ఆగిపోని కవితా యాత్ర

- కెంగార మోహన్‌ - 9000730403

అతడు అక్షరానికి ఆయువు నింపుతాడు..ఆ అక్షరం స్వేచ్చగా మొలకెత్తి మనుషుల వైపు చూస్తుంది. మనిషిని శోధిస్తుంది..అన్వేషిస్తుంది..అనంతానంత దిగంతాల్లోకి వెళ్ళేముందు ఉత్తేజాన్ని నిండా నింపుకుని సంచరిస్తుంది. అతడి అక్షరానికి పదునెక్కువ..మాట్లాడుతున్నట్టే..చెబుతున్నట్టే ఉన్నట్టనిపించినా ప్రపంచాన్ని, నాగరిక సమాజాన్ని పొరలు పొరలుగా చెబటం ఈ శివుడికే సాధ్యం..ఈయన కవిత్వాన్ని ఈ కవితా ప్రపంచానికి పరిచయం చేయాలని ఎంతో మంది కవులు ఉవ్విళ్ళూరుతుంటారు..అది సహజం..అతడి కవిత్వం..అతడికి మాత్రమే సాధ్యమయ్యే కవిత్వం..అతడు మాత్రమే స్పృశించగల కవిత్వం..ఈ అనంతానంత కవిత్వ విశ్వంలో ఏదైనా ఉందంటే అది కె.శివారెడ్డి కవిత్వం..అనేకానేక సంఘర్ణషల్ని..అనేకానేక సందిగ్థ యుద్దమైదానాల్ని దాటుకుంటూ..కవిత్వానికి తన చిటికెన వేలునందించి నడిపిస్తున్నవాడు..ఎవరైనా ఇలానే రాయాలని అనాలని ఉన్నా..ఇతడిలా రాయడం...ఇంతలా..మైక్రోవేవ్‌ లెంత్‌లో చూడ్డం ఎవరికైనా సాధ్యమేనా..!. తన పిడికిట్లో కవిత్వాక్షరాలను బంధించి ఒక్కోక్కటిని అస్త్రాలుగా వదుల్తున్నాడా..ఈ సంఘమంటే..ఈ మనుషులంటే..ఎంత ప్రేముంటే మనిషి పడే మనో యాతనల్ని కూడా రికార్డు చేయగలుగుతున్నాడు..ఉషోదయాల్ని రవి అస్తమయాల్ని చీల్చుకుంటూ వచ్చి పలకరించిన రక్తం సూర్యుడు(1973) కవిత్వాన్ని శివారెడ్డి కవిత్వ ప్రేమికులు..కాదు కాదు..కవిత్వాన్ని మాత్రమే ప్రేమించే కవిత్వ ప్రేమికులు మర్చిపోతారా..శివారెడ్డి కవిత్వమంటే వండి వార్చే కవిత్వం కాదు..ఇప్పటికి 27 సంపుటీలిచ్చి 28వ సంపుటిగా వచ్చిన కొంచెం స్వేచ్చగావాలి తో ఈయన కవిత్వ వయసు 28..ఒక్కోసారి కంటి చూపుకు కాగితంపై విన్యాసం చేస్తున్న అక్షరానికి మధ్యదూరం కొలవాలనిపిస్తుంది.
ఇప్పుడు మాట్లాడుకోవాల్సింది స్వేచ్ఛ గూర్చి..కె.శివారెడ్డి కోరుకుంటున్న స్వేచ్ఛ గూర్చి మాట్లాడదాం..
