మగ్గం బతుకు


- కాశీవరపు వెంకట సుబ్బయ్య
7382623397

నరసయ్య దిగువ మధ్య తరగతికి చెందిన చేనేత కుటుంబీకుడు. జీవితంలోని ఒడిదుడుకుల వల్ల హైస్కూల్‌ ఫైనల్‌ వరకు కూడా చదవలేనివాడు. అతని బాల్యమంతా ఖాళీ కడుపుల్తో మంచినీళ్లు త్రాగి బతికిన రోజుల్తో నిండిపోయింది. తెల్లని అన్నం మెతుకుల్ని ఎరగని జీవితం అతనిది. అరికెలు, కొర్రలు, జొన్నలు, రాగులే అతని ఆహారం. అవి కూడా అరకొరగానే ఆకలి తీర్చేవి. దుమ్మధూళికి పెరిగి గాలికి ఎదిగి యవ్వనంలోకి అడుగుపెట్టిన వాడు నరసయ్య.
అతని బతుకుతెరువుకు మగ్గమే అదరువు అయింది. గంతకు దగ్గ బొంతలాగా అతని జీవితంలోకి నారమ్మ ప్రవేశించింది. ఆశలు, కోరికలు అంటే ఏమిటో తెలియని పేద మనస్తత్వం ఆమెది. కారం సంగటి పెట్టినా తిని, భర్తకు చేదోడు వాదోడుగా నిల్చింది.
సావకార్లు ఇచ్చిన నూలు తెచ్చుకొని, భర్త మగ్గం నేస్తంటే తాను రాట్నం వడికి బోట్లు చుట్టీ భర్తకు ఇచ్చేది.
కష్టాలొచ్చినా బాధలొచ్చినా తట్టుకొని తనతో కల్సిపోయి ప్రేమానురాగాలు పంచే భార్య తన జీవితంలోకి వచ్చినందుకు నరసయ్య పరమానంద పడుతుంటాడు.
ఆలూమగలూ 24 గంటలూ పనిచేసినా కూటికీ, గుడ్డకు ఇతరత్రా యింటి అవసరాలకు తప్ప భవిష్యత్తు అవసరాలకు ఏమి మిగల్చలేకపోయారు. కాలక్రమంలో ఒక కూతురూ, ఒక కొడుకూ పుట్టుకొచ్చి వారికి ఆర్థిక అవసరాలు పెంచారు.
నరసయ్య తన తల్లిదండ్రులకు తానొక్కడే సంతానం. ప్రేమాభిమానాలకేమీ కొదువ లేదుగాని, తిండి సంపాదించుకోవడమే గగనమైపోయిన కాలమది. ఒక్కగానొక్క కొడుకును చక్కగా చదివించి, సుఖంగా పెంచుకోవాలని ఉన్నా సాధ్యం కాలేపోయింది. తన తల్లిదండ్రులకు, చేనేత వస్త్రాలకు కాలం చెల్లిపోతున్న సమయం అది గనుక.

నరసయ్య తండ్రి సుబ్బరంగయ్య, తల్లి చౌడమ్మ కష్టం చేయడానికే పుట్టినట్లు ఓరుగా నేర్పుగా తన కుల వృత్తైన  చేనేత పని చేసుకుంటూ, బతుకీడ్చుకుంటూ వస్తున్నారు.
లేక లేక కల్గిన కొడుకును అల్లారు ముద్దుగా పెంచడం కోసం భార్యా భర్తలిద్దరూ పని రాక్షసులుగా మారిపోయారు. ఎంత చేసినా ''గొర్రెతోక బెత్తెడే'' అన్నట్లు ఉండేది వారి రాబడి. తినీ తినక అతి కష్టం మీద ఓ వెయ్యి రూపాయలు ప్రోగుచేసుకోగలిగారు. ఆ సొమ్ముతో సొంత ఇల్లును సొంత స్థలంలో నిర్మించుకోవాలని అనుకున్నారు. అద్దెకొంపలో అద్దెకడుతూ ఎంతకాలం వుంటామని, అదే సొంత ఇల్లు వుంటే భవిష్యత్తులో కొడుక్కు ఆదరువుగా ఉంటుందని తలచారు. ఊరికి చివరగా చేనేత కుటుంబాలు ఓ వంద దాకా వున్న చోట సెంటు స్థలం వంద రూపాయల వంతున ఓ ఐదు సెంట్లు స్థలం కొన్నారు. అందులో ఒకవైపు రెండు సెంట్లలో సిమెంటు రేకుల ఇల్లు కట్టుకొని మగతా మూడు సెంట్లలో పడుగు చేసుకోవడానికి ఖాళాగా వుంచుకున్నారు. ఇంటితోపాటు ఖాళీగా వున్న స్థలానికి కల్పి కాంపౌండుగా ఆరు అడుగుల ఎత్తు ఉన్న నాపరాళ్ళ బండలను చుట్టూతా పాతుకొని కొత్త ఇంట్లో చేరేసరికి ఏనుగును ఎక్కినంత సంబరపడిపోయారు ఆ దంపతులు.

