అమ్మభాష అభివృద్ధి- ఒక ప్రజాస్వామిక అవసరం

- తెలకపల్లి రవి

మన దైనందిన జీవితానికి ఇరుసు భాష. సమాజ జీవనానికి సంధానకర్త భాష. సంసృతికి వ్యక్తీకరణ భాష.    దేశ భాషలందు తెలుగు లెస్స అని కృష్ణదేవరాయలు  అంటే పాశ్యాత్యులు తెలుగును ఇటాలియన్‌ ఆఫ్‌ ద ఈస్ట్‌ అన్నారు. యూరోపియన్‌ భాషలలో ఇటాలియన్‌కు సంగీతపరమైన లక్షణాలు ఎక్కువగా వున్నట్టే  ప్రాచ్య భాషలలో తెలుగుకు సంగీతగుణం వుండటం వల్ల  ఇలా అన్నారు.

తెలుగు భాషాభివృద్ధిని గురించి, అకారణమైన ఆంగ్లభాషా వ్యామోహం గురించి పదే పదే మాట్లాడుకోవడం సెంటిమెంటుకు సంబంధించిన సమస్య అని ఎవరైనా అనుకుంటే పొరబాటే. ఇంగ్లీషు అంతర్జాతీయ భాష గనక దాన్ని నిరోధించాలనుకోవడం ఛాదస్తమని, అసంభవమని అనుకోవడం అంతకంటే పొరబాటు. ఎందుకంటే ఇది కేవలం తెలుగుభాష ఒక్కదానికే సంబంధించిన సమస్య కాదు: కేవలం మనోభావాలకో సంస్క ృతీ సాహిత్యాలకో పరిమితమైన అంశం అంతకంటే కాదు. మాతృభాష ఇంకా చెప్పాలంటే అమ్మభాష అభివృద్ధి అనేది ఆయా జనసముదాయాల  పురోగమనానికి సంపూర్ణ వికాసానికి అనివార్యమైన షరతు. ప్రజల జీవితాలకే కాదు- ప్రజా స్వామ్యం పరిఢవిల్లడానికి కూడా అది తప్పని సరి అవసరం.

భాషా, సాహిత్య విషయాలలో ప్రజాస్వామీకరణ జరగకుండా సంపూర్ణ ప్రజాస్వామ్యం గురించి మాట్లాడ్డం అర్థం లేని విషయమన్నవారు  మహాకవి గురజాడ అప్పారావు. ఆయన కేవలం కవి మాత్రమే కాదు, గిడుగుతో కలసి వ్యవహార భాషోద్యమ సారథ్యం వహించిన మహావ్యక్తి. అప్పుడూ ఇప్పుడూ కూడా  తెలుగు గురించి మాట్లాడేవారిలో చాలా మంది చాదస్తులని, ఇంగ్లీషులో పట్టులేక అలా మాట్లాడుతున్నారని అపహాస్యం చేసేవారికోసం ఒక్క ముక్క చెప్పాలి. గురజాడ అన్ని విషయాల్లో తన కాలం కన్నా ముందుకు చూడగలిగిన సంస్కర్త, దార్శనికుడు. తెలుగులో కన్నా ముందే ఇంగ్లీషులో కవిత్వం రాసి, ఇంగ్లీషు పత్రికల ప్రశంసలు పొందిన ప్రతిభాశాలి. తెలుగు  పాఠాంశాలను, రచనలను సంస్క ృత పదభూయిష్టమైన శైలి నుంచి విముక్తి చేయకపోతే తెలుగు భాషావికాసం జరగదని, ప్రజల జ్ఞానమూ పెరగదని ఘంటాపథంగా వాదించి పోరాడిన వ్యక్తి.

సంస్క ృతంలో జ్ఞానం వున్నంత వరకూ సామాన్యప్రజలు పై తరగతుల వారుచెప్పిన దానికే తలవంచక తప్పేది కాదు. అచ్చు  యంత్రం వచ్చిన తర్వాత చాన్నాళ్లకు కాని  అశేష జనబాహుళ్యానికి చదువుకునే అవకాశం లభించలేదు. ఆ దశలో  తెలుగులో గ్రాంధిక భాష వుంటేనే  ప్రజాస్వామిక స్పూర్తి దెబ్బతింటుందని గురజాడ  చెప్పారు. మరి ఇన్నేళ్ల స్వాతంత్య్రం తర్వాత మనది కాని భాషనే మనపైన రుద్దుతుంటే ప్రజాస్వామ్యం ఎక్కడ బతుకు తుంది?

