ఆకలే అన్నీ నేర్పిస్తుంది

డా. ఈదర శ్రీనివాసరెడ్డి
''నాన్నగారూ ..'' అన్న కొత్త పిలుపుతో, ఉదయాన్నే శ్రీమతి ఇచ్చిన కాఫీని ఆస్వాదిస్తూ న్యూస్‌ పేపర్‌ చదవటంలో మునిగిపోయిన నేను, ఎవరై ఉంటారా అనుకుంటూ పేపర్ని కొద్దిగా మడిచి కళ్ళజోడులో నుంచి తొంగి చూశాను. ఎదురుగా ఇంటర్‌ చదువుతున్న పెద్ద కూతురు స్వప్న, టెన్త్‌ చదువుతున్న కొడుకు అభిషేక్‌ నిలబడి ఉన్నారు. ఏమిటి అన్నట్టు కళ్ళతోనే సైగ చేశాను.
''నాన్నగారు..'' అంటూ స్వప్న సోఫాలో నా పక్కనే కూర్చుని నా చేయి పట్టుకుంది. ఇంతలో అభిషేక్‌ చేతిలోని పేపర్ను తీసుకుని మడతపెట్టి టీపారు మీద పెట్టాడు.
ఎప్పుడూ ''డాడీ..'' అంటూ పిలిచే పిల్లలు నాన్నగారు అంటూ పిలవడంతో నాకే ఏదో కొత్తగా అనిపిస్తుంది. మా కాలంలో అమ్మగారు, నాన్నగారు, చివరకు తాతయ్యని కూడా తాతయ్య గారు అంటూ పిలిచేవాళ్ళం. ఆ పిలుపులోనే ఎంతో గౌరవం, భయం, భక్తి కలసి ఉండేవి. కానీ ఇప్పటి తరం డాడీ అనో, పాపా అనో ఇంకా చెప్పాలంటే బడ్డు కోసి పేరు పెట్టినట్టు, తల్లిదండ్రులను కూడా పేరు పెట్టి పిలవడం నేడు ఫ్యాషన్‌గా మారిపోయింది. ఇద్దరూ కలిసి వచ్చారంటే, ఏదో పెద్ద విషయమే అయి ఉంటుంది అనుకుంటూ, ఏమిటమ్మా? చెప్పండి అంటూ వాళ్ళ వంక చూశాను.
''మీకు ఏది గుర్తుండదు డాడీ?'' అంటూ స్వప్న సాగదీస్తూ ఉంటే, ''పిల్లల పుట్టినరోజు కూడా మీకు గుర్తు లేకపోతే ఎలాగండి?'' అంటూ మా ఆవిడ పిల్లలిద్దరికీ పాల గ్లాసులు తీసుకొచ్చి ఇచ్చింది.
''వచ్చేవారం అక్క పుట్టినరోజు డాడీ..'' అంటూ అసలు విషయం బయటపెట్టాడు అభిషేక్‌.
''అవును కదా? మర్చిపోయానమ్మా సారీ? చెప్పండి ఏం చేద్దాం'' అంటూ స్వప్న వంక చూశాను
''మీకు ఏది ఎప్పుడు గుర్తుంది కనుక ఇది గుర్తుండడానికి?'' అంటూ మా ఆవిడ నన్ను దెప్పి పొడిచింది.
''తప్పు నాదేనని ఒప్పుకున్నాను కదా, ఇప్పుడు చెప్పండి ఏం కావాలి'' చిరు కోపం ప్రదర్శించాను.
నాకు కోపం వచ్చింది అని అర్థమైన మా ఆవిడ, ఆ విషయం అక్కడితో వదిలేసి, పిల్లల వంక చూస్తూ సైగ చేసింది. కావాల్సింది అడగమని.
''అక్క ఫ్రెండ్స్‌ అందరికీ పార్టీ ఇద్దాం నాన్నా.. '' అంటూ స్వప్న మనసులో మాటని అభిషేక్‌ పెట్టాడు.