సుబ్బరంగయ్య తన కొడుకును ఆర్థిక స్థోమత లేక చదివించలేకపోయినా, చేనేత పనిలో దిట్టను చేశాడు. ''చేతిలో విద్య వుంటే అన్నం ఉన్నట్లే'' అన్నది సుబ్బరంగయ్య విశ్వాసం.
ఆ తరువాత ఏదోలా నిమ్మళంగా సాగిపోతుంది కాలం. కాలంతోపాటు జీవితం.

అదో... యిదో అనేసరికి నరసయ్య ఇరడై ఏండ్ల వయస్సుకొచ్చాడు.
ఒద్దిక, ఓర్పు ఉన్న అమ్మాయిని చూసి జత చేస్తే చివరిగా తాను, తన కొడుకు విషయంలో నెరవేర్చాల్సిన పని పూర్తి అవుతుందని ఆలోచించాడు సుబ్బరంగయ్య.

అదే విషయాన్ని భార్య చౌడమ్మతో అంటే ఆమె ''కానీవయ్యా ఆ బాధ్యతా అయిపోతే మనం ఏమైనా పరవాలేదు. వాడికి ఒక తోడు కల్పించి ఒంటరితనం పోగొట్టిన వాల్లమవుతాం'' అంది చౌడమ్మ.
తన సమీప బంధువుల ఇంట్లోనే నరసయ్యకు సరిగ్గా సరిపోయే అణుకువ, అందం వున్న నారమ్మతో మూడు ముళ్ళు వేయించాడు సుబ్బరంగయ్య. కానీ కట్నం ఇచ్చుకోలేని, తమకన్నా కష్టంగా సాగిపోయే కుటుంబ ఆమెది.

నరసయ్య తండ్రి సుబ్బరంగయ్య, కొడుకు సంసారం గాడిలో పడక ముందే పెళ్లి అయిన సంవత్సరంలోపే ఆకస్మాత్తుగా గుండెపోటు వచ్చి చనిపోయాడు. కష్టాల్లో, సుఖాల్లో, బాధల్లో, బాధ్యతల్లో కలిసి పంచుకొని బతికిన భర్త తన కండ్ల ఎదుటే మరణించడంతో చౌడమ్మ ఎడబాటును భరించలేక భర్త పోయిన నెలకే ఆమె కూడా జీవితాన్ని ముగించింది.
చూసూ, చూస్తూ ఉండగానే తల్లిదండ్రులు ఇద్దరూ దూరం కావడంతో నరసయ్య, తన జీవితం శూన్యం అయినట్లు అంధకారమైనట్లు భావించాడు. చిన్న పిల్లోడిలా బోరున ఏడ్చాడు సరసయ్య.

అంత పేదరికంలోనూ తన తల్లిదండ్రులు తాము పస్తులుండీ తనకు పెట్టి పెంచారు. కిందపడ్తే మన్నెతుందని, అమ్మ ఒడిలోనూ, నాన్న భుజాలపైనే మోశారు. అంత ప్రేమను పంచిన తన తల్లిదండ్రులకు తాను ఏమి చేయలేకపోయానని  గుండెలవిసేలా విలపించాడు. ఇక తాను ఒంటరినైపోయినట్లు అలవిగాని ఆవేదనకు గురైనాడు.
భర్త బాధను చూసి భరించలేకపోయింది భార్య నామ్మ. భర్తను తన గుండెలకు హత్తుకొని ఓదార్చింది.

''నువ్వు ఒంటరివి ఎప్పటికీ కావు. నేను నీకు కడదాకా తోడునీడగా ఉంటాను. నీ కష్టసుఖాలను పంచుకొని నీకు అండగా నిల్చుతాను. అధైర్యపడవద్దు'' అంటూ ధైర్యం చెప్పి మళ్లీ భర్తను మనిషిగా మార్చుకుంది.
ఆ షాక్‌ నుంచి బయటపడడానికి నరసయ్యకు చాలా కాలమే పట్టింది.

