జీవితమే కవిత్వమైన కలల కార్ఖానా

డా. బద్ధిపూడి జయరావు
99490 65296

''ఒక కొత్త దేహ భాష కోసం దగ్థమవుతున్నాను
ఆత్మ ముక్కలు ముక్కలుగా ఛిద్రమైనప్పుడు
రక్తసిక్తమైన పరిష్కారం కోసం
ఆదృశ్య జ్వాలనై సంచరిస్తుంటాను''
ఏటూరి నాగేంద్రరావు మనవతా వాదాన్ని ఆవిష్కరించిన సామాజిక బాధ్యత కలిగిన కవి. మనిషికి జీవితానికి మధ్య జరిగే పెనుగులాటలో ఆదర్శాలను అందించిన కవి. రచయితకి నిర్ధిష్టమైన బాధ్యత, భావుకత, ఆశయం, లక్ష్యం, ప్రణాళిక అవసరం అన్నీ పుష్కలంగా ఉన్న రచయిత ఏటూరి వారు అభినందనీయుడు.
రచయిత జీవన పోరాటంలో అనుభవం నేర్పిన పాఠాలు, ఎదుర్కొన్న కష్టాలు, చూసిన దృశ్యాలు, హృదయం ద్రవించి భవిష్యత్‌ స్వప్నాల్ని అక్షరీకరించిన తీరు ఓ సాహసం, ప్రశంసనీయం. ఒక శిల్పికి, చిత్రకారుడికి, రచయితకు మిళితమై ఉన్న గుణాలు ఈయన కవిత్వం అణువణువు మనల్ని జ్వలింప జేసి, చలింప జేసి మనల్ని కట్టి పడేస్తాయి. ప్రతి కవితలో ఏదో ఒక కొత్త పద ప్రయోగం మనల్ని నవీనత వైపు నడిపిస్తుంది.
''నా జీవిత శిధిలాలయంలో/ అనంత స్వప్నాలన్నీ
ఏ మూల నిద్రిస్తున్నాయో!
గడచిన అనుభవాల క్షణాలన్నీ/ జీవితాన్ని ప్రశ్నిస్తున్నాయి''
కవిత్వమే జీవితమై నడిచే వాళ్ళకు, సమాజాన్ని, మనిషిని,జీవితాన్ని అక్షరీకరించే కవులకు, రచయితకు సమ సమాజాన్ని ప్రేమించే వాళ్ళకు అరుదైన ఆహారం ఏటూరి వారి 'కలల కార్ఖానా'.
ఇవి కలలు కావు. ఎవరైనా కలలని అభిప్రాయపడితే అది పొరపాటే అవుతుంది. ప్రపంచీకరణలో మానవుడు కోల్పోతున్న జీవితాన్ని, పొందలేక ఎదుర్కొంటున్న సమస్యలకు పరాకాష్ట ఈ కవితా సంపుటి. రచయిత కొత్తదనం కోసం ఆరాటపడ్డ తీరు మనకు కనిపిస్తుంది.
వాస్తవికమైన మానవుని కృత్రిమ మనస్తత్వాలకు ఇది పుటంలా కనిపిస్తుంది. విజ్ఞులను ఆలోచింప జేస్తుంది. మేధావులను హెచ్చరిస్తుంది. ఒక కొత్త భాష, భావం మనల్ని బెత్తంతో చరుస్తూ ముందుకు నడిపిస్తుంది. ఇప్పుడిప్పుడే సాహిత్యపు సముద్రంలోకి అడుగుపెట్టి, పిడికిలెత్తి, కలాలు ఎక్కుపెట్టి సామ్రాజ్యపు దోపిడీ వ్యవస్ధపై విరుచుకపడే రచయితలకు నెత్తుటి కాగడాలా కనిపిస్తుంది. కవిత్వానికి కొలమానం లేదుగా!
''కవిత్వాన్ని ఆత్మ దీపంలా చేసి
కాలం గడపముందు వుంచాను
మనిషి అస్తిత్వం చుట్టూ అల్లుకున్న
గాయాల్ని గేయాలుగా మలిచాను''
కాలాన్ని జయించిన వాడే నిజమైన కవి. భావితరాలకు ధైర్యాన్ని, భవిష్యత్‌ చిత్రపటాన్ని ముందుగా ఆవిష్కరించ గలిగిన వాడే అసలైన కవి. ఏటూరి నాగేంద్రరావు మాటలు బంగరు కలల్ని చిదిమేసిన కాలానికి కథలు చెప్పేవిగా ఉంటాయి. శృతి తప్పిన ఈ కాలపు నడకలను సరైన మార్గంలో నడిపే అక్షర దివిటీలుగా కనిపిస్తాయి.
