గోడలు

సింహప్రసాద్‌
99892 24280

వినాయక చవితి.
పూజా మందిరం ముందు మనవళ్ళ పుస్తకాలు, పెన్సిళ్ళతో బాటు ఒక బౌండు పుస్తకం, కొత్త పెన్ను పెట్టాను. మిగతా సామగ్రి సర్దుతుంటే మావారు, కొడుకు, కోడలూ, పిల్లలూ వచ్చారు.
''ఈ లావు పుస్తకం ఎవరిదిరా'' మా వారు అడిగారు.
''నాదేనండీ''
''నీదా? కొత్తగా ఈ అవతారం ఏంటోరు. ఇంతకీ ఏం రాస్తావు, కథా? నవలా? నువ్వు మహా రచయిత్రివైపోతే ఇక నన్నంతా 'భానుమతి మొగుడు' అంటారేమోనోరు!''
ఆయన నవ్వులాటకి అన్నా, నాకు మాత్రం చిరు సంతోషం, గర్వం కలిగాయి. కించిత్తు సిగ్గుగానూ అన్పించింది.
''బౌండ్‌ బుక్‌ని చూస్తోంటే కచ్చితంగా నవలే రాసి పడేసేట్టు వుంది. బయటి ప్రపంచం నీకేం తెలుసని ఏకంగా నవల రాయడానికి పూనుకున్నావమ్మా!'' సుపుత్రుడి ముఖంలో, నవ్వులో వ్యంగ్యం కదిలింది.
''నిజమేరా. నాకు ఉద్యోగాలూ, కంప్యూటర్లూ, ఆఫీసులూ ఏమీ తెలీవు. అందుకనే నాకు తెలిసిన ప్రపంచం గురించే, నా గురించే రాద్దామనుకుంటున్నాను''
''కొంపతీసి ఆత్మకథ రాసేస్తావేంటోరు'' పెద్దగా నవ్వారు మా ఆయన.
''గృహిణిని. కొంప నిలబెడతాను గాని తీయను..'' ఆయన మాటలు చురుక్కుమనిపించే సరికి ధీమాగానే జవాబిచ్చాను.
''నువ్వేమైనా రాణీ రుద్రమవా లేక ఏదైనా గొప్పది సాధించావా? ఏకంగా ఆత్మకథ రాసేసి జనం మీదకి

వదిలెయ్యడానికి!'' అబ్బాయి ఎత్తి పొడిచాడు.
నేను తొణకలేదు. ''వాళ్ళవేనా కథలు? మా అనుభవాలు, అనుభూతులు, ఆలోచనలు, ఆవేదనలు, ఆనందాలు కథకి సరిపోవా?''
''ఈ మగాళ్ళ ధోరణి మీకు తెలిసిందేగా. వీళ్ళనీ, వీళ్ళ మాటల్నీ పట్టించుకోకండి ఆంటీ. పిల్లలు సెటిలయ్యారు. అంకుల్‌ రిటైరయ్యారు. ఇంత కాలానికి మీకు తీరిక దొరికింది. దాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోండి. మీరేం రాయాలనుకుంటే అదల్లా రాసేయండి.''
''అత్తకి కోడలు సపోర్టు! డాడీ, ఇక నీ పని శ్రీమతే రామానుజాయ నమ:'' చిడతలు వాయిస్తున్నట్టు నటించాడు మా అబ్బాయి.
''తిని కూర్చుని తెలుగు సీరియల్స్‌ రేటింగ్‌ పెంచకుండా ఆ గోల నీకెందుకోరు'' నా ముఖంలోకి చూస్తూ అన్నారాయన.
అంతా నవ్వారు. నా ముఖం జేవురించింది. ఉక్రోషం రాబోతుంటే నిగ్రహించుకున్నాను. 'వీళ్ళేదో సపోర్టిస్తారు, ప్రోత్సహిస్తారు లాంటి భ్రమలేం నాకు లేవు కదా' అని సరిపెట్టుకున్నాను.
''గ్రానీ, నీ కథలో యానిమల్స్‌ ఉంటాయా?'' అని ఒక మనవడు అడిగితే, ''నాకు పోకేమాన్‌ ఇష్టం. పోకేమాన్‌ గురించి రాయి గ్రానీ'' అన్నాడు రెండోవాడు.
వాళ్ళ బుగ్గలు పుణికాను. ''మీ మాటలు వింటోంటే అవీ రాసేయాలన్పిస్తోందిరా నాన్నా''
''నో డౌట్‌ డాడీ. ఇక వంటిల్లే నీ ఆఫీస్‌. నీ విశ్రాంత జీవితమంతా ఇక దానికే అంకితం!''
తండ్రీ కొడుకులు ఫెళ్ళున నవ్వుతోంటే నా ఒంటిమీద ఎర్రచీమలు పాకాయి. ''నవ్వింది చాలు గాని ఇక పూజ మొదలు పెట్టండి. ముందు ఒక్కొక్కరూ వచ్చి దీపారాధన చెయ్యండి....''
