కవిత్వపు మూడో కన్ను 'వై' కవిత్వం

నచ్చిన రచన

- అక్షరమాలి సురేష్‌ - 9493832470

కోటానుకోట్ల పీడిత గుండెల ఆకాంక్షల గొంతుక కావాలి కవిత్వం. వేదనాభరిత జీవితంలోంచి ఉబికివచ్చే కన్నీటి సముద్రాల్ని మింగే సాహసి కావాలి కవిత్వం. అలా కాక అందమైన అమ్మాయి మీదనో, వంద్యుడై భగవంతుని మీదనో అవంద్యుడైన ధీరనాయకుని మీదనో కవితలల్లి ఆనందడోలికల్లో ఆకాశవీధిలో తేలిపోవడం కాదు కవిత్వమంటే. నూనుగు మీసాల నూత్నయవ్వనం రంగురంగుల కలల ప్రపంచంవైపు పరుగుపెడుతున్న ఆ పరుగుల్ని భూమార్గం పట్టించాలి, కష్టజీవికి ఆలంబనగా నిలపేదే అసలు కవిత్వం. సరిగ్గా ఇలాంటి కవిత్వమే రాస్తూ నూతన ఉత్తేజంతో కవితా కన్యకు కొత్త దారులు తొక్కిస్తున్నాడు తక్కెడశిల జాని బాషా చరణ్‌. ''అఖిలాశ'' పేరుతో కవిత్వం రాస్తున్నాడు ఈ యువకవి.

సామాజిక మాధ్యమాల్లోనూ, అన్ని దిన, వార, పక్ష, మాస పత్రికల్లోనూ, వెబ్‌ పత్రికలలోనూ నిత్యం మనకు తారసపడుతున్న పేరిది. 'వై' పేరుతో వీరు రాసిన కవిత్వం ఇటీవల కొత్త చర్చకు తెరతీసింది. వీరు ఇప్పటికే అఖిలాశ, విప్లవ సూర్యుడు, నక్షత్రజల్లుల్లు, కవితా సంపుటులు తెచ్చారు. మాత స్పర్శ పేరుతో అమ్మపై రాసిన 160 మంది కవితల సంకలనానికి సంపాదకత్వం వహించారు. ''లై'' పేరుతో ఆంగ్లంలో కవిత్వం రాస్తున్నారు. తెలుగులో దశాబ్దకాల క్రితం వచ్చిన నానోలు ప్రక్రియను హిందీకి పరిచయం చేస్తూ త్వరలో పుస్తకం తేబోతున్నారు. యింకా యింకా ఒక నిరంతర కవితా స్రవంతి వీరి కలం.

తెలుగు కవిత్వం సాంప్రదాయ బంధనాలు తెంచుకున్నాక అనేక ప్రయోగాలకు ఆటపట్టయింది ముఖ్యంగా ప్రక్రియా పరమైన ప్రయోగాలు అనేకం. ఇది రూపపరమైనది ప్రయోగాలు అనేకం ఫలించాయి అయితే వస్తూపరంగా తెలుగు కవిత్వాన్ని మనం అవలోకనం చేస్తే మనమింకా ఎక్కడో చీకటి మసకల్లోనే ఉండిపోయం. చాలా అంశాలను వస్తువులని చేయలేని అశక్తత చాలాకాలం రాజ్యమేలింది. 90వ దశకం నాటి అస్తిత్వ ఉద్యమాల గాలులకుకానీ మనం పైటలు తగలెయ్యలేకపోయం. వంటిళ్ళనూ ధ్వంసం చేయలేకపోయాం వెలివాడలను గుండెలకత్తుకోలేకపోయాం! అయితే మనం అక్కడితో ఆగిపోయాం. యింకా ముందుకు పోవడానికి ఇదిగో ఇప్పటికి అవకాశం వచ్చిందనమాట. మన అఖిలాశ వామనుడై మూడోపాదం ఇక్కడ మోపాడు. అంటే మూడోలింగం (థర్డ్‌ జెండర్‌) ను కవితా వస్తువుని చేయగలిగాడు. ఇతని ముందు ఈ సాహసం చేసినవారు ఒకటి అరా అంతే!