ఇంగ్లీషు అంతర్జాతీయ భాష కావడానికి రాజకీయ  కారణాలే ప్రధాన పాత్ర వహించాయి. వారు దేశ దేశాలను వలసలుగా చేసుకుని వుండకపోతే ఇది సాధ్యమయ్యేది కాదు. అలాగే  మొదటి వలసాధిపత్యదేశాలైన స్పెయిన్‌వంటివి కూడా తమ భాషను విస్తారప్రాంతంపై రుద్దగలిగాయి. ఇది సామ్రాజ్యవాద పాలన  ఫలితం తప్ప సహజపరిణామం కాదు. అయితే స్వాతంత్య్రం తర్వాత కూడా ఇదెందుకు   కొనసాగగలిగింది? అంటే మనకు రాజకీయ స్వాతంత్రం తప్ప ఆర్థిక స్వాతంత్య్రం రాలేదని అనుకున్నట్లే వాటి  సాంస్క ృతిక   ఆధిపత్యం కూడా చాలా మిగిలిపోయింది. హాలివుడ్‌ సినిమా, పాశ్చాత్య వార్తసంస్థలు, ఇంగ్లీషు భాష, డాలర్‌ ఇందుకు  నాలుగు చక్రాలుగా ఉపయోగపడ్డాయి.  దీనికి వ్యతిరేకంగా  వర్థమాన దేశాలు పోరాటం పూర్తిచేసేలోగానే  ప్రపంచీకరణ వచ్చిపడింది. ఇంటర్‌నెట్‌కూడా పై జాబితాలో చేరింది.   ఇప్పుడు దేశాల  సార్వభౌమత్వాలకే  ముప్పువాటిల్లిన స్థితిలో వాటి భాషాసాంస్క ృతిక వికాసాల గురించి మాట్లాడ్డం అనే ప్రసక్తి లేకుండా పోయింది. ప్రపంచమంతటినీ ఒక పేద్ద మార్కెట్‌గా మార్చుకోవాలనే  వ్యూహంలో దేశాల

సంస్క ృతులను భాషలను విధ్వంసం చేయడం శరవేగంతో జరిగిపోతోంది. ఏటా కొన్ని వందల భాషలు అంతర్థాన మవుతున్నాయని ఐక్యరాజ్యసమితికి అనుబంధమైన  యునెస్కో సంస్థ నివేదిక చెబుతున్నది.

ప్రపంచీకరణ ప్రయోజనాలకు అనుగుణంగా ప్రజలలో అనేక భ్రమలు వ్యాపింపచేయబడ్డాయి.ఇంగ్లీషు వస్తే ప్రపంచంలో ఎక్కడైనా ఏదైనా  చేయొచ్చునని అంటుంటారు. ఎక్కడిదాకానో ఎందుకు ఐరోపాలో దాని సాటిదేశాలైన  ఇటలీ, ఫ్రాన్స్‌, జర్మనీ  వంటి చోట్లనైనా ఇంగ్లీషు  తక్కువ మంది మాత్రమే మాట్లాడతారు. చైనా, జపాన్‌ వంటివి సరేసరి. ఇంగ్లీషు వలసలుగా అభివృద్ధి చెందిన అమెరికా, ఆస్ట్రేలియాలలో మాత్రమే ఇంగ్లీషును విరివిగా