యాంత్రికంగా వినాయక వ్రత కథ వింటూ పూజ చేస్తున్నాను గాని, వారన్న మాటలే బుర్రలో గిర్రుగిర్రున తిరుగుతున్నాయి.
నేేను నా గురించి రాసుకోకూడదా? నా అంతరంగ భావాలు కాగితం మీద పరచకూడదా? నేనేదో కూడని పని చేస్తున్నట్టు మాట్లాడతారేంటి! ఈ మగాళ్ళకి వాళ్ళ పనులే గొప్పగా కనిపిస్తాయేమో!
''కొబ్బరికాయ కొట్టవోరు. ఏంటా పరధ్యానం? కథ వినటం లేదా?'' ఆయన అడిగారు.
''అప్పుడే మమ్మీ ఊహాలోక విహారయాత్రకెళ్ళిపోయింది డాడీ. నానృషి:కురుతే కావ్యం అని ఎక్కడో చదివాన్లే''
''చాల్లెండి మీ పరిహాసాలు. మీకు ఆంటీ గురించీ తెలీదు, ఆడవారి గురించీ తెలీదు. మాకు పుట్టుకతోనే నాయకత్వ లక్షణా లు అబ్బుతాయి. మల్టీ టాస్కింగ్‌ చేయడం మా విజయ రహస్యం'' మా అబ్బాయిని కసుర్తూ మా కోడలు అంది.
''మమ్మీ జిందాబాద్‌! మహిళ జిందాబాద్‌!'' నవ్వుతూ అన్నాడు మావాడు.
''శుభ ప్రారంభం ఆంటీ. ఇక దూసుకుపోండి'' మొగుడికి చురకవేసింది కోడలు.
అందరం కలిసి భోంచేస్తోంటే తమ్ముడు ఫోన్‌ చేసి బావగారికి చవితి శుభాకాంక్షలు చెప్పాడు.
''నాక్కాదోరు మీ అక్కకి చెప్పు. ఆవిడగారివాళ తన స్వీయ చరిత్రకి శ్రీకారం చుడుతోంది'' అన్నారు ఫోన్‌ నాకందిస్తూ.
''కంగ్రాట్స్‌ అక్కా. చాలా మంచి నిర్ణయం తీసుకున్నావు. విశ్లేషించడం, విడమరచి చెప్పడంలో నీకు నువ్వే సాటి. నువ్వు తప్పకుండా మంచి రచయిత్రివి అవుతావక్కా''
నా గుండెల్లో సంతోషం పిల్లి మొగ్గలేసింది. తమ్ముడు కథలూ కవితలూ రాస్తుంటాడు.
''నా జీవితంలో జరిగిందంతా ఒకసారి నెమరువేసుకోవాలనీ, అక్షరాల్లో పొదగాలనీ ఎందుకో అన్పించిందిరా. కీర్తి కిరీటాలు వచ్చేస్తాయని కాదు గాని నేనేంటో, నా జీవనయానం ఎలా సాగిందో కనీసం నాకైనా తెలుస్తుందిగా!''
''రెండో ఆలోచన రానివ్వొద్దు. వెంటనే మొదలుపెట్టేసేరు. నీకేమైనా డౌట్లు వస్తే నాకు ఫోన్‌ చెయ్యి. కానొక్క సంగతి గుర్తు పెట్టుకో. ఆత్మకథ రాయడమంటే శిఖర దర్శనం చేయించడం లాంటిది. దాన్ని కప్పివున్న మంచు తొలగిస్తేనే పర్వత స్వరూపం తెలుస్తుంది. ఆ అసలు రూపాన్ని నువ్వు ఆవిష్కరించాలి''
''వెనుక నువ్వున్నావుగా. ఎవరి మాటలూ, నవ్వులూ పట్టించుకోన్లే'' ఓర కంట తండ్రీ కొడుకుల్ని చూస్తూ అన్నాను.
''వినాయకుడి సాక్షిగా మన వీరనారి కొంగు బిగించేసిం దిరా!''
మా వారి మాటలకు నవ్వులు ఎగిరిపడ్డాయి. విషయం అర్థం గాక పిల్లలు నావంక అయోమయంగా చూశారు.
''మీ తాత జోకులు మనకి అర్థం కావులే. మీరు తినండి'' వారి తల నిముర్తూ చెప్పాను.
అబ్బాయి, కోడలు, మనవలు ఆ రాత్రికే పుణె వెళ్ళిపోయారు. వాడి ఉద్యోగం అక్కడే. వంటగది సర్ది వచ్చాను. ఈయన టీవీ వార్తలు చూస్తున్నారు. పదకొండింటి దాకా టీవీ ముందు నుంచి కదలరు. దేశ వార్తలన్నీ ఈయనకే కావాలి. ఇంట్లోవేవీ అక్కర్లేదు!
