అభిమాన భంగం

కథ

- డాక్టర్‌ మాటూరి శ్రీనివాస్‌ - 9849000037

      రాజారావు తన్నుకొస్తున్న  దుఖాన్ని ఆపుకుంటూ పలకరించడానికి వచ్చే  వాళ్ళను పలకరిస్తూ వాళ్ళ వోదార్పులనీ సానుభూతినీ భరిస్తూ బట్టలు సర్దుకుంటున్నాడు. ఇవ్వాల్సిన వారందరికీ ఉన్న చిన్న చిన్న బాకీలు తీర్చేసి, రెండెకరాల పొలాన్ని ఇష్టం లేకపోయినా కౌలుకిచ్చేసాడు. రాజారావు శానిటరీ ఇన్స్పెక్టర్‌. ఇప్పుడు అక్కడికే నలభై  కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న విశాఖపట్నానికి పై అధికారులని బ్రతిమాలి పైరవీ చేసి బదిలీ చేయించుకున్నాడు. పుట్టి పెరిగిన ఊరు వద్దని బ్రతిమాలింది, కానీ ఎంత ఆలోచించినా తన నిర్ణయం సరైనదే అనిపించింది. రెండు బలమైన కారణాలు తన ఊరుని తనకు దూరం చేస్తున్నాయి.  మొదటి కారణం, భార్య రాజీ  హటాత్తు మరణం. తర్వాత కారణం  ఆమెకి ఇచ్చిన మాట. ఆమె వదిలిన పసి జ్ఞాపకం రాజు ను ప్రయోజకున్ని చేయడం. రెండు రోజులు జ్వరం కాసి మూడవ రోజు  ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళే దారిలోనే తుది శ్వాస విడిచింది రాజి. తల్లి లేని మూడు నెలల పసివాన్ని ఊరు సాకింది. దాన్ని ఊరు అనేకంటే రెండొందల పాతిక గడపల గుమ్మం అంటే బాగుంటుంది. ఒకరికొకరు అనే చందాన అన్ని కుటుంబాలదీ  ఒకే ఆశ ఒకే ధ్యాస. మనం బాగుండాలి అంటే ఊరు బాగుండాలి. ఇప్పుడు ఆ పసి వాణ్ని తీసుకుని ఊరు వదిలి వెళ్ళాల్సిన పరిస్థితి రాజారావుది.

ఎన్నో జ్ఞాపకాలతో ఊరు వదిలి బయలుదేరాడు రాజారావు. ప్రభుత్వ స్కాముల్లోంచి మిగిలిన స్కీములతో ఊళ్ళో కాస్తో కూస్తో అందరూ బాగు పడ్డారు. మొదట రెండు తరాలూ రైతు కూలీలుగా మిగిలిపోయినా మూడో తరం చదువుకుంది. చదువు కున్నోళ్ళకి ఆత్మీయతలూ అభిమానాలూ

ఉండవంటారు, ఈ ఊరు దానికి భిన్నం.  ఇక్కడ అందరూ అక్కలూ అన్నలూ వదినలూ బావలనే పిలుచుకుంటారు. కులాలూ ఉప కులాలూ వర్ణాలూ లాంటి అంతరాలంటే ఏమిటో తెలియని యుటోపియా గ్రామం అంటే ఇదేనేమో అనేట్లు

ఉంటుందా ఊరు. సాధారణంగా దాదాపు  అన్ని గ్రామాలూ అలా వరసలతోనే ఆత్మీయతను ప్రకటించుకుంటాయి.  కానీ, శుభ కార్యాలూ అశుభ కార్యాలూ వారి వారి కులాల ఆచారాల ప్రకారమే జరుపుకుంటూ ఉంటారు. గాంధీ గారి గ్రామ రాజ్యం ప్రభావం ఏమో?  మూడేళ్ళ పసిగుడ్డుని  ఎనిమిదేళ్ళ బాలునిగా తీర్చిదిద్దిందా ఊరు. వాడు తల్లిని ఎప్పుడూ అడగలేదు. వాడికి ఎందరు తల్లులు  తమ మాతత్వాన్ని పంచి పెంచారో వాడికే తెలీదు. ఆ ఊళ్ళో అందరూ అమ్మలే వాడికి. పేరు రాజైనా వాడ్ని కూడా అందరూ తల్లి పేరుతొ రాజీ అనే పిలుస్తారు. ఊళ్ళో చిన్న పెద్దా ఆడపిల్లలు కూడా ఆత్మీయంగా వాడికి జడలు వేయడం, గోరింటాకు పెట్టడం, బొట్టు పెట్టి ఆటపట్టించడం లాంటివి చేస్తూ అభిమానించేవారు. బుల్లి రాజు గాడు కూడా ఎటువంటి భేషజం లేకుండా ఎంజాయ్‌ చేసేవాడు. ఇప్పుడు  వాడిని వైజాగ్‌ నగరంలో స్కూల్లో జాయిన్‌ చెయ్యాలి. అదొక సమస్యగా అనుకుంటున్న తరుణంలోనే  తిరుపతి రావు వెంటనే మెదిలాడు రాజారావు మదిలో. రాజారావుకి  బాల్య మిత్రుడు తిరుపతి రావు.  తన ఊరు వాడూ, వరసకు అన్న అయినవాడు కూడా, వైజాగ్లోనే స్థిరపడి ఉన్నాడు. గుర్తుకొచ్చిన వెంటనే ఫోన్‌ చేసి విషయం చెప్పాడు.

