కొత్త ప్రశ్న

సుబ్రమణ్యం
93465 55174
'ఆడది కోరుకునే వరాలూ రెండే రెండూ
చల్లని సంసారం, చక్కని సంతానం' అని పాడుకుంటోంది సునంద. ఎప్పుడో చిన్నప్పటి పాత సినిమాలోని ఆ పాట తనకు చాలా ఇష్టం. సునంద తండ్రి విజయనగరంలో టెలికాం ఉద్యోగి. అతగాడికి ఒక కొడుకు, ఒక కూతురు సంతానం. సంతానమే కాదు, అతగాడి బతుకూ, ఆలోచనలూ అన్నీ పరిమితమే. సగటు మధ్య తరగతి జీవి సంతృప్తిగా బతికేయాలంటే అతగాడు ఎటువంటి తాత్వికతను అలవర్చు కోవాలో అదంతా ఒంటబట్టించుకున్న వాడు. దానినే తన సంతానానికీ ఎక్కించేడు. వాళ్ళూ దానినే స్వీకరించేరు. తండ్రి కోరుకున్నట్లే కొడుకు ఇంజనీరింగ్‌ చేసి, ఆ తర్వాత ఓ సాఫ్ట్‌వేర్‌ కంపెనీలో 'ఏడాదికి 9 లక్షల ప్యాకేజీ' ఉద్యోగం సంపాదిం చేడు. సునంద కూడా తండ్రి కోరినట్టే హౌం సైన్స్‌ డిగ్రీ చేసింది. అమ్మ దగ్గర వంటల కళను కూడా నేర్చుకుంది. 'సునందకేం? చక్కగా ఉంటుంది. బుద్ధిగా చదువుకుంది. పిచ్చి పిచ్చి ఫాషన్ల జోలికి అస్సలు పోదు. ఇల్లు పొందికగా అమర్చుకోగలదు. ఎవరైనా కళ్ళకద్దుకుని చేసుకుంటారు. ఇంతకీ ఆ చేసుకునేవాడికి ఎంతో అదృష్టం ఉండాలి మరి''. ఇది సునందకి దగ్గర బంధువులనుండి వచ్చిన సర్టిఫికెట్‌.
మరి ఆ బుద్ధిమంతురాలికి ఓ బుద్ధిమంతుడు భర్తగా రావాలి కదా? సునంద అన్నకి స్నేహితుడు సోమయాజులు అలాంటి బుద్ధిమంతుడే. ఆ విషయాన్ని సునంద అన్న మాత్రమే కాక, సోమయాజుల్ని ఎరిగినవాళ్ళెవరిని అడిగినా చెప్తారు. ''వేలల్లో ఎన్నదగ్గ మనిషి. ఎటువంటి దురలవాట్లూ లేవు. ఆఫీసులో మంచి పనిమంతుడన్న పేరుంది. అనవసర ఖర్చులు చేయడు. రాజకీయాల జోలికి పోడు. తనేమిటో, తన పనేమిటో అన్నట్టుంటాడు తప్ప అనవసర తగాదాలలో తల దూర్చడు.''
... ఇదీ అతగాడికి ఉన్న సర్టిఫికెట్‌.
''ఇంతకన్నా మంచివాడిని తేలేం మనం'' అని సునంద తండ్రి, తల్లి, అన్న ఏకాభిప్రాయాన్ని ప్రకటించేరు. సునంద సోమయాజులు ఫొటో చూసింది. బాగానే ఉన్నట్టు అనిపించింది. పెళ్ళిచూపులు పద్ధతి ప్రకారం జరిగాయి. ఇరువైపులవారికీ అన్ని విధాలుగా ఈ సంబంధం నచ్చింది.
పెళ్ళి పద్ధతిగా, సాంప్రదాయాలకు అనుగుణంగా జరిగింది. బంధువులందరూ మెచ్చుకున్నారు. ''చూడ చక్కని జంట'' అని అందరూ అన్నారు. దాంతో ఒకటికి రెండు సార్లు సునంద అమ్మ, అత్తయ్య కొత్త జంటకి దిష్టి కూడా తీసీసేరు.