గదిలోకెళ్ళి మంచం మీద నడుం వాల్చాను. పొద్దుట్నుంచీ వంచిన నడుం ఎత్తలేదు. బాగా అలసిపోయాను. అయినా నా లోలోపల ఏదో చినుకుల సవ్వడి. ఆనందపు అలజడి.
ఎలాగైనా సరే నా కథంతా రాసెయ్యాలి. నవ్విన నాపచేనే పండుద్దని చాటి చెప్పాలి. యాభై ఏళ్ళు చేసిన ఇంటిచాకిరీ చాలు. ఇకనైనా ఆయన నీడలోంచి బయటికొచ్చేస్తాను. నా జెండా ఎగరేస్తాను!
స్ప్రింగులా లేచి పూజా మందిరంలో కెళ్ళాను. బస్కీ వేసుక్కూర్చుని బౌండు పుస్తకం చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను.
మొదట ఏం రాయాలి? అసలు ఎలా మొదలు పెట్టాలి? ఎక్కడ్నుంచి రాసుకు రావాలి?
కళ్ళ ముందు పూజాపీఠం లాంటి మా పచ్చని పల్లె కదిలింది. ఆమాంతం బాల్యంలోకెళ్ళిపోయాను. తోటల్లో ఆటలు, కాలువలో ఈతలు, కోతి కొమ్మచ్చి, తొక్కుడు బిళ్ళ ఆటలు, మగ పిల్లల్తో ఆటలేంటన్న మందలింపులు, పోటీపడి వేసిన సంక్రాంతి ముగ్గులు, ఆవుదూడ మెడలో గంట కట్టి చేసిన అల్లరి, అట్లతద్దె ఊయలలు, చెరువులోని తామరపూలు కోసి నాకివ్వడానికి పోటీ పడ్డ గోపి, వీరిగాడు... వీధి బడి కుర్చీలో పిలక పంతులి కునుకు, అమ్మానాన్నల ఆప్యాయతలు, ఊళ్ళో వారి తోడ్పాటు...!
ఆ రోజులెంత మధురమైనవి. బాల్యం నిజంగా అపురూపమే. బంగారు లోకమే!
నా పెదాల మీద ఆనందహాసం వయ్యారంగా నడిచింది.
హఠాత్తుగా అమ్మమ్మ మాటలు నా చెవుల్లో ప్రతిధ్వనించాయి.
''నాకింత విషం తెచ్చియ్యి పిల్లా!'' నా వెన్ను జలదరించింది.
అమ్మమ్మ వాళ్ళది మా ఊరే. చెరువుకి ఆవతలి వీధిలో ఉండేవారు. తాతయ్యని నేనెరగను. నేను పుట్టకముందే పోయారు. అమ్మమ్మ పెద్ద మామయ్య ఇంట్లోని మూల వసారాలో ఒక్కత్తీ ఉండేది. ఎప్పుడూ నులకమంచం మీద పడుకునే ఉండేది. ఆ గదిలో కెళ్తే చాలు, అదో రకమైన ముక్క వాసన. వెగటచ్చేది.
ఎప్పుడెళ్ళినా సరే, విషం తెచ్చిమ్మని అడిగేది అమ్మమ్మ.
''మీ అమ్మమ్మ అడిగింది తెచ్చియ్యవే భానూ'' అంటూ అత్తయ్య, మామయ్య నన్ను ఆటపట్టించేవారు. అందుకనే వాళ్ళంటే మంటగా ఉండేది. ఎప్పుడోగాని అక్కడికి వెళ్ళేదాన్ని కాదు. అమ్మమ్మ జ్ఞాపకాల్లో తడిసేసరికి గుండె ముద్దై బరువెక్కింది. కళ్ళు తుడుచుకున్నాను.
''రాసింది చాల్లే. ఇంక కట్టిపెట్టు'' కసిరినట్టుగా అన్నారాయన.
లేచి వచ్చి పడుకున్నానన్న మాటేగాని అమ్మమ్మ దీన ముఖం వెంటాడుతూనే ఉంది.
చిత్రంగా ఆ మర్నాడే మా చిన్న మామయ్య మా ఇంటి కొచ్చాడు. సిటీలోని కూతురింటికి వచ్చాట్ట. నన్ను చూడాల న్పించి వచ్చానన్నాడు.
''భానూ, నాకు కరకరలాడే పకోడీలు వేసి పెట్టవే. మరీ గట్టివి వద్దు. నమల్లేను. మా భాను పకోడీల స్పెషలిస్టు'' అన్నాడు మావారితో.
''ఇక నుంచి మూకుట్లో కథలూ వేపేస్తుందట. నిన్ననే ఆటోబయోగ్రఫీ రాయడం మొదలెట్టింది''
ఆ మాట వింటూనే వంటింట్లో శనగపిండి కలుపుతున్న నాదగ్గరి కొచ్చేశాడు చిన్న మామయ్య. నన్ను రాచుకుంటూ నిలబడబోతే ఉరిమి చూశాను. ఎడంగా జరిగి అన్నాడు ''అమ్మమ్మ గురించి రాసినప్పుడు మందులూ, బలానికి హార్లిక్సూ నేనే కొని పంపేవాణ్ణని తప్పకుండా రాయి. అమ్మమ్మని పెద్ద మామయ్య కన్నా నేనే బాగా చూసేవాణ్ణి, నీకు తెలుసుగా. నేను కొన్న వాటిని పెద మావయ్య అమ్మేసే వాడనీ, అమ్మమ్మని మాడ్చేసేవాడనీ తప్పకుండా రాయి సుమా...''