ఉపయోగిస్తారు.అమెరికాకు తనదైన ప్రత్యేక భాష అంటూ లేదు. ఇంగ్లాండుపై పోరాడి తొలిగా స్వాతంత్య్రం పొందిన అమెరికా  దాని తర్వాత ప్రపంచంంలో ప్రధాన సామ్రాజ్యవాద శక్తిగా పెరిగింది. కనక దాని అవసరాలకూ ఈ భాష బాగా సరిపోయింది. కాకపోతే ఒక విశేషం చూడగలం-   అంతకుముందు కాలంలో ఇంగ్లాండు దేశ దేశాల భాషలలో పదాలు తనలో కలుపుకుంటే ఇప్పుడు  అమెరికన్లు ఇంగ్లీషును వాడుకుంటూనే తమ  ఇష్టానుసారం మార్చేసి  అమెరికన్‌ ఇంగ్లీషు అనేది సృష్టించుకున్నారు. ఇక్కడా మనకు రాజకీయ ఆధిక్యతే ప్రధానంగా కనిపిస్తుంది.

తెలుగుభాషాభివృధ్ధి తగినంతగా జరక్కపోవడానికి    అంతర్జాతీయ ఆదిపత్యమే ప్రధానకారణం కాదు.  ఇక్కడ అధికారంలోకి వచ్చిన ప్రభుత్వాలు దానిపై నిజంగా శ్రద్ధ పెట్టకపోవడం కూడా పొరబాటే. రాష్ట్రం ఏర్పడిన తర్వాత పదేళ్లకు 1966లో గాని అధికార భాషాసంఘం ఏర్పడలేదు. ఆ తర్వాత నలభై ఏళ్లుగడిచినా ఇప్పటికి తెలుగును అన్ని స్థాయిలలో అధికార భాషగా ప్రతిష్టించాలన్న లక్ష్యం నెరవేరలేదు. అన్నింటికి తెలుగు అనే మాట చేర్చిన ఎన్‌. టి. రామారావు కూడా ఈ విషయంలో జయప్రదం కాలేకపోయారంటే పాలనా వ్యవస్థలో ఆధిపత్యవర్గాల పట్టు అర్థమవుతుంది. నిజంగా ప్రజల భాషలో వ్యవహారాలన్ని జరిగిపోతే అప్పుడు వారి ఆధిపత్యానికున్న ఒక ప్రాపు కూలిపోతుంది. పైకి ఏమి చెప్పినా పాలకవర్గాలకు కూడా జనసామాన్యానికి అన్ని తెలియజేయాలనే చిత్తశుద్ధి వుండదు. అందుకే ఇన్ని దశాబ్దాల తర్వాత కూడా తెలుగు దీపం  బిక్కుబిక్కుమంటూనే వుంది. సరైన వ్యూహం లేక కృత్రిమ పద్ధతులను అనుసరించడం కూడా తెలుగు అధికార భాషగా, ూన్నత విద్యాభాషగా  వికసించడానికి ఆటంకమైంది. బహుషా చారిత్రికంగా మరికొన్ని కారణాలు తోడవడంతో తమిళం, మళయాలం, బెంగాలీ భాషల వారిలో వున్నమేరకైనా  తెలుగువారికి  భాషాభిమానం వుండటం లేదు. ప్రతిదానికి 'ఇంతకంటే ఇంగ్లీషే మెరుగు' అనే ధోరణి ప్రబలంగా వుంటోంది. తరచూ ఉదహరించబడే మమ్మీ డాడీ సంసృతి   పెరిగింది.  మనలను పాలించడానికి వచ్చిన బ్రౌన్‌ తెలుగు నేర్చుకుని  వెలలేని వేమన పద్యాలను ఇంగ్లీషులోకి అనువదిస్తే మనం వాటిని ఇంగ్లీషు అనువాదంతో చదువుకునే దురవస్థ ప్రాప్తించింది. నాలుగు అంటే ఫోరే కదా అని అడిగే పిల్లలకు నలుగురు కలసి నవ్వాలి అని చెప్పడంలోని తెలుగు దనం ఎలా అర్థమవుతుంది? అమ్మభాషను కోల్పోవడంతో మొదలైన పరాయీకరణ  మాతృదేశాన్ని ఆఖరుకు మాతృమూర్తులను కూడా  పట్టించుకోని స్థితికి చేరుతున్నది.