''అక్క ఫ్రెండ్స్కేనా పార్టీ? నీ ఫ్రెండ్స్కు కూడానా?'' అభిషేక్‌ వంక చూశాను
''తమ్ముడి ఫ్రెండ్స్ని కూడా పిలుద్దాం నాన్నా'' నా ప్రశ్నని సమాధానంగా తీసేసుకుని తమ్ముడికి మద్దతుగా నిలబడింది స్వప్న.
''సరే అలాగే , అక్క తమ్ముళ్లు ఇద్దరూ కలిసి ముందే మాట్లాడుకున్నట్టున్నారు కదా? ఇంక నా ఇష్టాయిష్టాలతో పని ఏముంది?'' అంటూ కాస్త కోపం నటించాను.
నా సమాధానంతో పిల్లలిద్దరూ ఏడుపు మొఖాలతో వాళ్ళ అమ్మ వంక చూశారు.
''అదేమిటండీ? అలా అంటారు, పిల్లలు ఇద్దరూ చూడండి,

ఎలా ఏడుపుముఖం పెట్టారో..'' నన్ను సున్నితంగా మందలించింది.
''సరే సరే, మీరంతా ఒకటైపోయినప్పుడు ఇంక నేను చేసేదేముంది, శంకర్‌కి కబురు పెడతాలే, ఇంతకీ పార్టీ ఎంతమందికో చెప్పారు కాదు'' అన్నాను.
''అమ్మా, శంకర్‌ అంటా.. '' స్వప్న సాగదీస్తే వాళ్ళ అమ్మ వంక చూసింది.
పిల్లలిద్దరూ, మీరు ఒప్పుకుంటే వాళ్ళ ఫ్రెండ్స్‌కి బయట రెస్టారెంట్లో పార్టీ ఇద్దాం అనుకుంటున్నారు అంటూ నసిగింది మా ఆవిడ
ఈమధ్య ప్రతి చిన్న దానికి రెస్టారెంట్లో, పబ్బులలోనో పార్టీల పేరుతో యువతీ యువకులు పగలు రాత్రి తేడా తెలియకుండా ఊరేగటం మనం చూస్తున్నాం. ఇటువంటి పరిణామాల వల్ల ఎన్ని అనర్ధాలు జరుగుతున్నాయో ప్రతిరోజు టీవీల్లో వార్తాపత్రికల్లో కళ్లకు కట్టినట్లు హెచ్చరిస్తున్నా తల్లిదండ్రులు మాత్రం మారటం లేదు. బిడ్డల మీదున్న గుడ్డి ప్రేమతో ఇటువంటి పార్టీలకు అంగీకరిస్తూ వారి భవిష్యత్తును వాళ్లే చేజేతులా పాడు చేస్తున్నారనే విషయం మర్చిపోతున్నారు. ఆ తప్పు నా చేతులతో నేను చేయదలుచుకోలేదు అని మనసులో అనుకుంటూ ...
''రెస్టారెంట్లలలో మీ స్నేహితులకు పార్టీ ఇచ్చేంత స్తోమత నాకైతే లేదు, మీకు ఏమేమి కావాలో చెప్పండి అవన్నీ కూడా ఇంట్లోనే నేను మీ అమ్మ ఏర్పాటు చేస్తాము. ఏమంటావు లక్ష్మి'' అంటూ మా ఆవిడ వంక చూసాను
నా ఆంతర్యాన్ని అర్థం చేసుకున్న దానిలా, అవునమ్మా, మనం మధ్య తరగతి మనుషులం. రెస్టారెంట్లలలో పార్టీ ఇచ్చేంత స్తోమత మనకు లేదు. అయినా పార్టీ ఎక్కడ చేసుకుంటే ఏముంది? నాన్నగారు మీకేం కావాలో అన్ని పట్టుకొస్తా అంటున్నారు కదా? మీకు కావాల్సినవన్నీ కూడా రాసి ఇవ్వండి'' అంటూ నాకు మద్దతు తెలిపింది.
మేమిద్దరం ఒకటై పోయామని అర్థం చేసుకున్న పిల్లలిద్దరూ చేసేదిలేక వాళ్ళకి కావాల్సినన్ని కూడా రాయటం మొదలుపెట్టారు. పిల్లల పెంపకం విషయంలో తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ ఒకే మాట మీద ఉంటే ఆ పిల్లల భవిష్యత్తుకు ఏ ఢోకా ఉండదు.
