది బయట పెట్టడంతో కాళ్ళ నొప్పులు అప్పుడే మొదలయ్యాయి.
కిటికీలో నుంచి ఎండ కళ్ళలో పడగానే అప్పుడే తెల్లారిందా బాబూ అనిపించింది.
ముందు పనిమనిషి పని, ఆ తరువాత బట్టలుతికే పని ముగిసాయి.
వాచ్‌ మాన్‌ డస్టుబిన్‌ క్లియర్‌ చేయలేదు. ఆ పనీ నేనే.
ఇంతలో
'' విజయా ! ఇంకా కాఫీ చేయలేదా'' దాదాపు అరుపులు గదిలో నుంచి వచ్చాయి.
'' ఇప్పుడే వంటింట్లోకి వచ్చాను''
'' ఇంత ఆలస్యమయింది ???''
'' ఆ, నిద్రపోయాలెండి''
''వెటకారమే!''
''మరేం''
కాఫీ ఇచ్చి కూరల సంచితో బయలు దేరాను.
మాస్క్‌ వేసుకునే. నేను నడుస్తుంటే చుట్టు పక్కల ...
అందరి చూపుల్లో ప్రశ్నలు.
అందరి నడకలో ఆందోళన.
అందరి ముఖాలలో అసహనం.
ఇన్నేళ్ల తరువాత జీవితంలో అంటరాని వారు ఎటువంటి భావనకు లోనవుతారో అనుభవించాను. కరోనా వలనే. కాస్త జ్ఞానోదయం అయింది.
చేతికున్న హ్యాండ్‌ గ్లోవ్‌ నమ్మకాన్ని ఇవ్వలేదు. శానీటయిజర్‌ మీద గురికుదరలేదు.
భయం భయం భయం.
పాపం ప్రాణం కదా ! పోతే తెచ్చుకోలేమన్న భయం.
పోకుండా కాపాడుకోడానికి ఆసుపత్రులకు చేయాల్సి వచ్చే చెల్లింపులకు భయం.
ఆసుపత్రులలో తీసుకునే శ్రద్ధ తెలిసి భయం,
ఆసరా లేకుండా పోతుందన్న భయం.
సమూహంలో ఒంటరితనం !
మన చుట్టూ చూపుల గోడలు .
అనుమానపు నీడలు.
ఆవేదనలు అలజడులు .
మనిషి బలం సమూహం. కానీ కరోనా ఆ బలాన్ని భయపెట్టింది. మనిషిని ఒంటరి చేసింది.
నెమ్మదిగా పని ముగించుకుని ఇల్లు చేరాను... రేపటి కోసం ఎదురు చూస్తూ ...
గంట గంటకు రసాలు చేయడం, అందించడం రాత్రయేసరికి నడుం వంగింది.
తెల్లవారింది. కరోనా సెంటర్‌ నుండి ఫోన్‌కి ఏ సందేశం రాలేదు.
ఇక ఇప్పుడు బంధువుల పలకరింపులు మొదలయ్యాయి. ఫ్లాట్‌ మేట్స్‌ ఫోన్‌లు. సందేహాలు తీర్చుకోడానికి.
''అక్కా, బావగారు ఎలాఉన్నారు? మీ పక్కింటావిడ మార్కెట్లో కలిసి చెప్పిందమ్మా''
''వదినా, అన్నయ్యగారు బాగున్నారు కదా ! మీ ఎదురింటి ఫ్లాట్‌లో వాళ్ళు ఆఫీస్‌లో కలిసినప్పుడు విషయం చెప్పారు''
''అమ్మారు! జాగ్రత్త! ఏ మాత్రం అశ్రద్ధ చేయకు. మీ వీధిలోని పచారీ సామాను అమ్మే అయన చెప్పాడు'' పిన్ని హెచ్చరిక.