మనుషులను కలిపివుంచే అంశాలలో అన్నిటికన్నా ముఖ్యమైన  అనుసంధాన పాత్ర భాషది. కులం, మతం,  ప్రాంతం వగైరా విభజనలన్ని  కృత్రిమమైనవి. అందుకే మన జాతీయోద్యమం భాషా ప్రాతిపదికను గుర్తించింది. విశాలాంధ్రకై ఉద్యమం సాగింది. తెలంగాణా, ఆంధ్ర వంటి విభజనలకు అతీతమైన అంశం తెలుగుభాష. నిజానికి ఆంధ్ర భాషా శబ్దమే ముందుగా ఉపయోగించినట్టు దాఖలాలున్నాయి. తెలుగు, తెనుగు తర్వాత దానికి సమానార్థకాలుగా పెరిగాయి. తెలంగాణా అన్న మాట కూడ తెలుగు నుంచే వచ్చిందని బలమైన వాదనలున్నాయి. త్రిలింగం, తెలుంగం వగైరాలు కూడా ఆ కోవకు చెందినవే. అవాంఛనీయ సంవాదాల సందర్భంలొ ఇలాటి పలు వాస్తవాలు మరుగునపడి పోతుంటాయి. తెలంగాణా భాష   అంటూ కొందరు  చెబుతున్న మాట కూడా చరిత్రకు శాస్త్రానికి నిలిచేది కాదు. తాత్కాలిక భావోద్వేగాలకు అతీతంగా తెలుగు భాష చరిత్రను   విశిష్టతను అర్థం చేసుకోవలసిన అవసరముంది. మూడు వేల సంవత్సరాల చరిత్ర గల తెలుగు ప్రపంచంలో అతి ప్రాచీన భాషలలో ఒకటి.

జీవన పోరాటంలో భాష ఒక  ఆయుధం అంటాడు మార్క్స్‌. ఎంగెల్సు స్వయంగా బహుభాషా కోవిదుడు.  నేడు  ప్రధానమైన అంతర్జాతీయ భాషగా సాంకేతిక సంధాయినిగా వున్న ఇంగ్లీషును వదులుకోమని కూడా ఎవరూ చెప్పరు. సమస్యంతా దానికి ఇతర భాషలను బలిపెట్టడాన్ని అడ్డుకోవడమే. ఎంతమంది మాట్లాడతారనేదానితో  నిమిత్తంలేకుండా ప్రపంచంలో 6000 భాషలు వున్నాయి. వాటన్నిటినీ కాపాడుకోవడం లక్ష్యంగా 2000 సం.నుంచి  యునెస్కో ప్రత్యేకంగా కృషి చేస్తున్నది. తక్కువ మంది మాట్లాడే భాషలను కాపాడుకోవడం మరింత అవసరమని అది  నొక్కి చెబుతున్నది. లేకపోతే  మానవాళి వైవిధ్యాన్ని సాంసృతిక ప్రత్యేకతలను కాపాడుకోవడం సాధ్యం కాదు. ఈ విధంగా చూసినపుడు ఎంతో పెద్దదైన తెలుగును  కాపాడుకోవడం కాలానుగుణంగా మెరుగుపరుచుకోవడం ఇంకా కీలకమైన కర్తవ్యమవుతుంది. విశాల ప్రాతిపదికపై బహుముఖ వ్యూహంతో సాగవలసిన పని ఇది. అప్పుడే  మన తెలుగు తల్లికి మల్లెపూదండ వేసినట్టు.

భాష

ఖచ్చితంగా ఇప్పటికి తొంభై సంవత్సరాల కిందట  తెలుగులో  బోధనా భాష ఎలా వుండాలనే దానిపై భీకర పోరాటం జరిగింది. ఆ పోరాటంలో గిడుగు, గురజాడ వారి మిత్రులు ఒకవైపున వున్నారు. నవ్యాంధ్ర వైతాళికుడుగా  ప్రసిద్ధుడైన కందుకూరి వీరేశలింగంతో సహా  అనేక మంది మరో వైపున వున్నారు.

