కనిపించని సంకెళ్ళు

కవిత

- బి. హేమమాలిని

రతరాల భావ దాస్యమనే
బానిసత్వపు పెనుచీకటి
సంకెలలు తొలగేదెప్పటికి?
సామాజిక శక్తులు వేసిన
ముందరికాళ్ల బంధనాలను

తెంచుకునేదెన్నటికి?
వేదాల్లో, పురాణాల్లో
ఏం చెప్పారో తెలియదు... కానీ
వారి పేరుతో
సమాజంలో సగభాగాన్ని వంచిస్తున్న
మానవ సమూహపు
కపట నాటకానికి తెరవేసేదెన్నటికి?
మతాచారాలనే ముసుగులో
లైంగిక అస్పృశ్యతను పాటిస్తున్న
గుత్తేదారుల పెత్తనం ముగిసేదెన్నటికి?
నీలోనే మరోజన్మకు ఊపిరి పోసే
పవిత్రతను మలినంగా మార్చితే...
ఇదెక్కడి న్యాయమని
ప్రశ్నించే ధైర్యం కూడా నీకు లేదా?

రుతుచక్రం మలినం కాదమ్మా... పిచ్చితల్లి
అది....
నీలోని మాతృత్వానికి మూలకణాన్నందించే ఆయుధం
మావన మనుగడకు మూలం
అమ్మకడుపులో తొమ్మిది నెలలూ

ఉమ్ము నీటిలో

మునకలు వేస్తూ గడిపినపుడు లేని మలినం

అమ్మను చేసే శరీర ధర్మానికి అపాదిస్తే...

అణువణువూ ఆక్రోశించలేదా?

పురుష సమాజం చేతిలో కీలుబొమ్మవైన ఓ మగువా...

అత్తిపత్తిలా నీలో నువ్వే ముడుచుకుపోకు...

 

అపర  కాళికవు కానవసరం లేదు.. కానీ

అన్యాయాన్నెదిరించే తెగువ చూపు

నీలోని చైతన్యాన్ని నిదురలేవు....

 

మాతృస్వామ్యపు ఆనవాళ్ళను తుడిచేసిన

పురుషాధిక్య సమాజపు కుట్రలు గమనించు

నీ అణువణువునూ బంధించిన

కనిపించని సంకెళ్లను ఇకనైన ఛేదించు...