కానీ చాలామంది తల్లిదండ్రులు పిల్లల ముందు మంచివాళ్లుగా నిరూపించుకోవడానికి, ఒకరినొకరు విమర్శించుకుంటూ వాళ్ల ముందు చులకనైపోతూ ఉంటారు. పిల్లలు కూడా ఇదే అదునుగా తీసుకుని, ప్రతి చిన్న దానికి వాళ్లే తల్లిదండ్రుల మధ్య తగాదాలు పెడుతూ వాళ్ళ పబ్బం గడుపు కుంటూ, చివరకు ఎవరి మాట వినకుండా చెడ్డ వాళ్లుగా తయారవుతారు.
అఅఅ
మా ఇంట్లో ఏ చిన్న ఫంక్షన్‌ జరిగి నా కూడా క్యాటరింగ్‌ మొత్తం శంకరే చేస్తుంటాడు. నాలుగేళ్ల క్రితం నేనే శంకర్‌ కి బ్యాంకు ద్వారా లోన్‌ ఇప్పించి కేటరింగ్‌ సర్వీసును ఏర్పాటు చేయించాను. అప్పటినుంచి శంకర్‌ మా ఇంట్లో ఒక మనిషి అయ్యాడు. నేను చేసిన సహాయాన్ని కఅతజ్ఞతగా మా ఇంట్లో ఏ చిన్న ఫంక్షన్‌ జరిగినా క్యాటరింగ్‌ పనులన్నీ కూడా శంకరే చూసేవాడు.
ఇప్పుడు సిటీలోనే శంకర్‌ క్యాటరింగ్‌ సర్వీసు, పేరు మోసిన కేటరింగ్‌ సర్వీసులలో ఒకటి. ఇంత తక్కువ కాలంలో అంత పెద్ద పేరు తెచ్చుకోవడానికి శంకర్‌ ఓన్లీ వంటలు ఎంతో రుచికరంగా ఉండటమే కాకుండా చాలా తక్కువ ధరకే వాటిని అందించటం కూడా మరో కారణం.
ఆఫీసుకి వెళ్తే వెళ్తూ శంకర్‌ క్యాటరింగ్‌ సర్వీసు దగ్గర కారు ఆపడంతో, శంకర్‌ నన్ను చూసి పరిగెత్తుకుంటూ కారు దగ్గరికి వచ్చాడు.
''ఏం శంకర్‌ ఎలా ఉన్నావ్‌?'' పలకరించాను కారు దిగకుండానే.
''బాగానే ఉన్నాను సార్‌. ఏంటి మన ఇంట్లో ఏమన్నా ఫంక్షనా?'' అన్నాడు.. నేను వచ్చిన విషయం ఇట్టే పసిగట్టేసాడు
మారు మాట్లాడకుండా, పిల్లలు రాసిచ్చిన ఐటమ్స్‌ చీటిని శంకర్‌ చేతిలో పెట్టాను. వాటి వంక ఒక్కసారి పరిశీలనగా చూసి, ''ఓకే సార్‌, ఇబ్బంది లేదు. ఇంతకీ ఎప్పుడు ఫంక్షన్‌?'' అనడిగాడు
''24 తారీఖు, వచ్చే ఆదివారం''
''24 తారీఖా సార్‌? ఆరోజు చాలా పెళ్లిళ్లు ఉన్నాయి సార్‌.. కష్టం అవుతుంది ఏమో సార్‌'' అంటూ గొణిగాడు.
''అవన్నీ నాకు తెలియదు, నిన్ను నమ్ముకుని పిల్లలకు మాట ఇచ్చేసాను'' శంకర్‌ వంక చూశాను, ఏం సమాధానం ఇస్తాడా అన్నట్టు.
''వండటానికి ఇబ్బంది ఏం లేదు సార్‌. వడ్డించే సర్వర్లే ఈమధ్య దొరకటం కష్టంగా ఉంది. సర్లే సర్‌.. నా తిప్పలేవో పడతాను. ఇంతకీ ఎన్నింటికి పంపించమంటారు ఆరోజు?'' ఒప్పుకున్నట్లు అడిగాడు
''ఈవినింగ్‌ ఏడు, ఏడున్నరకల్లా పంపించేసెరు. అడ్వాన్స్‌ ఏమన్నా ఇవ్వమ్మంటావా?'' అంటూ జేబులోకి చేయి పెట్టాను.