''ఎక్కడో హాస్టల్లో ఎందుకులేరా? రాజుగాడ్ని నాదగ్గరే ఉంచి చదివిస్తానులే, నువ్వు నిశ్చింతగా ఉండు, వెంటనే బయలుదేరి వచ్చేయండి'' అన్నాడు భరోసా ఇస్తూ... తన ట్రాన్స్‌ఫర్‌ విషయంలో కూడా ఎంతో సహాయం చేసాడు తిరుపతి రావు.

రాజుకి ఈ వైజాగ్‌ ప్రయాణం  వింతగా కొత్తగా  ఆందోళనగా ఉంది . మొదటిసారి ఊరు వదిలి బస్సు ఎక్కాడు. పట్నంలోకి ప్రవేశించి నప్పటి నుండీ తనలో ఏదో తెలియని అభద్రత ఆవహించుకుంది. తెలియని భయం ఏదో వెంటాడుతున్న భావన. అప్పుడే ఊహ తెలుస్తున్న రాజుకు అటో కూడా ఎక్కడం మొదటిసారి. చాల బిజీ చుట్టూ కలయ చూస్తూన్నాడు. రాజారావు కొడుకు రాజుని తీసుకుని తిరుపతిరావు ఇల్లు చేరాడు.

తిరుపతి రావు, అతని భార్య ''రా..రా ! రాజారావు...ఎలా ఉన్నావు'' అంటూ, ఏరా రాజూ!? వీడు అప్పుడే ఎంత ఎదిగిపోయాడో'' అంటూ ఆశ్చర్యంగా ఇద్దర్నీ ఇద్దరూ ఆప్యాయంగా పలకరించారు.

గది లోపలనుండి వస్తూ తిరుపతి రావు కూతురు రేఖ

''ఎలా ఉన్నావ్‌ బాబాయి ?''హాయ్‌ రా! రాజు'' అంటూ కలివిడిగా పలకరించిది. వాడ్ని దగ్గరకు తీసుకో బోతుంటే

''కొంచెం మంచి నీళ్ళు ఇవ్వరా...దాహమౌతుంది '' అడిగాడు, రాజారావు.

''అయ్యో ! మర్చిపోయా ....'' అంటూ తనను తాను స్వగతంగా నిందించుకుంటూ నీళ్ళు తెచ్చింది. ఒక గ్లాసు రాజారావు చేతిలో పెట్టి ఫ్రిడ్జ్‌ నీళ్ళు బాటిల్‌తో గ్లాసుల్లో పోసింది. రాజుకి మరో గ్లాసులో నీళ్ళు పోసి త్రాగించడానికి ప్రయత్నిస్తుంటే వాడే గ్లాసు తీసుకుని తాగబోతూ మీద పోసుకున్నాడు. ''అయ్యో సరిగ్గా...'' అంటూ గ్లాసును వాడి మూతికి అందిస్తూ బాబాయి వంక చూసింది ''వీడు భలే బుజ్జిగా ఉన్నాడు,,మా బుజ్జు తమ్ముడు''.. అంటూ నీళ్లు తాగించింది.

''బంగారం, ఎలా చదువుతున్నవ్‌? . పరీక్ష లెప్పుడు?''  అంటూ  గ్లాసు టీపాయ్‌  మీద పెడుతూ ''ఈ సారి కూడా నీవేనా స్కూల్‌ ఫస్ట్‌ '' అన్నాడు.

''లేదు బాబాయ్‌, చాలా కాంపిటేషన్‌..కష్టపడాలి'' అంది రేఖ.

''వీడిని ఇప్పుడు ఎన్నో తరగతిలో జాయిన్‌ చెయ్యాలి బాబాయ్‌?'' అడిగింది రేఖ.

రేఖ తిరుపతిరావు ఏకైక సంతానం. పదవ తరగతి చదువుతుంది. చిన్నప్పటినుండీ కలెక్టర్‌ అవుతాను , నేను కలెక్టర్ని అవుతానంటూ దఢంగా చెప్పేది. ఒకసారి పెద్ద వాన వచ్చి ఊళ్ళో కాలవలన్నీ రోడ్లతో కలిసిపోయి పొంగి ప్రవహిస్తుంటే తమ ప్రక్క ఇంట్లోనే ఉంటున్న  చిన్నారి ప్రమాదవశాత్తు కాలవలో పడి కొట్టుకుపోయింది. మూడు  రోజుల వరకూ ఆమె ఆచూకీ తెలియరాలేదు. నాల్గవరోజు  పాప శవం భోగాపురం సముద్రం వొడ్డున దొరికింది. ఈ సంఘటన రాష్ట్రమంతా సంచలన వార్త అయ్యింది. అ సంఘటన వైజాగ్ని దాని డ్రైనేజి వ్యవస్థనీ మునిసిపాలిటీ పనితీరునీ, అధికారుల అవినీతినీ , వారి నిర్లక్ష్యాన్నీ  బట్ట బయలు చేసింది. ఆ సమయంలో జిల్లా కలెక్టర్‌ తేజస్వినీ చూపిన చొరవ అందర్నీ ఆకట్టుకుంది. ఆమే తీసుకున్న చొరవ ,నిర్ణయాలు పలువుర్ని ఆకర్షించాయి. ఆమె ప్రభావం రేఖ మీద తీవ్రంగా పడింది.  అప్పట్నుండీ నేను కలెక్టర్నిఅవుతాను అనేది. ఆమె హుషారూ మాటకారి తనం వలన స్కూల్లోకూడా పాపులర్‌. ఆట పాటలలోనే కాదు, చదువులోనూ దిట్ట.