కొంచెం స్వేచ్ఛ గావాలి
రెక్కలల్లార్చటానికి
చినుకుపడ్డ రెక్కల్ని విదల్చటానికి
ముక్కుతో ఈకలు సరిదిద్దుకుంటానికి
ఈ కాలు యిలా, ఆ కాలు అలా చాచటానికి
టప్‌ మని ఒక చినుకు నెత్తిమీద పడితే
తలపైకెత్తి చెట్ల ఆకులకేసి చూడటానికి
మహామృదువుగా గాలి వీస్తే
ముక్కుపుటాలు పెద్దవి చేసి కళ్ళతో గాలి పీల్చటానికి
కొంచెం స్వేచ్ఛగావాలి మనిషిని మనిషని చెబటానికి
పశువుని పశువని చెబటానికి
కొంచెం స్వేచ్ఛ గావాలి
రాత్రిని రాత్రని చెబటానికి
పగటిని పగలని చెబటానికి
కొంచెం స్వేచ్ఛగావాలి
రెక్కలల్లార్చి గాల్లో ఎగరటానికి... ఎందుకింతలా సేచ్ఛను కోరుకుంటున్నాడు. మనిషిని పద్మవ్యూహంలో బంధించి, మనిషని నిరూపించుకోకపోతే నిర్ధాక్షణ్యంగా డౌట్‌ఫుల్‌ జాబితాలోకి నెట్టేసి డిటెన్షన్‌ సెంటర్లలోకి విసిరేశాక నేను మనిషినని చెబటానికి స్యేచ్చకావాల్సిందే కదా..మనిషి బతుకే ప్రశ్నార్ధకమైంది. మనిషి అస్తిత్వమే కోల్పోయిన స్థితి..ఈ స్థితికి కారకులెవరో చెప్పకపోయినా ఈ తీవ్రభయాందోళనలు సృష్టిస్తున్నదెవరో మాత్రం ఈ పౌరులకు తెలుసు. ఎన్నడూ లేనంత అసహనం..ఎప్పుడూ అనుభవించలేనంత క్షతి..ఈ బాధలకు కారణం స్పష్టంగా తెలుసు. అతడు పాలకుడు..ప్రజల యోచనల్ని కూడా హత్యచేయాలని చూసే హంతకుడు..
మోదీని చూస్తే
కొండమీదికి రాతి గుండు దొర్లించేవాడు
గుర్తొకొస్తాడు-
మోదీని చూస్తే
యిల్లు తగలబడుతుంటే
చుట్ట ముట్టించుకునేవాడు గుర్తుకొస్తాడు.
ఈ కవితలో పాలనపై వ్యతిరేకత, పాలకుడిపై నిర్లిప్తతతో కూడిన ధిక్కారం కనబడుతుంది. కవితను ఇలా చెప్పడం శివారెడ్డికే సాధ్యం..అందరూ అనుకున్నట్టే చైనావాలంత విశాల బంధాల్ని కాంక్షిస్తాడు. కవి శివారెడ్డి గంభీరంగా కనబడినా చాలా సున్నితంగా కవితల్లేలా ప్రయత్నించినా అవి పురుడుబోసుకున్న పులిలా గర్జిస్తాయి. అందుకే తెలుగు కవిత్వంలో శివారెడ్డిది ప్రత్యేక ప్రపంచం. ఏ కవి అయినా మనిషిని కేంద్ర బిందువుగా చేసుకుని కవిత్వీకరిస్తే ఈ కవి మనిషి చుట్టూ అల్లుకుపోయిన ప్రతీ బంధం, ప్రతిబంధకం, శైశవ బాల్య వయస్సుల్నుంచి అనేక వయో గమ్యాలను అధిగమించి చరమాంకం వరకు జరిగే సన్నివేశాలను, సంఘర్షణల్ని యోచించి కవితాక్షరాలను ఈ క్షేత్రంలో విత్తుకుంటూ వెళతాడు. అతడ్ని కవి అనాలనిపిస్తుంది.
