సర్ప యాగం

- ఉదయమిత్ర9985203376

''హలో''
''హలో...పావనమ్మనా..?''
''ఔను..ఎవరు మాట్లాడేది?''
''అమ్మ...నేను పూసల రాజవ్వను..శ్యాంరావు బస్తి నుండి మాట్లాడ్తున్న.''
''హా..చెప్పు..రాజవ్వ''
''అమ్మ...మా ఇంట్లకి పామొచ్చింది..నువ్వు రావాలి..మాకందరికీ భయం ఐతున్నది. పొద్దుటినుంచి ఎవరం పచ్చి మంచినీళ్ళు ముట్టలే''
''అయ్యో అట్లనా...మీరు జాగ్రత్తగా ఉండండి. పాము దగ్గరికి మాత్రం ఎవరు పోకండి.నేను బయలుదేరుతున్నా.''
్జ్జ్జ
శ్యాంరావు బస్తి.....
అది సుమారుగా యాభై సంవత్సరాల కింద ఏర్పడింది. వెయ్యికి పైగా జనాభా ఉంటారు. ఇరుకు ఇరుకు ఇండ్లు
ఉపిరి ఆడని బతుకులు. కుసుంటే లేవనికే ఉండదు, లేస్తే కుసోనికే ఉండదు. ఆ ఇండ్లలలో ఒక మంచం ఉండడం, ఒక టీవీ ఉండడం ఒక లగ్సరి. ఒక చుట్టం వొచ్చిన చిన్న పండుగైన ఆ రోజు చెప్పదీరనంత గందరగోళం ఉంటుంది.
కొందరికి 30-45 గజాలు ఉంటె కొందరికి 20-25 గజాలు, మరీ బీద కుటుంబాలు ఐతే 10-15గజాలల్లో గుడిసెలు వేసుకొని బతుకునీడుస్తుంటారు. పేరుకు అవి ఇండ్లు గాని ఒక్క వసతి సరిగ్గా ఉండదు. నీళ్ళు కరెంటు అంతంత మాత్రమే. మోరి వాసన గుప్పుమంటది. దోమలు ఈగలు సరేసరి. ఒక చిన్న ఆటో గూడ లోపలి రావడం కష్టం.
వీల్లంత మహబూబ్‌ నగర్‌, సంగారెడ్డి, వరంగల్‌ ల నుండి వొచ్చిన వారు. ఊర్లలో బతుకుదెరువు లేక సిటీకి ఒచ్చి ఇక్కడే స్థిర పడ్డారు.
అనేక వత్తుల వాళ్ళు ఉంటారిక్కడ. లేబర్‌ పనులు చేస్తారు. ఇండ్లలో పనికి పోతారు. హౌటల్స్‌లో పని చేస్తారు. పూసలు అమ్ముతారు. ఇలా ఒకటేమిటి ''బతుకుదెరువు కోసం జేరిపోతులనాడించినట్లు'' అన్ని పనులు చేస్తారు.
చిన్నదో పెద్దదో, గుడిసెనో ఇల్లో బస్తి వాసులకి అదే పెద్ద బిల్డింగులాంటిది. దాన్ని ఒదులుకోవడానికి ఎన్నడు సిద్దంగా ఉండరు. రైతులకి ''భూమి''ఎంత ముఖ్యమో బస్తి వాసులకి ''జాగ'' అంతే ముఖ్యం. తమ తమ జాగాలను కాపాడుకోడానికి వాళ్ళు ఎంతకైనా తెగిస్తారు.
్జ్జ్జ
సుమారుగా ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల కింద పావని కూడా తమ బతుకుదెరువు కోసం నల్గొండ జిల్లా నకిరేకల్‌ నుండి హైదరాబాద్‌కి ఒచ్చింది. ఇప్పుడామె ఓ ప్రైవేటు కాలేజిలో లెక్చరర్‌గ పని చేస్తుంది.
ఓ పది సంవత్సరాల కింద బతుకమ్మ కుంట కాడ గుడిసేవాసులని చూసాక ఆమెకు గుడిసె వాసుల మీద అధ్యయనం చేసి ఏదైన పుస్తకం రాయాలి అని నిర్ణయించుకుంది. ఆ అధ్యయనంలో భాగంగానే ఆమె శ్యామ్‌ రావు బస్తికి వొచ్చింది. అక్కడి ప్రజలతో మమేకమై వాళ్ళ తలలో నాలుకగా మారింది.
