ఉద్భవామి!


- డా|| ఎం. ప్రగతి
9440798008

2019 నవంబరు నెల. హేమంతపు చలిగాలులు మెల్లగా పరుచుకుంటున్నాయి. మరో రెన్నెల్లల్లో తమ
ద్విదశాబ్దపు విజన్‌ ఫలితాలు ఎలా ఉండబోతున్నాయో అంచనా వేసుకునే పనుల్లో వివిధ దేశాధినేతలు నిమగమై ఉన్నారు.
మరోవైపు ఓ ప్రాచ్య దేశపు మూల ఓ 'ఊహా' నగరంలో నానో సూక్ష్మ జీవుల గ్లోబల్‌ సమ్మిట్‌ జరుగుతోంది. ఎబోలా, రోటా, హంటా, ఇన్‌ ఫ్లూయెంజా, నిపా, సార్స్‌ తదితర వైరస్లన్నీ కళ్ళు విప్పార్చి చూస్తున్నాయి. తమ కుటుంబంలో కొత్త ప్రాణి ఉద్భవించబోతోంది. అంత చలికాలంలోనూ సీజన్లు సైతం అన్‌ సీజన్‌ అయిపోయినట్లు ఆకాశంలో తళతళమంటూ మెరుపులు, ఫెళఫెళమంటూ ఉరుములు. అందరి దష్టీ కేంద్రీకతమై ఉన్న నానో బిందువు నుంచి చిన్నగా బుడిపె ఒకటి పొడుచుకొచ్చింది. మెల్లగా ఒక్కో బుడిపె విచ్చుకుంటూ ఊలు బంతి లాంటి సూక్ష్మప్రాణి, మెరుపులతో పోటీ పడుతూ రెక్కలు విప్పుకుంది.
''వెల్కమ్‌ బుజ్జి తండ్రీ... సూక్ష్మ జీవ ప్రపంచంలోకి హార్థిక స్వాగతం.'' ముసలి వైరస్లు ఆనందంగా కొత్త జీవికి ఆహ్వానం పలికాయి.
ఈ కొత్త ప్రాణి కంటే కొంత ముందుగా పుట్టిన వైరస్లు బోడిగా, కళావిహీనంగా ఉన్న తమ శరీరాలకేసి చూసుకున్నాయి. అందంగా రత్నాలతో పొదిగినట్టున్న కిరీటాన్ని కలిగిన తమ తోబుట్టువు శరీరాన్ని చూసి మనసులోనే కుళ్ళుకున్నాయి. అందంగా ఉన్న తన శరీరాన్ని చూసుకొని కొత్త ప్రాణి గర్వంగా నవ్వింది. తన అన్నలు, అక్కల కేసి ఓరగా చూసింది.
''ఆ... పెద్ద అందంగా ఉన్నాననీ. మేం గుండుగా
ఉన్నా, సన్నగా, నాజూగ్గా ఉన్నాం. ఇంత లావు వొళ్ళు, మళ్ళీ పైన ముళ్ళు వికారంగా...'' అసూయను ఉక్రోషంగా బయట పెట్టుకున్నాయి తోబుట్టువులు. ''ఇంతకూ ఈ వికత రూపం పేరేమిటో...'' రాగం తీశాయి ఉమ్మడిగా.
''కొరోనా....'' పలికాయి పెద్ద జీవులు.
''ఊహూ... నవీన కొరోనా!'' పలికింది మూల విరాట్టు వైరస్‌. ''వీడు కారణ జన్ముడు. ఇప్పటి దాకా మన నడ్డి విరగ్గొట్టి మూల కూచోబెట్టిన మనిషి మీద పగ తీర్చుకోడానికి మన జన్యువుల్లో అద్భుతమైన మార్పులు జరిగి సరికొత్తగా
ఉద్భవించాడు. మానవ జాతిని సమూలంగా నాశనం చేయడమే వీడి పుట్టుక లక్ష్యం. ప్రపంచమంతా పాకుతూ పోయి మొత్తం అన్ని దేశాల్లోని మనుషులందిరినీ మట్టుపెట్టేస్తాడు.''
''ఆ... ఎన్నాళ్ళులే. నూరేళ్ళ క్రితం నేనూ ఇలాగే మిడిసి పడ్డా. పోయినోళ్ళు పోయినా మళ్ళీ నా అంతు చూసిందాకా మనుషులు వదల్లేదు. అసలీ విశ్వంలో మనిషిని మించిన ప్రమాదకరమైన జంతువు మరొకటి లేదు. ప్రకతిని, సమస్త జీవరాశులనీ తన అధీనంలో ఉంచుకొని, మొత్తం సర్వనాశనం చేసేస్తున్నాడు.'' స్పానిష్‌ ఫ్లూ వైరస్‌ పెదవి విరిచింది.
అప్పటి దాకా అందరినీ పరిశీలనగా చూస్తూ ఉన్న
న. కొ. (నవీన కొరోనా) నోరు విప్పాడు.