భార్య సహనానికీ, సమయస్ఫూర్తికి నరసయ్య మనస్సులోనే కృతజ్ఞతలు తెలుపుకున్నాడు.
ఆ తరువాత మూడేండ్లకు ఒక పాప, మరో మూడేండ్లకు ఒక బాబు పుట్టారు. జీవితంలో ఎదుగూ బొదుగూ లేకున్నా పిల్ల ఆలనా పాలనలో గతం గాయాలు మరుగున పడ్డాయి.

పిల్లలిద్దరూ ఎదుగుతున్నారు.
''కులవృత్తులకు కాలం చెల్లుతున్న సమయం. చేనేత దుస్తులు మిల్లు దుస్తుల పోటీకి నిలువలేక పోతున్నాయి. రాబోయే కాలంలో జీవితం గడ్డు పరిస్థితిని ఎదుర్కొవాల్సి రావచ్చు. కాబట్టి మన పిల్లల్ని చదివిద్దామయ్యా'' అంది భర్తతో నారమ్మ ముందు చూపుతో.

నరసయ్యకు కూడా భార్య చెప్పింది నిజమే అన్పించింది. పిల్లలిద్దర్నీ బడిలో చేర్పించి భార్య భర్తలు బండ కష్టం మొదలుపెట్టారు.
ఆస్తి పెరుగకున్న వయస్సు పెరుగుతూంది. నరసయ్యకు నలభైయేండ్లు పైబడినాయి. పాప శాంతి డిగ్రీ, బాబు మధు ఇంటర్‌ ఫైనల్‌కు వచ్చారు.

పిల్లలిద్దరూ కుటుంబ పరిస్థితులకు అనుగుణంగా మసులుకుంటూ, ఏం పెడ్తె అది తిని, ఏ గుడ్డలిస్తే అవి కట్టుకొని క్రమశిక్షణతో చదువుకుంటున్నారు. తమ తల్లిదండ్రులు తమ కోసం నిద్రాహారం మాని కష్టపడడం చూసి కావచ్చు.
పిల్లలు పెరిగి పెద్దయ్యే కొద్ది నరసయ్యలో ఆలోచనలు కారుమేఘాల్లా ముసుకుకున్నాయి.

తాను పిల్లలను చదివించడం తప్ప ఏమి మిగలబెట్టలేకపోయాడు. తండ్రి సంపాదించిన ఐదు సెంట్లు స్థలం, అందులో రెండు సెంట్లు రేకుల ఇల్లు మాత్రమే
ఉన్నాయి. అమ్మాయికి ఈ ఏడాదితో డిగ్రీ పూర్తై ఇరవై ఏండ్లు నిండుతాయి. మంచి సంబంధం చూసి పెండ్లి చేయాలి. అబ్బాయికి ఇంటర్‌ పూర్తవుతోంది. పై చదువులకు పంపాలి. చదివించకపోతే వాని బతుకు ఉట్టికీ స్వర్గానికీ లేకుండా పోతుంది. చేతులారా తామే చెడగొట్టినవాల్లమైపోతాం. అయితే ఏమి చేయాలి ఈ ఆలోచనల తీవ్రతను భార్యకు కూడా అంటించాడు నరసయ్య.

ఆమె మనస్సు కూడా ఆలోచనలతో బరువెక్కింది. ఓ రోజు గాంధీరోడ్డులో గంగాధరంతో మాట్లాడింది మొదలు నరసయ్య ఆలోచన్లలో వేగం పెరిగింది. నరసయ్య తండ్రి సుబ్బరంగయ్య స్థలం కొన్న నాటికి ప్రొద్దుటూరు పదిహేను ఇరవై వీధులకు మించిలేదు. అయినప్పటికీ ప్రొద్దుటూరు బ్రిటీషు కాలం నాటికే మునిసిపాలిటి అతికొద్ది కాలంలోనే ప్రొద్దుటూరు విశృంఖలంగా పెరిగి రాయలసీమలోనే అతిముఖ్య పట్టణంగా రూపుదిద్దుకుంది.
కడప జిల్లాలో ప్రొద్దుటూరు జనాభారీత్యా కడప కన్నా పెద్దది. కడప అధికార కేంద్రమైతే ప్రొద్దుటూరు వ్యాపార కేంద్రం. ఆయిల్‌ మిల్లులు, రైస్‌ మిల్లులు, కాటన్‌ మిల్లులతో విపరీతంగా విస్తరించింది. చుట్టుప్రక్కల ఉన్న గ్రామాల్ని తనలో విలీనం చేసుకుంటూ, నాలుగు వైపులా ఉన్న నాలుగు పంచాయితిల్ని కల్పుకొని నగరస్థాయికి చేరుకుంది.