ఎక్కడో పుట్టిన మనిషి, బాగా చదువుకున్న మనిషి. తమ బస్తీకి ఒచ్చి తమ జీవితాల మీద ఒక పుస్తకం రాస్తున్నదని తెలిసి బస్తివాసులంత తెగ సంబరపడిపోయారు. ఎన్నడు వెలుగు చూడని తమ బీద బతుకులు ఇట్లాగైన పదిమందికి తెలుస్తాయని వాళ్ళ ఆశ.
కొత్తలో ఆమె ప్రశ్నలకి క్ల్రుప్తంగా జవాబు చెప్పినా, మెల్లమెల్లగా చనువు పెరిగిన కొద్ది అన్ని విషయాలు మాట్లాడడం మొదలు పెట్టారు. ఆఖరికి సొంత విషయాలు సైతం చెప్పుకోవడం మొదలు పెట్టారు. ఒక్కొక్కరి బాధలు వింటుంటే ఆమె గుండె తరుక్కుపోయేది. చాల సందర్బాలలో వాళ్ళతో పాటు తనూ ఏడ్చేది.
ఆమె వాళ్ళలో ఎంతగా కలగలసిపోయిందంటే, చిన్నవాల్లైతే ఆమెను ''పావనక్క'' అంటే,పెద్దోల్లైతే ''పావనమ్మా'' అని పిలుస్తారు. బస్తి వాళ్ళు పెదోల్లైనా మానవ సంబంధాల విషయంలో మాత్రం పేదోల్లు కారు.
్జ్జ్జ
పావని తన కిట్‌ను తీసుకోని శ్యాం రావ్‌ బస్తి చేరే సరికి అక్కడంతా గోల గోలగా ఉంది. పిల్లలు అల్లరి చేస్తున్నారు. పెద్దలు గదమాయిస్తున్నారు. 80 ఏళ్ళ పూసల రాజవ్వ అర్జెంటుగ అటుఇటు తిరుగుతోంది.
''పామెక్కడీ''అడిగింది పావని. కిట్‌ను కింద పెడుతూ.
అదో పాడువడ్డ మట్టి గోడ. కొంత భాగం కూలిపోయి ఉంది. ఆ గోడలో ఏర్పడ్డ సన్నటి సందులో పాము తిష్ట వేసింది. గోధుమ వర్ణంలో ఉండడంతో అది నాగు పామేనని పసిగట్టగలిగింది.
ఏదో కప్ప కోసం వచ్చినట్టుంది. తెల్లవారుజామున మనుషుల అలికిడి చూసి అది గోడ సందులో దూరి కదలకుండా ఉండిపోయింది.
్జ్జ్జ
అందర్నీ దూరంగా ఉండాలని చెప్పి, పాముకు దగ్గరగా వెళ్ళింది పావని. తన దగ్గర ఉన్న వొంక సీకుతో మెల్లిగా పామును కదిలించి చూసింది. లోపల ఉన్న పాములో కదలికలు మొదలయ్యాయి. అది తలను బయట పెట్టి నాలిక బయటికి చాచి అందర్నీ బయపెట్టినట్టు చూసి లోపలికి వెళ్ళిపోయింది.
అందరు భయంతోను ఆశ్చర్యంతోను నోరెల్లబెట్టారు. కొంత మంది యువకులు తమ సెల్‌లో ద శ్యాలని బంధిస్తున్నారు.
మెల్లిగా తోకను దొరికపుచ్చుకొని గట్టిగ పామును బయటికి గుంజాలని చూసింది పావని. కాని కుదరలేదు.. మెల్లిగా గోడ పెచ్చులు ఊడదిసింది. అప్పుడు...పాము అందరికి స్పష్టంగా కనపడింది. తనకున్న దాపును తీసేసే సరికి అది ''సర్రు''మని పడగలేపి నలుదిక్కుల చూసింది. అందరు, ''వామ్మో...నాగువాము'' అంటూ గట్టిగానే అరిచారు. కొందరు నాగరాజని దండం పెట్టుకున్నారు.
