ఆకలి - నా జీవభాష

కవిత

- అరుణ్‌  బవేరా - 9440710678

నేనెప్పుడూ..

నాతోటే ఉన్నప్పటి చింత

నా నిశ్శబ్దంలో నేనే దాక్కొని

మాట్లాడడం లాంటిది

నా సముద్ర భాషను

నేనే వింటున్న దిగులు

నా ఏకాంత రాత్రులకు

మల్లెపూలిచ్చి పొమ్మని

నేనెవ్వరినీ పిలవడం లేదు

్జ

నేను వెల్లకిల్లా పడుకుంటే

గుచ్చుకున్న కాలం-

ఉదయాలుగా సాయంత్రాలుగా

ముక్కలైంది

తెల్లార్లూ కూచున్నా

రాత్రి తెల్లారదు

ఈ నిశ్శబ్దం అతి ప్రాచీనం

రాత్రి కన్న కలలు

దిండుకింద నలిగి

పొద్దుటికి వాడిపోతాయి

్జ

నేను సంక్షుభిత మానవుడ్ని

ఆకలి - నా జీవభాష

ఆకురాలు కాలం నా మాతృభాష

పక్షులెగరని నేల నా హృదయం

తీరీ తీరని దాహాలలో

రోజులన్నీ మధ్యాహ్నాలే

్జ

జీవితం - అర్ధరాత్రి స్కలిస్తుంది

కాలి కాలి క్షాంలు పక్కనే

నిద్రపోతాయి

మనసు భిక్షాపాత్ర

తరచూ అది,

ద్రవరూప వేదనతో నిండిపోతుంది

కదలలేని యితివృత్తం

కాలానికి అడ్డంగా పడుకుంటుంది

్జ

ఏ రుతువూ శరీరం మీద వాలదు

అబద్దాలు శాంతినివ్వవు

సంతోషాలు కాంతివిహానం

 

చినుకుకీ చినుకుకీ మధ్య

ఖాళీలోకి తలుపులు తెరుచుకుంటాను

చూపు తడుస్తుంది

ఈ దుఃఖంతో

శరీర సాంగత్యం ఎన్నేళ్ళు...?

్జ

ఎవరివో అడుగుజాడలు

యింకా పచ్చిగానే ఉన్నాయి

మళ్ళీ మళ్ళీ రానివారెవరో

పాదముద్రలు వదిలిపెట్టి వెళ్ళారు

్జ

నా చెవి వెనక సముద్రపు హోరు

సమస్త మానవాళి దఃఖ గీతికలాగు

పాత ముఖాలే...

కొత్త పరిచయాలుగా

ఎదురొస్తాయి

ఏ సూర్యోదయంలో

ఊపిరి తీసుకుంటామో,

ఏ సూర్యాస్తమయానికీ తెలియదు

రేపటి ఆశలకు

నేడు నివాళి

ఏ ప్రయాణంలో కలిసి నడుస్తామో

ఏ రహదారికీ తెలీదు

యివాళ రాలిపోయిన పరిమళం

నిన్నటి సంపెంగపూలదే

్జ

ప్రతిరోజూ నా ఒంటరితనం-

ఆవులింతలుగా మేల్కొని

కలవరింతలుగా గడిపి,

కౌగిలింతలుగా నిద్రపోతుంది

ఎక్కడో నిద్రలేచిన శోకం

యిక్కడ గుక్కపట్టి ఏడుస్తుంది

పగళ్లన్నీ గుమిగూడి

రాత్రిపూట కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటాయి

్జ

దిగులుగా -

గడియారం ముల్లు తిరగదు

లోపల జ్ఞాపకాల ఉక్కపోత

సన్నటి గాలి-

వెదురు వనాల్లో వేణువూది పోతుంది

వేకువ కూడా

కోపంగా అరుస్తుంది మిట్టమధ్యాహ్నం లాగు 

నన్ను వెంబడించే శరీరం

ఆత్మ - నీడ

నా బాహువుల్లో నేనే బందీ

నేను నడిచే దారి

నా దగ్గరే అంతమవుతుంది

నాది మహా యాత్రికుడి అలసట