''అందుకే కదా నేనుద్భవించాను. నన్ను నాశనం చేయాలంటే ముందు నన్ను అర్థం చేసుకోవాలి గదా. ఈలోపల నేను నానో నుంచి విశ్వరూపం చూపించనూ. చూస్తూ
ఉండండి, నా దెబ్బకు మనుషులు ఎలా గిలగిలలాడిపోతారో. తమకంటే గొప్పవాళ్ళు లేరని గప్పాలు కొట్టుకునే వాళ్ళు, సంఘజీవులమని చాటుకునే హిపోక్రాట్లు వాళ్ళ అసలు రూపాలు బయట పెట్టుకుంటారు. ఒకరినొకరు ముట్టుకోవడానికే భయపడేలా చేస్తాను. నేనసలే వరం పొంది (జన్యు మార్పిడి జరిగి) పుట్టిన వాణ్ని, నన్నంతం చేయడం అంత సులువు కాదు.'' న.కొ. వొళ్ళు విరుచుకొని ప్రపంచ యాత్రకు బయలుదేరాడు ఓ ముసలి వైరస్‌ తోడుగా.
్జ్జ్జ
ఒక మనిషి నుంచి మరో మనిషికి, ఒక ప్రాంతం నుంచి మరో ప్రాంతానికి విస్తరిస్తూ, దేశాలన్నిటినీ కబళిస్తూ జైత్రయాత్ర చేస్తున్నాడు న.కొ. ఆవురావురుమంటూ జనాన్ని ఆవాహనం చేసుకుంటూ కదులుతున్నాడు. మానవజాతి కొత్తగా తమకు వచ్చిన ప్రమాదాన్ని గుర్తించింది గానీ, దాన్ని ఎలా అధిగమించాలో అర్థం కాలేదు. చిన్న చిన్న దేశాలను గడగడలాడించిన 'మెగా' రాజ్యాలన్నీ 'మైక్రో' ప్రాణి దెబ్బకు ఉసూరుమని ఊపిర్లొదులుతున్నాయి. కనిపించని ఈ కొత్త శత్రువుతో పోరాటం ఎలా చేయాలో తెలియని మనుషులు కనీసం కొంతకాలం అజ్ఞాతంలోకి వెళ్దామని నిర్ణయించుకొని తలుపులు బిడాయించుకున్నారు.
హేమంతరుతువు చివరి చలి దినాల్లో రెక్కలు కట్టుకుని భరత ఖండంలో దేవుని స్వంత భూమిపై అడుగు పెట్టాడు న.కొ. ప్రమాదాన్ని గుర్తించిన కొందరు పాలకులు పూర్వానుభవం వల్ల కాస్త జాగ్రత్త పడ్డారు. మిగతా ప్రాంతాల్లో ప్రజలు మాత్రం విలవిల్లాడిపోతున్న దేశాలను చూసి విస్తుపోయారు, జాలిపడ్డారు, నవ్వుకున్నారు.
''మన వేడికి ఏ వైరస్సూ ఏమీ చేయదు.'' ''మనకు ఇమ్యూనిటీ చాలా ఎక్కువ, మన జోలికి ఏ వైరస్సూ రాదు, తెల్లోళ్ళు శుద్ధ వేస్టు'' ఇలా సాగుతున్నాయి జనాల ఆలోచనలు.
షేక్‌ హ్యాండులిచ్చుకోటాలూ, కౌగిలించుకోటాలూ మన సంప్రదాయం కాదంటే విన్నారూ...? మర్యాదగా నమస్కారం అని చేతులు జోడిస్తే ఎంత సంస్కారం! వైరస్లే కాదు, ఏ దుమ్మూ, ధూళీ మనల్నంటుకోవు.'' దీర్ఘాలు తీశారు సంప్రదాయవాదులు.
అంత ధీమాగా ఉన్నా విమానాల్లో సెలెబ్రిటీల రూపంలో ఎగిరొచ్చిన న.కొ.ముసిముసినవ్వులు నవ్వుకుంటూ అక్కడ కాస్త, ఇక్కడ కాస్త అవకాశం చూసుకొని పాగా వేశాడు. ప్రమాదాన్ని పసిగట్టిన నాయకులు పరిస్థితి దాటిపోకూడదని మొత్తం లాక్‌ డౌన్‌ ప్రకటించి, ప్రజలను ఇళ్ళకు పరిమితం చేశారు. రోడ్లు, రైళ్ళు సమస్తం బందయి, నగరాలు కొత్త ఊపిర్లు పీల్చుకుంటున్నాయి. మనిషి తప్ప మిగిలిన అన్ని ప్రాణులు స్వేచ్ఛా విహారం మొదలెట్టాయి.