పావని పాము వైపు తీక్షణంగా చూస్తూ వొంగింది. తన చేతిలో ఉన్న నీలం రంగు గుడ్డను దానికేసి చుయిస్తూ దాని ద ష్టిని మరల్చింది. పాము ద ష్టి అంతా ఆమె వైపు, నీలం రంగు గుడ్డవైపు ఉంది. ఈ లోపున ఎవరో పెద్ద ప్లాస్టిక్‌ డబ్బా తెచ్చారు. ఆమె చాల టెక్నిక్‌గ ఆ డబ్బాను దాని పడగ మీదుగా బోర్లించేసి మూత పెట్టింది. ఆ డబ్బాను మరో సంచిలో పెట్టేసి బస్తి వాసులకి ఇచ్చి దూరంగా విడిచిపెట్టి రమ్మంది.
''హమ్మయ్య...''అందరు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
్జ్జ్జ
పావని చుట్టూ గుంపు పోగైంది. ఒక్కొక్కరు ఆమెను అభినందించడం మొదలు పెట్టారు. పూసల రాజవ్వ పావని తలని ప్రేమగా చేతుల్లోకి తీసుకోని బోసినోటితో ముద్దు పెట్టుకుంది. రాజవ్వకి పిల్లలు లేకపోవడంతో పావనిని చూస్తే తన బిడ్డలాగా అనిపిస్తుంది.
''నువ్వు రాకపోతే ఎన్ని అవస్థలు పడాల్సి వొచ్చేదో'' అన్నది ఫాతిమాబీ
''అది సరే..నీవేమో బాగా చదువకున్న దానివి. నీకు ఈ పాములు పట్టే విద్దె ఎట్లా అబ్బింది బిడ్డ.'' అని అడిగింది రాజవ్వ కుతూహలంతో
''హా..అదా..మా కాలేజీల సదాశివ సర్‌ అని ఒక లెక్చరర్‌ ఉంటాడు. ఆయన తనకి తెలిసినోళ్ళ దగ్గర ఈ విద్య నేర్చుకున్నడు. ఇగ అప్పటి నుంచి పాములు ఎక్కడ కనపడితే అక్కడ సదాశివ సర్‌ పోయ్యెటోడు. మీరు నమ్ముతరో నమ్మరో గాని ఇప్పటికి ఆయన ఓ మూడు వేల పాముల్ని పట్టి ఉంటాడు. అందుకే ఆయన్ను ''పాముల సదాశివ''అంటుంటారు. ఆయన నేర్పిందే ఈ విద్య.లేకుంటే నాకేం తెలుసు. పాములంటేనే తెగ భయపడేదాన్ని.''అంది పావని నవ్వుతూ..
''అక్కా..నాకిది నేర్పుతవా..''అంటూ కళ్ళు గుండ్రంగా తిప్పుతూ అడిగింది పదేండ్ల పార్వతి.
''ఓ..ఎందుకు నేర్పనూ''అంటూ నవ్వి ఆ పిల్లని చేతులతో గుంజి తన ఒడిలో కూచోపెట్టుకుంది. ''ముందు నువ్వు చదువుకో..తర్వాత పాములు పడుదువుకని''అంది
''దాని బొంద'' అంది పార్వతి తల్లి. ''పాము పేరు చెపితేనే ఆమడ దూరం పారిపోతది. ఇది పాముల పడతదా'' అనే సరికి అందరు గొల్లున నవ్వారు.
''అది సరే...నాకో డౌట్‌...'' అని అందరి వైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూసింది. నేను ఈ రెండు నెలల కాలంల ఒక మూడు నాలుగు పాములన్న పట్టిఉంటా..అంతకు ముందు రెండుమూడు పాములు కరిసినయంటా..ఒకరిద్దరు చనిపోయిన్రట. అసలు ఇన్ని పాములు ఎక్కడినుంచి వొస్తున్నాయి. నేను ఇప్పటిదాంక చాల బస్తీలు తిరిగిన ఇన్ని పాములు నేనెక్కడా చూడలేదు..ఏం సంగతి'' అందామె.
అందరు మౌనం అయిపోయారు. ఒకరి మొఖాలు ఒకరు చూసుకున్నారు. ఏదో చెప్పడానికి భయపడుతున్నట్టున్నారు. గలగల మాట్లాడే రాజవ్వ సైతం మౌనం వహించింది.
