ప్రయత్నిస్తే గెలుపేదో రాదా !

కథ

- పి.ఎల్‌.ఎన్‌. మంగరత్నం - 9701426788

అవి ప్రమోషను కోసం ఎదురు చూస్తున్న రోజులు.
చూస్తుండగానే.. నెలరోజులు గడిచిపోయాయి..
ఈరోజు, రేపూ అన్నట్లుగానే ఉన్నా, పైలు ఇంకా ఎడ్మినిస్ట్రేటివ్‌ ఆఫీసరు దగ్గరే ఉందనో !  మధ్యలో ఆఫీసరు శెలవులో ఉండడం వలన కలెక్టర్‌ గారికి ఇంకా.. చేరలేదనో అప్పుడప్పుడూ తెలుస్తున్న విషయాలు.
అంతా అనిశ్చితి.ఏది ఎప్పుడు, ఏది జరగాలో అప్పుడే జరుగుతుందన్నట్లు గడుస్తుంది కాలం.
జిల్లా హెడ్‌ క్వార్టర్లో లోనే..
ఉన్న 'డివిజనల్‌ ఆఫీసు'లో రెండేళ్లుగా సుఖపడుతున్న నాకు.. ప్రమోషను పేరుతో మళ్ళీ ఏ మండలానికో విసిరేస్తారన్న భయం వెంటాడుతూనే ఉంది.
ఇంకా చెప్పాలంటే ప్రమోషన్లలో ఉన్న వాళ్ళని ఎప్పుడూ దూరంగా ఉన్న ఏజన్సీ మండలాలకే వేస్తారు. పదోన్నతి కోసమేనా తప్పనిసరి అయి జాయిను అవుతారని. దట్టమైన కొండ కోనల్లో.. ఉండే గిరిజన ప్రాంతాలు. సరి అయిన రోడ్డు మార్గంలేక.. ఎక్కడో విసిరేసినట్లు నాగరికతకు దూరమైన పల్లెలు,
అయితే, నాకు అలాంటి ఏజన్సీ భయం లేదు. లేడీస్ని వారి అంగీకారం లేకుండా వేసేయ్యరు.
జిల్లా పెద్దది కావడంతో చాలా మండలాలు దూరంగానే ఉంటాయి. అలాగే, గనుక జరిగితే, మళ్ళీ బస్సులు పట్టుకుని వెళ్ళే కష్టం. సర్వీసు చివరికి వచ్చేసింది. ఇంకో సంవత్సరంలో రిటైరుమెంటు. ఈ వయసులో ప్రయాణాలంటే కత్తి మీద సామే.
లిస్టులో పేరున్నాక ప్రమోషను రాక, మానుతుందా అన్నట్లు ఆదురదురుగా ఎదురు చూస్తూనే ఉన్నాను. ఇలాంటి టైములో కాలక్షేపరాయుళ్ళు కొంతమంది పని గట్టుకుని వచ్చి ''ఎక్కడికి వెయ్యించుకుంటున్నారు మేడం'' అంటూ అడిగేవారు. నేను చెప్పే సమాధానాన్ని బట్టి, నా పరపతిని అంచనా వేస్తారు వాళ్ళు.

సమాధానం చెప్పాలి కాబట్టి ''నాకంత కెపాసిటీ లేదయ్యా! నేనేమన్నా ఎసోసియేషనులో మెంబరునా, వి.ఐ.పీ. నా? ఓ మామూలు సీనియర్‌ అసిస్టెంటుని. ఎక్కడకు వేస్తే అక్కడకు వెళ్ళడమే. కాకపోతే కాస్త దగ్గర పడాలని కోరుకోవడం'' అంటూ ముక్తాయింపు ఇచ్చేదాన్ని.

''పోనీ, ఇక్కడికే వచ్చేయండి'' అనేవారు నన్ను వదులుకోవడం వాళ్ళకంత ఇష్టం లేనట్లుగా. నేను పనిచేస్తున్న ఆఫీసులోనూ ఓ డిప్యూటి తహసీల్దారు పోస్టు కూడా ఉంది.

