కవిత్వ గరిమనాభి 'వాకిలి తెరవని వాన'

 కెంగార మోహన్‌
 9493375447


కాలంతో పరుగులు తీసే కవిత్వం ఇటీవలదే ఐనా వచ్చిందంటే అది వాకిలి తెరవని వాన కవిత్వం. గుండెలోతుల్లోకి వెళ్ళి నిశ్శబ్ధంగా కలకలం  సృష్టిస్తుంది. ఏ భ్రమల్లోకో, ఊహల్లోకో తీసుకెళ్ళి మదిని కలగాపులగం చేయని కవిత్వమిది. మనసును నాగలితో దున్నుతుంది, చదును చేస్తుంది, కన్నీటితో తడిపి పసిడిపైరును పండిస్తుంది. నిబద్దత కల్గిన కవిత్వాన్ని అన్వేషించినపుడు, కాదు కాదు పరిశోధించినపుడు పిలిచి మరీ హృదయాంతరాళంలోకి తీసుకెళ్ళిన సైద్ధాంతిక ధృక్ఫథమున్న కవిత్వం. దాదాపు పాతికేళ్ళ క్రితం పాపినేని శివశంకర్‌ ఎక్కడో ఒకచోట ''మనిషి ప్రపంచాన్ని ఆకళించుకోవటాన్ని ప్రజ్ఞానం అంటారని, ప్రపంచాన్ని మనిషి ఎట్లా ఆకళించుకుంటాడని, బాహ్యవాస్తవికత తనలో ప్రతి ఫలించడం ద్వారానే ఆకళించుకుంటాడని'' చదివిన మాట ఈ కవిత్వం చదివాక అర్థమయ్యంది. వాకిలి తెరవని వాన కవిత్వంలో కూడా కొండ్రెడ్డి వెంకటేశ్వరరెడ్డి అలాంటి స్పర్శే కలిగిస్తారు. ఈ కవితలో..
'ఎన్నేళ్ళైందో!/కంటిజాలు కనుమరుగవక!/ఎన్నాళ్ళైందో/మింటిధార కంటికి కనపడక/ఆకాశాన అరుపు లేదు! మెరుపు లేదు!/అవని మీద అదును లేదు! పదును లేదు!/వరపు కరువైంది! బతుకు బరువైంది!/మనసులో విస్తరిస్తున్న ఎడారి
తడారిపోతున్న ఆశ/తల్లిడిల్లిపోతున్న జీవావరణం!'

కరువు కన్నీటి జడివాన రైతుకే కనబడుతుంది. ఇక్కడా అంతే. కవిత్వం చదివితే మరో కవిత్వం రాయడానికి దారి చూపుతుంది, పదునైన కవిత్వానికి పతాకశీర్షికవుతుంది. ఎక్కడి నుండి ఎక్కడికో తీసుకెళ్తుందనడానికి లేదు. కవిని చేయిపట్టుకుని నడిపించినట్టు, ఆశయాలను గుర్తుచేసి మరీ వెలుతురు దారుల్లో నడిపించినట్టుంటుంది. ఇంతటి కవిత్వం రాయడానికి కవి కళ్ళల్లోంచి కనిపించని జలధారలెన్నిసార్లు సెలయేటి ప్రవాహాలయ్యాయో మరి. పదునైన కవిత్వం లేదని, వాస్తవిక సంద్రంలోంచి అలల్లా ఎగసిపడే కవిత్వం కానరాదని చెబుతున్న సందర్భంలో ఈ కవిత్వం నిద్రాణమైన సమాజానికి చురకలేసి మరీ లేపుతుంది.

'ఎలా! మీరిలా వుంటే ఎలా!/భవితను మోయాల్సిన

వాళ్ళు/భావికి చూపివ్వాల్సిన వాళ్ళు/చీకట్లో మూటగట్టి పడేసిన ముత్యాల్లా/వ్యసనాల చిచ్చుల్లో తగలబడుతూ/జీవితాల్ని అర్ధాంతరంగా ఆర్పుకుంటూ/ఎలా! మీరిలా వుంటే ఎలా!'