కాలం మారింది. కవిత్వం విస్తృతమై కొత్త రూపం సంతరించుకుంటుంది. జీవితం గాలిలో దీపంలా, ఎడారి కోయిల పాటలా, గాజు నెత్తురులకు గాయపడిన కవి హృదయంలా వుంది. శ్రమైక జీవన సౌందర్యం నత్త నడక నడుస్తుంది. పొడిచే పొద్దును ఆదర్శంగా స్వీకరించి జన జాగృతికి చైతన్య గీతం ఆలపించే బాధ్యత తీసుకోవడం రచయిత పరిపక్వతకు తార్కాణం.
''ఈ మాయా నిశ్శబ్దాన్ని ఛేదించాలి
కొత్త రుచుల వెతుకులాటలో/ సమస్త అడవుల గుండా
మైదానాల మీదగా ప్రయాణిద్దాం''
ఈ కవిత్వంలో ఎన్నో కోణాలు, మరెన్నో రూపాలు మనకు దర్శనమిస్తాయి. కృత్రిమ వారసత్వానికి అధి నాయకులుగా చలామణి అయ్యే బానిస సమాజం తయారవుతుంది. అభివృద్ధి అంటే డబ్బు. డబ్బంటే హౌదా అనే అంతగా దేశం నూతన పందాకు నాంది వాక్యం పలుకుతుంది. ఇప్పుడే అసలైన ప్రమాదం ముంచుకొస్తుంది. యంత్రాలు తప్ప మనుషులు లేని సమాజం రోజు రోజుకు వర్ధిల్లుతుంది. ఇవన్నీ కవిత్వంలో గుర్తుచేసి, మానవ మనుగడను కాపాడే ప్రయత్నం చేశారు.
''హాయిగా రెక్కలు విప్పుతుంది స్వార్ధం
ఇవాళ సుదీర్ఘమైన నటన తప్ప
ఎక్కడా మృదువైన కదలికలు లేవు''
కవి ఆవేదన, ఆక్రందన దేశంపై తనకు గల ప్రేమ వ్యక్తమవుతుంది. చూపులకు చిక్కకుండానే సమాజం రంగులు మార్చుకుంటుంది. నా బతుకు తాత్పర్యంలో అన్నీ వ్యాకరణ దోషాలే అంటారు ఆయన. ఈ మాట అనడానికి గొప్ప మనసు కావాలి. బాధ్యతలు నిత్యం పంచుకునే మంచి మనిషి కావాలి. అవన్నీ పుష్కలంగా ఉన్న కవి. ఈయనకు భాష మీద పట్టుంది. సామాజిక బాధ్యతుంది. ధైర్యం మెండుగా ఉంది. దు:ఖం కూడా నా కైపులో తలదూర్చి నిద్రపోతుంది అంటారు. ఈ మాట అనడానికి సాహసం కావాలి. ఈ కవి అక్కడక్కడ ప్రకృతి ప్రేమికుడిలా, మాతృభూమి ఆరాధకుడులా కనిపిస్తాడు. చెట్లకు అనుభూతులుంటాయని స్నేహం చేశాక తెలిసింది అంటారు.
రచయితకు భూమిలో, ఆకాశంలో, చెట్టులో, కొమ్మలో, ఆకులో, మొగ్గలో అణువణువు కవిత్వమై పలవరించే గుణం కావాలి. ఈ విధమైన స్పందన, బరువైన బాధ్యత కలిగిన కవి. సమాజంలో మనుషులతో ఉన్నప్పటికి మానవత్వం లేని సమాజాన్ని జీర్ణించుకోలేక ఇలా అంటారు.
''నేను శవాలతో తిరుగుతున్నాను
రాబందులతో పోరాడుతున్నాను
గొప్ప తెలివితో
సమాధి అరుగుపై కూర్చొని
నిర్లక్ష్య ప్రసంగాల్ని చేస్తున్నాను
చరిత్రల్ని అదృశ్య భాషలా మార్చి
చెట్ల మధ్య హౌరెత్తి ఏడుస్తున్నాను''
అయినా ఆశలేని వాడు కవి కాడు. ప్రశ్నించని వాడు రచయిత కాలేడు. అడుగడుగునా ప్రశ్నలతో ప్రపంచాన్ని సంధించే వాడే కవి. మాతృత్వపు పురిటి వాసనతో కవి తన మనసులోని మాటను చరిత్ర కుటుంబ నియంత్రణలో వీరుల్ని కనడం మానేసింది. శవాల మీద నుండి అమ్మ జ్ఞాపకమేదో ప్రశ్నిస్తోంది అంటారు. ఇలా ఎన్నో మాటలు మనల్ని వెంటాడతాయి. ఏటూరి వారి కలం రాటుదేలిన ఈటై సాహితీ ప్రియుల గుండెలో నాటుకుంది. ఇంత మంచి కవిత్వం రాసిన నాగేంద్రరావు గారికి అభినందనలు.