''ఇక్కడ ఉన్నదే.. ఒక పోస్టు.. అందుట్లోనూ ఒకళ్ళు

ఉన్నప్పుడు నేనెలా రాగలను?'' అనేదాన్ని అది జరిగే పని కాదన్నట్లు. ఆ పోస్టులోనే ఉన్న డిప్యూటి తహసీల్దారు రామదుర్గగారు బాధ పడకూడదని. ఆమె చాలా తెలివైనది. కొన్ని డ్రాఫ్టులు ఆమె వ్రాయగలదు అన్నట్లు ఉండేది ఆఫీసులో. అవసరాన్ని బట్టి.. టైపిస్ట్‌ ప్రక్కన కూర్చుని.. డిక్టేషన్‌ ఇస్తే టైపు కొట్టేసేవాడు టైపిస్ట్‌. అలా నిముషాల మీద పనులు పూర్తి అయ్యేవి. అది హెవీ సీటు కావడంతో అలాగే పని నడిచేది. అలాంటి సీటుకి నేనెలా ఎగబడగలను.

వర్కు మీద పట్టుఉన్న వాళ్ళకే అక్కడ స్థానం.

''అంతే లెండి. న్యాయం మాట్లాడారు'' అంతలోనే తమాయించుకునేవారు అత్యుత్సాహం ప్రదర్శించిన వాళ్ళు.

్జ్జ్జ

ఇలాంటి నేపధ్యంలో..

ఓ రోజు..

''హెడ్‌ ఆఫీసులో ఎవరినన్నా కలిసారా'' అడిగాడు వర్మ. అతనికి ఏం కొత్త ఇన్ఫర్మేషన్‌ తెలిసిందో.

''లేదు. ఎవరిని.. ఎలా కలవాలో.. ఏం మాట్లాడాలో తెలీడం లేదు'' చెప్పాను.

''అయినా సరే ! ఓ సారి ఎడ్మినిస్ట్రేటివ్‌ ఆఫీసరుగారిని కలుసుకోండి. ప్రమోషను పోస్టింగులు కలెక్టర్‌ గారే వేసినా .. ఫైలంటూ కదిలేదు సెక్షను నుంచే... చెప్పుకునేది ఏమైనా ఉంటే చెప్పుకుని రండి. ముందు 'క్రింది కేడరు' వాళ్ళను గనుక ఒప్పించుకుంటే... పనులు అవే సులువు అవుతాయి'' అంటూ సలహా ఇచ్చాడు తన అనుభవాన్ని దృష్టిలో ఉంచుకుని.

అదీ సరయినదే అనిపించింది.

అతను చెప్పినట్లే విషయం అంతా కాగితం మీద పెట్టి 'సాధ్యమైనంత వరకూ హెడ్‌ క్వార్టర్లోనే వెయ్యమనీ, సివిల్‌ సప్లై డిపార్టుమెంటులో అయితే బాగుంటుందనీ (అందులో కొన్ని ఎగ్జిక్యూటివ్‌ పోస్టులు ఉంటాయి) ఇంకో సంవత్సరంలోనే రిటైరుమెంట్‌ అనీ' చెప్పుకున్నాను.

నా అప్లికేషను చదివిన ఆఫీసరుగారు..

''సంవత్సరంలోనే రిటైరుమెంట్‌ అంటున్నారు. ఎప్పుడో ఖచ్చితంగా డేటు చెప్పండి'' అడిగారు కన్ఫర్మేషన్‌ కోసం.

''వచ్చే సంవత్సరం డిసెంబర్‌ ముప్పై ఒకటి సార్‌''

''ఓ వచ్చే సంవత్సరం డిసెంబర్‌ ముప్పై ఒకటా ! నాదీ అప్పుడే. అంటే, నాతో పాటే రిటైరు అవుతారన్నమాట''

అని నవ్వుతూ ''సరే! అలాగే, మీరడిగినట్లే సివిల్‌ సప్లైకు వేస్తాను లెండి'' అంటూ భరోసా ఇచ్చారు.

చాలా సంతోషపడ్డాను.

అంత భరోసా దొరుకుతుందని అనుకోలేదు.