పావనికి అనుమానం ఒచ్చి చుట్టు పక్కల చూసింది. అక్కడ ఎవరో కొందరు యువకులు అనుమానాస్పదంగా నిలబడి తమ వైపే చూస్తున్నారు. ఏదో మతలబు ఉంది అనుకుందామె.
''అది సరేగాని..రాజవ్వ,...నేనింత కష్టపడ్డ కదా...నాకింత చాయ కూడా పోయవా ఏందీ..'' అని నవ్వుతూ అడిగింది పావని.
''అయ్యో దానిదేమి భాగ్యం బిడ్డ...దా..ఇంటికి పోదాం..'' అంటూ చొరవగా పావని చేయి పట్టుకొని బయలుదేరింది రాజవ్వ
్జ్జ్జ
వాళ్ళు నడుచుకుంటూ ఇల్లు చేరే సరికి అప్పటికే ముగ్గురు నలుగురు బస్తి యువకులు అక్కడ కూర్చొని ఉన్నారు. పావని ప్రశ్నార్థకంగా చూసింది.''మన పిల్లలే'' అంది రాజవ్వ భరోసాగా..
అందరు చాప మీద కూర్చున్నారు. చిన్నఇల్లు.. పొందికగా సామాను పేర్చిఉంది. పక్కింటి ఫాతిమాభీ అందరకి ఛాయలు తీసుకొచ్చి ఇచ్చింది.
పావనికి విషయం అర్థమైనట్టు ఉంది.
''ఆ...ఇప్పుడు చెప్పవ్వ..ఈ పాముల సంగతి'' అంది చాయ గ్లాస్‌ కింద పెడుతూ..
''గీ పాములసంగతి ఏమో గాని..మాకు అసలు కొండచిలువ తోటి పానం మీదికొచ్చింది బిడ్డ..''అంది రాజవ్వ
''కొండచిలువ ఏందీ'' ఆశ్చర్యంగా అడిగింది పావని
''కొండచిలువ అంటే ఎం లేదక్కా...మా వీూA నె..ఆయనకు శాన రోజుల నుంచి మా బస్తి మీద కన్ను బడ్డది. ఎట్లైన మమ్ముల మొత్తం ఎల్లగొట్టి ఆ జాగల పెద్ద కాంప్లెక్స్‌ కట్టాలని చూస్తున్నాడు...మా బస్తి మెయిన్‌ రోడ్‌కు దగ్గరగా ఉండుడే మాకు శాపమైంది'' అన్నాడు బైండ్ల ప్రకాశ్‌.
''ఇంతకు ముందే ఈయన ఓ పెద్ద కాంట్రాక్టర్‌..ఓ ఆరు సంవత్సరాల కింద మా బస్తిని ఎవరో తగలబెట్టిన్రు. అది ఈయన మనుషులే అని మా అనుమానం. ఆ తర్వాత నానా తంటాలు పడి మల్ల ఇండ్లు గట్టుకున్నాం. ఇప్పుడేమో మున్సిపాలిటోల్లని మల్ల ఎగ దోస్తుండు. వాళ్ళొచ్చి ఆ బిల్‌ అంటరు..ఈ బిల్‌ అంటరు..ఎక్కడి నుంచి తేవాలి..అన్ని కాలిపోయినయి అంటే వినరు. మాటిమాటికి ఇండ్లు ఖాళీ చేయమంటరు. మేం మనుషులం కామా?యాబై ఏండ్ల నుంచి ఉంటున్నాం ఖాళీ చేయమంటే ఎక్కడికి పోవాలే.'' మెకానిక్‌ పాషా ఆవేశంగా అన్నాడు..
''గప్పుడే మా దగ్గర అంబేద్కర్‌ యువజన సంఘం పుట్టుకొచ్చింది. మేం కష్టపడి చాల మటుకు రేషన్‌ కార్డ్‌ లు , వొటర్‌ కార్డ్‌లు, ఆధార్‌కార్డ్‌లు ఇప్పించగలిగాం.'' అన్నాడు గద్వాల రాజన్న..
''ఏమి కుదరక పోయే సరికి గిప్పుడు ఈ కొత్త ఎత్తు ఎత్తుకున్నాడు బద్మాష్‌ కొడుకు'' అంది రాజవ్వ నిట్టూరుస్తూ..