''మీ దగ్గర అడ్వాన్స్‌ ఏమిటి సార్‌?'' అంటూ కారు డోర్‌
వేశాడు శంకర్‌.

అఅఅ
స్వప్న పుట్టినరోజుకు, డెకరేషన్‌ దగ్గర నుంచి డిన్నర్‌ ఏర్పాట్ల వరకు పిల్లలు ఇద్దరు అడిగినవన్నీ నేనే దగ్గరుండి సమకూర్చాను. పిల్లల ఇష్టా ఇష్టాలకు విలువనిచ్చి, వారికి కావాల్సినవి తల్లిదండ్రులే దగ్గరుండి సమకూరిస్తే వాళ్లు రెస్టారెంట్లు పబ్బులు అంటూ పక్క చూపులు చూడరు అనటానికి మా కుటుంబమే మంచి ఉదాహరణ. కానీ చాలామంది తల్లిదండ్రులకు పిల్లలతో గడిపే ఓపిక, తీరిక లేక వాళ్ళు అడిగిన డబ్బులు ఇచ్చి వదిలించుకుందాం అనుకోవడం వల్లే, పిల్లలు పెడదారులు పడుతున్నారు.
శంకర్‌ మాట ఇచ్చినట్లుగానే ఏడు గంటలకల్లా డిన్నర్‌ ఐటమ్స్‌ అన్నీ రెండు పెద్ద ఆటోల్లో, వాటితో పాటు సర్వ్‌ చేయడానికి ఒక పదిమంది కుర్రాల్ని కూడా పంపాడు. ఆటోలు ఇంటి ముందు ఆగటం గమనించి, శ్రీమతి బయటకు వచ్చి డిన్నర్‌ మేడ మీద ఏర్పాటు చేశామని, అక్కడే వంటకాలు సర్దుకోమని ఆదేశాలు ఇవ్వటంతో నేను మౌనంగా వాళ్లని గమనిస్తూ ఉండిపోయాను.
ఆటోలో నుంచి కిందకు దిగిన సర్వర్లలో చాలామంది పదహారేళ్లు కూడా నిండని కుర్రాళ్లే. వీళ్ళందరికీ ప్రభుత్వం ఉచితంగా చదువు చెబుతూ, అమ్మఒడి ద్వారా అవసరాలకు డబ్బులు వేస్తూ, మధ్యాహ్న భోజనంతో ఆకలిని తీరుస్తూ ఉంటే చక్కగా చదువుకోకుండా ఇలా డబ్బులు కోసం వీధిని పడటం నాకే మాత్రం నచ్చలేదు. ఇటువంటి కుర్రాళ్ళు అందరూ ఇళ్లల్లో సినిమాలకు, షికార్లకు తల్లిదండ్రులు డబ్బులు ఇవ్వకపోతే స్కూలు కాలేజీలు ఎగ్గొట్టి ఇలా డబ్బు సంపాదించి విచ్చలవిడిగా ఖర్చు పెట్టటం నేర్చుకుంటున్నారు. వీళ్ళతో పోలిస్తే నా పిల్లలు చాలా మంచివాళ్లు. నేను చెప్పిన మాట వింటూ నేను చూపించిన దారిలో నడుస్తున్నారు అని ఒక్క నిమిషం ఆనందపడ్డాను.
ఈ కుర్రాళ్ళ మొఖాలు చూస్తుంటే, అసలు వీళ్లు వడ్డించటానికి వచ్చారా? కాలక్షేపం చేయడానికి వచ్చారా అనే అనుమానం కూడా బయలుదేరింది నాలో. శంకర్‌కి ఫోన్‌ చేశాను.
''ఏమిటి శంకర్‌? ఈ కుర్రాళ్లు అసలు పని చేస్తారంటావా? వీళ్ళని చూస్తుంటే అలా కనిపించట్లేదు'' అని అసహనం ప్రదర్శించాను.