అప్పుడే గుప్పెడు తెరవకూడదు. పెదాలపై నవ్వు మొలవకూడదు. విషయం లీకైతే, హెడ్‌ క్వార్టర్స్‌లో ఉన్న ఆ పోస్టు మరెవరైనా తన్నుకుపోవచ్చు.

నేను పై ఆఫీసర్లని కలుసుకున్న విషయం. తెలుసుకున్న రామదుర్గగారు అడగనే అడిగింది.

''ఏమన్నారు?'' అని.

ఎంత.. ఇంటి విషయాలు చెప్పుకునేంత చనువున్నా.. సీక్రెసీ అనేది అందరి దగ్గరా ఒకేలా మెయింటేన్‌ చెయ్యాలి. లేకపోతే అనవసరపు సమస్యలు వస్తాయి.

''ఏముందీ? మన లేడీస్‌ ని ఏమని అడుగుతాం. కాస్త దగ్గరలో వెయ్యండనే కదా! అదే అడిగాను''

ఎంత పరిశీలించి చూసినా.. నా ముఖంలో చదవడానికి ఏ భావమూ కనబడి ఉండదు. చివరిగా ''నా సీటుకి గానీ ఎసరెట్టకండి'' అంది నవ్వుతూ. నాతో స్నేహంగా ఉంటూ నాకే వెన్నుపోటు పొడవద్దన్నట్లు.

ఆమె భయం ఆమెది. వచ్చి మూడేళ్ళు అవుతుంది. అలాగే గనుక జరిగితే ఆమె వేరే స్టేషను వెతుక్కోవాలి. మండలాల్లో వాళ్ళకి ఏ భయమూ ఉండదట, ఒక్క ట్రాన్స్ఫర్ల భయం తప్ప.

ఆమె మాట నా గుండెను తాకిందనే చెప్పాలి. అయినా ఇంకా కన్ఫర్మ్‌గా తెలియని విషయం నాకు అందని ద్రాక్షలాంటిదే. ''మీ సీటు చెయ్యగలిగే ధైర్యం నాకు లేదు లెండి. దగ్గర ప్లేస్‌ కోసమే అడిగాను'' అంటూ నా ఆసక్తతను తెలియచేసాను.

్జ్జ్జ

కలక్టరేటు ఏ.ఓ గారు మాట ఇచ్చినట్లే సివిల్‌ సప్లయిసు డిపార్టుమెంటుకే వేసారు.

అయితే, ఆ ఆఫీసులో కూడా ఓ డిప్యూటి తహసీల్దారు పోస్టు ఉండడంతో ఆ సీటు నాదయ్యింది. బయటకి తిరిగే అవసరం లేకుండా.. ఆఫీసులోనే ఉండడం సంతోషాన్నే కలిగించింది.

అయితే, కేడరు పెరగడంతో కోర్టు కేసులు వ్రాయవలసి వచ్చింది. జడ్జిమెంట్లు వ్రాయాల్సి వచ్చినప్పుడు కాస్త కష్టపడ్డాననే చెప్పాలి. ఉండడానికి బీరువాడి ఫైళ్ళు ఉన్నా.. అందులో ఏక్షను ఉన్నవి సగం మాత్రమే.

అయినా ఉరుకులు పరుగుల హడావుడే.

సంవత్సరకాలం ఎంతలో గడవాలి?

రోజు వెంట రోజు సాఫీగా గడిచిపోతుంది. ఎదురు చూడకపోయినా డిసెంబర్‌ ముప్పై ఒకటి వచ్చేసింది. దాంతో, ఇంటికి వచ్చేసాను.

్జ్జ్జ

ఇక్కడో స్వంత విషయం చెప్పుకోవాలి.

ఇక ఇంటికి వచ్చేసే రోజులు.. అంటే రిటైరుమెంటు దగ్గర పడుతున్నాయనగా..

నవంబర్‌ నెల నుంచీ ఎడమ కాలి 'మడమ నొప్పి' చెయ్యడం ప్రారంభించింది. నవంబర్‌ నెలలో చలి తీవ్రత ఎక్కువగా ఉండడంతో కాలికి 'కొత్తగా' పగులు ఏర్పడి

ఉంటుంది. అదే నన్ను ఇబ్బంది పెడుతుంది అనుకున్నా.