్జ్జ్జ
కొత్త కాపురానికి పయనం అయింది సునంద. సాంప్ర దాయం ప్రకారమే పెట్టుపోతలన్నీ 'మాట రాకుండా' జరిపించేడు సునంద తండ్రి. భేష్‌ అని మెచ్చుకున్నాడు సునంద మావఁగారు.
హైదరాబాద్‌ మాదాపూర్‌లో ఓ రెండు గదుల అపార్టుమెంట్‌ అద్దెకు తీసుకున్నాడు సోమయాజులు. కొత్త ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టగానే తానెంతటి అదృష్టవంతురాలినో కదా అని అను కుంది సునంద. ఆ ఇంట్లో అన్నీ శ్రద్ధగా అమర్చిపెట్టాడు సోమయాజులు. ''పని మనిషిని మాత్రం నువ్వే సెలెక్ట్‌ చేయాలి సుమా. పని చేయించుకునేది నువ్వే కదా'' అన్నాడు సునందతో. తనకి గౌరవం ఇచ్చేవాడే ఈ మనిషి. ఫరవాలేదు'' అని మరింత ధైర్యం తెచ్చుకుంది సునంద. కొద్ది రోజుల్లోనే 'వాళ్ళిద్ధరిదీ అన్యోన్య దాంపత్యం. ఎన్నడూ గొడవలు పడినట్టు ఎరగం సుమా' అని తోటి అపార్టుమెంటు వాసులందరూ ఏకాభిప్రాయానికి వచ్చేశారు కూడా.
మూడేళ్ళు గడిచాయి. ఇప్పుడు ఆ దంపతులకి ఓ ఏడాది వయస్సున్న మగబిడ్డ. ఆ బాబుని వారిద్దరూ అపురూపంగా పెంచుకుంటున్నారు. మరో బుద్ధిమంతుడిని సమాజానికి అందించేందుకు వీలుగా బుద్ధులు మప్పుతున్నారు కూడా.
్జ్జ్జ
ఇంతలో వచ్చి పడింది కరోనా కష్టం. కరోనా అంటే ఏమిటో, ఏ జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలో అన్నీ బుద్ధిగా టీవీలో, ఇంటర్నెట్‌లో చూసి దంపతులిద్దరూ నేర్చుకున్నారు. కరోనా వాళ్ళ అపార్టుమెంటు దరిదాపులకు రాకుండా కాపు కాసుకున్నారు. దానికి తోడు సోమయాజులు ఇప్పుడు వర్క్‌ ఫ్రం హౌంలో ఉన్నాడు. ఇంకేం? ఇరవై నాలుగ్గంటలూ భర్త, బిడ్డ సమక్షంలోనే గడపగలగడం ఎంత అదృష్టం? అంత కరోనా కాలంలోనూ సునంద 'ఆడది కోరుకునే వరాలూ రెండే రెండూ ...' అంటూ మనస్ఫూర్తిగా పాడుకోగలిగింది. ఆ వరాలు తనకు దక్కినందుకు ఆ భగవంతుడికి మనసులో వేల నమస్కారాలు చేసుకుంది.
కరోనా ఉధృతి తగ్గింది. కాని సోమయాజులు వర్క్‌ ఫ్రం హౌం కొనసాగుతూనే వుంది. ఇదేదో బాగానే వుంది అని అనుకున్నారందరూ.
్జ్జ్జ
ఓ రోజు సోమయాజులు 'మనం ఓ కొత్త ఫ్లాట్‌ సొంతంగా కొనుక్కోబోతున్నాం' అని ప్రకటించేడు. ఇప్పుడుంటున్న ఇంటికన్నా పెద్దది అవసరం అని తన అభిప్రాయం తెలియ జేసేడు. ఇంటికొచ్చే, పోయే వాళ్ళు (అంటే బంధువులే సుమా) సౌకర్యంగా ఫీల్‌ అవాలన్నా, వర్క్‌ ఫ్రం హౌం నిరాటంకంగా సాగిపోవాలన్నా (ఆ సౌకర్యం ఉండడమే గొప్ప విషయం కదా) కనీసం త్రీ బిహెచ్‌కె ఫ్లాట్‌ ఉండాల్సిందేనన్నాడు. కారు పార్కింగ్‌ సౌకర్యం తప్పనిసరి. (మరి వాళ్ళకి ఇప్పుడు కారు ఉంది కదా) దగ్గర్లోనే మార్కెట్టూ, పిల్లవాడి నర్సరీ స్కూలూ కూడా ఉండాలి. అప్పుడు సునంద 'దగ్గర్లో మెటర్నిటీ హౌం కూడా ఉంటే బాగుంటుంది' అని కనీ కనిపించని చిరునవ్వుతో తన సవరణను జోడించింది. వెంటనే సోమయాజులు భార్య భావాన్ని గ్రహించినవాడై (మరి అన్యోన్య దాంపత్యం కదా) 'ఏమిటీ! నిజమా! ఎప్పుడు?' అనడిగాడు, సంతోషాన్ని ప్రకటిస్తూ.