మహమ్మారిని తరిమికొట్టేందుకు ఓ సాయంకాలం దీపాలు పెట్టమని కోరారు ఏలికలు. వీర విధేయులైన ప్రజలు బాణసంచా కూడా పేల్చి, విధేయతను చాటుకున్నారు. గంటలు మోగించమనీ, ఆ శబ్దాలకు సూక్ష్మజీవి పారిపోతుందనీ కూడా పిలుపునిచ్చారు. ప్రజలు మరికొంత ముందుకెళ్ళి గుంపులుగా చేరి, తప్పెట్లు మోగించి, రంగులు చల్లుకొని ఆనంద తాండవం చేశారు విజయం సాధించినట్లు. తనకు ఘనంగా ఆహ్వానం పలుకుతున్న జనాలను చూసి న.కొ. బిగ్గరగా నవ్వాడు.
నెల రోజులు గడిచేసరికి ఊపిరాడని జనం మెల్లగా తాళాలు తెరచుకున్నారు. సమస్య తీవ్రత అర్థం చేసుకోలేక. మరోపక్క జరుగుబాటు లేక బీదాబిక్కీ విలవిలలాడారు. బతుకుతెరువు కోసం వలసలు పోయిన కూలిజనం బతికుంటే బలుసాకైనా తిందాం. చావోబతుకో సొంతూర్లోనే తేల్చుకుందాం అంటూ కాళ్ళను నమ్ముకొని హైవేల బాట పట్టారు. ఆదాయాలు తగ్గిన ప్రభుత్వాలు ''మరో దారి లేదు, మందుతోనే లోటు పూడ్చుకుందామం''టూ మద్యం షాపుల షట్టర్లు తెరిచారు. నలభై రోజులు ఉగ్గబట్టుకోనున్న మందుబాబులు బజార్లెక్కి, కిందామీదా పడ్డారు. అంతా తను అనుకున్నట్టే జరుగుతున్న వైనం చూసి న.కొ. ఏ మాస్కూ లేకుండానే వికటాట్టహాసం చేశాడు. దెబ్బకు వందల కేసులు వేలయ్యాయి, వేలు లక్షలయ్యాయి. కేసుల సంఖ్య తగ్గించడానికి ప్రభుత్వాలు కొత్త మార్గం కనిపెట్టాయి. ''టెస్టులు చేయవద్దం''టూ హుకుం జారీ చేశాయి. రోగమొస్తే వెతికి పట్టుకొని ద్వీపాంతర వాసం (ఐసోలేషన్‌) పంపిన రోజులొదిలేసి, ఇంట్లోనే ఉంటూ కషాయం తాగమని సలహా ఇచ్చాయి.
రెన్నెల్ల క్రితం జాలిపడిన ప్రజలు ఇప్పుడు ద్వేషించడం నేర్చుకున్నారు. ''ఆ సందులోకి వెళ్ళొద్దు.'' ''ఆ ఇంట్లో వాళ్ళతో మాట్లాడొద్దు.'' ''వీళ్ళని ఇంట్లోకి రానివ్వొద్దు.'' ''వాళ్ళని ఈ బజర్లోంచి తరిమేయాలి.'' ఒకరిని చూస్తే మరొకరికి అనుమానం.. భయం.. ఆందోళన.
జరుగుతున్న విచిత్రాలన్నీ చూస్తూ తెలుగు రాష్ట్రాలలో విహంగ వీక్షణం చేస్తున్నాడు న.కొ. తన తాతతో కలసి.
్జ్జ్జ
నాలుగొందలేళ్ళ చరిత్ర గలిగిన భాగ్యనగరం. జాతిపిత పేరు మీదున్న సర్కారు దవాఖానాలో మహమ్మారిపై పోరాడిన వైద్యులు, ఇతర సిబ్బంది మీద గగనతలం నుండి పూల జల్లులు కురుస్తున్నాయి. ఆస్పత్రిలో పనిచేస్తున్న డాక్టర్‌ సతీష్‌కు వారం రోజుల నుంచి నిద్రలేదు. మరొక డాక్టరుకు డ్యూటీ బదిలీ చేసి, తన గదిలోకి వెళ్లి, మొత్తం రక్షణ కవచం తొలగించి, శుభ్రంగా స్నానం చేసి ఇంటికి చేరాడు. ఇంటి ఓనరు బయటే కాచుక్కూచున్నాడు.
''ఇదుగో డాక్టరూ, నువ్వు ఇంట్లోకి రావటానికి లేదు. కాదూ, కూడదు అంటే ఇల్లు ఖాళీ చేయండి.'' తెగేసి చెప్పాడు.
''నేను అన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకొనే వచ్చానండి. మొత్తం పి.పి.ఇ. కిట్లు అక్కడే వదిలేసి, శుభ్రంగా స్నానం చేసి వచ్చానండి.'' సతీష్‌ బతిమాలుకుంటున్నాడు.
''అదంతా కుదరదయ్యా. నువ్వు రావడానికి వీల్లేదు, అంతే.'' మరో మాట మాట్లాడే అవకాశం ఇవ్వలేదు. చోద్యం చూస్తున్న ఇరుగూ పొరుగు నోరు కూడా విప్పలేదు. లోపలి నుంచి కళ్ళ నీళ్ళు నింపుకొని తొంగి చూస్తున్న భార్యనూ, గుక్కపెట్టి ఏడుస్తున్న నాలుగేళ్ల పసివాణ్ణి దూరం నుంచే చూసి, అలాగే వెళ్ళిపోయాడు సతీష్‌ భారంగా.