''కొత్త ఎత్తు ఏందవ్వా..''అడిగింది పావని మరింత కుతూహలంగా
''గదే బిడ్డ...మా మీదకి గీ పాములనొదిలిండు..''
''ఎట్లా..కొంచం వివరంగా చెప్పరాదున్రి''
''అవును బిడ్డ...ఆరు నెలల కింద మా బస్తి మద్యన ఖాళీ జాగల పాత టైర్లది ఓ షెడ్‌ ఏర్పాటు ఐంది..ఆ షెడ్‌ ఏర్పాటు చేయనికి కూడా వాళ్ళు కొంత మందిని బలవంతంగా ఎల్లగొట్టిన్రు..''
''టైర్ల షెడ్‌ ఏర్పాటు చేస్తే మీకేం నష్టం''
''అసలు మతలబు అంత అక్కడే ఉందక్కా...గా షెడ్‌ లనే ఎక్కడెక్కడినుంచో పాములు తెచ్చి వొదులుతున్నారు అనేది మా బస్తి వాసుల అనుమానం. అవి టైర్ల మద్యన, టైర్ల లోపల పాత సామాను మధ్యన ఉండుకుంట రాత్రి పూట బయటికి వొస్తున్నాయి. కప్పల కోసం, ఎలుకల కోసం మా ఇండ్లల్లకి దూరుతున్నాయి. ఇంతకు ముందు పాములు రాత్రి పూటనే బయటికి ఎల్తుండే. ఇప్పుడు జమానా మారింది కదా అవి కూడా దర్జాగా పగలే బయటికి వొస్తున్నాయి.''అన్నాడు పెద్ద రాములు
''ఎవనికి చెప్పుకోవాలి బిడ్డ..రక్షించేటోడే రాచ్చాసుడైపాయే''అంది రాజవ్వ నిట్టూర్పుగా..
''షెడ్‌ పీకేస్తే సరి..''నవ్వుతూ మెల్లిగా అంది పావని.
''వామ్మో...యాడైతది బిడ్డ...మెల్లగా మాట్లాడు... ఎవరన్న వింటరు..దాని చుట్టూ బయట లోపట దుడ్డే గాళ్ళు కావలి తిరుగుతుంటరు. గట్టిగ అడిగితె భయం..అసలే మాకు
నీళ్ళు సరిగ్గా రావు. కరెంటు సప్లై సరిగ్గా ఉండదు..'' అంది రాజవ్వ ముగింపుగా..
''ఇదంతా కుదరదు గాని ''చంబల్‌ కె రాజా కొ చెప్పల్‌ కె పూజా'' అన్నట్టు ఎన్నడో ఓనాడు షెడ్‌ని తగలబెడితే సరిపోతది''అంటూ లేచారు యువకులు. వాళ్ళ మొఖాలలో ఒక స్పష్టమైన నిర్ణయం ఏదో చదవగలిగింది పావని.
్జ్జ్జ
ఊరి నడుమ దొరల గడి ఉన్నట్ట్టు బస్తి నడుమ టైర్ల షెడ్‌ బస్తి వాసులకొక సవాలుగా మారింది. దానిని దాటాలన్నా భయమే.. లోపలికి పోవాలన్నా భయమే.
రాత్రికి రాత్రి ఏర్పాటు చేసిన షెడ్‌ అంతకంతకు హనుమంతుని తోకలాగ పెరిగిపోయింది. దానికి తోడు పాత సామాను కూడా డంప్‌ చేయడం మొదలు పెట్టారు. ఎక్కడేక్కడివో పాత టైర్లు వచ్చి పడుతుంటాయి. ఎప్పుడూ దాన్ని కొద్దిమంది యువకులు కాపలా కాస్తుంటారు.
ఈ షెడ్‌ లోనే పాములని విడుస్తారని, అవి ఆహారం కోసం తమ ఇండ్ల మీదకి ఒస్తున్నాయని తమకి ప్రమాదకరంగా మారాయని బస్తి వాసుల నమ్మకం.
ఆ షెడ్‌ వీూA మనుషులదని వినడంతో ప్రజలు భయంతో మిన్నకుండిపోయారు. బస్తి యువకులు మాత్రం లోలోపల కుతకుతమంటున్నారు. ఇది తమ ఉనికికె ప్రమాదం అని ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తగలబెట్టాలనే కసి మాత్రం వాళ్ళలో రోజు రోజుకి పెరిగిపోతోంది.