''అన్నీ గుర్తున్నాయి. అంతా రాస్తాను''
''నువ్వెప్పుడూ నాకు ముద్దొస్తూనే ఉంటావే భానూ!'' గబుక్కున నా బుగ్గ గిల్లి వెళ్ళిపోయాడు.
బిత్తరపోయాను. ఒంటి మీదకి 65 ఏళ్ళచ్చినా ఈయన మారలేదు! చిన్న మామయ్య ఏదో ఊళ్ళో ఉద్యోగం చేసేవాడు. నా చిన్నప్పుడు మా ఇంటికెప్పుడొచ్చినా నన్ను వదిలేవాడు కాదు. నన్ను ఒళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని నొక్కేసేవాడు. ఎక్కడెక్కడో చేతులు పెట్టేవాడు. లేచి పోబోతే గట్టిగా పట్టుకుని, ''కితకితలు పెడుతున్నాను భానూ'' అనేవాడు.
అప్పుడా చేష్టలకి అర్థం తెలీలేదు. ఇప్పుడు తలచుకుంటే ఒంటిమీద గొంగళిపురుగు పాకినట్టు ఒళ్ళు జలదరిస్తోంది!
ఒళ్ళంతా చీరి కారం అద్దినట్టు రగిలిపోయాను. మూకుణ్ణి పట్టుకెళ్ళి మరుగుతున్న నూనెని అతడి నెత్తిమీద

గుమ్మరించాలన్నంత ఆవేశం వచ్చింది.
అతి కష్టం మీద నిగ్రహించుకున్నాను.
పళ్ళ నొప్పి అంటూనే ప్లేటుడు పకోడీలూ ఊదేశాడు. ''నువ్వు చికెన్‌ బిర్యానీ చేస్తానంటే భోజనానికి ఉంటాను భానూ''
''ఇవాళ గురువారం. చికెన్‌ ముట్టుకోను'' కసిగా అబద్ధ మాడాను.
''నోరు చప్పబడింది. ముద్దుల మేనకోడలివి కదా చేసిపెడతా వని నోరు తెరిచి అడిగాను....'' సణుక్కుంటూ వెళ్ళిపోయాడు.
వెంటనే గదిలోకెళ్ళి మామయ్య తతంగమంతా రాసేసి తేలిగ్గా నిట్టూర్చాను. ఏదో కసి తీర్చుకున్న భావన కలిగి నవ్వుకున్నాను.
''అబ్బో, చాలా సీరియస్‌గా రాసేస్తున్నావే. ఏం రాశావో చూస్తానుండు'' పుస్తకం లాక్కోబోయారు.
గుండె ఝల్లుమంది. దాన్ని అందనివ్వకుండా, ''పూర్తిగా రాయనీండి'' అన్నాను. రాసిందంతా ఆయన చదివితే ఎలా తీసుకుంటారోనని భయమేసింది.
''నా గురించి ఏం రాస్తావోరు. పెళ్లి చూపుల్నుంచీ రాసు కొస్తావా?''
అల్లరిగా నవ్వాను. ''ఊహు. మొదటి రాత్రి నుంచి మొదలు పెడతాను. ఆ రాత్రంతా గొప్పగా చెప్పుకొచ్చిన మీ ప్రేమ కథల్నీ రాసేస్తాను''
''మైగాడ్‌! చచ్చే చావొస్తుందే. నిజంగానే అవన్నీ రాసేస్తావా ఏంటి ఖర్మ! అవన్నీ వట్టివే. నిన్ను ఇంప్రెస్‌ చెయ్యడానికి కోతలు కోశానంతే. నువ్వు నమ్మేశావా?''
''అప్పుడు నమ్మేను. ఇప్పుడేమో 'వఅద్ధ పురుషా పత్నీవ్రత:' అన్నట్టు మాట్లాడుతోంటే నమ్మడమా మానడమా అని ఆలోచిస్తున్నాను''
''వద్దొద్దు. అదంతా ఉత్తదే. పూర్తిగా మర్చిపో. అదంతా పిల్లలకి తెలిస్తే తలెత్తుకోలేను. అసలా రాత్రి గురించే రాయొద్దు'' కంగారుపడ్డారు.
''ప్రయత్నిస్తాన్లెండి'' ముసి ముసి నవ్వులు చిందిస్తూ వెళ్ళాను.
మాసిన దుస్తుల్ని వాషింగ్‌ మెషీన్లో వేసి ఆన్‌ చేశాను.
దానిలానే నా మనస్సులో తొలినాటి మధుర దృశ్యాలు గిర గిర తిరుగుతూ సందడి చేశాయి.