''చూశావా తాతా, తమ ఆరోగ్యం కోసం ప్రాణాలకు తెగించిన వైద్యుల పట్ల జనాల ధోరణి.'' న.కొ. నిట్టూర్చి తాతతో సహా కదిలాడు.
్జ్జ్జ
ఆంధ్ర రాష్ట్ర సాంస్కతిక రాజధాని, నవ్యాంధ్ర నవ రాజధానికి సమీప నగరం విజయవాడ వినువీధుల్లో తేలారిద్దరూ.
అరవై అయిదేళ్ళ అలివేలమ్మ కంకిపాడులో కూరగాయలమ్ముకుంటూ జీవిస్తోంది. కొడుకు చిన్నతనంలోనే భర్త చనిపోవడంతో, వొంటరిగానే కొడుకును పెంచి పెద్ద చేసి, పెళ్లి చేసింది. కొడుకూ, కోడలూ రెడీమేడ్‌ గార్మెంట్స్‌ దుకాణం నడుపుకొంటున్నారు. పదిహేను రోజుల క్రితం బైక్‌ మీద వెళ్తుండగా యాక్సిడెంటయి తీవ్ర గాయాలతో ఆస్పత్రి పాలయ్యాడు కొడుకు. ప్రభుత్వాసుపత్రి కోవిడ్‌ సెంటర్‌ కావడంతో ఐదు రూపాయల వడ్డీకి అప్పు చేసి మరీ ప్రైవేటు ఆసుపత్రిలో చేర్చింది. ఖర్చు తడిసి మోపెడయింది గానీ మనిషి దక్కలేదు. కొడుకుకు అంత్యక్రియలు జరిపించడానికి అయిన వాళ్ళందర్నీ ఆశ్రయించింది అలివేలమ్మ. సొంత అన్న మొహం మీదే తలుపేసుకున్నాడు. ఇరుగు పొరుగు అసలు వీధిలోకి బాడీ తీసుకు రావడానికి వీల్లేదన్నారు.
''నా కొడుకు యాక్సిడెంటయి చనిపోయాడు, కరోనా లేదు, కనికరం చూపండ''ని మొత్తుకున్నా ఎవరూ దయచూపలేదు. ఏడ్చి ఏడ్చి అలివేలమ్మ గుండెలవిసి పోయాయి. కొడుకు అనాథ శవంలా పడుండటం చూడలేక, తనూ కష్ణా నదిలో శవమై తేలింది.
''బంధాలూ, అనుబంధాలూ అన్నీ బూటకాలని నిరూపించుకున్నారు కదా జనాలు. కొంచెం కూడా సానుభూతి లేదు. ఎవరెట్లపోతే మనకేం, మనం క్షేమంగా ఉంటె చాలు అనుకునే స్వార్థపరులు.'' వైరస్‌ తాత ఈసడించుకున్నాడు.
''సర్లే తాతా... నే చెప్పా కదా, మనుషుల అసలు రంగు బయట పెడతానని. మరి బయల్దేరదామా?''
్జ్జ్జ
విజయపురి నుంచి అమరధామంలా విలసిల్లే రాజమహేంద్రికి చేరుకున్నారు.
పేరుగాంచిన ప్రైవేటు ఆసుపత్రిలో నర్సుగా పనిచేస్తోంది పార్వతి. సంవత్సరం క్రితం శివను ప్రేమించి, పెద్దలందరినీ ఎదిరించి పెళ్లి చేసుకుంది. శివ చిన్న ప్రైవేటు కంపెనీలో పనిచేస్తున్నాడు. లాక్‌ డౌన్‌ పుణ్యమాని ఆసుపత్రి మూసేసి, డాక్టర్లు క్షేమంగా ఇంట్లో సేద తీరారు. సిబ్బందికి పనీ లేదు, జీతమూ లేదు పొమ్మన్నారు. అటు శివకూ ఉద్యోగం పోయింది. ఇన్నాళ్ళూ దాచిపెట్టుకున్న సేవింగ్సన్నీ ఖర్చయిపోయాయి. ఇక ఎన్నాళ్ళిలా అనుకుంటూ మార్కెట్‌ నుంచి కూరగాయలు తెచ్చి తమ వీధిలో అమ్మడం మొదలుపెట్టాడు శివ. ఓ రోజు చిన్నగా జ్వరం మొదలై, దగ్గు, గొంతు నొప్పి లక్షణాలు కనిపించాయి. పార్వతి ఎందుకైనా మంచిదని కోవిడ్‌ టెస్టు చేయిద్దామంది. శివ భయపడి పోయాడు ఆ మాట వినగానే.
''నాకే టెస్టు వద్దు.'' ముడుచుకున్నాడు.