''అల్లుడికి బాగులేదంటకదా, అమ్మారు! జాగ్రత్త తల్లీ! అందరం ఉన్నా ఏమిచేయలేని పరిస్థితి. నువ్వే జాగ్రత్తగా చూసుకోవాల్సి వస్తున్నది మరి. హాస్పిటల్‌లో జాయిన్‌ చేస్తే ఎలాఉంటుందని అనుకుంటున్నావు'' అమ్మ ఆందోళన.
''కనుక్కున్నానమ్మా. ప్రైవేటు హాస్పిటల్స్‌లో రోజుకు ఏభైవేలు. ప్రభుత్వ హాస్పిటల్స్‌లో బెడ్స్‌ లేవు. బెడ్స్‌ ఉన్న చోట స్టాఫ్‌ లేరు. లేదా ఇతర సౌకర్యాలు లేవు. చూద్దాంలే. ఇంతకీ రిజల్ట్‌ రానీ. వచ్చాక నీకు ఫోన్‌ చేస్తాలే.''
ఔరా ! ఎంతమందికి మనమంటే అక్కర !! ఆ అక్కరలో ఎన్ని రంగులు !!!
ఇంకా నా స్నేహితుల ఫోన్‌లు. ఆయన స్నేహితుల ఫోన్‌లు.
ఈయన స్నేహితుడు కనకారావు తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తలు చెపితే, వామనరావు ఆయుర్వేదం, అలోపతి, హౌమియోపతి మందుల గురించి చెప్పారు. అవంతి ధైర్యం చెపితే, హర్ష జాగ్రత్తలు తీసుకోక పోవడంతో, నిర్లక్ష్యం చేసినవారి అనుభవాలు చెప్పారు. అన్వర్‌ యూట్యూబ్‌లోని కరోనాకి సంబంధించిన వివరాలన్నీ వాట్స్‌ అప్‌ చేసారు. నాని తెలిసిన డాక్టర్ల వివరాలు మెసేజ్‌ చేసారు. ఫోన్లు ఆయనకు కాదు. నాకు చేస్తున్నారు.
ఇంటెడు పనికి కామాలు పెడుతూ, ఫోన్‌లకు సమాధానాలు చెపుతున్నా.
కానీ మా అనుమానాలకు సమాధానం ఈ రోజు కూడా కోవిడ్‌ కేంద్రం నుండి రాలేదు.
ఐసోలేషన్‌లో ఆయనకి విసుగు మరింత పెరిగింది. ''ఎంత సేపని చదవను? ఏ జ్వరమో వచ్చి ఉంటే పడుకునే వాడిని'' అంటూ నస. ఆ విసుగు చూపిస్తూ వంటలు బాగులేవని వంక. కూరలో కారం తగ్గింది. పప్పులో ఉప్పేలేదు. అన్నం ఇంకాస్త ఉడికించవలసింది. తిరగమాతలు వేగకుండా పోపేస్తున్నావేంటి? కాఫీ వేడిగా లేదు. టీ చల్లారి పోయింది. పనివాళ్లకు పెట్టినట్టు పెట్టి, తిన్న కంచాలు, గిన్నెలన్నీ నా చేతే కడిగిస్తున్నావు. బట్టలు ఉతికిస్తున్నావు. ఐసొలేషన్‌కి ఇవన్నీ చేయక్కరలేదు. మూడడుగులు దూరంగా ఉంటే చాలు. కసి తీర్చుకుంటున్నావు కాబోలు.'' మంద్ర స్థాయిలో అరుపులు.
''కనీసం టి వి చూడనివ్వు''
'' బాత్రూం కూడా నేనే కడుక్కోవాలి?! హు ..''
''మొబైల్‌ చార్జర్‌ పనిచేయడం లేదు'' మరోటి కొను.
''ఒక్క టవల్‌ పెడితే ఎలా ? అది కూడా ఉతుక్కోవాలా?''
మూడో రోజంతా ఇలా గడిచింది. పడుకునే సరికి నాకు కూడా జ్వరం వచ్చిందా అనిపించేంతగా ఒళ్ళు హూనం అయింది.
