బ్రతుక్కి భరోసా యిచ్చే కవిత్వం

నచ్చిన రచన

- పొన్నూరు వెంకట శ్రీనివాసులు - 944043293

సుప్రసిద్ధ కవి అడిగోపుల వెంకటరత్నమ్‌. ఈయనకి కష్టజీవులంటే ప్రేమ, వాళ్ళ కన్నీళ్ళు తుడవాలనే ఆర్తి, వాళ్ళని అక్కున చేర్చుకొని ఓదార్చాలనే తపన ప్రతి ఖండికలో కనిపిస్తుంది. కలం పట్టాడో కరవాలం అవుతుంది.

అక్షరాలు అగ్నిని రగుల్చుకొంటాయి. ప్రతి మాట తూటాగా పేలుతుంది. ''పదండి ముందుకు'' అంటూ ఈ కవి ఎక్కడికి తీసుకెళుతున్నాడు. కష్టాలు లేని సమాజంలోకి. కన్నీళ్ళు లేని సమాజంలోకి. అస్పృశ్యతలు లేని సమాజంలోకి. నిత్యం ఆనందం వెల్లివిరిసే సమాజంలోకి. ఆయన కోరుకునే సమసమాజంలోకి తీసుకెళుతున్నాడు. స్వాతంత్య్రం వచ్చి డెబ్బై వసంతాలు అయినా కులాలు, మతాలు, ప్రాంతాల అంతరాలతో విడిపోయిన సమాజాన్ని ఒక కవి బాగుచేయడం సాధ్యమేనా... అంటే సాధ్యమే అనిపిస్తుంది అడిగోపుల కవిత్వం చదువుతుంటే. ఊసుపోక ఒక్క అక్షరం రాసినట్లు అనిపించదు. మట్టిమనిషికి కట్టిన అక్షరాల పొదరిల్లులా అనిపిస్తుంది. సమాజాన్ని నిశితంగా పరిశీలించే కవి. సంఘటనని స్కానింగ్‌ చేసే కవి. కూర్చొన్నా.. నించున్నా.. ప్రయాణిస్తున్నా... కవిత్వమై కదిలినట్లనిపిస్తుంది ఆయన కవిత్వం చదువుతుంటే.   'తులాభారం' కవితలో ''పెళ్ళి తులాభారం అయ్యాక/ పెళ్ళికూతుళ్ళందరూ సత్యభామలే / అమ్మాయి ఆభరణాలు మొయ్యలేక/ నిల్చి వుంది/ ఎండిన కడుపులతో పండుకున్న పనివాళ్ళ ఆకలి/ ఎత్తిన విస్తళ్ళకే తెలుసు'' అంటాడు- పెళ్ళి తంతు ఆర్భాటాలను తూర్పారపడుతూ. కష్టాలలో ఉన్న వారి కన్నీటిని తన కవిత్వంతో తుడుస్తాడు. అందుకే ఆయన కవిత్వంలో మనిషి మూలాలు కనిపిస్తాయి. కన్నీళ్ళలో ఆనందాశ్రువులు, దుఃఖాశ్రువులు గుర్తించ వచ్చంటాడు. ''అశ్రువులన్నీ ఒక్కటి కాదు'' కవితలో ''భూమిలో యింకిన / ఒకానొక అశ్రువు భూకంపం పుట్టిస్తుంది/ భూమిపై పారిన/ ఒకానొక అశ్రువు బృందావనం సృష్టిస్తుంది'' అంటూ కన్నీటిని కవిత్వం చేస్తాడు.

నేడు వృద్ధాప్యం శాపంగా మారింది. ఎంతో ప్రేమతో పెంచుకున్న పేగు బంధం అనాధాశ్రమాల పాలు చేస్తుంది. ఆత్మీయ స్పర్శకోసం, మాలిమి చూపుకోసం ఎదురు చూసే వృద్ధాప్యం గురించి ''బోధివృక్షం'' ''ఆత్మీయ స్పర్శ'' కవితల్లో ''నా యవ్వనం నీ రూపాన్ని ప్రసవిస్తే/ నీ యవ్వనం నాకు వెలివేతను ప్రసాదించింది/ వృద్ధాప్యం జాడను చూసి/ అనాధాశ్రమం అక్కున చేర్చుకుంది'' అని ఆవేదన చెందుతాడు. మూన్నాళ్ళ ముచ్చటవుతున్న మూడుముళ్ళ బంధాన్ని చూసి ఎడమొహం పెడమొహం అవుతున్న ఏడడుగుల బంధాన్ని చూసి కలత చెందిన కవి ''దారి దారులయ్యాక'' కవితలో ''ఒకే దారి రెండుగా చీలిన చోట/ యిప్పుడు వాళ్ళిద్దరూ నిల్చున్నారు/ అతని చూపు ఘనీభవించింది/ ఆమె చూపు ద్రవీభవించింది/ పుణ్యభూమిలో పురుషుడు కథ నడుపుతాడు/ కర్మభూమిలో స్త్రీ కథలో నడుస్తుంది'' అంటూ రెండు జీవితాల కథను ఆవిష్క ృతం చేస్తాడు.