చూశారా ఎలా నిద్రలేపుతాడో! కవి నిజంగా సమ సమాజానికి వెలుగునిచ్చే సూర్యుడనిపిస్తోంది. నిరంతరం కల్మషం లేకుండా సమాజం నుంచేది ఆశించకుండా సమాజ శ్రేయస్సు గూర్చే ఆలోచించే ఏకైక వ్యక్తి ఎవరంటే నూటికి నూరు పాళ్ళు కవే.

నిశ్శబ్దంగా సంచరిస్తే కవి ఎలా అవుతాడు. తను నడుస్తూ మరొకరికి దారినివ్వడమే. కొండ్రెడ్డి కవిత్వం ఊహల్లోంచి ఊడి పడింది కాదు.. అనుభూతుల్లోంచి పుట్టింది అంతకంటే కాదు ..వాస్తవజీవన ముఖచిత్రంలోంచి విరుచుకు పడింది. దేనికదే ప్రతీక, దేనికదే పోలిక, దేనికదే అభివ్యక్తి కాదు ప్రతీ కవిత వైవిధ్యమే. ప్రతీ కవితాపంక్తీ ఆర్ధ్రత స్వరమే. ఈ కవిత చూడండి...

'కూలబోతున్న/వయసు నిట్టాడికింద/రక్తహీన దేహంలో / యింకా వో స్వచ్ఛమైన/మనిషిని లోన బతికించుకుంటూ/నిండు జీవితాన్ని కలగంటూ/ఇంటా బయటా నానా యాతన్లు పడుతూన్న/ఆ తాతను చూస్తే నిజంగా సిగ్గేస్తుంది.'

ఈ కవిత చదివాక గుర్చొచ్చిన మాట షెల్లీ చెప్పినట్టూ ఊహశక్తి ప్రకటనలా కనిపించినా వాస్తవాన్ని, జీవన గమనాన్ని, జీవిత సత్యాన్ని బోధిస్తుంది. ఈ కవిత్వంలో స్పష్టమైన వాస్తవిక దృష్టికోణం కనిపిస్తుంది. కొండ్రెడ్డి స్వప్నం సేదతీరే సత్రమని, సత్యం శాశ్వతత్వాన్ని ప్రసాదించే స్వగృహమని అంటాడు కాబట్టి ఇది కల్పనో, ఊహనో కాదు. మనకు మనం సంభాళించుకునో, సర్దుకునో పాజిటివ్‌గా ఆలోచించో చదవడానికుపక్రమించాల్సిన పనిలేదు, యదార్థాన్ని ప్రత్యక్షంగా మనోనేత్రంతో చూడాలంటే హుదయపువాకిళ్ళు తెరవాల్సిందే. కవిత్వంలో ఎన్నో భావాలు, ధృక్ఫథాలు, మానసిక సంఘర్షణలు దర్శనమిస్తూనే వుంటాయి. కవి హృదయం నిండుగా ప్రవహించే జీవనది లాంటిదేమో మరి.

'కళ్ళకు ఆర్థిక పొరలు కమ్మి/కన్నతల్లే కనిపించని ఈ రోజుల్లో/మట్టి అమ్మతనాన్ని/ఆత్మీయంగా గుర్తించే మనుషులున్నారా?/ఈ భూమ్మీద/అసలిప్పుడు, మనిషి తనంతో నిండిన మనిషనే/వాడొకడున్నాడా?'

మానవత్వం ఆర్థిక పద్మవ్యూహంలో చిక్కి విలవిలాడుతున్నాక ఇంతకంటే గొప్పగా ఏ కవి చెప్పగలడు? కవిత్వం చదువుతున్నంత సేపూ ఓ మానవముఖం రేఖాచిత్రంలా కనిపిస్తుంది. విలువల ప్రపంచంలోకి నడిపించే కవిత్వమిది,  వ్యామోహ పంజరంలోంచి విడిపించే చైతన్య స్వరమిది. లోతైన భావోద్రేకాల చిటికెన వేలు పట్టుకుని కలసి నడుస్తూ సాగిపోయే ప్రవాహమిది. ఈ కవిత్వంలో మానవీయ స్పర్శ, మానవత్వ పరిమళాలేకాదు సూదుల్లా గుచ్చుకునే మాటలు, నిప్పులా కాలే వాక్యాలు కవి గరిమనాభిలోంచి ఎగసిపడి  ఉన్నత ఆశయం కోసం మనిషిని పునీతం చేయడం కోసం దివీటి పట్టుకుని నడిపిస్తాయి.