''నాల్గవ  తరగతి, ఎక్కడ జాయిన్‌ చేద్దాం?''

''ఎక్కడో ఎందుకు రేఖ చదివిన ఇంగ్లీష్‌ మోడల్‌ స్కూల్లోనే పెడదాం..''అన్నాడు తిరుపతి రావు.

్జ్జ్జ

రేఖ నేటి తరం పిల్ల. తండ్రి స్వేఛ్చ ఇచ్చినా రేఖ తల్లి మాత్రం బొమ్మరిల్లు సినిమాలో ప్రకాశరాజ్‌ టైప్‌. ఆమె వేసుకునే జీన్స్‌ పైనా, మిడ్డీల పైనా, టాప్స్‌ పైనా లోదుస్తులపైనా ఎన్నో అంక్షలు పెడుతుంది. వంట నేర్చుకోలేదని , కుట్లు, అల్లికలూ చేతకాదనీ అకారణంగా తిడుతుంది. ఆ విషయంలో ముగ్గురుకీ వాగ్వివాదాలు సర్వ సాధారణం. భారత దేశం ఒక మధ్య తరగతి సమాజం తల్లిని అంత కన్నా గొప్పగా ఆలోచించ నివ్వదు.  స్త్రీ పురుషులను ప్రాధమిక హక్కులను స్వేచ్చనూ సమానంగా అనుభవించనివ్వదు ఈ దేశం. కొన్ని ముస్లీం దేశాల తర్వాత ఆడపిల్లమీద ఆంక్షలు అధికంగా ఉన్న దేశం మనది. నేటికీ పాలకులూ ఛాందసవాదులూ నాయకులై పాలకులై పిత స్వామ్య వ్యవస్థని పటిష్ట పరిచే  మతం పేరుతో,  భక్తి పేరుతో ఆడవాళ్ళను మానసిక బానిసత్వంలోనికి నెట్టేయడమో లేదా కుల మతాల పేర  రెచ్చగొట్టడమో చేస్తున్నారు. వీధిలో చెత్త సమస్యో, నీటి సమస్యో ఉంది ఒక్కసారి రండమ్మా అంటే రానివాళ్ళు, గుళ్ళో లక్ష కుంకుమార్చన, లేదా గిరి ప్రదక్షిణో ఉందంటే  బిల బిలా  పరుగెట్టే మహిళా సమాజం మనది. చెప్పుకోవడానికి లౌకిక దేశమే అయినా మతం కులం వర్గం అనేవి ఈ దేశాన్ని పాలిస్తున్నంత కాలం మానవ  హక్కులపై ఆంక్షలు పరోక్ష్య ఆధిపత్యం ఇంటా బయటా తప్పవు.

''అవును బాబాయి ? మా జూనియర్‌ స్కూలు చాలా బాగుంటుంది. అక్కడే పెడదాం ''.. అంటూ తిరుపతి రావు  రాజారావు, రేఖ నిర్ణయం తీసుకున్నారు.

''సరే నేను ఇక అద్ద్దె ఇంటి వేటలో పడాలి...''అంటూ బయలుదేరబోయాడు. ''వేరే ఇల్లెందుకు రా , మొన్ననే కదా! మన వెనక పోర్షన్‌ ఖాళీ అయింది, ఆ అద్దె ఏదో నాకే ఇవ్వచ్చుగా''.. అన్నాడు నవ్వుతూ తిరుపతిరావు .

''అంత  కంటే భాగ్యమా అన్నయ్య !? అన్నీ నువ్వే ఆయి ఉంటే, ఇంక నా కంటే అద ష్టవంతుడు ఎవరుంటారు చెప్పు''.. క తజ్ఞతతో అన్నాడు కళ్ళు చివర తడిని  అద్దు కుంటూ, రాజారావు.

'' రా..రా రాజు !''అంటూ వాడి చేయి పట్టుకుని లాక్కుంటూ లోపలి తీసుకెళ్ళింది.