''విశాల ప్రజానీకం చదువుకోవడం పూర్వాచార సంప్రదాయంలో భాగం కాదు. నాడు జ్ఞానార్జన సాహిత్యం బ్రాహ్మణుని గుత్తసొమ్ము. అతని దృష్టిలో సంస్క ృతం పెట్టిన వరవడి పవిత్రమైనదీ, మీరరానిదీ.... సంస్క ృత సాహిత్యం క్షీణదశలో వున్న కాలంలో తెలుగు సాహిత్య సృష్టి ప్రారంభమైనందున ఆ క్షీణదశ లక్షణాలైన భాషా, కళా సంప్రదాయాలు తెలుగు సాహిత్యంలో పాతుకుపోయాయి''... '' రాజకీయ రంగాల్లో లాగానే భాషారంగంలో కూడా ప్రభు వర్గయిక తత్వమూ  వేర్పాటుతత్వమూ చివరకు పతనోన్ముఖం కాక తప్పవు. అనేకుల  అవసరాలు ప్రయోజనాలు కొద్దిమంది వాటి కన్నా   ముఖ్యమైనవి. తుదకు వాటిదే పై చేయి అయి తీరుతుంది..''

ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయంలో బోధనా భాష విషయమై సాగిన వాదోపవాదాలలో గురజాడ అప్పారావు అసమ్మతి పత్రం తిరగేస్తే ఇలాటి చాలా అంశాలు కొట్టవచ్చినట్టు కనిపిస్తాయి.

సమాజంలో ఉత్పత్తి సాధనాలు, రాజకీయ సామాజిక పరిస్థితులు మారినప్పుడల్లా భాష కూడా చర్చనీయం కావడం అసహజమేమీ కాదు. అవసరం కూడా. ఎందుకంటే ఏ మార్పునైనా భాషలోనే చూడగలం. భాషను భావ వ్యక్తీకరణ సాధనం అంటారు. ఎక్స్‌చేంజి అఫ్‌ ఐడియాస్‌ అన్నమాట.

ప్రవాహం లాటి భాషలో ప్రమాణాలు ఎప్పుడూ సాపేక్షమే. ప్రమాణీకరణ అనే అనుకుంటే ఏ ప్రమాణం అన్నది ప్రశ్నార్థకమవుతుంది. అత్యధిక జనానికి అందుబాటులో వుండటం, ఆమోదయోగ్యంగా వుండటం, అభివృద్ధికి

ఉపకరించేదిగా వుండటం, ఆధునీకరణ అవకాశాలు కలిగివుండటం ఇవే భాషా విధానంలో కీలకాంశాలని  తరతరాలుగా అన్ని అన్ని దేశాల అనుభవం చెబుతున్నది.

దురదృష్టవశాత్తూ భాషగురించిన చర్చలో తరచూ  ఈ  మౌలికాంశాలు విస్మరించబడుతుంటాయి. తక్షణ రాజకీయ ప్రభావాలూ, దీర్ఘ కాలిక ప్రయోజనాల మధ్య  అంతస్సంబంధాన్ని సవ్యంగా అర్థం చేసుకోవడంలో వైఫల్యం కనిపిస్తుంటుంది. ప్రాథమిక, మాధ్యమిక, ఉన్నత స్థాయిలుగా వున్న బోధనా భాష, సాహిత్య భాష, మీడియా భాష, శాసన భాష, వాడుక భాష వీటన్నిటినీ విడివిడిగానూ ఉమ్మడిగానూ చూడటంలో పాటించవలసిన  సమగ్ర దృక్పథం  లోపిస్తుంటుంది. ఏమైనా అది కూడా భాషాభివృద్ధిలో భాగమైన పరిణామంగానే చూడాల్సి వుంటుంది.

ఉదాహరణకు ఈ నాటి మన వాదనలను బట్టి ఒకనాడు  వ్యవహార భాష లేదా వాడుకభాష వాదన చేసిన వారి 