''ఈ రోజే వీధి చివరి లేడీ డాక్టర్‌ కన్ఫర్మ్‌ చేసేరు'' అంది సునంద. ''ఈసారి నాకు ఆడపిల్ల కావాలి'' అన్నాడు సోమ యాజులు. అలాగే అంది ఆమె.
ఓ నెల్లాళ్ళ వేట తర్వాత ఓ గేటెడ్‌ కమ్యూనిటీలో అపార్టు మెంట్‌ని ఖాయం చేసేశారు. బ్యాంక్‌ లోన్‌ సౌకర్యం కూడా ఉంది. ఆ పైన అవసరానికి దాచుకున్న సొమ్ము ఉండనే వుంది. కొత్త ఫ్లాట్‌లో ఎక్కడ ఏ విధంగా కప్‌బోర్డులు వగైరా ఉండాలో వివరంగా చర్చించుకున్నారిద్దరూ.
''అంతా కలిపి 1.75 సి అయింది' అన్నాడు సోమ యాజులు. ''అవుతుంది మరి'' అన్నారందరూ. కొత్త సొంత ఫ్లాట్‌ చాలా బాగుందన్నారు కూడా.
''మరి ఇఎంఐ ముఫ్ఫై ఏళ్ల పాటు ప్రతి నెలా 80 వేలు కట్టాలి'' అన్నాడు సోమయాజులు సునందతో.
''జాగ్రత్తగా ఇల్లు నడుపుకుని సర్దుకుందాం.'' అంది తను.
కొత్త ఇంట్లో సోమయాజులుకి వర్క్‌ ఫ్రం హౌం చాలా సౌకర్యంగా ఉంది. ఆ రూమ్‌కి ఏసి పెట్టించేడు. బైట శబ్దాలు వినిపించవు. ఏకాగ్రతతో పని చేసుకోవచ్చు. సమయానికి కాఫీ, టిఫిన్‌, స్నాక్స్‌ అన్నీ అమర్చడానికి సునంద ఎటూ సిద్ధంగానే ఉంది కదా.
''పని మనిషిని మానిపించేస్తే నెలకి ఆరు వేలు తగ్గుతాయి కదా '' అంది సునంద. '' ''మరి అసలే ఉట్టి మనిషివి కూడా కావు కదా? ఇంటి పనులెలా?'' అన్నట్టు చూసేడు సోమ యాజులు. చెల్లి అవసరాలు కనిపెట్టుకునే అన్న తనకి ఉన్నందున సునంద ఇంటికి ఆ నెలలోనే డిష్‌ వాషర్‌, బట్టలు ఇస్త్రీ చేసుకునే టేబుల్‌, వాషింగ్‌ మెషిన్‌ వచ్చేశాయి. సోమయాజులు తన బాధ్యత కూడా ఉంది సుమా అన్నట్టు వాక్యూం క్లీనర్‌ కూడా తెచ్చేశాడు. మరోసారి 'ఆడది కోరుకునే వరాలూ...' పాడుకుంది సునంద.