రోడ్ల కూడళ్ళలోనూ, రైలు ప్రయాణాల్లోనూ, సంత తిరునాళ్ళలోనూ నిత్యం తారసపడే హిజ్రాలు ''వై'' పుస్తకానికి కవితా వస్తువులు. వారిని చూస్తేనే చాలు మనసంతా జుగుప్సపడని వాళ్లెందరు? విసుక్కోని వాళ్ళెందరు? ఇట్లాంటి అంశాన్ని గురించి చర్చించడానికి ఈ కాలంలో దీన్ని కవితావస్తువుగా ఎంచుకోవడం గొప్ప సాహసం. కవి ఈ పుస్తకానికి ''వై''అనే సంకేత నామాన్ని ఎంచుకోవడం ఆధునిక ద క్పథానికి ప్రత్యేకంగా భావించవచ్చు. కవి దీనిని దీర్ఘకావ్యంగా మలిచారు. ముప్పైరెండు ఖండికలు ఇందులో కనిపిస్తాయి వారి గొంతుతోనే మాట్లాడుతాడు కవి కావ్యమంతటా.

''అయినవారు ఎంగిలి మాటల శూలాలతో/ఎద లోయను తవ్వితే/ ఊరిప్రజలు వెకిలి చూపుల కొడవళ్ళు/ మాపై రువ్వితే/ మగతనాన్ని గుమ్మాన వదిలేసి/ ఆడతనం ఆవహించిన శరీరాలతో/ సమాజంలో అడుగుపెట్టాము!!''

అంటూ శారీరక మార్పులు వారిని ఎలా వీధిపాలు చేశాయో! అండనిలవాల్సిన వారు ఎలా నిలువనీడను తుంచుతారో తెలిపే కవితా పంక్తులివి. తోబుట్టువులు, కన్నవాళ్ళు వీరికి సంబంధం లేని శారీరక మార్పులకు వీరి జీవితాల్ని బలిచేస్తారు. అండగా నిలవరు కదా అవమానంగా ఫీలవుతూ ఇంటినుండి వెళ్ళకొడతారు. పురుష శరీరంలో స్త్రీ మనసుతో నిత్యం కుమిలిపోతూ ఉన్నా వీరికి సమాజం ఏ చేయూత ఇవ్వదు.

అక్షరాలయానికి వెలితే/ జ్ఞాన తీగలల్లాసిన సరస్వతి మాత/ముళ్ళ కంచె వేసి మా జీవితాలలో నిరక్షరాస్యత దీపం వెలిగించింది/ఆ చదువుల తల్లి స్త్రీ మూర్తే కదా అంటూ బడికి దూరమైన విషాదాన్ని తెలుపుతూ మన ముందు ఆలోచనల తెర లేపుతున్నాడు కవి.

''ఆడతనం గెంటేస్తే/ మగతనం తొడల నడుమ నలిపేస్తే...'' అంటూ వారిని కేవలం వస్తువులుగా చూసే తీరును ఎండగట్టిన పంక్తులివి. ఒకింత దుఃఖాన్ని గుండెకు వొంపే కవితా పంక్తులివి. ఇంటి నుండి గెంటివేయబడ్డ వారికి సమాజంలో సముచిత స్థానం లేక తినడానికి తిండికూడా లేక 90% మంది వీరిలో పడుపు వ త్తిలో మగ్గేవారే. అధికంగా చదువు లేకపోవడం, ఉద్యోగాలకు వీరికి అవకాశాలు లేకపోవడం, వీరితో పనిచేయడం మిగతవారు చిన్నతనంగా భావించడం వంటివి వీరి అకలిచావులకు కారణంగా ఉన్నాయి. భారతదేశంలో సుమరూ 4.8కోట్లమంది హిజ్రాలు ఉన్నట్లుగా గణాంకాలు చెప్తున్నాయి. మరి వీరి ఆరోగ్యం, విద్య, ఆహారం వంటి ప్రాధమిక అవసరాలు ఈ ప్రభుత్వాలకు ఎందుకు పట్టవు.

ఢిల్లీలో నిర్భయ సంఘటనకు ఎంత కదిలిపోయమో కదా మనం! మరి వీరిపై ఇలాంటి దాడులెన్నో జరిగాయ...