చిత్తశుద్ధిని విశాల దృష్టిని తప్పుపట్టనవసరం లేదు. ఛాందసులకు వ్యతిరేకంగా జన సామాన్యం మేలు కోసమే వారు ఆ పనిచేశారు. తెలుగుకు ప్రామాణికత్వం లేదు అన్నప్పుడు వుంది అని నిరూపించడానికి కృష్ణా, గోదావరి మండలం భాష ఎక్కువ ఆమోదయోగ్యంగా వుందని గురజాడ గిడుగు చెప్పారు తప్ప దానికి మిగిలిన భాషలకన్నా ఆధిక్యత వుందని చెప్పలేదు. ఆ పరిస్థితి రావడానికి రాజకీయ చారిత్రిక కారణాలు కూడా  గురజాడ చెప్పారు. ఆ నాటికి తెలంగాణా ఇంకా నైజాం పాలనలో వున్నందున, ఆంధ్ర విశ్వవిద్యాలయం చర్చలో దాని విషయం ప్రస్తావనకు  వచ్చే అవకాశం లేదు. ఆంధ్ర ప్రదేశ్‌ అవతరణ తర్వాత యాభై ఏళ్లలో  మూడు ప్రాంతాల ప్రజలూ ఆర్థం చేసుకుని ఆనందించగల తెలుగు  రూపొందింది. కనకనే  పత్రికలు, టీవీలు, సినిమాలు, వ్యాపారాలు, పెళ్లిపేరంటాలు వగైరాలన్ని నిరాటంకంగా సాగిపోతున్నాయి. ఇదంతా ఎవరో పనిగట్టుకుని రుద్దారని అనడంలో వాస్తవికత లేదు. ఎవరో కొందరిలో అలాటి సంకుచితత్వాలు వున్నా వాటిని కొలబద్దలుగా తీసుకోనవసరం లేదు.ఏ భాషా ప్రయోగమూ ప్రత్యేకించి  గొప్పది కాదు, ఏదీ హీనమైనది కాదు. అన్ని భాషలూ, మాండలికాలు తమ తమ పరిమితులలో  సమాజ పరిణామ క్రమంలో  పెరిగినవే. రాజకీయ చారిత్రిక కారణాల వల్ల  వాటిలో బహుళవ్యాప్తి పొందిన అంశాలను పనిగట్టుకుని మార్చాల్సిన అవసరమూ లేదు, ఆచరణలో సాధ్యమూ కాదు.  ఆనాడు  వీర గ్రాంధిక వాదుల రచనలలో కూడా వ్యవహారిక ప్రయోగాలను గిడుగు ఎత్తిచూపించి నట్టే ఈనాడు ఫలానా మాండలికం గొప్పదని వాదించే ఎవరి రచనలోనైనా మరో మాండలికం ప్రభావాన్ని చూపించవచ్చు.  ఎందుకంటే  వాస్తవంగా  వున్న పరస్పరత  వాదనలతో అదృశ్యమై పోదు.  ఈ వాస్తవాన్ని  గుర్తించగలిగితే  అనవసరమైన చాలా వాదనలు నిలవవు.

ప్రాథమిక దశలో  పదాలు,  వాక్యాలు నేర్చుకోవడానికి పిల్లలకు  పరిచితమైన భాష వుండాలని అన్ని పరిశోధనలూ, అన్ని అధ్యయనాలూ చెబుతున్నాయిది. పరిసరాల భాషలో  ప్రాథమిక భాషాభ్యసనం  తేలిగ్గా త్వరగా జరుగుతుంది. టీచర్‌ రాసిన సిల్వియా, పిల్లలపై అనేకపరిశోధనలు చేసిన జాన్‌హోల్డ్‌్‌, గిజుభాయి  అందరి అనుభవాలూ  ఈ ప్రాథమిక  సత్యాన్ని చెబుతాయి. భాషపై ఒకసారి పట్టు చిక్కితే ఆ పైన వైరుధ్యాలు, మెళకువలు  నేర్చుకోవడం మరింత సులభం. తరచూ

ఉటంకించబడే కొఠారీ కమీషన్‌ సిఫార్సులలో కమ్యూనిటీ పాఠశాలలు అన్న  భాగం  మన వాళ్లు పట్టించుకోలేదు. పరిసరాలకు అనుగుణంగా వున్న పాఠశాలలే  పిల్లల చదువును సులభతరం చేస్తాయని  ఆయన నొక్కిచెప్పారు. తెలిసిన విషయాలు తెలిసిన భాషలో చెప్పుకోగల అవకాశం వుంటుందనే ఆయన ఆ  సిఫార్సు చేశారు.

