చిగురించని వెన్నెల

కవిత

 - అడిగోపుల వెంకటరత్నం - 9848252946

కొమ్మల గూటింట్లో

కోయిల బిడ్డతో సంభాషణ

వృద్ధాప్యం ముంచుకొచ్చింది

వారసత్వం అంకితం చేస్తున్నాను

సంగీతంలో నిన్ను శిఖరాగ్రం చేర్చాను

కచేరి చేసుకుని సభాస్థలి ఏలుకో

నడిచిన కాలం నడతలు

నీ ముందు వుంచుతాను

నడతల నడకలు చూసుకో...

మేఘాలు కుండలతో కుమ్మరిస్తుంటే

ఆకులు శిరస్సులు అడ్డుపెట్టి

గూటికి రక్షణ ఛత్రాలై నిలిచాయి!

భూమిని కంపించిన భానుడు

నేలను కాల్చి ఆకులపై ఆగ్రహిస్తే

ఎండమంటల్లో ఆకులు వాడాయేగాని

ఒక్క ఉష్ణవీక్షణం గూటిపై వాలలేదు!

విజృంభించిన చలిలో

సమస్తం వొణుకుతూ

నీరు గడ్డకట్టినపుడు

ఆకులు తెరలుగట్టి అడ్డాయేగాని

ఒక్క చలిరేఖ

గూటిని అందుకోలేదు!

ఆకులు రాలుతున్నపుడు

అస్తమిస్తున్న సూర్యుణ్ణి చూపి

రేపు ఉదయిస్తాడనే నమ్మకం యిచ్చి

కొమ్మలు రెమ్మలు

గూటికి బాసట నిలిచాయి!

రెమ్మలు చిగురించి పుష్పించి

ఫల పుష్పాదులతో చెట్టు

అష్టలక్ష్మిగా అలరారుతూ

మన ఆవాసాన్ని వత్సరానికోసారి

వసంతం అలంకరిస్తుంది!

 

అమ్మా ! అడగాలనుకున్నది

మనసు విప్పి అడుగుతాను

మన పక్క గుడిసెను

పసితనం నుండి చూస్తున్నాను

ఒంటినిట్టాడు కూలిపోయి

కప్పు ఎగిరిపోయింది

గంజి వుంటే వుప్పులేదు

ఉప్పు వుంటే గంజి వుండదు

బిడ్డ కోకిల ప్రశ్నించింది!

చెప్పాలనుకున్నది

మది కుంగి చెపుతాను

సంపదను పుట్టించిన నేల

సమంగా పంచమంటుంది

మనిషి పుట్టించిన స్వార్థం

అంతరాలు సృష్టిస్తుంది

తల్లి కోయిల ప్రత్యుత్తరం!