బంగారం, బట్టల వ్యాపారంలో సెకండ్‌ బాంబేగాను, సాంస్క ృతికంగా రెండవ మైసూరుగాను పేరుగాంచింది. ఒకవైపు ఫ్యాక్షన్‌ గొడవల్తో రక్తం పారుతుంటే మరోవైపు సాహిత్యసభలు, సమావేశాలు జరుగుతుండడం కూడా మరో ఆశ్చర్యకరమైన విశేషమే.
ప్రొద్దుటూరు చుట్టుప్రక్కల భారీ సిమెంట్‌ ఫ్యాక్టరీలు వెలవడడం వల్ల, వాటి ప్రభావం ప్రొద్దుటూరు పైబడి శరవేగంగా వ్యాపించడం వల్లా, ఒకప్పుడు ఊరు చివరి ఉన్న నరసయ్య ఇల్లు ప్రస్తుతం ఊరి మధ్య భాగమైంది.

వివిధ పనులపై రోజు ప్రొద్దుటూరుకు వచ్చిపోయే జనం యాభైవేలకు పైనే ఉంటుందని ఒక అంచనా. ఈ క్రమంలో అన్ని వ్యాపాలతోపాటు రియల్‌ ఎస్టేట్‌ వ్యాపార రంగం కూడా అనూహ్యంగా పెరిగిపోయి పదివేలు సెంట్‌ ధర ఉన్న స్థలం అనతికాలంలోనే పది లక్షలకు చేరుకుంది.
నరసయ్యను గాంధీరోడ్డులో కలిసిన గంగాధరం మరోసారి ఇంటికే వచ్చి కలిశాడు.

ప్రొద్దుటూరులో గాంధీరోడ్డునందున్న సాగర్‌ ¬టల్‌ ప్లాట్ల బ్రోకర్లు కలిసే ప్రధాన కేంద్రం, ఉదయం నుండి సాయంత్రం వరకు బ్రోకర్లంతా అక్కడే గుమిగూడి వుంటారు. దీనివల్ల సాగర్‌ ¬టల్‌ కూడా లాభాల బాల పడింది.
''ఏం నరసయ్య! నేను చెప్పిన విషయం ఏమాలోచించావ్‌!'' గంగాధరం పలకరింపుగా ప్రస్తావించాడు.

''రా!రా! గంగాధరం కూర్చో! ఆ విషయం ఇంకా ఏమాలోచించలేదు'' అన్నాడు నరసయ్య మామూలుగానే ఏ ఆతృత కనపడనీయకుండా.
''చూడు ! నరసయ్య ఈ అతుకుల గతుకుల బతుకులు ఎంతకాలం అనుభవిస్తావు చెప్పు! మీరంటే మీ బతుకులు ఎలాగోలా వెళ్లతీసుకున్నారు. పిల్లల భవిష్యత్తన్నా బాగుచేయండి. ముసుగులో గుద్దులాట ఎందుకుగాని నీ ఐదు సెంట్లు స్థలానికి సెంట్‌కు పదిహేను లక్షల వంతున ఐదు సెంట్లకు డెబ్బై ఐదు లక్షలు ఇపిస్తాను. పార్టీ రడీగా ఉంది. నాకు లక్షకు వెయ్యి రూపాయలు కమీషన్‌ ఇయ్యాలి. ముందే చెప్పాలి కదా. బాగా ఆలోచించి ఒక నిర్ణయానికి రా'' అంటూ విషయం కుండ బద్దలు గొట్టినట్లు చెప్పాడు గంగాధరం.