పరిసరాల భాషలో  పాఠ్యపుస్తకాలు ఎన్ని తయారు  చేయగలమనే ప్రశ్న ఒకటి. ఒక్క పుస్తకమే  సక్రమంగా అందించలేని సర్కార్లు అన్ని రకాలై వైవిధ్యభరితమైన పుస్తకాలు అందించగలవని ఎవరూ నమ్మరు. ఆ పనిచేయలేకపోతే కనీసం పాఠాల చివరలో ప్రత్యామ్నాయపదాలనైనా పొందుపరచొచ్చు. 

ఇంగ్లీషు వల్ల తెలుగుకు ప్రమాదం వుందా లేదా అనే చర్చ అప్రస్తుతం. ఆధిపత్య సంస్క ృతి వేటు అన్ని రంగాలపైనా పడుతుంది. వేషభాషలలో భారతీయులైనా మనలా ఆలోచించగలవారిని తయారు చేసే విద్యావిధానం కావాలని మెకాలే  ఎప్పుడో చెప్పాడు. ఈనాడు మన ప్రధాని నేరుగా లండన్‌ వెళ్లి  మీరే మాకు సంస్కార ప్రదాతలని సాష్టాంగపడుతున్నారు. అక్కడి నుంచి నేరుగా వాషింగ్టన్‌లో ఆగి వారి ప్రజాస్వామ్య స్పూర్తికి జేకొట్టి ప్రత్యక్ష తనిఖీలకు ఆహ్వానిస్తున్నారు. కనక  ప్రపంచీకరణ  దాడి ఏ ఒక్క అంశానికో పరిమితమైంది కాదు. సామాజిక జీవితంలో అతికీలకమైన భాష అందుకు మినహాయింపూ కాదు. ప్రజల చైతన్యం పెరగాలన్నా, అందుకు ప్రాతిపదిక అయిన జ్ఞానం విస్తరించాలన్నా  అత్యధికులకు అందుబాటులో వుండే భాషా విధానం తప్పనిసరి. ఎనభై  తొంభై ఏళ్లనాటి వ్యవహార భాష ప్రమాణాలు పరిస్థితులతో పాటు మారుతూనే వున్నాయి.వాటిని మరోసారి  సాకల్యంగా  సమీక్షించుకుని ప్రజాస్వామిక దృక్పథం రూపొందించుకోవడమే ఇప్పుడు జరగాల్సింది. ఇందులో

ఉద్వేగాలకు, ఉద్రేకాలకు ఆస్కారం ఎంత తక్కువైతే అంత మంచిది.

ఉపేక్షిత వర్గాలు చదువు దరిదాపుల్లోకి  రాకపోవడానికి ఆర్థిక కారణాలతో పాటు బోధనా పరమైన కారణాలూ వున్నాయన్న మాట అనుభవంతో చెబుతున్నది తప్ప వూహాత్మకమైనది కాదు. దానికి పరిష్కారమూ ఆచరణ యోగ్యంగా వుండే  పరిష్కారం వెతకడం అందరి భాధ్యత.

పాట

- తెలకపల్లి రవి

 

చేయెత్తి జై కొట్టు తెలుగోడా 

సొంత భాషలో చదువు లేనోడా 

ఇంగ్లీషు నేర్పితే ఎవరు వద్దన్నారు 

తెలుగు వద్దంటేనే దిగులుపడుతున్నారు 

అమ్మ పాలతో మనము పెరిగాక

తల్లిభాష వద్దనుట తప్పేకదా    || చేయెత్తి ||

అర్థరహితంబైన ఆంగ్లవ్యామోహంబు

అట్టడుగువర్గాల అభివృద్ధికే చేటు

అవగాహనేలేని ఆకర్షణ

ఆచరణ చూస్తేనే ఆందోళన     || చేయెత్తి ||

సన్నాహమేలేని అర్జంటు మార్పులు

సాగేటి చదువులకు వేసేను బ్రేకులు

కాస్త ఆలోచించు జగనన్నా

మంచి చెడ్డలు తెలియు నిజమన్నా

చేయెత్తి జై కొట్టు తెలుగోడా 

సొంతభాషను కోరు మొనగాడ !