అమ్మలక్కల నవ్వుల మధ్య పాలగ్లాసుతో గదిలోకెళ్ళాను. కాలి బటనవేలితో నేలని రాస్తూ నిలబడ్డాను. ఆయనొచ్చి భుజాల మీద చెయ్యేసారు. ఒళ్ళు ఝల్లుమంది. శరీరంలోని నాడులన్నీ శృతి చేయబడినట్లు రసవీణలా మారింది. సరాగాలు ఆలాపిం చింది.
పాలగ్లాసు పక్కనపెట్టి, ''ఇలా కూర్చో. మొదట నా ప్రతాపం గురించి నీకంతా తెలియాలి'' అంటూ మొదలుపెట్టారు.
తననెందరు ప్రేమించారో, ఎవరెన్ని ప్రేమ లేఖలు రాశారో, జయంతుడూ మన్మథుడూ అని అంతా ఎలా పొగిడారో, వూ అంటే లేచి వచ్చెయ్యడానికి ఎందరు సిద్ధపడ్డారో కథలుగా చెప్పారు.
''అటువంటి ఈ నవ మన్మధుడు పెళ్లి చూపుల్లో నీ అమాయకమైన మోము చూసి, నీ మోహంలో పడిపోయాడు. అందమూ, ప్రభుత్వోద్యోగమూ ఉన్న నేను నిన్ను కట్టుకోవడం అనేది నీ పూర్వజన్మ సుకృతం'' అన్నారు.
తెలతెవారుతోంటే, అప్పుడు నన్ను చుట్టేసి, నలిపేసి, ఆక్రమించుకున్నారు. ఆసరికి నా శరీరం కట్టెలా అనుభూతి రహితంగా మారిపోయింది!
ఇదంతా నా కథలో రాయాలి. కాని రాస్తే...! ఇంట్లో వాళ్ళేకాదు బయటివాళ్ళూ ఎందరెందరో చదువుతారు. బావుంటుందా? అలాగని దాంపత్య జీవితంలోకి వేసిన తొలి అడుగుని రాయకుండా సెన్సార్‌ చేయలేను! ఎవరో ఏదో అనుకుంటారని మసి పూయనూ లేను!
సందిగ్ధంలో ఊగిసలాడాను.
పల్లె నుంచి మా మామగారు ఫోన్‌ చేశారు. నేను ఆత్మకథ రాస్తున్న సంగతి సంచలన వార్త అయిపోయిందని నాకు అప్పుడే తెలిసింది.
''నువ్వు నాకోసం కనీసం పది పేజీలైనా కేటాయించాల్సిందే. విన్నావా? నేను ఉత్తమ ఉపాధ్యాయుడిగా అప్పటి ముఖ్యమంత్రి చేతుల మీదుగా అవార్డు అందుకున్న సంగతి పెద్ద అక్షరాల్లో రాయి. ప్రతి ట్రాన్స్‌ఫర్‌కీ ఉపాధ్యాయులిచ్చిన అభినందన పత్రాలూ, రిటైర్మెంటప్పుడు ఇచ్చిన సన్మానపత్రాలూ ఫొటోలు తీసి పంపిస్తా. అవన్నీ నీ పుస్తకంలోకి ఎక్కించెరు. నేను సింహాసనం లాంటి కుర్చీలో దర్జాగా కూర్చునుండగా పక్కన మీ అత్తగారు నిలబడి వుందే - ఆ ఫొటో కూడా అచ్చేయించు''
''మీ ట్యూషన్ల దందా గురించీ, ఇన్సూరెన్సు ఏజెన్సీ, చిట్‌ వ్యాపారం గురించీ కూడా రాయమంటారా?''
''వద్దొద్దు. నేను స్కూలుకెళ్ళకుండా జీతం పుచ్చుకున్నాననుకుంటారు''
''మరి అత్తయ్యగారి గురించేం రాయమంటారు?''
''రాయడానికసలు ఏమైనా వుంటేగా! దానికేమీ రాదు, తెలీదు. వట్టి వేస్ట్‌ క్యాండేట్‌''
''అయితే మా దగ్గరికి పంపించెయ్యండి. ఉపయోగించు కుంటాం'' నవ్వుతూ చురకవేశాను.
''హమ్మో. ఆవిడ లేకపోతే నా కాలూ చెయ్యీ ఆడవు!''
నవ్వాను. ''మీరు కాగితం మీద రాసిందే చూసి మార్కులేసే మాస్టారు కదూ. మరిచేపోయాను''
''నాకు ఒక్క ముక్కా అర్థం కాలేదమ్మారు''
''అన్నేళ్ళు కాపురం చేసిన అత్తయ్యగారే మీకర్థం కాలేదు!'' నిష్ఠూరంగా అని ఫోన్‌ పెట్టేశాను.