ఈ లోకంలో తాను పండించిన పంటపై పేరు రాసుకోలేని పారిశ్రామిక వేత్త రైతు. తను పండించిన పంటకు రేటు నిర్ణయించుకోలేని పెట్టుబడిదారుడు రైతు. రైతుల కష్టాలను కళ్ళకు కడుతూ ''కర్షకుడి కంట కన్నీరు'' కవితలో ''గడ్డకట్టిన అప్పులను కరిగించే ఎత్తుగడలో/ టమోటో సాగుచేస్తే / విరగబడ్డ దిగుబడికి/ నల్లరేగడి ఎర్రగా మారింది/ కోత కూలి నష్టమైంది/ ఉల్లిని సాగుచేస్తే/ తులాభారం తేలికై/ కొయ్యకనే ఉల్లిపాయలు/ రైతు కంట కన్నీరు కారుస్తున్నాయి/ కర్షకుడి కంట కన్నీరు / దళారి యింట పన్నీరు'' అవుతుందని కన్నెర్ర చేస్తాడు. ఆధునిక యుగంలో కూడా ఆడవాళ్ళు హక్కుల కోసం పోరాటాలు చేయవలసి వస్తుంది. పురుషాధిక్య సమాజాన్ని నిలదీస్తుంది. ఆకాశంలో సగం కావాలని నినదిస్తున్నారు. ''ఆకాశంలో సగం'' కవితలో ''అర్ధాకాశాన్ని ఆక్రమించే ఎత్తుగడలో/ మా వారి దౌర్జన్యాలు హింసలు/ విరామం లేని యుద్ధాలు/ యుద్ధం నింగి నేలను జయిస్తుంది / మనిషి మనసును జయించదు/ యుగాల చరిత్రలో జగాన తీర్పు యిది'' అని మనసును జయించని మగజాతి ఎందుకని ప్రశ్నిస్తాడు. ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే దగాపడ్డ ప్రతి వారికి కలం పట్టుకొని బాడీగార్డులా కనిపిస్తాడు. వెలుగు దివిటీ పట్టుకొన్న అక్షర సైనికుడిలా కనిపిస్తారు అడిగోపుల. అరవై కవితల్లో అనంతమైన పదచిత్రాలు పరుచుకున్నాయి. మచ్చుకి ''దేశం నాదే/ నా దేశానికి నేనేం కాను'', ''పడవ రెండు ముక్కలుగా కోస్తుంటే/ నీటికి కుట్లేసుకుంటూ/ నది ప్రకృతి వైద్యం చేసుకుంటుంది'' ''నడిచిన దూరమే గమ్యం కాదు/ ఎగరేసిన నాణెమే ఎత్తుకాదు/ పాడిందే పాట కాదు/ రాసిందే రచన కాదు'' ''నిండా మునిగితే చలి లేదని/ బండరాళ్ళు నీటిలో మునిగాయి'' ''అంతవరకు యాజమాన్యం ముందు / ఓర్పుగా నిలిచిన అరచేయి/ పిడికిలి బిగించి ప్రశ్నిస్తుంది / నినదిస్తుంది / ఉద్యమాల స్వర్గం పిడికిలిలో వుంది.''

ఆయన ''పదండి ముందుకు'' అని పద్యం మొదలెట్టాడు సముద్రం చూస్తుంది. ఈ అక్షర ఘోషకు ఎందరు కదలి వస్తారని. ఒడ్డున పడివున్న బతుకుల్ని ఏరు కొంటారని. పోరాడితే పోయేదేమీ లేదు బాని సంకెళ్ళు తప్ప. అడిగోపుల వెంకటరత్నమ్‌ ఆశించిన సమసమాజం కోసం ముందడుగు వేద్దాం. పోయేదేమీ లేదు. కన్నీళ్ళు తుడిచి, భరోసా యిచ్చే కవిత్వాన్ని చదువుదాం.