ఎప్పటికప్పుడు కొత్తగా మొదలయ్యే/ ప్రయాణంలో మజిలీలుంటాయేమోగాని/ ముగింపులేదు/ కాలికింద/ కన్నీటి చుక్కలు పడి పగిలిపోతాయి..ఇది జీవితం అనాలనిపిస్తుంది. అంతకంటే ఏం చెబుతాం. కవి ఆర్ధ్రత..కవి వేదన, కవి కవితావేశం అన్నీ అన్నీ ఒక్కొక్కటి ఇలా ఇతని కవిత్వంలో పేర్చుకుపోతాయి..ఎంత బాగా చెబుతాడు కదా శివారెడ్డి అనిపిస్తుంది. చాలా పద్దతిగా శ్రద్ధగా చెబుతున్నట్లుంది అతని కవిత్వం..కన్నీటి చుక్కలు కాలికింద పడి నలిగిపోవడం ఎంత గొప్ప భావుకత..పిల్లాళ్ళకు పంచతంత్ర కథలు చెబుతున్నట్లుగా, పెద్దలకు ఇతిహాసగాథలు చెబుతున్నట్లుగా ఈ కవి ఈ వర్తమాన సమాజానికి కవిత్వాని ఇంత గాఢతగా చెబుతాడు.
తలనిండా ఆకులు/ నేను ఏ చెట్టు కింద నుంచీ నడచి రాలేదు /కానీ , తలనిండా ఆకులు తల ఆకులపింఛంలా- మూసీనది ఒడ్డున రకరకాల /రంగుల బుట్టలు తయారుచేసినట్టు/పచ్చపచ్చని వాసన గదంతా అల్లుకుని -/
మనిషిలో ఒక చెట్టుందేమో/ అదిలా చిగురించిందేమో/ విరబూసిందేమో/ఆకుల గలగలలు విన్పిస్తున్నాయి/ మబ్బులన్నీ నా తలను తాకి వెడుతూ /లోపలెక్కడో వేళ్లు కదిలిన జాడ /నీళ్లు పారిన జాడ /గుంపులు గుంపులుగా పిట్టలొస్తున్నట్టుంది /గూళ్లు కట్టుకుంటాయేమో తెలియదు/ నే నడుస్తుంటే మనిషి నడిచినట్టు లేదు /చెట్లు నడిచి నడిచి వస్తున్నట్టు/ మనుషులు చెట్లయితే /చెట్లు మనుషులయితే/ ఎంత బాగుండు/ లోకమెంత పచ్చపచ్చగా వుంటుందో /ప్రపంచమెంత మిసిమిలీనుతుందో.. మనిషి ఇక ఖచ్చితంగా ప్రకృతిని ప్రేమించాల్సిందే. ఆరాధించాల్సిందే ప్రకృతే మనిషికి సర్వస్వం..కర్త కర్మ క్రియ ప్రకృతే. ఇన్నాళ్ళు.. ఇప్పుడు కూడా ప్రకృతిని ధ్వంసం చేయాలని, విధ్వంసం చేయాలనే చూస్తున్నాం..మన చిటికెన వేలు పట్టుకుని ప్రకృతంతా కలియదిరిగి అమ్మను ఆత్మీయంగా పలకరించినట్టు నాన్న గుండెలపై ఆడుకున్నట్టు అనిపిస్తుంది ఈ కవిత చదివితే.. ఈ కవిత్వం సాదాసీదాగా సాగిపోయేలా ఉండదు..అనంతానంత మది సంద్రాల్ని పలకరిస్తూ వెళుతుంటాడు.