ఆయనదంతా డిక్టేటర్‌ టైపు. భార్యని అస్సలు మాట్లాడనివ్వరు. కూర్చోమంటే కూర్చోవాలి. నిల్చోమంటే నిల్చోవాలి. కూరలు కూడా ఆయన చెప్పినవే వండాలి. ఇడ్లీ తినరు. రోజూ ప్రత్యేకంగా ఆవిరి కుడుం వెయ్యాల్సిందే. ఆయన మాట వినబడితే చాలు, అగ్గగ్గలాడిపోతుందావిడ.
''ఈయన ఇంట్లో వుంటే చాలు వేపుకు తింటారు'' అని ఇప్పటికీ మొత్తుకుంటుంది పాపం!.
ఆయన గురించాలోచిస్తోంటే, మా పెళ్లిలో జరిగిన సంఘటన లు తోసుకుంటూ ముందుకొచ్చాయి. నిశ్చయ తాంబులాలు తీసుకున్నారు. లగ పత్రికలు రాసుకున్నారు. పెళ్లి పనులు మొదలయ్యాక ఆయన ఇంటికొచ్చి నాన్న మీద చిందులేశారు.
''పొరుగూరి వాళ్ళమని చెప్పి ఇంత మోసం చేస్తారనుకోలేదు. కట్నం కింద రెండెకరాలు ఇస్తామంటే, మంచి భూమే ఇస్తున్నా రనుకున్నాను. పర్రభూమి ఇస్తారా? అదేం కుదర్దు. మీకు గరువులో వున్న రెండెకరాలూ రాసిస్తేనే ఈ పెళ్లి జరుగుతుంది''
పేరుకి పర్ర గాని, రెండు పంటలూ పండుతాయని నాన్న కాళ్ళా వేళ్ళా పడ్డా మెత్తబడలేదు. ఊరి పెద్దలు రంగంలోకి దిగి, ఒక ఎకరం గరువుదీ, ఒక ఎకరం పర్రలోదీ ఇచ్చేట్టు ఒప్పించారు. పెళ్లికి ముందే పొలాన్ని రిజిస్టర్‌ చేయించి ఆ దస్తావేజులు పంపితేనే పెళ్లి మండపంలో అడుగుపెడతామని ఖరాఖండీగా చెప్పారు. పెళ్లిలో చిన్న చిన్న వాటికీ పెద్ద రాద్ధాంతం చేశారు. భోజనాల్లో రెండు స్వీట్లే వేశారనీ, లాంఛనాలు సరిగ్గా జరపలేదనీ, బంధువులందరి ముందూ నాన్న పరువు తీశారు. నా కోసం కన్నీళ్ళు దిగమింగారు నాన్న.
పందిట్లో కన్యాదాతని ఏడ్పించిన ఆయన గారి గురించి గొప్పగా రాయాలిట. జరిగిందంతా రాస్తే ముఖం ఎక్కడ పెట్టుకోవాలో కూడా తెలీదా పెద్ద మనిషికి!
'హు' నిరసనగా అనుకున్నాను.
మా అమ్మాయి ఫోన్‌ చేసింది.
నాకు మాతృత్వం రుచి చూపించింది తనే. తొలిసారి తననే కడుపులో మోశాను, పురిటి నొప్పులు పడ్డాను, మొదటిగా స్తన్యమిచ్చిందీ తనకే. అమ్మా అని పిలిచిందీ తనే. నాటి మధురిమలు గుండెల్లో తీయని రాగాల కచేరీ చేస్తోంటే కాల్‌ తీసుకున్నాను.
''నిన్ను అడగమని మీ అల్లుడు గారు ఒకటే పోరుతున్నారమ్మా. అందుకని ఫోన్‌ చేశాను''
తనెప్పుడూ ఇంతే. అన్నిటికీ అల్లుడి పేరే చెబుతుంది. అతడేమో 'అల్లుళ్ళలో ఇంత మంచితనం వుంటుందా' అని ఆశ్చర్యపడేలా ప్రవర్తిస్తుంటాడు. ఎవరి ఎత్తుగడేంటో అర్థం కాదు!