మర్నాడు కూడా మళ్ళీ సూర్యుడే నిద్ర లేపాడు. లేవలేనని అనిపించినా కాఫీ కావాలనే కేకలు వినిపిస్తాయనే భయంతో గబగబా లేచాను.
''నిద్ర పట్టిందా ?'' అని పలకరించాను. జ్వరం వచ్చిందా'' అని అడిగే ధైర్యం లేక.
''అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి. కాఫీ తగలెట్టు'' ఈ రోజు సూర్యోదయంతో పాటే చిరాకు కూడా పొద్దున్నే వచ్చేసింది!''
నిజమే పాపం, మూడు రోజులు ఒంటరిగా ఒక గదిలో బంధించబడాలంటే మాటలా ! సింగల్‌ సెల్‌లో బంధించడం శిక్షేకదా !! ఏ నేరానికి ఈ శిక్ష?
టైమ్‌ పది అయింది. ఈ రోజు ఎండబాగా కాస్తున్నది. ఏ సి వేసుకోవద్దన్నాను. గది తలుపులు వేయడం వలన గాలి ఆడడం లేదనుకుంటా. పైగా ఫ్యాన్‌ గాలి సరిపోవడం లేదనుకుంటా. విసుగ్గా ఉన్నారు.
''ఈ రోజుకూడా టెస్ట్‌ రిజల్ట్‌ రాకుండా ఎందుకుంటుంది? కరోనా సేవా కేంద్రానికి ఫోన్‌ చేయండి'' ఓ ఆలోచనను పంచుకున్నా.
వెంటనే ఫోన్‌ చేసారు.
'' మీకు మర్నాడు పాజిటివ్‌ అని రాకపోతే నెగెటివ్‌ అనే లెక్కండి. నెగటివ్‌ వాళ్ళకి నెమ్మదిగా రిజల్ట్‌ పంపిస్తాము. ''కరోనా సేవా కేంద్రం బిజీ, ఎస్‌ ఎం ఎస్‌ లు పంపే స్టాఫ్‌ సెలవు. టెస్ట్‌ చేసిన నమూనాలను పరీక్షించే టెక్నీషియన్‌ తండ్రికి కరోనా, అందుకతను రాలేదు.''
ఏతావాతా రిజల్ట్‌ పంపడం ఆలస్యమయింది.
''హుర్రే హుర్రే !!'' అంటూ మావారు చిన్న పిల్లాడు గోల్డ్‌మెడల్‌ సాధించినంత హుషారుగా గది బయటికి వచ్చారు.
ఏమయితేనేం అమ్మయ్య. ఎలాగోలా రిజల్ట్‌ తెలుసుకున్నాము. చెప్పొద్దూ, నా సంతోషానికి కూడా హద్దులు లేవు.
పద్నాలుగు రోజుల బదులు నాలుగు రోజులలో బయట పడడం నయం కదా! మాయదారి కరోనా ఎంతగా భయపెట్టింది! ఎంతమంది మీద కోపం తెప్పించింది? మన కోపాన్ని ఆరు నెలల తరువాత వ్యక్తం చేయాలని మా అమ్మ మాట మనసులో ఉండబట్టి గాని, లేకుంటే సహాయనిరాకరణ చేసిన వారందరిని కడిగేసేదానినికాదూ! ఆపదలో ఉన్నవాడిని ఆదుకునే మానవ ధర్మాన్ని కరోనా కాటేసింది. ఆమ్మో!
కంటికి కనిపించని కరోనా బంధాలు అనుబంధాలు కనిపించేటట్టు చేసింది, ఔరా !!.
మొత్తానికి కలహాల మారి కరోనా మా నట్టింట అడుగు పెట్టనందుకు మేం పండగ చేసుకున్నాము. ఆ పండగ చేసుకున్నది కూడా మేమిద్దరమే.