శివారెడ్డి కవిత్వమంటే బాగా రాస్తాడని చెప్పటం కాదు..శివారెడ్డి కవిత్వాన్ని చదివించేలా రాస్తాడు..చదివి జీర్ణం చేసుకునేలా వ్యాక్యాల్ని వండుతాడు..ఈ కవిత్వంలో రైతు గురించి చారికల్లో విత్తనాలను విత్తనాలను విత్తుతున్నట్టు..ఈ కవిత చూడండి
అతడు ఆకాశం నుంచి జారిపడ్డాడు/ ఆకాశాన్ని , కొండ ఎక్కినట్టు ఎక్కుదామనుకున్నాడు/ ఆకాశంలోకి ఎగరాలి తప్ప, ఎగబాకగూడదని అతనికి తెలియకనా/ కాదు, దేన్నీ మామూలుగా చేయటం యిష్టం లేక/ ఎగరాల్సినదాన్ని, ఎగబాకగూడదా /ఎగబాకే అనుభవాన్ని, అనుభవిద్దామని /ఆకాశాన్ని అడ్డంగా తిప్పి ఎగబాకాడు / సూర్యచంద్రుళ్లు, చుక్కలు అతని పొట్ట కింద /ఇంత మట్టి జేబుల్లో నింపుకుపోయి/ ఆకాశంలో వెదజల్లుదామని /ఆకాశానికి భూమితనం యిద్దామని /అక్కడ కూడా ఇత్తులు చల్లుదామని /మొక్కలు నాటుదామని /అతని ఊహ - ఆకాశం భూమి అయితే/భూమి ఆకాశమయితే /పెద్ద తేడా ఏముందిలే/ఆకాశవాసులు భూమ్మీదకి జారతారు/ భూవాసులు ఆకాశానికెగబాకుతారు/మనిషి ఎక్కడున్నా మనిషే/ అరకగట్టాలి, దుక్కిదున్నాలి, విత్తనాలు చల్లాలి/ అందరికోసం పంటలు పండించాలి..నిజమే అందరికోసం పంటలు పండించే రైతిప్పుడు ఏమౌతున్నాడో అందరికీ తెలుసు. ఎంత హృదయ విదారక దృశ్యాన్ని మన కళ్ళముందుపరిచాడు..ఎంత దయనీయ స్థితిని చూపుడువేలుతో చూపించినట్టు చూపించాడు. ఇతడు ఇంత నిశితంగా యోచిస్తాడా..ప్రత్యక్ష అనుభవాలున్నట్టే ఉంటుంది. కవి అంతరంగం చాలా విస్తారమైంది.
ఈ కవిత్వం చదివాక ఒక మనిషి వొక్కో వృక్షమై ..వొక్కో పూలవనమై ఆవిష్కృతమౌతాడు. ఈ కవి కొంచెం స్వేచ్ఛగావాలి అని అన్నప్పుడే ఎక్కడికై ఊహించని ప్రపంచాన్నే పరిచయం చేస్తాడనిపించింది. ప్రతికవితలోనూ కవి కొత్తగా గాయం చేస్తాడు.
నువ్వొక కవిత రాస్తావు/ అది ఎగురుతుంది/ ఎగిరే నీ కవితలోకి నేనెలా ప్రవేశిస్తాను/ ఊహల రెక్కలతో తప్ప సగం కవిత నువ్వు రాస్తే/రెండో సగం నే పూర్తిచేయాలి/ ప్రతి కవితా అసమగ్రమే/ దాన్ని నేను సమగ్రం చేయాలి/ ఎవడిచ్చేదయినా సగమే/ రెండో సగం మనమందించాలి / నువ్వు, అక్కడొక మాట, యిక్కడొక మాట/ ఏరుకొచ్చి గూడు కడతావు /అందులోనే గుడ్డు పెట్టాలి/ ఎవడో, ఎవరో, ఎన్నాళ్లో
కొన్నాళ్లు పొదిగినపుడు అది పిల్లవుతుంది/ పిల్లయి పాడటం మొదలెడుతుంది..ఇలా కవిని కదిలిస్తాడు..కవిత్వమై మాట్లాడతాడు..శివారెడ్డికి స్వేచ్ఛనివ్వాల్సిందే..కాని ఇవ్వాల్సిందెవరో కూడా ఈ కవిత్వంలో స్పష్టంగా చెప్పాడు..కవితలన్నీ దేనికవే అవిభాజ్య ప్రపంచాన్ని అన్వేషించుకుంటూ మదిపొరల్ని స్పృశించుకుంటూ సాగిపోతాయి..మనమూ ఒక ప్రపంచాన్ని చూడాలనుకుంటే కవి కె.శివారెడ్డి కొంచెం స్వేచ్ఛగావాలి కవిత్వం చదవితీరాల్సిందే...