రూమ్‌ లో అడుగు పెడుతూనే, '' అక్కా.!నేనూ నీతో ఉండొచ్చా  ,'' అన్నాడు నత్తి నత్తిగా 

''అందుకే గా నువ్వు వచ్చింది...నువ్వు బాగా చదువుకుని పెద్ద ఉద్యోగం చెయ్యాలి, అదే రాజీ చిన్నమ్మ కోరిక. అర్ధం అయ్యిందా?''.. అంటూ వాడ్ని సుతారంగా బుగ్గ మీద కొట్టింది. రాజుకి మనసు కొంచెం స్థిమిత పడింది. పట్నం వాతావరణం గజిబిజి గానూ, గందర గోళం గానూ ఉంది. పెద్ద పెద్ద భవనాలూ, కార్లూ, అంబులెన్సు సైరెన్‌ మోతలూ, పెద్ద బారులు తీరిన ట్రాఫిక్కు భయపెడుతున్నాయి. ఒక ప్రక్క వింత గానూ, ఒకప్రక్క క్రొత్తగానూ, ఇంకొక ప్రక్క కొత్త ఇంట్లో అక్క ఆదరణ ఆనందం గానూ, ఉత్సాహం గానూ  ఉన్నాయి. పల్లె నుండీ ఒక్కసారిగా పట్నంలోకి ప్రవేశించిన పసివాడి మానసిక స్థితి ఊహించడం కష్టమే. ఒక కొత్త ప్రదేశానికో, దేశానికో వచ్చిన వారికి ఈ పరిస్థితి సహజమే. కల్చరల్‌ షాక్‌ అంటాం. త్వరగానే అన్నిటికీ అలవాటు పడ్డాడు, రాజు . రేఖ  పరీక్షలూ , రాజుగాడి కొత్త స్కూలూ బాగానే సాగుతున్నాయి. రేఖ ఇంజినీరింగ్‌ అయ్యింది. రాజు టెన్త్‌ క్లాస్‌ పాస్సై చైతన్య  నారాయణ  మోడల్‌ కాలేజి లో చేరాడు. కొత్త పరిచయాలూ  కొత్త స్నేహాలూ కొత్త వాతావరణం కాలేజికి బస్సు లో వెళ్లి రావడం, మొబైల్‌ ఫోన్తో  పట్నం కుర్రాడైపోయాడు రాజు.

్జ్జ్జ

రేఖ ఎంటెక్‌ ఫైనల్‌ పరీక్షలు రాసింది. సివిల్‌ సర్వీస్‌ కు మొదటిసారి తప్పడంతో ఈ సారి కష్టపడి చదువుతుంది. రాజుకి కూడా రెండవ సంవత్సరం ఇంజినీరింగ్‌ పరీక్షలు దగ్గర పడుతున్నాయి. మొదటి రెండు సంవత్సరాలలో చెరొక మూడేసి సబ్జెక్టుల్లో రాజు తప్పినట్లు ఎవ్వరికీ తెలీదు. రేఖకి అనుమానం తప్ప వాడు ఎంత అడిగినా దాట వేస్తున్నాడు కానీ చెప్పడం లేదు. ఎప్పటికప్పుడు వాడిని మందలిస్తూ  ప్రశ్నలు వేస్తూ డౌట్లు తీరుస్తూ వాడిని తన శక్తి మేరకు ప్రోత్సహిస్తూనే ఉంది. కానీ, రాజు ఇప్పుడు ఎక్కువ సమయం మొబైల్‌ తోనూ లేదా ఒంటరిగా కంప్యూటర్‌ తోనూ గదిలో తలుపెసుకునే  గడుపుతున్నాడు. వాట్స్‌ అప్పుల్లోని యు ట్యూబ్‌ లోనూ చాలా బిజీ గా ఉంటున్నాడు . ఎన్నో గ్రూపుల్లో వీడే అడ్మిన్‌. యూట్యూబ్‌ లోంచి చెత్తంతా డౌన్లోడ్‌ చేసి అందరికీ షేర్‌ చెయ్యడంలో ఎక్స్పర్ట్‌ గా చాలా బిజీ అయిపోయాడు. మధ్య మధ్యలో ఎవరెవరికో ఫోన్లు చేస్తున్నాడు. మొబైల్‌ , కంప్యుటర్‌  హాకింగ్‌ గురించి మాట్లాడుతున్నాడు . ఇంటర్నెట్‌ లో పోర్నోగ్రఫీ కి కూడా బానిసైపోయాడు. తెలియకుండానే అతన్ని, అతని సంస్కారాన్ని , ఆలోచనలనీ  ఇంటర్నెట్‌ హై జాక్‌ చేసేసింది. ప్రభుత్వం ఈ మధ్య బాల్య అశ్లీల సైట్లను బ్లాక్‌ చేసింది. అలా బ్లాక్‌ చేసిన సైట్లను రిట్రీవ్‌ చెయ్యడం దేశ ద్రోహం. అలాంటివాటిలో ఎక్స్పర్ట్‌ అయిపోయాడు. మొత్తం అశ్లీల వెబ్‌ సైట్లను అన్నిటినీ బాన్‌ చేయమని ఎప్పటి నుండో మహిళా సంఘాలూ ప్రగతి శీల సంఘాలూ  ప్రభుత్వాల మీద వొత్తిడి తెస్తూనే ఉన్నాయి. అయినా, శతకోటి దరిద్రాలకు అనంత కోటి ఉపాయాలు అన్నట్లు అదే యావతో ఎందఱో యువత దీనికి బానిసలౌతున్నారు. దానికి  ఉదాహరణ రాజు. మెల్లగా అతనిలోని అప్పటివరకూ అతనికి తెలియని అనుభవంలో లేని భావాలు కలగనారంభించాయి.

్జ్జ్జ

తిరుపతిరావు దంపతుల దగ్గర వాళ్ళ ఇంట్లో పెళ్ళి. వెళ్లి రావడం ఆలస్యం అవుతందని చెప్పి వెళ్ళారు. వాడు గదిలోంచి ఎలాగు టైంకి భోజనానికి రాడు. భోజనం చేసి తన గదిలోకి వెళ్ళింది రేఖ. చాలా సేపటి తర్వాత గానీ రాజుకి ఆకలి గుర్తుకు రాలేదు. కానీ, భోజనం సహించడం లేదు. మరేదో ఆకలి. ఏదో కావాలనే తపనతో తల్లడిల్లిపోతున్నాడు. చెప్పుకునేది కాదు అది, అడిగేది కాదు. తింటే తీరేది కాదు. వరండా లోపలికీ బయటకూ పచార్లు చేస్తున్నాడు. ఏమీ తోచడం లేదు. ఈ మధ్య స్నేహితులందరిలో ఇదే చర్చ. తరచూ స్నేహితులతో ఈ లైంగిక వాంఛ దాని విపరీత భావనలమీద చర్చిస్తున్నారు. ఆ సందర్భంలో  ఒకరిద్దరు రాజుని రెడ్‌ లైట్‌ ఏరియాకు కూడా తీసుకెళ్ళారు. కానీ వీడికి ధైర్యం చాలక పోయింది.