''అలా అనొద్దు. ఇదేమీ భయపడాల్సినంత జబ్బు కాదు. నేను కూడా మీతో పాటు టెస్ట్‌ చేయించుకుంటాను.'' పార్వతి వొప్పించింది.
ఇద్దరూ టెస్ట్‌ చేయించుకున్నారు. ఆమె భయపడ్డట్టే శివకు పాజిటివ్‌ వచ్చింది. అయితే గుడ్డిలోమెల్ల పార్వతికి నెగటివ్‌ రావడం. శివకు నచ్చజెప్పి108 కు ఫోన్‌ చేసింది. ఎన్ని సార్లు చేసినా అంబులెన్స్‌ రాలేదు. ఇరుగుపొరుగు అసహనంగా ''ఏందమ్మా ఇది, ఎంత సేపని ఇక్కడే పెట్టుకుంటారు? ఎలాగోలా పంపించాలి కదా!'' వొత్తిడి చేశారు. ఈలోగా అక్కడికి చేరుకున్న ఆరోగ్య కార్యకర్తకు చెత్తను తీసుకెళ్ళే మునిసిపాలిటి బండి కనిపించింది. ''ఏమీ అనుకోవద్దమ్మా, వీళ్ళు నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నారు. నాకు ఇంత కంటే మార్గం లేదు.'' అంటూ మునిసిపల్‌ వర్కర్స్‌ను పిలిచి శివను చెత్త బండి ఎక్కించబోయింది. ''ఏంటిది, చెత్తను మోసుకెళ్ళే బండ్లో పేషంటును తీసుకెళ్తారా? ఇదేమన్యాయం? అంబులెన్సు లేకపోతే ఇంట్లోనే ట్రీట్మెంట్‌ ఇప్పిస్తాను. అంతే కానీ చెత్త బండ్లో తీసుకెళ్లడానికి లేదు.'' పార్వతి అడ్డు పడింది. ''ఏందమ్మా బలే చెప్తున్నావు? రోగమొచ్చి మీద బడితే కూడా జనాల మధ్యలోనే ఉండాలా? అదంతా కుదరదు, పంపించాల్సిందే.'' బలవంతంగా చెత్త బండిలోకి ఎత్తేయించారు శివను పార్వతి ఏడుస్తున్నా వినకుండా.
''ఆఖరికి తోటి మనిషిని కూడా చెత్త బండ్లో ఎత్తి పారేయడమే. ఏం మనుషులు తాతా వీళ్ళు?'' న.కొ.తాతతో అన్నాడు.
''మనుషుల సంగతి అటుంచుమనవడా! కనీసం అంబులెన్సు కూడా సమకూర్చలేని సర్కార్లను ఏమనాలి?'' తాతమనవడితో పాటు రాయలసీమ వైపు కదిలాడు.
్జ్జ్జ
రాయలేలిన రతనాల సీమ రాయలసీమ. ప్రస్తుతం పిలిస్తే పలుకుతుందట కరువు. పిలవకుండానే వచ్చేది అనంతపురానికి. ఆ అనంతపురం జిల్లా కేంద్రంలో ఇందిరమ్మ కాలనీలో...
ఇళ్ళల్లో పాచిపనులు చేస్తూ పొట్టపోసుకుంటోంది కైరున్నీసా. కట్టుకున్నవాడు దగాచేసి, ఇంకో పెళ్లి చేసుకుని వెళ్ళిపోతే, అష్టకష్టాలు పడి ఇద్దరాడపిల్లలను పెంచి పెద్ద చేసి, పెళ్ళిళ్ళు చేసింది. ఇప్పుడు నెలలు నిండిన చిన్న కూతురు పర్వీన్‌ ప్రసవానికి ఇంటికొచ్చింది. అప్పటికే తనుంటున్న కొట్టంలో తనతో పాటు సూర్యచంద్రులు కాపురముంటున్నారు. ఇప్పుడు చినుకులు కూడా తోడయ్యాయి. మూడు రోజుల నుంచీ కైరున్నీసాకు ఒకటే దగ్గూ, జ్వరం. ఆరోగ్య కార్యకర్త పట్టుబట్టి కోవిడ్‌ టెస్టు చేయించింది. మూడు రోజుల తర్వాత ఫలితం పాజిటివ్‌గా తేలింది. అంబులెన్సు కోసం ఫోన్‌ చేస్తే సాయంత్రానికి వచ్చింది. కానీ ఆస్పత్రిలో చేర్చుకోవడానికి బెడ్‌ లేదంటూ చేర్చుకోమన్నారు. చివరికి వాళ్ళనూ, వీళ్ళనూ పట్టుకొని చెప్పిస్తే, బత్తలపల్లి ఆస్పత్రికి తీసుకెళ్ళారు.