''మీ టెండరేంటో చెప్పు''
''నీ మనవరాలికి పదకొండో ఏడు వస్తోంది. మేనమామ పైటలు వేయించాలి. మే నెలలో ఆ వేడుక జరిపిస్తానన్నాడు తమ్ముడు. మెడలోకి హారం కొంటానన్నాడు. నిన్ను వడ్డాణం చేయించమంటున్నారు మీ అల్లుడు గారు. మా పెద్ద తోడికోడలు కూతురికి వాళ్ళ పుట్టింటి వాళ్ళు వడ్డాణమూ, రెండు చేతులకీ అరవంకీలూ చేయించారమ్మా. అలాగే మీరూ జరిపించాలంటు న్నారీయన''
''మీనాన్నని అడుగు. బరువు మోసేది ఆయన కదా''
''అడుగుతాన్లే. నువ్వు రికమండ్‌ చెయ్యమ్మా. లేకపోతే మీ అల్లుడు గారికి కోపం వస్తుంది''
''ఇంకెన్నాళ్ళు మీ కోపాలూ తాపాలూ భరించమే. మీకూ అల్లుడొచ్చే సమయం వస్తోందిగా. అన్నట్టు నేను ఆత్మకథ రాస్తున్నానే. నువ్వు పెళ్లికి ముందు కట్నం తీసుకునే వాణ్ణి చేసుకోనని ఎగిరావనీ, పెళ్లయ్యాక తోడికోడల్తో పోల్చుకుని అన్నీ నొల్లుకు పోదామనుకుంటున్నావనీ రాస్తాను''
''ఇంకా నయం. అల్లుడికి పెట్టిన నవకాయ పిండివంట గురించి కూడా రాసేస్తానన్లేదు. ఆయన అడగమంటే అడుగుతున్నాను గాని మధ్యలో నన్ను ఇరికించకు. ఆయన ఆడమన్నట్టు ఆడే బొమ్మని గాని స్వతంత్రంగా ఏమీ చేయలేనని నీకు తెలుసుగా అమ్మా. అయినా ఈ వయస్సులో కృష్ణారామా అనుకుంటూ కూర్చోక ఈ రాతలెందుకు చెప్పు? చూస్తోంటే నువ్వు మమ్మల్ని బ్లాక్‌మెయిల్‌ చేస్తున్నట్టే వుంది'' విసురుగా ఫోన్‌ పెట్టేసింది.
''ఏమంటోంది నీ ముద్దుల కూతురు'' ఆయన అడిగారు.
''అంతా పాడుతున్న పాటే. రాస్తే తన గురించి బాగానే రాయాలిట''
''నేను చెప్పేదీ అదేనోరు. ఉన్నదీ లేనిదీ కల్పించి మా అందరి గురించీ గొప్పగా ఆహౌ, ఓహౌ అంటూ రాసెరు. మధ్యలో నీ సొమ్మేం కరిగిపోదోరు''
''అప్పుడది కట్టుకథ అవుతుంది''
''సొంత డబ్బా వాయించుకోడానికే కదా అంతా ఆత్మకథలు రాసేదీ, రాయించుకునేదీ!''
''నేను అబద్ధాలు రాస్తూ పోతే నా బతుకే ఓ పెద్ద అబద్ధమై కూర్చుంటుంది!''
కళ్ళెగరేసి మిర్రి చూశారు. సాలోచనగా చూసి మౌనం వహించాను.
రోజు గడుస్తున్నాయి. పెన్ను సాగటం లేదు.
దేని గురించి రాయాలన్నా, ఎవరి గురించి రాయాలన్నా భయంగా ఉంటోంది. ఏదో తెలీని అశాంతి, వేదన నన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా పరపరా నమిలేస్తున్నాయి! ముఖ్యంగా మా అబ్బాయి గురించి రాస్తున్నప్పుడు లేచిందీ ఆందోళనా కెరటం. లేవటమే కాదు, నన్ను ముంచెత్తింది. నిలువునా ముంచేసింది!
వాడు కాలేజీలో తోటి విద్యార్థినిని ప్రేమించాడు. ఆమె కూడా ప్రేమించిందిట. కానెందుకో ఇద్దరి మధ్య గొడవలొచ్చాయి. విడి పోయారు. కాని ఆ గొడవని అంతటితో వదిలెయ్యలేదు మా వాడు. ఆమె ఫొటోల్ని మార్ఫింగ్‌ చేశాడు. వేధించాడు. పరువు తీశాడు. ఆమె ఆత్మహత్య చేసుకుంది. కేసు మా వాడి మెడకు చుట్టుకోబోయింది. ఈయన ఎమ్మెల్యేనీ, పోలీసు ఉన్నతాధి కారుల్నీ పట్టుకుని, లక్షలు వెదజల్లి, అందులో ఇరుక్కోకుండా రక్షించారు.
వాడిప్పుడు తనెంతో పవిత్రుడైనట్టుగా మాట్లాడుతున్నాడు! బుద్ధిగా ఉంటున్నట్లు ప్రవర్తిస్తున్నాడు! నిజంగా మారితే మాకన్నా సంతోషించే వారుండరు. మళ్ళీ ఆ బుద్ధి తలెత్తితే, కోడలూ పిల్లలూ అన్యాయమైపోతారు! మరుగున పడిన ఆ విషయాన్ని నేను రాస్తే వాడి కుటుంబంలో తుపాను లేవదూ? వాడి గురించి ఒక మహిళగా రాయాలా, ఒక తల్లిగా రాయాలా అన్నది మరో ప్రశ్న!
కాళ్ళూ చేతులూ ఆడటం మానేశాయి. నిస్త్రాణగా కూల బడ్డాను. కావ్య రచన చేయాలంటే ఋషిలా మారాలని ఎందుకం టారో ఇప్పుడిప్పుడే అర్థమవుతోంది.
''ఏంటోరు. నీలో నువ్వే మథనపడి పోతున్నావు? దేని గురించి?''