వంటగదిలో కెళ్ళి నీళ్ళు త్రాగి వస్తూ లైట్‌ వేసి ఉండడం వలన రేఖ ఇంకా చదువుకుంటుందేమో నని మామూలుగా రేఖ గదిలోకి చూసాడు. నిద్ర పోతుంది. ప్రశాంతంగా నిశ్చింతగా నిర్మలంగా నిరాడంబరంగా నిబ్బరంగా నిద్ర పోతుంది.  కలలో కూడా ఊహించని ఉత్పాతానికి బలౌతానని ఆమెకు తెలీదు. ఆదరించి ఆప్యాయత పంచి అన్నపెట్టిన చేతినే వాడు మ్రింగేస్తాడని ఊహించలేదు. నెమ్మదిగా ఆమె వైపు అడుగులేసాడు. వాడి మొహంలో ఎటువంటి సంశయం లేదు. వేరే ఏ ఆలోచనా లేదు. భావోద్రేకం కామంగా రగిలి ప్రేరేపించింది.  ఆమె మొహం మీద దిండు పెట్టి ఒక చేత్తో అడుముతూ రెండో చేత్తో అమాంతం ఆమెను ఆక్రమించేసుకున్నాడు. హటాత్తుగా జరిగిన దాడి. అమానుష దాడి. మానవ సంబంధం మీద అమానవీయ మగం చేసిన దాడి. ఆకలి గొన్న కామం, ఆకలి తీరిందాకా ఏ మాత్రం ఏది అడ్డొచ్చినా సహించదు. అది క్రూరత్వానికి కౌమారత్వానికీ జరిగిన ఏకపక్ష దాడి. రేఖకు అరవడానికి కూడా ఆస్కారం లేని విధం. ఇచ్చకం తీరిన వరకూ ఇష్టమొచ్చినట్లు ఆమెను అధిగమించి  ఆక్రమించుకున్నాడు. తెలిసిందీ తెలిసినట్లు తోచింది తోచినట్లు చెరిచి సంభోగించాడు. కామన తీరిన వరకూ వాడికి వొళ్ళు తెలియలేదు. తేరుకునే సరికీ అంతా అయిపొయింది. రేఖలో చలనం లేదు. విగతగా మిగిలి పోయింది. అడవినే తినేసి ఆకుతో మూతి తుడుచుకున్నట్లు టేబుల్‌ మీది సీసాలో నీళ్ళు తాగి  ఉన్మాదంతో నడుచుకుంటూ బయటకు పోయాడు, రాజు. పాలు త్రాగి పాము కాటేసి పోయింది. ఆకాశం పొడవు ఆకాసానికే తెలుస్తుందంటారు కానీ  కామేచ్చ లోతు కామానికి కూడా తెలీదు. రాజులో కూడా ఒక పురుషాహాంకారి, ఒక అవకాశవాది, ఒక

ఉన్మాది, ఒక కామోద్రేకి, నిద్రిస్తున్నాడని కనిపెట్టలేకపోయింది, రేఖ.

్జ్జ్జ

అర్ధరాత్రి దాటింది. లైట్లు వేసి ఉన్నాయి.

''ఇల్లంతా లైట్లు వేసి చదువు కుంటున్నారు.ఎన్ని సార్లు చెప్పినా వీళ్ళు వినరు,'' అనుకుంటూ బెడ్‌ రూమ్‌ లోకెళ్ళి, కెవ్వున కేక వేసి కుప్పకూలి పోయింది తిరుపతిరావు భార్య. అక్కడికి చేరుకున్న తిరుపతిరావుకు ఏమి జరిగిందో ఊహించలేని అయోమయంలో స్థానువుడై ఉండిపోయాడు. నెమ్మదిగా దగ్గరకెళ్ళి మంచం మీద అస్తవ్యస్తంగా హీనస్థితిలో పడిఉన్న కూతురుని బట్ట సరిచేస్తూ నెమ్మదిగా కదిపి చూసాడు. అర్ధం అయిపోయింది. జరగరానిదే  జరిగిపోయింది . రెండు చేతులతో తలపట్టుకుని భార్య ప్రక్కనే చతికిలపడ్డాడు. దుఖమూ, ఏడుపూ కలిసి ఒక్కసారిగా ఒక భయానక శబ్దంలా అతడి నోట్లోంచి వచ్చింది. పిచ్చివాడిలా దిక్కులు చూస్తూ మంచం మీద తల వాల్చాడు . మళ్ళీ మెల్లగా తలెత్తి కూతురు వంక చూసాడు. మొహం కమిలి  పోయి, తల వెంట్రుకలు ముసురుకుని  ఉంది. ఎవరు చేసారీ పని? ఎందుకు చేసారీ పని? ఎవరికి ఏం ద్రోహం చేసాం? ఇది దుండుగుల పనా? చుట్టూ కలియ చూసాడు, దొంగలు పనిలా లేదు. రాజు గాడు ఏడి? వాడిని కూడా కొంప తీసి  చంపేసారా దుండుగులు ?. ఇంతలో రేఖలో చిన్న కదలిక చూసి గబా గబా ఆమె మొహం మీద నీళ్ళు చల్లి సపర్యలు  చేసింది తల్లి. గాల్లోకి పిచ్చిగా చూస్తూ- తిరుపతి రావు. నీళ్ళు ప్రక్కన పెడుతుంటే చిరిగిన గుడ్డ పీలిక ఫ్యాన్‌ గాలికి ఎగురుతూ అటుగా వచ్చింది. రేఖ కే కాదు ఆమె తల్లి తండ్రులకూ అంతా అయోమయంగా ఉంది. ఏమి జరిగిందని ఆమెను అడిగే సాహసం చేయలేదు వాళ్ళిద్దరూ. అలాగే శూన్యం లోకి చూస్తూ ఎంత సేపు గడిపారో....