మరోపక్క నెలలు నిండిన పర్వీన్‌ ఒక్కసారిగా నొప్పులు మొదలై కూలబడి పోయింది. పర్వీన్‌ అక్క నసీమా ఆటోలో పర్వీన్‌ను ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళింది. ఆసుపత్రిలో మొత్తం కరోనా కేసులు నిండిపోయి, పర్వీన్‌ను పట్టించుకునే దిక్కు లేకుండా పోయింది. ఆస్పత్రి గేటు దగ్గరే దాదాపు ఆరు గంటలు నరకయాతన అనుభవించినా ఏ ఒక్కరూ వచ్చి చూసిన పాపాన పోలేదు. నొప్పులు తీవ్రమయ్యే సరికి, చుట్టుపక్కలున్న ఆడవాళ్ళు దుప్పట్లతో చుట్టుకుంటే, పర్వీన్‌ గేటు దగ్గరే మగబిడ్డకు జన్మనిచ్చింది. బిడ్డ పుట్టాక వాళ్ళూవీళ్ళూ గొడవ చేస్తే అప్పుడు సిబ్బంది వచ్చి ఆస్పత్రిలో చేర్చుకున్నారు. ఆశ్చర్యకరంగా పర్వీన్‌కు, పుట్టిన బిడ్డకూ కరోనా సోకలేదని పరీక్షలో తేలింది. రెండో రోజు ఆసుపత్రి నుంచి డిశ్చార్జయి బిడ్డనెత్తుకొని పర్వీన్‌ అక్కతో పాటు ఇంటికొస్తే, ఇరుగుపొరుగు వీధిలోకి రావడానికి వీల్లేదన్నారు. భర్త కనీసం బిడ్డను చూడటానిక్కూడా రాలేదు. కబురు పెడితే ఇంటికి తీసుకెళ్ళే సమస్యే లేదన్నాడు.
''తల్లి నుంచి బిడ్డకు రాలేదని గ్యారంటీ ఏంది? మళ్ళా మా ఇంట్లో వాళ్ళకు అంటుకుంటే యెట్లా? ఆడనే ఎట్లన్నా సావండి. నాకు సంబంధం లేదు'' భర్త మాటలతో నోట మాట రాలేదు పర్వీన్‌కు.
నసీమా తన ఇంటికి తీసుకెళ్దామంటే ఆమె భర్త అప్పటికే మండిపడుతున్నాడు. ''నీ చెల్లెల్ని తెచ్చేది కాదు, అసలు నువ్వు కొంపకొచ్చేకి లేదు. నువ్వూ ఆడే పడుండు.'' ఎగిరాడు భార్య మీద.
''సునోజీ... మాయమ్మకే గానీ, మాకెవరికీ ఏ రోగమూ అంటుకోలేదు. పాపం చంటిబిడ్డ నేసుకొని యాడకని పోతుంది పర్వీన్‌.'' ఫోన్లోనే బతిమాలిందామె.
''నువ్వూ, నీ చెల్లెలు యాడన్నా సావండి.'' ఫోన్‌ పెట్టేశాడు.
దిక్కుతోచని పర్వీన్‌ వీధిలో చంటిబిడ్డనెత్తుకొని అలాగే నిలబడింది.
''ఎంత వైపరీత్యం? కనీసం చంటి బిడ్డను, పచ్చి బాలింతనైనా చూడకుండా వీధిలో నిలబెట్టిన వీళ్ళు మనుషులేనా?'' న.కొ. చీదరించుకున్నాడు. .
''అసలు మనుషుల తీరే అంత. సష్టిలో ప్రతి జీవీ తనతో పాటు, తన జాతి సంక్షేమాన్ని కోరుతుంది. ఇతర జీవుల
ఉనికినీ కాంక్షిస్తుంది. అన్ని జీవరాశులూ ఆకలి తీర్చుకోవడానికి మాత్రమే ఇతర జీవులను భక్షిస్తాయి. ఒక్క మనిషి మాత్రమే ఆధిపత్యం కోసం, ఆనందం కోసం ఇతర జీవులను వేధించేది, వేటాడేది. చివరికి తన జాతి జీవుల మీద కూడా ఆధిపత్యం కావాలనుకుంటాడు. కులం పేరుతో ఆధిపత్యం, మతం పేరుతో ఆధిపత్యం, ప్రాంతీయ ఆధిపత్యం, చిన్న దేశాల మీద పెద్ద దేశాల ఆధిపత్యం, స్త్రీల మీద పురుషుల ఆధిపత్యం, బలహీనుడి మీద బలవంతుడి ఆధిపత్యం. మొత్తమ్మీద పరస్పర సహకారం కాకుండా, ఆధిపత్యంలో ఆనందాన్ని పొందేది మనిషి మాత్రమే. అసమానతలే ప్రకతి సిద్ధమని నమ్మేది ఈ సష్టిలో మనిషి మాత్రమే.'' తాత మానవ నైజాన్ని విప్పి చూపించాడు.
''అసలు 'మానవత్వం' అనే మాటను తీసేసి, 'ప్రాణితత్వం' అనాలి.'' కుండబద్దలు కొట్టాడు న.కొ.
''సరేగానీ, ఆ బిడ్డ పరిస్థితేంటిప్పుడు?'' తాత ముఖంలో ఆందోళన.