్జ్జ్జ
ఇదంతా జరిగిన నాలుగు నెలలకే సునంద ప్రసవించింది. సుఖ ప్రసవం. ఈ సారి పురిటికి పుట్టింటికి వెళ్ళలేదు. తల్లినే తనవద్దకు రప్పించుకుంది. ఆవిడ దగ్గరుండి అన్నీ చూసుకోవడంతో ఏ ఇబ్బందీ లేకుండా గడిచిపోయింది. పుట్టిన ఆడపిల్లకి మూడో నెల వచ్చాక తల్లి వెళ్ళిపోయింది. ''ఏం ఫర్వాలేదు అత్తగారూ! నేను వర్క్‌ ఫ్రం హౌంలోనే కదా ఉన్నాను. అన్నీ చూసుకుంటాను'' అని సోమయాజులు ఇచ్చిన హామీని భద్రంగా మూటగట్టుకుని ఆ తల్లి ప్రయాణం కట్టింది.
ఆ తర్వాత వాతావరణ మార్పులు క్రమంగా చోటు చేసకోవడం మొదలైంది. వర్క్‌ ఫ్రం హౌం వేళల నిడివి పెరిగింది. ఇంటిదగ్గరనుంచి పని అంటే ఏ వేళలో కంపెనీ నుండి కాల్‌ వచ్చినా, కస్టమర్‌ నుండి ఎంక్వైరీ వచ్చినా అటెండ్‌ అవాల్సిందే అన్నారు యజమానులు. దానిదేముంది? పని దగ్గర నేను ఎప్పుడూ వెనక్కి తగ్గేది లేదు కదా అనుకున్నాడు సోమయాజులు. ఇటువంటి సమయంలోనే తన అంకిత భావాన్ని కంపెనీకి తెలిసేలా చేసి మంచిమార్కులతోబాటు కుదిరితే ప్రమోషన్‌ కూడా కొట్టేయొచ్చు అనుకున్నాడు.
''ఏవండీ! చంటిదానికి పాల డబ్బా అయిపోయింది. కిందకెళ్ళి తెస్తాను. దాన్ని చంకలో వేసుకెళ్తాను కాని, వీడిని మాత్రం ఓ ఐదు నిముషాలు మీరు కనిపెట్టుకుని వుండండి'' అని అప్పజెప్పింది సునంద. అలాగేనన్నాడు సోమయాజులు. ''ఈ మారు కాస్తంత ముందే చెప్తే ఆన్‌ లైన్‌ బుక్‌ చేసేద్దాం'' అన్నాడు. సునంద పాలడబ్బా తీసుకొచ్చేసరికి ఇంట్లో సీన్‌ మారిపోయింది. పిల్లాడు వంటగదిలో పోపుల డబ్బాని తిరగేసేశాడు. వంటిల్లంతా ఆవాలు, మెంతులు, మినప్పప్పు ఎక్సెట్రా చెదిరిపోయివున్నాయి. ''కస్టమర్‌ నుండి కాల్‌ వస్తేనూ అటెండ్‌ చేస్తున్నాను, ఈ లోపే...'' అని సోమయాజులు సంజాయిషీ ఇచ్చేడు. ''ఫర్వాలేదు లెండి'' అని సునంద చంటిదానిని మంచంమీద పడుక్కోబెట్టి, పాలు కలిపి పట్టించింది. సోమయాజులు వాక్యూమ్‌ క్లీనర్‌తో వంటగదిని క్లీన్‌ చేయడం మొదలెట్టాడు. అది తన చేతికిచ్చేయ్యమని పిల్లవాడు ఏడవడం ప్రారంభించేడు. 'ఇదిగో ! వీడిని కాస్సేపు పట్టుకో' అని భార్యను ఆదేశించి తన పనిలో పడ్డాడు సోమ యాజులు. చంటిదానికి పడుతున్న పాల సీసాను పక్కనపెట్టి సునంద బైటకొచ్చింది. ఇటు పిల్లవాడు, అటు చంటిది - ఇద్దరూ ఏడుపులు లంకించుకున్నారు. ఈ లోపు సోమయా జులుకి కస్టమర్‌ నుంచి మరో కాల్‌. ఆ వంటిల్లుని అలానే వదిలేసి గదిలోకి పరిగెత్తాడు సోమయాజులు. సునందకి ఒక్కసారి చుక్కలు కనిపించాయి.