తెల్ల వారింది . నైట్‌ డ్యూటీ నుండీ రాజారావు ఇల్లు చేరుకున్నాడు. ఇంకా ఇల్లంతా లైట్లు వెలుగుతున్నాయి. తలుపులు తెరచి ఉన్నాయి. ఏదో పెద్ద ఉత్పాతం సంభవించినట్లు అర్ధం అయిపొయింది. కానీ జరిగింది ఊహించిన దానికన్నా భయంకరమైనది. మంచం మీద బంగారం అని ఆప్యాయంగా పిలుచుకునే కూతురు కాని కూతురు, చనిపోయిన శవంలా కొన ఊపిరితో ..''అయిపోయిందిరా..!అంతా అయిపొయింది. నా కలలన్నీ కాటికి పోయాయి''.. అంటూ బావురు మన్నాడు, తిరుపతి రావు..

ఏమి జరిగిందో అర్ధం అయ్యింది. ఎలా జరిందో అర్ధం కాలేదు. తిరుపతిరావు తన చేతిలోని గుడ్డ పీలిక అందించాడు. రాజారావుకు తన కాళ్ళ కింద భూమి బద్దలైనట్లనిపించింది .గత వారం రాజుగాడి పుట్టిన రోజుకి రేఖ కొనిచ్చిన చొక్కా జేబు గుడ్డ . నారింజ పూవుల పువ్వుల డిజైన్‌ . అందరూ ఆ రోజు అది చూసి భలే రంగు కొన్నావ్‌ అని మెచ్చుకున్నారు రేఖని. విలువైన  మానవసంబంధాలు పెంపొందించుకోవడానికి కావలసిన లక్షణాలు కొన్ని వున్నాయి.వివేకం? సహనం?? నైతిక నియమాలతో కూడిన ప్రవర్తన? మనోనిగ్రహం? స్వార్థరాహిత్యం? త్యాగశీలత మొదలైనవి. ఇవి ఎవరు ఎవరికీ నేర్పాలి అనేది ఒక సవాలు అయితే, వాటి కొలమానాలు ఏవి అనేది రెండవ ప్రశ్న.నేటి సమాజంలో మనవ అవసరాల రీత్యా ఎవ్వరినీ ఎవ్వరూ నమ్మకూడదు, అలాగే తప్పని పరిస్తితుల్లో అందరూ అందర్నీ నమ్మాలి అనే ధోరణి స్థిరపడిపోయింది.

ఏమిటి గతి ఇప్పుడు? నలుగురి లోనూ ఎన్నో ప్రశ్నలు.

''నన్ను క్షమించమని అడిగే అర్హతను కూడా కోల్పోయాను,అన్నయ్య ?,,నా  పెంపకంలో ఏ లోటూ లేదనుకున్నాను..మనకు  ఇద్దరికీ మంచి పేరు తెస్తాడను కున్నాను ..నిండు జీవితాన్ని హరించే దుర్మార్గుడికి తండ్రినని చెప్పుకోవడానికి సిగ్గుగా ఉంది...తల్లి లేని వాడని జాలి చూపించారు.. జీవితాన్నిచ్చారు ..మీ జీవితాన్నే అంధకారంలో ముంచేసాడు..దౌర్భాగ్యుడు.. ఇదంతా నా వల్లే'' ... అంటూ భోరున ఏడ్చాడు, రాజారావు .

అంతలోనే  తేరుకుని భయంగా తిరుపతి రావు కళ్ళలోకి చూసాడు. తిరుపతి రావు ఉక్రోషంతో , అవమానంతో జుగుప్సాపూరిత మనసుతో ఎటో చూస్తున్నాడు. కర్తవ్యం బోధపడ కున్నది. తెల్లవారిపోతుంది, ఏది దారి? ఇద్దరిలో ఆందోళన పేరుకుంది.

''వద్దంటుంటే పెద్ద చదువులంటూ ఊరి మీదకి పంపారోయ్‌ , జీన్‌ లూ షోకులూ వద్దంటే వినలేదురోయ్‌ ' అంటూ మధ్యతరగతి మనస్తత్వం ఆమె రూపలోంచి కూని రాగాలతో సోకిస్తుంది,.