''సార్‌ ముందే చెప్పాను కదా? అసలే పెళ్లిళ్ల సీజను. ఎవరూ దొరక్కపోతే మన ఇంట్లో ఫంక్షన్‌కి ఇబ్బంది అవుతుందని అతి కష్టం మీద వీళ్ళని పట్టుకొచ్చాను. అయినా వీళ్ళు కనపడటానికి కుర్రాళ్లే గాని, వడ్డించటంలో చాలా అనుభవం ఉన్న వాళ్లు సార్‌. నేను ఒప్పుకున్న చాలా ఫంక్షన్స్‌లో వీళ్లే వడ్డించారు. మీరేమీ కంగారు పడక్కర్లేదు'' అంటూ నాకు నచ్చ చెప్పడానికి ప్రయత్నించాడు.
ఇక చేసేదేమీ లేక ,వాళ్లతోనే మాట్లాడి దగ్గరుండి భోజనాల కార్యక్రమం చూసుకుందాం అని నిర్ణయించుకున్నాను. వంట సామాన్లన్నీ మేడ మీద ఓపక్కగా సర్దేసిన తర్వాత, భోజనానికి ఇంకా సమయం ఉండటంతో వడ్డించడానికి వచ్చిన కుర్రాళ్ళతో మాటలు కలిపాను. వాళ్ల మాటలు బట్టి వాళ్ళందరూ శంకర్‌ క్యాటరింగ్‌ సర్వీసుకి దగ్గరలోని జడ్పీ హైస్కూల్లో టెన్త్‌ క్లాస్‌ చదువుతున్నారు.
వాళ్ల కుటుంబాలన్నీ కూడా పేదరికంలో మగ్గుతున్న దిగువ తరగతి కుటుంబాలే. ఒక్కొక్కరిది ఒక్కొక్క దీనగాధ. కొంతమందికి తండ్రి లేకపోతే తల్లులే కష్టపడి చదివిస్తున్నారు, మరి కొంతమందికి తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ లేక బంధువులు ఇళ్ళలో వారి దయాదాక్షిన్యాల మీద బతుకుతున్నారు. ఇంకొంతమంది తల్లిదండ్రులు ఉన్నా కూడా, వాళ్ళు కూలి పనులకు వెళ్ళందే ఇల్లు గడవక పోవటంతో వాళ్ల కుటుంబాలకు చేదోడు వాదోడుగా నిలబడటానికి సెలవు రోజుల్లో, ఖాళీ సమయాల్లో సర్వింగ్‌ పనులు చేస్తున్నామని చెప్పుకొచ్చారు.
వాళ్ల మాటలువిన్న తర్వాత వాళ్ల మీద నాకున్న దురభిప్రాయం పటాపంచలై పోయింది. వాళ్ల మీద ఆ నిమిషం నుంచి అభిమానం ఏర్పడటం మొదలుపెట్టింది.
ఇంత చిన్న వయసులోనే వీళ్ళు తమ వంతు బాధ్యతలను తెలుసుకొని, తమ కుటుంబాలకు అండగా నిలబడటం ఎంతో గొప్ప విషయం అనిషించింది. వీళ్ళ వయసులో చిన్నవాళ్ళైనా కూడా ఆలోచనలో మాత్రం పెద్దవాళ్లలా నాకు అనిపించారు. బాధ్యతలు తెలుసుకోకుండా తల్లిదండ్రుల డబ్బులతో పండగలు, పబ్బాలు అంటూ ఖర్చు పెట్టించే నా పిల్లలు వీళ్ళ ముందు ఆ క్షణాన త్రివిక్రముడి ముందు మరగుజ్జులుగా కనపడ్డారు.
శంకర్‌ చెప్పినట్లే ఎంతో అనుభవం ఉన్న వాళ్ళ లాగా చక్కగా భోజనాలు వడ్డించటంతో, ఇంటికి వచ్చిన అతిథులు అందరూ ఎంతో ఆనందంగా నాకు కఅతజ్ఞతలు తెలిపి వెళ్లారు. ఫంక్షన్‌ బాగా జరగడంతో పిల్లలు ఇద్దరి మొఖాలు కూడా ఆనందంతో వెలిగిపోయాయి. మా ఆవిడ కూడా ఆ కుర్రాళ్ళు పడ్డ కష్టం చూసి వాళ్లని మెచ్చుకోకుండా ఉండలేకపోయింది. ఆ నిమిషాన వీళ్ళకి ఏదైనా ఒక మంచి చేయాలని నా మనసుకు అనిపించింది.