రెండు రోజుల తర్వాత ''సునందా! మన డిష్‌ వాషర్‌ సరిగా పని చేయడం లేదా ?'' అంటూ వచ్చేడు సోమయాజులు వంటగదిలోకి. అప్పటికి చంక దిగని చంటిదానితో వంట పనిలో ఉంది సునంద. ''బాగానే పని చేస్తోందే'' అన్నట్టు ప్రశ్నార్ధకంగా చూసింది సునంద భర్త వైపు. ''మరేం లేదు, ఈ కాఫీ కప్పుకి మరకలు వొదల్లేదు. అందుకని.. ఫరవాలేదులే' అనేసి మళ్ళీ గదిలోకి పోయేడు సోమయాజులు.
ఇంకో నాలుగు రోజుల తర్వాత ''మన వాషింగ్‌ మెషిన్‌ అంత ఎఫిషియంట్‌ కాదనుకుంటాను. షర్ట్‌ కాలర్‌ మరకలు సరిగ్గా వొదలడం లేదు'' అని, ''వాక్యూమ్‌ క్లీనర్‌తో నేలమీద మూలల్లో దుమ్ము అంతా క్లీన్‌ అవడం కష్టం'' అని ఇంకోసారి ... ఇటువంటి వ్యాఖ్యానాలు మొదలయ్యాయి.
పక్క ఫ్లాట్‌లోంచి 'ఆడది కోరుకునే వరాలూ..' పాట వినిపించింది సునందకి. లోలోపల ఎక్కడో తెలియని కోపం పుట్టుకొచ్చింది. అయినప్పటికీ బుద్ధిమంతురాలు గనుక తమా యించుకుంది.
్జ్జ్జ
కంపెనీ మార్కెట్‌ బాగులేదని చెప్పి ఆ ఏడాది ఇన్సెంటివ్‌ నిలుపు చేసింది. మీడియా వార్తలు చూస్తూంటే, పెద్ద పెద్ద కంపెనీలు సైతం ఉద్యోగులని తగ్గిస్తున్నట్టు వస్తున్న సమాచారం ఒక్కొక్కటిగా తెలుస్తూవుంటే ఆ దంపతులిద్దరికీ కళ్ళముందు కొత్త ప్రపంచం కనిపిస్తోంది. మునుపటి ఆనందం, ఉత్సాహం స్థానంలో తెలియని ఆందోళన, భయం చోటు చేసుకున్నాయి. ఈ పిల్లల్ని ఎలా పెంచి పెద్ద చేయాలి? హౌసింగ్‌ లోన్‌ వాయిదాలు ఎలా కట్టాలి? - ఈ ప్రశ్నలు తెల్లవారిన దగ్గరనుంచీ వేధిస్తున్నాయి. సోమయాజులు ఆందోళన మరింత ఎక్కువైపోయింది. బీపీ, షుగర్‌ ఉన్నాయేమోనన్న సందేహం వచ్చింది. దానికి తోడు నడుం నొప్పి కూడా తోడైంది. గతంలో ఉన్నంత ఓపికగా లేడు. సునందకైతే ఇంటి చాకిరీ, పిల్లలిద్దరినీ సాకడం, వాటికి తోడు వర్క్‌ ఫ్రం హౌం భర్తకి వేళకి అమర్చిపెట్టడం, భరించ లేనంతగా భారం అయిపోతోంది.
ఇంట్లో వాతావరణం ఇంతగా మారిపోయిందేమిటి? ఎక్కడుంది లోపం? సర్దుకుపోయి బతకడం అనేదానికి ఓ పరిమితి అంటూ ఉంటుందా? లేదా? ... ఇలాంటి ప్రశ్నలు వాళ్ళిద్దరిలో పుట్టుకొస్తున్నాయి.
్జ్జ్జ
ఉన్నట్టుండి ఓ రోజు సునందకి ఓ రోజున బుర్రలో ఏదో ఫ్లాష్‌ వెలిగినట్టు అయింది. ''ఏవండీ! మనం ఇంతకు ముందు రెండు గదుల ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు ఆ ఇల్లు మనకి సరిపోయింది కదా? ఈ త్రీబిహెచ్‌కె కి ఎందుకు మారేం? ఎందుకు అంత అప్పు చేసేం? ఎందుకు పనిమనిషిని మానిపించీసేం?'' అని సోమయాజుల్ని అడిగింది.