''తాడే కదా అని పట్టుకోబోతే పాములా మారుతోంది''
''అందుకనే ఆత్మకథని అటకెక్కించెరు. అంతగా రాయాను కుంటే పేర్లు మార్చి నవలగా రాసెరు. అది సేఫ్‌ మార్గం. అవార్డులూ రివార్డులూ నడిచొస్తారు''
''అవార్డు కోసం కాదండీ, నా సంతృప్తి కోసం. నా జీవితాన్ని సమీక్షించుకుని మంచీ, చెడూ రికార్డు చెయ్యాలని తపనగా ఉందండీ''
''అలాగన్చెప్పి నా అవినీతి గురించీ, అక్రమ సంపాదన గురించీ బరికేశావనుకో... నా పరువూ ప్రతిష్ఠా గంగలో కలిసిపోతాయి. ప్రభుత్వం పాత కేసులు తిరగదోడితే జైల్లో కూర్చుని చిప్పకూడు తినాల్సొస్తుంది జాగ్రత్త'' కళ్ళెర్రజేసి మరీ హెచ్చరించారాయన.
వజ వజ వణికాను. ఆపైన నిర్వికారంగా చూశాను.
కొడుకు నిర్వాకం దగ్గరే ఆగాను గాని, ఈయన రెండో పార్శ్వం గురించి ఎందుకింత దాకా ఆలోచించలేకపోయాను? మంచు కరిగితే, ముసుగు తొలగిపోతే ఆ నగత్వాన్ని భరించడం ఎంత కష్టం!
కింకర్తవ్యం?
నా మౌనం ఆయనలో అనుమానాలు రేకెత్తించినట్టుంది. ''నీ ధోరణి చూస్తోంటే భయమేస్తోంది. అసలు నా గురించేం
రాశావో చూస్తానుండు....''
''చూడొద్దు చూడొద్దు...'' అడ్డుపడ్డాను.
ఆయన ఉగ్రుడయ్యారు. ''అంటే నా గురించీ, అబ్బాయి గురించీ సమస్తం కక్కేశావా?''
''కొంత రాశాను....''
ఆగ్రహౌద్రేకంతో ఊగిపోయారు. లాగి విడిచిన బాణంలా దూసుకెళ్ళి బౌండు పుస్తకాన్ని కసాబిసా ముక్కలుగా చించేశారు! ఆ చేష్టకి నిశ్చేష్టనయ్యాను. నా కళ్ళు కృష్ణాగోదావరులయ్యాయి!
ఒకరోజున తమ్ముడు ఫోన్‌ చేశాడు.
''అక్కా, నీ ఆత్మకథ ఎంత దాకా వచ్చింది''
''అటకెక్కించేశాన్రా''
''ఎందుకని? రైటర్స్‌ బ్లాక్‌ రావడానికది కల్పిత కథ కాదు కదే!''
''ఆడవాళ్ళు ఆత్మకథలు రాయకూడదురా. మీటూలూ, స్పీకప్‌లూ నాటు బాంబులైతే, స్వీయకథలు అణుబాంలు. అవి విస్ఫోటిస్తే కళ్ళముందే గోడలు ఫెళ్ళున కూలిపోతాయి. సామాజిక జీవిత వాస్తవికత, జీవన విధానపు నగత్వం బట్టబయలవుతుంది! పితృస్వామ్యపు పునాదులు కదిలిపోతాయి!''
''నీ కలానికి వాటిని కదిలించగల శక్తి వుంటే ఇంకా ఎందుకు మీనమేషాలు లెక్కపెట్టడం? కలం ఝళిపించు అక్కా!''
''అది కాదురా తమ్ముడూ...''
''నీ సంకోచాల గురించే, భయాల గురించే చెబుతున్నాను. మొదట నీలో నువ్వు, నీ చుట్టూ నువ్వు నిర్మించుకున్న కొత్త గోడల్నీ, సమాజం నిర్మించిన శిథిలగోడల్నీ కూల్చేరు. షెల్‌లో ముడుచుకు కూర్చోకుండా రెక్కలు విదిల్చి బయటికి రా. ఒక స్వతంత్ర వ్యక్తిగా, శక్తిగా, దిక్సూచిగా నిన్ను నువ్వు పునర్నిర్మించుకో. ఏమో, మార్పుకి నీదే తొలి అడుగు అవుతుందేమో!''
తుళ్ళిపడ్డాను. భుజాలు తడుముకున్నాను.
ఆపైన ఆలోచనల్ని మధించాను.
నా చుట్టూ నేను గీచుకున్న గీతలు, నేను విధించుకున్న పరిధులు చెరిగిపోతున్నాయి. కట్టుబాట్లు, పురాతన విశ్వాసాలు కరిగిపోతున్నాయి...! నాలోని కార్యక్షేత్రంలో కొత్త బీజాలు మొలకెత్తుతూ మన: భూమిని చీల్చుకుని రావడానికి ప్రయత్నం ఆరంభమైంది. పురిటి నొప్పులు పడటానికి సంసిద్ధమయ్యాను.