మళ్లీ తనే ''కూతురికి మంచి సంబంధం చూసి పెళ్ళి చేయవచ్చు. కొడుకును పై చదువులకు పంపవచ్చు. ఊరి వెలుపల కొత్తగా ఏర్పాటు అవుతున్న కాలనీలో ఇంతే స్థలాన్ని కొని అందమైన ఇల్లు కట్టుకోవచ్చు. ఆ స్థలం కూడా నేను కొనిపిస్తాను. నువ్వు కూడా ఈ మగ్గం బతుకు వదిలేసి మంచి సెంటర్‌లో గుడ్డల షాపు పెట్టుకొని దర్జాగా బతకవచ్చు. చాలీ చాలని బతుకుల నుండి బయటపడి నాణ్యమైన, గౌరవమైన జీవితాన్ని గడపవచ్చు. నువ్వు సరే అంటే ఇప్పుడే టోకన్‌ అడ్వాన్స్‌ తెచ్చి ఇస్తా ఏమంటావో చెప్పు'' అంటూ ఊరించి చెప్పాడు గంగాధరం.
''నేను నా భార్య బిడ్డలతో ఆలోచించి ఏ మాటా రేపే సాగర్‌ ¬టల్‌ వద్ద కలిసినప్పుడు చెబుతా. ఇప్పటికి వెళ్లిరా'' అన్నాడు నరసయ్య.

గంగాధరం వెళ్లిపోతూ ''బాగా ఆలోచించి ఒక మంచి నిర్ణయం తీసుకో. అది నీ జీవితానికి శుభోదయం కావాలి'' అని నరసయ్యలో ఆశల పుట్టను రేపుతూ అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు గంగాధరం.
గంగాధరం వెళ్లిపోగానే నరసయ్య గతంలోకి జారుకున్నాడు.

''నాన్న నేను పుట్టినప్పుడు కొన్నాడు ఈ స్థలాన్ని. ఇంటి కాంపౌండులో తూర్పువైపు బండల వారగా పూలమొక్కలు, కూరగాయలు, ఆకుకూరలు వేస్తుంది నారమ్మ.
పడమర వైపు నాన్న నా చిన్నప్పుడే కరివేపచెట్టు, జామచెట్టు, మామిడి చెట్టు వేశాడు. అవి పెరిగి నాతోపాటే పెద్దవి అయ్యాయి.

పనిచేసి అలసినప్పుడల్లా ఆ చెట్టు క్రిందే మంచం వేసుకొని విశ్రాంతి తీసుకుంటాం భార్యభర్తలం.
అమ్మ నా చిన్నప్పుడు ఈ చెట్లకే ఉయ్యాల వేసి లాలాపాట పాడి నన్ను నిద్రపుచ్చేది. నా అనుభూతులు, నా అనుభవాలు అన్నీ ఈ ఇంటితోనే పెనవేసుకొని పోయాయి.. ఈ ఇల్లు అమ్మనాన్నల తీపిగుర్తు. ఇంత అనుబంధం ఉన్న ఇంటిని ఎలా అమ్మడం'' నరసయ్య బాధతో నిట్టూర్చాడు.

భార్యను పిల్చి గంగాధరం చెప్పిన విషయం చెప్పి ఈ ఇంటిపై తనకు గల మమకారాన్ని వివరించ చెప్పాడు.
''నాకు కూడా ఈ ఇంటితో అనుబంధం ఇరవైఐదేండ్లు తక్కువేం కాదు. తిన్నా తినకపోయినా ఈ ఇల్లు తన కడుపులో దాచుకొంది. ఇల్లు అమ్మడం నాకు బాధనే, కాని ధనం, భూమి శాశ్వతంగా ఎవరి సొంతమూ కాదు. మనిషే అశాశ్వతమైనవాడు.  అతనికి వాటితో ఎంతవరకు రుణానుబంధం ఉంటుందో అంతవరకే అతని దగ్గర ఉంటుంది. ఆ తరువాత అవి మరొకరి సొంతమవుతాయి. కాబట్టి మనం నిమిత్తమాత్రులం. ఆర్థిక అవసరాలే అన్ని మార్పులను నిర్ణయించేది'' అని నారమ్మ వేదాంత ధోరణిలో ఉన్న వాస్తవాన్ని భర్తకు వివరించి చెప్పింది.

నారమ్మ అమాయకురాలే కాని అనుభవమనేది అన్ని జీవిత పాఠాలు నేర్పుతుంది. ఆ రాత్రి నరసయ్య ఎదురింటి విషయం భార్యభర్తల మధ్య చర్చకు వచ్చింది.
ఎదురింటి వెంకట్రామయ్య తన కులం వాడే. వరుసకు బావ అవుతాడు. నెమ్మదస్తుడు. మితభాషి, మంచివాడుగా పేరుంది. అతని కుమారుడు అనిల్‌ ఎం.టెక్‌.చేసి హైదరాబాదులో నెలకు ఏభై వేల జీతంతో ఉద్యోగంలో ఉన్నాడు.