''చూద్దాం ఏం జరుగుతుందో?'' న.కొ. కూడా ఆసక్తిగా చూస్తున్నాడు.
''ఎక్కడుండాలి? ఏంజేయాలి? యా అల్లా...!'' ఏడుస్తోంది పర్వీన్‌. ఎటూ పాలుపోని అక్కకు చెల్లెల్ని ఎలా ఊరడించాలో అర్థం కాలేదు. ఉన్నట్టుండి ఓ బొంగురు గొంతు...
''ఎవర్రా ఈ సందులో వద్దనింది? మీకేమన్నా బుద్ధుందా? చంటిబిడ్డనూ, బాలింతనూ వానలో నిలబెడ్తారా? వాళ్ళింట్లోకి వాళ్ళను పోనిచ్చేకేమి?'' జనాలకు చీవాట్లు పెట్టిందామె. ఎన్నో సార్లు తాము హేళన చేసిన, అసహ్యించుకున్న ఆమె కాని 'ఆమె.'
''నీకేం ఎన్నయినా చెప్తావు. వాళ్లమ్మకు కరోనా వచ్చింది. వీళ్ళకు పరీక్షలు సరిగ్గా చేసినారో లేదో ఎవరికీ తెల్సు. మా పిల్లాజెల్లా ప్రాణాలు కూడా మేం చూసుకోవాల గదా. నీ కంటే పిల్లా, జెల్లానా? మొగుడూ మొటిక్కాయనా?'' ఒక గొంతు లేచింది.
''ఏం చస్తామని భయమా? నాకేం బయం లేదు. నా ఇంట్లో ఉంటుంది. ఏమ్మా ఉంటారా నా ఇంట్లో?''
ఆమె పెద్దమనసు చూసి సిగ్గుతో చితికి పోయారు నసీమా, పర్వీన్‌. చేతులు జోడించి ఇంట్లోకి నడిచారు.అది చూసిన ఓ ధైర్యవంతురాలు తన ఇంట్లోంచి రగ్గులు తెచ్చి ఇచ్చింది. బరుగొడ్లున్న రామయ్య పాలు కాచి తెచ్చిచ్చాడు. మరో ఇంట్లో చంటిబిడ్డ ఉంటే బట్టలు తెచ్చిచ్చారు. ఇంకో ఇంట్లో నుంచి భోజనం వచ్చింది.
ఆ దశ్యం చూసి నవ్వాడు న.కొ. ''ఏమిటి నవ్వుతున్నావు? అక్కడెక్కడా లేని మానవత్వం ఇక్కడే కనిపించిందనా?'' నవ్వుతున్న మనవడిని ప్రశ్నించాడు తాత.
''అయ్యో అదికాదు తాతా. అక్కడ కూడా మానవత్వం ఉంది. లేకపోతే డాక్టర్‌ సతీష్‌ ప్రాణాలకు తెగించి ఎందుకు పనిచేస్తాడు చెప్పు. విజయవాడలో అయిన వాళ్ళందరూ అనాథ శవాలుగా వొదిలేస్తే, కఠినాత్ములుగా పేరుపడిన పోలీసులు తల్లీకొడుకుల శవాలకు అంత్యక్రియలు జరిపారు. వీళ్ళందరూ మంచి వాళ్ళే. క్రూరమైన ప్రవర్తన అక్కడా, ఇక్కడా కూడా
ఉంది. అసలు ఈ మనుషులు ఇలా తయారైంది చుట్టూ
ఉన్న వ్యవస్థ వల్లనే కాదూ.
గొప్పగా జబ్బలు చరుచుకొనే పే...ద్ద దేశాలలో ప్రజల ఆరోగ్యం పట్టించుకునే దిక్కు లేక ఎవరి బాగు వారు చూసుకోవాల్సిన పరిస్థితి. ఆ వ్యవస్థ మొత్తం డొల్లేనని రాలుతున్న శవాలు చెబుతున్నాయి. తమ వ్యాపార సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరించుకోవడానికి, తమ కుర్చీలు పదిలపరచుకోవడానికి విజన్లు పెట్టుకున్నారే గానీ, ప్రజల సంక్షేమం గురించి గానీ, ప్రకతి పరిరక్షణ గురించి గానీ ఏ దూరదష్టీ లేదు అధినేతలకు. ఆరోగ్యం గురించి ప్రజలను చైతన్యపరచి, ధైర్యం చెప్పాల్సింది పోయి డప్పు కొట్టమని, దీపాలు పెట్టమని జనాలను పిచ్చోళ్ళను చేస్తుంటే, ఇట్లకాక ఇంకెట్ల తయారవుతారు జనాలు? ఫ్రంట్‌ లైన్‌ వారియర్లకు రక్షణ కల్పించడం పోయి పూలు జల్లి చేతులు దులుపుకోవడం హిపోక్రసీ కాదా. ప్రజారోగ్య వ్యవస్థను చక్కదిద్దడం, ముందుండి పని చేస్తున్న సిబ్బందికి తగు సౌకర్యాలు కల్పించడం ప్రభుత్వాల కనీస బాధ్యత. ఇవేవీ చేయరు. ఎందుకంటే ఇవి అసమానతలను పెంచి పోషించే ప్రభుత్వాలు.'' ఆయాసంతో ఆగాడు న.కొ.