ఉదయాన అడుగు తీసి.. అడుగు వెయ్యడం చాలా కష్టం అయిపోయింది. ముళ్ళ  మీద అడుగు వేసినట్లు ప్రాణం గిలగిలలాడిపోయేది. అయినా ఎందుకో.. అంత సీరియస్గా తీసుకోలేదు ఆఫీసుకి వెళ్ళాలన్న ధ్యాసతో.

ఓ ఇరవై రోజులు గడిచిన తరువాత..

డాక్టరు దగ్గరకు చూడాల్సిన అవసరం పడింది. డాక్టరు అది 'కాల్కేరియ ఫాస్‌' అనీ విశ్రాంతి అవసరం అనీ మందులు వ్రాసి ఇచ్చారు.

అలా నాకు తెలియకుండా ఆ విశ్రాంతి.. ఈ విశ్రాంతి కొచ్చేసింది.

సర్వీసు పూర్తి చేసుకుని ఇంటికి వచ్చేయ్యడం.. అనారోగ్యం బారిన పడడం ఒకేసారి జరిగిపోయింది.

ఆ కారణంగా రిటైరుమెంటు బెనిఫిట్స్‌ లాంటి పనులేవీ ఆఫీసుకి వెళ్లి చేయించుకోలేకపోయాను. నెల రోజులు దాటిపోయినా గాని.

కొత్త జీ.ఓ ల ప్రకారం రిటైరుమెంటు రోజునే రావాల్సిన బకాయిలు అన్నీ చేతిలో పెట్టేయాలన్న రూలున్నా. అవన్నీ కాగితాలకే పరిమితం. సీటు నుంచి బయటకి వచ్చేస్తే ఎవరికి ఎవరో?

గ్రాట్యుటీ ఫైలు కోసం కలెక్టరేటు మెట్లు ఎక్కడం.. ఇంకా తెమలని పనుల కోసం మా ఆఫీసు మేడమెట్లు ఎక్కడం చాలా కష్టం అనిపించి.. ఇక తిరగలేక, సెక్షను అమ్మాయి ఫోన్‌ నెంబరు తీసుకుని వచ్చేసాను.

ఆ అమ్మాయికి ఎప్పుడు ఫోన్‌ చేసినా ''మేడం గారూ! ఈ రోజు వంట్లో బాగాలేక శెలవు పెట్టానండీ అనో! అఫీసులో అర్జంటుగా కేడర్‌ స్ట్రెంత్‌ అడుగుతున్నారనో, నెంబరు స్టేట్మెంట్‌ అడుగుతున్నారో ! అది అయ్యాక మీ బిల్స్‌ పెడతానండీ ! అయినా మీకెందుకు, నేను మీ బిల్స్‌ ఆన్‌లైను చేసి, పని చేయించే భాద్యత నాది. కొద్ది రోజులు ఓపిక పట్టండి మేడం గారూ ! అయిపోగానే నేనే ఫోన్‌ చేసి చెబుతాను'' అంటూ చెప్పేది చాలా నమ్మకంగా.

ఆఫీసు అన్న తరువాత ఎప్పుడూ హడావుడే.

ఏటిలోని కెరటాల్లా కొత్త ఒరవడి వస్తూనే ఉంటుంది.

ఆఫీసు స్టాఫ్‌ నూట పాతిక మంది. జీతాల బిల్లు చెయ్యడానికే చాలా టైము పడుతుంది. వాటిని మళ్ళీ పేరు పేరునా ఆన్‌లైను చెయ్యాలి. అదే పని మీద కూర్చుని చేస్తే.. మూడు, నాలుగు రోజుల పని.

మళ్ళీ దాన్లో శెలవుపెట్టిన వాళ్ళుంటే, వాళ్ళ జీతం తగ్గించి వ్రాయాలి. అంతా శ్రమతో కూడుకున్న పని. కాబట్టి, ఎవరినీ తప్పు పట్టలేం. గడవాల్సిన పుణ్యకాలం గడుస్తూనే ఉంది.

నాలుగు రోజుల తరువాత ఎందుకైనా ఆ అమ్మాయి అదే కథనం వినిపించేది.

్జ్జ్జ

ఇలాంటి సమయంలో..