ఆ అబ్బాయైతే మన అమ్మాయికి సరిజోడిగా ఉంటుంది. పైగా  అబ్బాయి వాళ్ల నాన్నలాగే మంచివాడు. ముక్కూ ముఖం ఒడ్డూ పొడవు చక్కగా ఉన్నవాడు. మన అమ్మాయి కన్నా ఐదేండ్లు పెద్దవాడు కూడా అని ఇద్దరూ ముచ్చటించుకున్నారు.
అలాగే తమ కొడుకు మధు ఇంటర్‌ అయిపోయాక ఎంసెట్‌ కోచింగ్‌ తీసుకొనే తాహత్తు లేక వార్తా పత్రికలో వచ్చిన మెటీరియల్‌ ఆధారంగా పరీక్ష రాస్తే ర్యాంక్‌ రాలేదు. మేనేజ్‌మెంట్‌ కోటా క్రిందైనా సీటు తీసుకొని వాని జీవితం బాగు చేయాలి. ఆలోచనల్లో పడ్డారు నరసయ్య, నారమ్మలు.

అరకడుపులతో, ముతక బట్టలతో ఎంతకాలం సాగదీయాలి జీవితాన్ని. నారమ్మ ఓపికతో ఎన్ని కష్టాలు అనుభవించింది. కనీసం ఈ వయస్సులోనైనా ఆమెను సుఖపెట్టాలి. ఇవన్నీ జరగాలంటే ఇల్లు అమ్మక తప్పదు అన్న దృఢనిశ్చయానికి వచ్చాడు నరసయ్య. వచ్చిందే తడువుగా గంగాధరం కోసం సాగర్‌ ¬టల్‌ దగ్గరకు పోయాడు.
ప్రొద్దుటూరుకు తూర్పు భాగంలో కొత్తగా అందంగా రూపుదిద్దుకుంటున్న ఎన్టీఆర్‌ కాలనీలో ఐదు సెంట్లలో ఆధునిక భవనంలో ఖరీదైన దుస్తుల్లో, అలంకరింపబడిన పూజగదిలో, నరసయ్య తల్లిదండ్రులైన సుబ్బరంగయ్య, చౌడమ్మల చిత్రపటానికి పూలమాల వేసి నమస్కరిస్తున్నారు నరసయ్య, నారమ్మలు.

''అమ్మా కాలేజ్‌కి టైమ్‌ అయిపోతాంది. క్యారియర్‌ ఇయ్యమ్మా'' అంటూ కొత్తగా కొన్న బైక్‌ దగ్గర నిలబడి మధు వెయిట్‌ చేస్తూ కేక వేశాడు. తాను చదువుతున్న వాగ్దేవి ఇంజనీరింగ్‌లో ఐదు నిమిషాలు లేటైనా గేట్‌కు తాళం వేస్తారని వాడి భయం.
కూతురు అత్తగారి ఇంటికి పోవడానికి అన్ని సర్దుకొని అమ్మానాన్నలకు చెప్పడానికి ఎదురుచూస్తూ వుంది.

అల్లుడు అనిల్‌ మామగారు తీయించిన మోటార్‌ బైకు దగ్గర నిలబడి భార్యను ఎక్కించుకొని తన యింటికి పోవడానికి సిద్ధంగా ఉన్నాడు.
నరసయ్య మొన్ననే కొన్న టి.వి.ఎస్‌. మోపెడ్‌ దగ్గరకు క్యారియర్‌తో వచ్చాడు. ప్రొద్దుటూరు శివాలయం సెంటర్‌లో ఏర్పాటు చేసుకున్న సొంత గుడ్డల షాపుకు పోవడానికి.

నారమ్మ, అల్లుడిని కూతురిని కొడుకుని, భర్తను పంపించి తాను టి.విలో కొత్త సీరియల్‌ చూడడానికి ఇంట్లోకి నడిచింది.
జీవితం రాట్నం లాంటిది.

కాల ప్రభావంతో క్రింద ఉన్నవాడు పైకి, పైన ఉన్నవాడు క్రిందకు మారుతుంటాడన్న విషయం తెలిసిందే కదా!