''కానీ మనవడా, ఇంత సంక్షోభంలోనూ ప్రజల ఆరోగ్యం మీద శ్రద్ధ కలిగిన చిన్న దేశాలు జాగ్రత్తలు తీసుకొని నిన్ను గెలిచాయి చూశావా? అక్కడితో ఆగకుండా ప్రపంచంలో ఎక్కడ ఆపద ఉన్నా వైద్య సహాయం అందించి, తమ పెద్ద మనసు చాటుకున్నాయి.''
''అవును తాతా. వసుధైక కుటుంబమనే మంచి ఆలోచన గలిగిన చోట నేనోడిపోయాను.''
''అదిసరే గానీ, ఒకే ఇంట్లో తల్లిని అంటుకున్నావు, బిడ్డనూ, ఆమె బిడ్డనూ ఎందుకు వొదిలేసినట్లు? అయ్యో పాపం అనిపించిందా?'' తాత ప్రశ్నను మధ్యలోనే అడ్డుకున్నాడు న.కొ.
''లేదు తాతా. పర్వీన్‌లోనూ నేనున్నాను. కాకపోతే కనిపించలేదంతే. మానవ జాతి స్త్రీకి ప్రసవం పునర్జన్మ అంటారు కదా, ఆ పునర్జన్మలో కొన్ని అనుకోని మార్పులు జరిగి, తల్లిలో నా ఉనికి తేలలేదు. ఇక బిడ్డంటావా, మ్యుటేషన్స్‌ మనకేగాదు, మనుషుల్లో కూడా జరుగుతాయి. ఆ రకంగా ఆ పసిబిడ్డ నా ప్రభావాన్ని తట్టుకునే జన్యువులతో పుట్టాడు. వాడేకాదు, ముందు ముందు మనుషుల్లో ఇలాంటి మార్పులు జరిగి నాతో చక్కగా సహజీవనం చేయగల ఆరోగ్యమైన మానవజాతి ఉద్భవిస్తుంది.''
''అంటే వోటమినొప్పుకొని ఇక తప్పుకోబోతున్నావా?'' న.కొ. మాటలతో తాత అసంతప్తిగా అడిగాడు.
''లేదు లేదు. అప్పుడే ఎలా వొదులుతాను? ఇంకా ఎన్నో పరిణామాలు జరగాలి. కేవలం మనుషుల శరీరాల్లో జన్యు మార్పులు వస్తే సరిపోదు. మనుషుల మధ్య సంబంధాల వ్యవస్థలోనూ, ప్రకతితో సంబంధాల్లోనూ కూడా
ఉత్పరివర్తనలు జరగాలి. సకల జనుల సౌభాగ్యంలోనే ఒక వ్యక్తి క్షేమం ఉందనే వసుధైక కుటుంబ భావన రావాలి. అన్ని రకాల అసమానతలు అంతరించిపోయే సరికొత్త సమాజం ఉద్భవించాలంటే ఎన్నో మ్యుటేషన్స్‌ జరగాలి, జరుగుతాయి. అప్పుడు మనిషి తోటి మనుషులతోనే కాదు, సమస్త జీవరాశులతోనూ ప్రేమగా ఉంటాడు. అన్ని రకాల అహంకారాలు దిగిపోయే రోజు వస్తుందిలే తాతా. లేదనుకో మళ్ళీ మనం మరో జెనిటిక్‌ మ్యుటేషన్‌తో అటాక్‌ చేయమూ. సరేగానీ ఒక్కసారి అటుచూడు, నేనెందుకు నవ్వానో అర్థమవుతుంది.''
పర్వీన్‌ భర్తనూ, బావనూ ఐసోలేషన్‌కు తరలించడానికి అంబులెన్స్‌ వచ్చింది. ఇద్దరూ సిబ్బందికి దొరక్కుండా పరిగెత్తుతున్నారు.
''ఇదేం కొసమెరుపు మనవడా? ఏం మాయ చేశావు?'' ఆశ్చర్యపోయాడు తాత.
''ఇది వాళ్ళు చేసుకున్నదే తాతా. కొన్ని రోజుల క్రితం వాడెవడో లారీ డ్రైవరు ఎక్కడెక్కడో తిరిగివచ్చి, బుద్ధిగా హౌం క్వారంటైన్‌ లో ఉండకుండా చతుర్ముఖపారాయణం పెడితే, ఇద్దరూ వెళ్లి పేకాడి, కలిసి సిగరెట్లు తాగి, జల్సా చేశారు. వాళ్ళు పేకాడితే, నేను వాళ్ళతో కబడ్డీ ఆడుకున్నా.'' కొంటెగా కన్నుగీటాడు న.కొ.