ఓ ఆదివారం ఉదయాన రామదుర్గగారు ఇంటికి వచ్చింది.

ఆమె రాక చాలా ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించింది.

వస్తూనే, ఓ పెద్ద గులాబీ చేతికిచ్చింది. వచ్చే దారిలో వెంకటేశ్వరస్వామి గుడికి వెళితే.. ఇచ్చారని.

''వంట్లో బాగాలేదని తెలిసింది. మా హస్బెండ్‌ ఇటు వైపు వస్తుంటే వచ్చాను. ఎలా ఉంది ఇప్పుడు?'' అడిగింది.

ప్రమోషను తరువాత.... వదిలేసిన పాత ఆఫీసుకి వెళ్ళిందే లేదు. అయినా విషయం తెలుసుకుని వచ్చింది. చానాళ్ళ స్నేహం... ఎంతైనా పాత స్నేహితురాలు. తనూ రిటైరుమెంటుకి దగ్గరలోనే ఉంది. కాకపోతే, నా కన్నా కాస్త చిన్నది.

''ఈ అపార్టుమెంటులోకి వచ్చిన ఈ పన్నెండేళ్ళలోనూ లిఫ్ట్‌ ఉపయోగించింది తక్కువ. వంద మెట్లు అయినా హాయిగానే ఎక్కిదిగాను. ఎంతెంత దూరం అయినా నడిచేసేదాన్ని. అలాంటిది ఇప్పుడు అడుగుతీసి అడుగు పెట్టలేకపోతున్నాను'' అంటూ నా కష్టాన్ని గురించి చెప్పాను.

''నాకు అంతే.. ఈ మధ్య అస్సలు బాగుండడం లేదు. చెయ్యీ, భుజం నొప్పులు, రెండు నెలలుగా శెలవులోనే

ఉన్నాను. రెండు రోజులయ్యింది జాయినయ్యి. వంట్లో బాగోనందుకు అస్సలు పని చెయ్యలేకపోతున్నాను. నా సీటు మీకు తెలుసు కదా ! ఇనాములూ, పట్టాదారు పాసు బుక్కులూ... రెండూ హెవీ సబ్జెక్ట్‌లే. ఇన్నాళ్ళూ స్టేషను ఇంట్రస్టుతో చేశాను. ఇప్పుడు ఓపిక లేదు. పబ్లిక్కా ఆగరు. తొందర తొందర అంటారు. అందుకే బయటకు వద్దాం ! అనుకుంటున్నాను.'' అంటూ చల్ల కొచ్చి ముంత దాచడం ఎందుకన్నట్లు విషయానికి వచ్చేసింది.

''సివిల్‌ సప్లయిస్‌లో మీ రిటైరుమెంటు తరువాత మీ సీటులో ఎవరినైనా వేసారేమో! తెలుసుకుందాం అని వచ్చాను. అయినా, నేను చెయ్యగలనా ! ఆ సీటు'' అంటూ అడిగింది సందేహంగా.

''భలేవారే ! నేనే చెయ్యగలిగింది... మీరు చెయ్యలేరా ! నేను బయటకి వచ్చేసి నెలరోజులు అవుతుంది కదా! నాకు ఆ వివరాలు ఏమీ తెలీదు. ఓ సారి వెళ్లి కలెక్టర్‌ ఆఫీసులో అడగండి. పని జరుగుతుందేమో'' అన్నా

ఒకప్పుడు తన సీటుకి 'ఎసరెట్టొదన్న' మనిషి ఈ రోజు నేను చేసిన సీటుకే ప్రయత్నించాలనుకోవడం..కాస్త విస్మయాన్నే కలిగించింది.

ఇంకా కొసమెరుపు ఏమిటంటే కొత్తగా వచ్చిన ఆఫీసరుగారికి... ఈవిడకీ 'మాట' తేడా వచ్చి శెలవు పెట్టేసిందని బయట అనుకోవడం. అభిమానానికి పోయి ఎన్నాళ్లని శెలవులో ఉండిపోగలదు? పేదవాడి కోపం పెదవికి చేటు అన్నట్లు

సమీకరణాలు మారడం అంటే ఇదేనేమో!