్జ్జ్జ
గత కొంత కాలంగా తననెవరో నీడలా వెంబడిస్తున్నట్టు పావని అనుమానిస్తోంది. ఎవరో ఏమిటో ఎందుకో తెలవదు.
ఓ రోజు ఓ చోట అంగన్‌ వాడిలో గర్భిణి స్త్రీలతో మాట్లాడుతుంటే, ఇద్దరు ముగ్గురు పిల్లలు వొచ్చారు. ఆ పిల్లలు కొందరు యువకుల వైపు చూస్తూ తన పేరు అడగమంటున్నారని, తన సెల్‌ కెమెరాలు అడుగమంటున్నారని, ఇక్కడ తిరగడం మంచిది కాదని వెళ్ళిపోవాలని చెబుతున్నారని ఆ పిల్లలు చెప్పుకొచ్చారు.
పావని తలెత్తి చూసింది. చౌరస్తాలో ఓ పది మంది యువకులు నిలబడి ఉన్నారు. అందులో ఒకడు సగం తాగిన బీర్‌ బాటిల్‌ ఎత్తి చూపుతూ ''తాగుతావా'' అనే అర్థంలో ఆమె వైపు చుయిస్తున్నాడు. అందరు ఫక్కున నవ్వారు.
వాళ్ళందరూ వీూA మనుషులని అక్కడి వాళ్ళు చెప్పారు. ఈమె బస్తి మీద పుస్తకం రాస్తే పరిస్తితులు బయట పడి తనకు చెడ్డ పేరు వొస్తుందని అందుకే ఆమెను దబాయించి పంపిస్తే అడిగేవారు ఉండరు అని వీూA పథకం.
ఈ సమస్య ఉన్నందు వల్లే తన వెంట రావడానికి తన స్నేహితురాళ్ళు ఎప్పుడు సంకోచిస్తుంటారు.
్జ్జ్జ
అగ్నికి ఆజ్యం తోడైనట్లు పావనికి ఇంట్లో కూడా పోరు మొదలైంది. మొదటి నుంచి ఆమె భర్తకి ఆమె చేస్తున్న పని అసలు నచ్చలేదు. ఉండీఉండీ ఈ మురికి వాడల మీదనే పుస్తకం రాయడం ఏంటి? ఇంకా ఏ సబ్జెక్టు దొరకలేదా..పైగా అక్కడంత అలగా జనం. రౌడీలు, వ్యభిచారులు తిరుగుతుంటారు. ఎవరితో ఏ తంటా ఒస్తుందో. ముఖ్యంగా వీూA మనుషుల గురించి తెలిసాక అతని పోరు మరింత ఎక్కువైంది.
''నువ్విట్లే తిరుగుతూ ఉంటె నేనూ, బాబు వేరే ఉంటాము'' అని బెదిరించాడు కూడా..
దీనికి తోడు స్నేహితుల వెక్కిరింతలు కొక్కిరింతలు ఎక్కువైయ్యాయి. ఎవరైనా ''పావని ఎక్కడీ''అని వాకబు చేస్తే ''ఇంకెక్కడ ఉంటది..ఎదో ''స్లం''లో తిరుగుతుంటది'' అని కుళ్ళు జోకులు వేస్తుంటారు.
పావనికి మొదట్లో ఇదంతా బాధ అనిపించింది. కొన్ని సార్లు ఒంటరిగా ఏడ్చేది. తర్వాత మెల్లిమెల్లిగా కుదుట పడ్డది.''ఒకపని చేయాలనుకున్నపుడు అనేక అవాంతరాలు ఒస్తాయి.వాటిని ఎదురుకొని సాధించడం లోనే మనిషి గొప్పతనం బయట పడుతుంటది'' అనేది తండ్రి ఆనందరావు.
్జ్జ్జ
ఆ రోజు ఏరియా హాస్పిటల్‌ శ్యాం రావు బస్తి వాళ్ళతో నిండి పోయింది. అందరి మొఖాల్లోను విపరీతమైన ఆందోళన. కొందరైతే బిగ్గరగా ఏడుస్తున్నారు. బస్తి యువకులు హడావిడిగా అటుఇటు తిరుగుతున్నారు. రాజవ్వ ఎదో పోగొట్టుకున్నట్టుగా వరండాలో కూలబడి శూన్యంలోకి చూస్తోంది.