భార్య శోకం అతన్ని మరింత నిర్వీర్యున్ని చేసేస్తుంది. రేఖ ఇంకా లీలగా కదలడానికి ప్రయత్నిస్తూ తల్లి పట్టిన

నీళ్ళు నెమ్మదిగా చప్పరించింది.

''సరే.. నువ్వు ఇక్కడే ఉండు చూస్తూ ఉండు.. పోలీస్‌ స్టేషన్కి  వెళ్లి వస్తాను'' అంటూ కదలబోయడు రాజు తండ్రి, రాజారావు. ఒక్క ఉదుటున లేచి నిలబడి  ''ఆగు'' అని అరిచాడు తిరుపతి రావు. అసహనంగా అనుమానంగా పాలిపోయిన ముఖం లోంచి రంగులుమారుతున్నాయి, తిరుపతిరావుకి. ఒక్కగానొక్క కూతురు అమానుషంగా చెరచబడి  అచేతనంగా  ఉంది. అక్క అని పిలుస్తూ కుటుంబ సభ్యునిగా కలిసి మెలిసినవాడు ఇంత దాష్టీకానికి ఒడిగట్టాడు. 

'' లేదన్నయ్య ...జరిగిన ఘోరం సామాన్యమైనది కాదు, చెప్పుకునేదీ కాదు. ఎలా చూసినా ఆ పసిదాని జీవితం అర్ధంతరంగా ముగిసి పోవడానికి వీల్లేదు. పోలీసుల పట్టించి వాడికి ఉరి తీయించాలి. నాకు కొడుకే లేడను కుంటాను..'' ఉక్రోషంగా అన్నాడు రాజారావు.

''పోలీసులు అడగరాని ప్రశ్నలు అడుగుతారు. విచారణ  పేరు వాళ్ళు  రేఖను ఇంకా ఇంకా చిత్రవధ చేస్తారు. ఆ దుర్మార్గుడు  ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలియదు. వాడు దొరికే వరకూ పత్రికలూ, టీవీ లూ అదే పనిగా వాడిని పట్టుకునే వంకతో రోజూ రేఖ ఫొటోలనూ  పదే పదే  చూపిస్తారు, బ్రేకింగ్‌ న్యూస్‌ అంటూ మరింత మానసిక క్షోభకు బలిచేస్తారు. దాన్ని మనం తట్టుకోగలమా? మనల్ని ఈ దుఖం నుండి తేరుకోనీయరు...ఏది దారి?'' నెమ్మదిగా అంటూ తల పట్టుకున్నాడు తండ్రి తిరుపతి రావు.

రాజారావు వాదన ఒక తీరుగా ఉన్నా ఎందుకో తిరుపతిరావు అన్నది ముమ్మాటికీ నిజం.

''ఆడ కూతురు జీవితాన్ని నాశనం చేసిన వాడ్ని క్షమించి వదిలేయ మంటున్నావా? ఏం మాట్లాడుతున్నావ్‌ అన్నయ్య ? వాడ్ని వదిలి పెట్టకూడదు'' అని నిశ్చయంగా అన్నాడు రాజారావు.

''లేదు..తండ్రిగా పోలీసులూ,కేసులూ కంటే రేఖ భవిష్యత్తు నాకు ముఖ్యం..అంతకంటే నాబోటి మధ్య తరగతి గాళ్ళకి పరువు ఇంకా ముఖ్యం..''

లేదు అన్నయ్యా ! వాడు చేసిన అపరాధానికి తగిన శిక్ష పడాలి, లోకానికి కనివిప్పు కలగాలి. మరొకడు ఇలాంటి పనికి ఒడి గట్ట కుండా ఉండాలి ..''

''నిజమే నీవన్నది జరగాలి అది జరుగుతుందని నీకు నమ్మకం ఉందా ? వాడికి తగిన శిక్ష వేయించ గలనని నమ్ముతున్నావా? కోర్టులూ పత్రికల సాధింపులూ ఇదంతా రేఖ భరిస్తుందంటావా? అవసరమంటావా??''

మధ్య తరగతి పట్నం బ్రతుకులు. పోలీసు వ్యవస్థ నుండి కానీ న్యాయ వ్యవస్థనుండి గానీ ఎటువంటి సహకారం

ఉండదు. అడుగడుగునా అవినీతి దోపిడీ. ఈ పరిస్థితులలో జరిగిన ఘోరాన్ని అందరిలో పెట్టడం వలన ఒరిగేదేముంది? బజారున పడ్డం తప్ప అన్న వాస్తవ ఆలోచన వారిని నిలదీసింది.

సరే ఏమి చేద్దాం అంటావు నువ్వు? నెమ్మదిగా డైనింగ్‌ టేబుల్‌ కుర్చీ దగ్గరగా లాక్కుని అడిగాడు, రాజారావు. రేఖ కొంచెం కుదురుకుంది.కానీ,ఉలుకూ పలుకూ లేదు. ఆమె మానసిక పరిస్థితి ఊహకు అందని రీతిలో పరిభ్రమిస్తోంది. దగ్గరగా మంచం మీద  కూర్చుని తల్లి  వీళ్ళ సంభాషణ వింటూ.. ''ముందు బిడ్డని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్ళండి రక్తస్రావం జరుగుతూ తుంది'', అంది కంగారుగా తడిచిన రేఖ దుస్తుల్ని తడిమి చూస్తూ..