అఅఅ
మరుసటి రోజు శంకర్‌ని వెంటబెట్టుకుని వాళ్లు చదివే హై స్కూల్‌ కు వెతుక్కుంటూ వెళ్లాను. స్కూల్‌ హెడ్మాస్టర్‌ నన్ను చూసి విషయం ఏమిటన్నట్లు అడిగారు. జరిగిందంతా

చెప్పడంతో, ఆయన కూడా చాలా ఆనంద పడుతూ
''నేను కూడా మొదట్లో మీలాగే పొరపడ్డానండీ. అల్లరి చిల్లరగా సినిమాలకు షికార్లకు తిరగటానికి స్కూల్‌ ఎగ్గొట్టి డబ్బులు సంపాదిస్తున్నారనుకొని, వాళ్లకు రోజు బడిత పూజ కూడా చేశాను.కానీ వాళ్ళు చెప్పిన సమాధానం విన్న తర్వాత నేను ఎంత అవివేకంగా ఆలోచించానో నాకే సిగ్గు అనిపించింది'' అంటూ చెప్పుకొచ్చారు.
వాళ్లందరికీ కానుకగా కొత్త బట్టలు తీసుకొచ్చాను అని చెప్పడంతో, వాళ్ళని పిలుచుకు రమ్మని అటెండర్ని పురమా యించారు హెడ్మాస్టారు.
వాళ్ళందరూ వచ్చి హెడ్మాస్టర్‌ ముందు వినయంగా వరుసలో నిలబడటం చూసిన నాకు ఎంతో ముచ్చటేసింది. హెడ్మాస్టర్‌ చేతుల మీదుగా నేను తెచ్చిన బట్టల్ని వాళ్లందరికీ ఇప్పించాను. వాళ్ళందరూ, ఒక్కొక్కళ్ళు హెడ్మాస్టర్‌ చేతుల మీదుగా బట్టలు తీసుకుని ఆయన కాళ్లకు నమస్కారం చేసి వెళ్తుంటే, వీళ్ళకి ఇంతటి వినయ విధేయతలు ఎక్కడి నుంచి వచ్చాయా అని ఆశ్చర్యం వేసింది.
అదే ప్రశ్న నేను హెడ్‌ మాస్టర్ని అడిగితే, దానికి సమాధానంగా, ''ఆకలే అన్నీ నేర్పిస్తుంది సార్‌. మొదట డబ్బులు సంపాదించడం కోసం పెళ్లిళ్లలో వడ్డించడానికి వెళ్ళినప్పుడు వీళ్ళ ప్రవర్తన చూసి వద్దన్న వాళ్లు ఉన్నారు. కానీ తమ కుటుంబాలను ఆర్థికంగా ఆదుకోవాలి, తమ అవసరాల కోసం తల్లిదండ్రుల మీద ఆధారపడకూడదు అనే సంకల్పం వీళ్ళ ప్రవర్తనలో, నడవడికలో గొప్ప మార్పు తీసుకువచ్చింది. కేవలం కష్టం విలువ తెలుసుకోవడమే కాకుండా, ఎవరితో ఎలా ప్రవర్తించాలో కూడా నేర్చుకున్నారు. ఇటువంటి వాళ్లు భవిష్యత్తులో గొప్ప వాళ్ళు అవుతారనటంలో ఏ సందేహం లేదు'' అంటూ ముగించారు హెడ్మాస్టారు.
నిజమే ఆకలే అన్నీ నేర్పిస్తుంది. ఇంతకాలం నేను నా పిల్లల్ని సరైన దారిలో పెడుతున్నాను అని అనుకున్నాను కానీ, బతుకు విలువ నేర్పటం మరిచిపోయాను అనిపించింది. ఇక నుంచి అయినా నా పిల్లలకు జీవితం విలువ తెలియ చెప్పాలని ధృఢంగా నిశ్చయించుకుని అక్కడి నుంచి కదిలాను.