''ఎంత మంచిదో బిడ్డ, మా మేలు కోరి వొచ్చి తన పానం మీదకి తెచ్చుకున్నది'' తనలో తానె గొణుక్కున్నది రాజవ్వ
''ఇదంతా ఎట్లా జరిగింది అవ్వా..'' అడిగింది కూరగాయల సుశీల
''ఏం చెప్పాలే బిడ్డ..పొద్దున్నే బస్తి మనుషులని కల్వనికే ఒచ్చింది పావనమ్మ. వాళ్ళు చెప్పింది రాసుకున్నది. పగటాల ఇంత తిని..తలనొప్పి వొస్తున్నది. జరసేపు పడుకుంట అని మా ఇంట్ల జరసేపు నడుం వాల్చింది. గా పాము మీద మన్ను వొయ్య. యా రాళ్ళల ఉన్నదో, జారట్ల ఉన్నదో, నల్ల నాగు...ఎప్పుడొచ్చిందో ఎప్పుడు కరిసిందో తెలవదు.''
''అయ్యో ఇప్పుడెట్లుంది?''
''తెల్వదమ్మ...సగం సగం అంటున్నరు. మా బస్తీకి బిడ్డ లాంటిది. అందరి తలల నాలికలాగుండె. మా కోసం ఒచ్చి తన పానం మీదకి తెచ్చుకుంది.''
''గీ టైర్ల షెడ్‌ వొచ్చినాంకనే కంటికి కునుకు లేకుండ వోయింది అవ్వా..ఏ పాము ఎక్కడినుంచి వొస్తుందో ఎప్పుడు కరుస్తదో అనే భయం. పిల్లలు రాత్రి పూట భయం తోటి ఒంటేలుకు పోసుకుంటున్నరు. పెద్దలకి నిద్ర పడ్తలేదు''
''ఈ పాములు మనల్ని వొదలవు గాని మనమే వాటిని ఒదిలించుకోవాలి...దీనెమ్మ'' అటుగా వొచ్చిన కావలి భీముడు కోపంగా అరుస్తూ పోయాడు.
్జ్జ్జ
ఆ రోజు బస్తీకి బస్తి దండులాగా కదిలింది. ఏదో యుద్దానికి బయలుదేరినట్టుగా ఉంది పరిస్థితి. అంత గొడవగొడవగా ఉంది. కొందరి చేతుల్లో కిరోసిన్‌ డబ్బాలు బాటిళ్ళు ఉన్నాయి. అందరి కళ్ళు చింతనిప్పుల్లా ఉన్నాయి. అందరు షెడ్‌ ను చుట్టుముట్టారు.
ముందు జాగ్రత్తగా కొంతమంది బస్తి యువకులు వెళ్లి అక్కడ కావలికాసే వాళ్ళని చుట్టుముట్టి సెల్‌లు గుంజుకొని తన్నితరిమేసారు.
గేటును ఇరగదన్ని యువకులు షెడ్‌ లోకి ప్రవేశించారు. అంతటా కోలాహలం... గుమిగూడిన జనం అరుస్తున్నారు. కొందరు గట్టిగ మాట్లాడుకుంటున్నారు. కొందరు ఏం జరగనుందోనని కుతూహలంగా చూస్తున్నారు.
''ఇంకా చుస్తరెందిరా తగలబెట్టండి...'' రాజవ్వ గట్టిగ అరిచింది. ఆ రోజు రాజవ్వ శిగమొచ్చినదానిలా ఉంది.
''మొత్తానికి మొత్తం మాడి మసైపోవాలి.''ఫాతిమాభి తోడందుకుంది.
యువకులు తమ వెంట తెచ్చిన కిరోసిన్‌ను గుట్టలుగా పడి ఉన్న టైర్ల మీద పాత సామాన్ల మీద చుట్టూ చల్లారు.
''నేనంటి పెడతా'' అంటూ ముందుకొచ్చింది రాజవ్వ..ముసలమ్మ దైర్యం చూసి అందరు ముక్కున వేలేసుకున్నారు.