''అయినా అయిన గోల చాలు. ఇంకా నా కూతుర్ని బజారుకి ఈడ్చకండి.ఎలాగోలా అయ్యే పని చూడండి ,'' ఇద్దరి మగాళ్ళ సంభాషణ విని అంది, జరగబోయే విషయన్ని  అర్ధం చేసుకుని.

''ముందు ఆసుపత్రికి తీసుకు వెళదాం , మిగతావి ఆలోచిద్దాం ...'' అన్నాడు రేఖ తండ్రి తిరుపతిరావు. 

రేఖ తల్లి ఆమె లేపబోతూ ఉంటే

''నేను ఎక్కడికీ వెళ్ళను , అమ్మా ! కొంచెం కాఫీ ఇస్తావా?'' సన్నని గొంతు తో నిబ్బరంగా అడిగింది రేఖ .

తల్లి ఇచ్చిన కాఫీ త్రాగి ''కొంచెం  సేపు నిద్రపోతానమ్మ'' అని కళ్ళు మూసుకుంది రేఖ.

్జ్జ్జ

రాజా రావు ఇల్లు ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోయాడు. తిరుపతి రావు కూడా అతన్ని వారించలేదు. రాజు ఆచూకీ తెలియ రాలేదు. గడిచి నెల దాటింది. రాజారావుని అవమాన భారం క్రుంగ దీసేస్తుంది. కొడుకు కనిపిస్తే నరికేయాలన్నంత రోషంతో ఉన్నాడు. ఒక రోజు ఉదయాన్నే సెల్‌ మోగింది, ఎత్తి హలో అనే లోగా

''తప్పు చేసాను నాన్నా. నాకు చచ్చి పోవాలని ఉంది ఒక్క సారి నిన్ను చూసి చచ్చి పోతాను నాన్నా... '' అని ఫోన్‌ లో ఏడుస్తున్నాడు.

''పది గంటలకు ఆఫీసుకు రా...'' అని మరొక మాట మాట్లాడకుండా ఫోన్‌ పెట్టేసాడు, రాజారావు.

ఆఫీసు కేంటీన్లో తండ్రి కొడుకులు ఎదురెదురుగా కూర్చున్నారు. నిశ్శబ్దం మాట్లాడుతుంది. నిశ్శబ్దమే ప్రశ్న. నిశ్శబ్దమే  జవాబు. నిశ్శబ్దమే పశ్చాత్తాపం. ఇద్దరినీ నిశ్శబ్దం శాసిస్తుంది.  రాజు మానసిక పరిస్థితి కూడా అంతంత మాత్రంగానే ఉంది. చిన్నప్పుడు ఊళ్ళో అందరివాడై బ్రతికాడు. ఇప్పుడు తనకు తనే శత్రువైయ్యాడు.  అక్క అని ఆప్యాయంగా పిలుచుకునే రేఖ  జ్ఞాపకం రాగానే వొళ్ళు భయంతో కంపించిపోతుంది. రాజారావు తన చేతి సంచిని టేబుల్‌పై ఉంచాడు. నిశ్శబ్దంగా నడిచి ప్రక్కనున్న మెట్లు ఎక్కి పైకి వెళ్ళాడు. నాన్నకు ఒక మాట చెప్పి పోలీసులకు లొంగిపోదామని నిరీక్షించి చూసాడు రాజు. ఇంతలో బయట ఏదో గోలగా ఉందని తండ్రి సంచి పట్టుకుని రాజు బయటకు వచ్చి చూసాడు.  రక్తపు మడుగులో రాజారావు అప్పటికే తనను తనను తాను శిక్షించుకున్నాడు.

్జ్జ్జ

పోలీస్‌ కమీషనర్‌ ఆఫీసుకు  ఇంటర్నెట్‌ కెఫేలు నడుపుతున్న ఆపరేటర్లందరూ  పోలీసు వేన్‌లో తీసుకు రాబడ్డారు. కొత్తగా వచ్చిన కమీషనర్‌ సూచనల మేరకు అడ్డగోలుగా నడుపుతున్న విడియో షాప్‌ లనూ, ఇంటర్నెట్‌ సెంటర్లను ఇప్పటికే సీజ్‌ చేసారు. సుమారు పాతిక మంది లిస్టులో దాదాపు అందరి మీద రహస్యంగా నీలిచిత్రాల వ్యాపారం చేస్తున్నట్లు అభియోగాలున్నాయి. వాళ్ళందర్నీ  కమీషనర్‌ చాంబర్‌లోనికి  ప్రవేశపెట్టారు. అట్టే సమయం తీసుకోకుండా '' వీళ్ళందరి చేత బైండ్‌ ఓవర్‌ రాయించుకొని వీళ్ళ లైసెన్సులు రద్దు  చేయండి. డిస్ట్రిక్ట్‌ జడ్జి అనుమతి తీసుకున్నాను...మున్సిపల్‌ కమీషనర్‌తో కూడా మాట్లాడాను...కేసు విచారణ పూర్తి అయ్యే వరకూ వీళ్ళు ఊరు వదలకూడదు. ప్రత్యామ్నాయంగా వీరందరూ కాంట్రాక్ట్‌ సానిటరీ వర్కర్లుగా చేరి, నగరాన్ని శుభ్రం చేయాలి.'' అని అందరి వంక ఒక తీక్షణమైన చూపు సారించి, తన పనిలో నిమగ్నమై పోయింది పోలీస్‌ కమీషనర్‌ రేఖ. అందరితోపాటూ భారంగా బయటకు నడిచాడు రాజు.