''నిర్భయల వలె/ ప్రాణాలను మ గాలకు అర్పించారు/ మాలో ఎందఱో.../ అయినా మా కోసం ఎవరు మాట్లాడరు?'' అనడం నిష్ఠుర సత్యమే కదా. ఈ వివక్షకు మనం సజీవ సాక్షులమే కదా! మరోచోట- ''తల్లితండ్రులు మమ్మల్ని/ సమాజపు శూన్యానికి ఉరేస్తే/  ఈ అతుకుల రాజ్యాంగం కూడా మాకు/ మూడవ అంకె కేటాయించింది'' అంటూ రాజ్యాంగం పట్ల, రాజ్యంపట్ల గొప్ప నిరసన కనిపిస్తుంది. ఇంకా ఈ కావ్యం నిండా వారి ఆవేదన, దుఃఖపు తాలూకు కన్నీళ్ళే కనిపిస్తాయి. లోపలి కేకలు సన్నని స్వరంతో వినిపిస్తాయి. మూలుగులు వాక్యాలు వాక్యాలుగా ప్రవహిస్తాయి. హిజ్రాలు హక్కుల కోసం సంఘటితమవడాన్ని.

''మేమూ ఈ భారతదేశ పౌరులమే/ మరి మాకేవీ స్త్రీ పురుషులతో సమాన హక్కులు?/ మాకేవీ రిజర్వేషన్స్‌?''  అంటూ ప్రశ్నించడం చూస్తాం.

చివరిదాక ఎక్కడ బిగి తగ్గకుండా నడుస్తుంది కావ్యం! హిజ్రాల పక్షాన మాట్లాడాలంటే వారి సమస్యలు, బాధలు తెలిసుండాలి. కవి స్వయాన వారిని ఇంటర్వు చేయడం కావ్యంలో చూస్తాం. సమస్యను వస్తుగతంగా చెబుతూనే వారిలో ఆత్మవిశ్వాసాన్ని నింపే ప్రయత్నంలో జాని సఫలమయ్యాడు. కవిత్వపరంగా ఈ కావ్యం తెలుగు సాహిత్యంలో ఒక మైలురాయి.

'' మౌనాన్ని స్మశానంలో నాటి/ గళాలను సమాజంలో విసిరి/ పొలికేక పెడుతున్నాము..../ నేడో రేపో గెలుపు/ మా నెత్తిపై తాండవిస్తుందిలే...''

అదే ముగింపు వాక్యాల్లో ఒక భవితపట్ల ఆశాభావం కనిపిస్తుంది. రేపటికి తప్పక ఈ సమాజం జెండర్‌ తో సంబంధం లేకుండా ప్రతి ప్రాణిని గౌరవించే తత్వాన్ని అలవరుచుకుంటుందనే ఆశభావమది.

ఈ కవిని తొలిసంపుటి నుంచీ చూస్తున్నాను. కవిత్వంలో తొలుత అమాయకత్వం కనిపించేది కానీ రగిలే కాంక్ష తొంగిచూసేది. చూస్తుండగానే ఇతగాడు నాల్గవ సంపుటిదాక నడిసొచ్చాడు. ఈ ప్రయాణంలో అతని కవిత్వంలో గొప్ప పరిణామం చూస్తాం, పరిణితి చూస్తాం, ''వై'' లో కవితా సాధికారత స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. గొప్ప కవితా పంక్తులు కావ్యం నిండా పరుచుకున్నాయి. జాని తొలికావ్యం చూసి నవ్వుకున్నవాళ్ళు ప్రస్తుత కావ్యాన్ని చూసి ముక్కున వేలేసుకోవడాన్ని చూస్తున్నాను.  నిక్కచ్చిగా చెప్పాలంటే రేపటికి ఇతడు ప్రామిస్‌. గొప్ప కవిత్వానికి యితడు ఒక ఆలంబన. ఈ కావ్యం చదివాక ప్రతి ఒక్కరికీ తప్పనిసరిగా హిజ్రాలపట్ల సాఫ్ట్‌ కార్నర్‌ ఏర్పడటం తధ్యం అది ''వై'' కావ్యానికి ఉన్న శక్తి..అభినందనలు.