ఓ యువకునిదగ్గరి నుండి అగ్గిపెట్టె గుంజుకొని పుల్ల గీసి టైర్ల మీద పడేసింది. ఒక క్షణం నిశబ్దం. మంటలు చిటపట రేగాయి. మంటలతో పాటు పొగ లేచి టైర్ల వాసన గాలంత కమ్ముకున్నది. అందరు నిశబ్దంగా చూస్తుండి పోయారు.
ఊహించినట్టుగానే మండుతున్న టైర్లు పాత సామాను నుండి మంట దెబ్బకి ఉక్కిరిబిక్కిరైన పాములు ఒకటొకటిగా బయటికి రాసాగాయి. ఎన్ని రకాల పాములో...చిన్నవి, పెద్దవి కట్ల పాములు,నాగుపాములు, జెర్రిపోతులు. ఒఫ్‌...జనం నోరెళ్ళబెట్టి చూసారు. అవి విపరీతమైన భయంలో
ఉన్నట్టున్నాయి. ఏం చేసైన అక్కడినుంచి తప్పించుకోవాలనే తత్తరపాటులో ఉన్నాయి.
జనం వాటిని చుసిన వెంబడే వెర్రికేకలు వేసారు. ఒచ్చిన పామును ఒచ్చినట్టుగా కట్టెలతో కొట్టి చంపడం మొదలుపెట్టారు. కొంత మంది అదే కట్టెలతో పాములను మంటల్లోకి తోస్తున్నారు. పాములకి దిక్కుతోచక ప్రాణ భయంతో తప్పించుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నాయి. అన్ని దార్ల దగ్గర యువతి యువకులు కట్టెలతో నిలబడి ఒచ్చిన వాటి పనిబడుతున్నారు.
అక్కడ పదేళ్ళ పార్వతి కూడా కట్టే పట్టుకొని నిలబడడం అందరిని ఆశ్చర్య పరిచింది. ఇవ్వాల ఒక్క పామునైన చంపుతాను....అన్నట్టుగా నడుముకు చేతులు పెట్టుకొని నిలబడి వుందా పిల్ల.
మంటలు భగ భగ పైకి లేచాయి. ఆ మంటలు చూసి పిల్లలు కేరింతలు పెట్టారు. రాజవ్వ ఐతే పసిపిల్లైపోయింది.
బైటికి రాలేని పాములు లోపల ఉడికి చచ్చాయి. బతికి ఒచ్చినవి పిల్లల్ల చేతిల చచ్చాయి.
వాల్లకాటైమ్‌లో వీూA, అతని గూండాలు, కేసులు లాంటివి ఏమి గుర్తు రాలేదు. ''తమ బస్తిని రక్షించుకోవడానికి ఆ దేవుడితోనైన కోట్లడతాం.'' అనే దిక్కారమే వాళ్ళని ముందుకు నడిపించింది. ఎన్నడు లేని కాంతి వాళ్ళ కళ్ళను వొచ్చి చేరింది.
'' ఏ కవి రాయని కావ్యం
ఏ కుంచె దించని దశ్యం ''
చూస్తుండగానే టైర్ల షెడ్‌ భస్మిపటలం అయిపోయింది. ఆ మంటలు తాకి అక్కడున్న చింతచెట్టు సైతం సగం కాలిపోయింది.
ఆ రాత్రి బస్తి వాసులంత గుండెల మీద చేతులేసుకొని హాయిగా నిద్ర పోయారు.
్జ్జ్జ
''హలో పావనక్కా...'' పొద్దున్నే సెల్‌ మొగింది
''హలో..ఎవరు..'' పావని జవాబిచ్చింది.
''అక్కా..నేను శీనును... శ్యాం రావు బస్తి... గుర్తుపట్టినవ?''
''ఓ శీను నువ్వా...ఎందుకు గుర్తు పట్టలేదు...పాటలు బాగా పాడుతావు కదా...''
''అవునక్క...ఆరోగ్యం బావుందా..''
''బాగుంది..చెప్పు..''
''ఏం లేదు అక్కా...టైర్ల షెడ్‌ తగల బెట్టేసినం..పాములు గీములు మాడి మసైపోయాయి.''
''ఓ..నిజమా...సర్పయాగం చేసిన్రన్నమాట....''
''నిజం అక్కా...అంత బూడిదయ్యింది.''
''వావ్‌...గ్రేట్‌''
''అక్కా..ఇది నీ పుస్తకంలో రాయాలి ''
''ఓ ఎస్‌ తప్పకుండా..''