''అదేంటోరు? అన్నింటికీ సౌకర్యంగా ఉంటుందనే కదా ఇదంతా ...'' అని అతగాడు అనబోతూంటే సునంద ఆపింది. . ''ఎవరికి సౌకర్యంగా ఉంటుందని? మరి నాకైతే సౌకర్యంగా లేదు, మీకైనా ఉందా?'' అని రెట్టించింది.
''ఆఫీసుకి పోతేనే బెటర్‌ అనిపిస్తోంది నాకు'' అన్నాడు సోమయాజులు.
''అదే నేనూ అనేది. మీకూ గాక, నాకూ గాక ఇంత ఖర్చు మనం చేసింది మీ కంపెనీవాళ్ళకి సౌకర్యంగా ఉండడం కోసమే కదా? అప్పులూ, చాకిరీ మనకి మిగిలింది. కంపెనీకి ఆఫీసుని నడిపే ఖర్చు బాగా మిగిలింది. పైగా ఇరవై నాలుగ్గంటలూ చాకిరీ చేయించుకుంటున్నారు.'' అంది సునంద.
కాస్సేపు మౌనంగా ఉండిపోయిన సోమయాజులు ''నిజమే ననుకో. కానీ ఈ ఇల్లు మనకి మిగులుతుంది కదా? అది మన ఆస్తే కదా?'' అని సర్ది చెప్పబోయాడు.
భర్త కళ్ళలోకి సూటిగా చూసి సునంద ''ఈ ఇల్లు మనకి గ్యారంటీగా మిగులుతుందా? దానిమీద అప్పు అంతా తీరిపోయేవరకూ మీ ఉద్యోగం గ్యారంటీగా ఉంటుందా? అంతా సవ్యంగా జరిగి ముప్పరు ఏళ్ళ తర్వాత పూర్తిగా ఇల్లు మన సొంతం అయిపోయిందే అనుకుందాం. అప్పటికి దాని జీవితకాలమూ అయిపోతుంది. మళ్ళీ కట్టాలి కదా? అప్పుడెలా?'' అనడిగింది.
కొంతసేపటి మౌనం తర్వాత మళ్ళీ ''మా నాన్న, మీ నాన్న వాళ్ళ ఆఫీసువాళ్ళు కట్టించిన క్వార్టర్లలో గడిపేశారు. మా చదువులు ఎయిడెడ్‌ కాలేజీలో అయిపోయాయి. వైద్యానికి గవర్నమెంట్‌ హెల్త్‌ స్కీం ఉండేది. మరి మనకో? మన ఇల్లూ మనమే కొనుక్కోవాలి. పిల్లల చదువులూ కొనుక్కోవాలి, వైద్యం సంగతీ సరేసరి! రిటైరయ్యాక సవ్యంగా బతుకు గడవాలంటే ఇప్పటినుంచీ పెన్షన్‌ కూడా మనమే కొనుక్కోవాలి. మా నాన్న ఎప్పుడు రిటైర్‌ అవుతానా అన్నట్లు ఎదురు చూసేవాడు. మరి మనమో? ఎప్పుడు ఉద్యోగంలోంచి సాగనంపుతారో తెలియక నిద్ర పట్టని రాత్రుళ్ళు గడుపుతున్నాం.'' అంది.
సోమయాజులు కరెక్టేనని ఒప్పుకున్నాడు.
రాత్రి నిద్ర పట్టక పక్క మీద అటూ ఇటూ దొర్లుతున్న సోమయాజుల్ని తట్టి లేపి అడిగింది సునంద : ''ఏమండీ. మా నాన్న వాళ్ళకి ఓ యూనియన్‌ ఉండేది. ఏదొచ్చినా మా యూనియన్‌ చూసుకుంటుందిలే అని అంటూండేవారు. మరి మీకు ఏ యూనియనూ లేదెందుకు?''
సునంద ప్రశ్నలో ఓ సమాధానం కనిపించింది సోమయాజులుకి. ఆ సమాధానాన్ని ఆచరణలో పెట్టే ధైర్యం తనకి ఉందా అన్న కొత్త ప్రశ్న ఇంతలోనే తలెత్తింది.
'ఆడది కోరుకునే వరాలూ..' పాట ఇప్పుడెందుకో సునందకి అంతగా గుర్తుకి రావడం లేదు.