ఆధునిక భావాల కోయిలచెట్టు

పిళ్లా కుమారస్వామి - 9490122229

డా|| ప్రగతి  కవిత్వ సమ్మేళనంలో పాల్గొనటం ద్వారా సాహితీస్రవంతిలోకి ప్రవేశించారు.  దాదాపు పదేళ్ళయింది.  సాధారణంగా కవి కథకుడు అవుతారంటారు.  అలాగే మెల్లగా కథన రంగంలోకి ప్రవేశించి కథలురాస్తూ ఉండేది.  బహశా 2017లో విరివిగా కథలు రాసింది.  ఆ కథలను కోయిలచెట్టు పేరుతో కళాత్మకంగా పాఠకుల ముందుంచారు. రాయలసీమలో రచయిత్రులు తక్కువగానే ఉన్నారు.  కడప, కర్నూలు, చిత్తూరు జిల్లాలల్లో చాలా తక్కువగా ఉన్నారు.  కాకపోతే అనంతపురం జిల్లాలోనే ఎక్కువ.  నిర్మలారాణి, శశికళ, షహనాజ్, జయలక్ష్మిరాజు, దేవకి, దీవెన, లక్ష్మి మొదలగువారు కథలు రాస్తూ ఉన్నారు.  ఇప్పుడు ప్రగతి కొత్తవారికి ఆదర్శప్రాయంగా నిలుస్తూ మహిళలు సాహిత్యరంగంలోకి రావటానికి ఒక దారి దీపాన్ని చూపుతున్నారు. ప్రగతి మార్క్సిస్టు భావాజాలాన్ని అర్థంచేసుకున్న రచయిత్రి.  అందువల్ల సమాజంలో జరుగుతున్న సంఘటల్ని అందరూ చూసే దానికన్నా భిన్నంగా ఆలోచించి పాఠకునిలో ఆ సంఘటనలపట్ల రావాల్సిన ఆధునికభావాలను తన కథల ద్వారా చెప్పినారు. కోయిలచెట్టు కథాసంపుటిలో 18 కథలున్నాయి. ఈ కథల్లో మహిళల ఒంటరి బ్రతుకు పోరాటం కథావస్తువుగా మూడు కథలున్నాయి.  విద్యారంగంపై ఐదు కథలు, పర్యావరణంపై రెండు, మహిళా సమస్యలపై నాలుగు కథలు, మానవసంబంధాలపై ఐదు కథలు ఉన్నాయి.  ఇవి ఎక్కువభాగం స్త్రీల చుట్టూ అల్లుకున్న కథలే.  కథలన్నింటిలోనూ కవిత్వం జాలువారుతోంది.  తెలుగుతనం ఉట్టిపడుతూ కథలు పాఠకుల్ని ముందుకు నడిపిస్తాయి.

పేద వర్గాల్లోని మహిళలు ఇటీవలికాలంలో తమ భర్తల దుర్వ్యసనాలవల్ల నిత్యం హింసకు గురవుతూ, అవమానాలపాలవుతున్నారు. ప్రభుత్వ మద్యం విధానంవల్ల వీరి కొంపలు గుల్లవుతున్నాయి.  మహిళలు భర్తతో విడిపోయి ఒంటరిగా బతుకుతున్నారు.  ఒంటరిగా బతికే మహిళల్ని సైతం వారిమానాన వారిని బతకనీయక సూటిపోటి మాటలతో సమాజం వారిని వేధిస్తుంటూంది.  ఇలాంటి సంఘటల్ని చూసి చలించిన రచయిత్రి వాటినుంచి పాఠకుని సంస్కారం పెంచేదిశగా కథలుగా చిత్రీకరించింది.

'కలకానిది విలువైనది' కథలో నరసమ్మకు టి.బి. జబ్బు ఉందని భర్త వదిలేసిపోతాడు.  ఆమె విశాల డాక్టరు దగ్గర ఆయాగా చేరుతుంది.  అప్పటికే పుట్టిన కొడుకును పెంచిపెద్దచేసి పెళ్ళికూడా చేస్తుంది.  కొడుకు లారీడ్రైవర్గా పనిచేస్తూ ఒక ప్రమాదంలో మరణిస్తాడు.  కాని కోడలు గర్భవతిగా ఉంటుంది.  తనకు పట్టిన దుస్థితి కోడలుకు రాకూడదని ఆమెకు అబార్షన్చేయించాలనుకుంటుంది.  అదే కథలో సమాంతరంగా విశాల డాక్టరుకు దాదాపు అలాంటి సంఘటనలే జరిగి వుంటాయి.  అందువల్ల నరసమ్మ నిర్ణయాన్ని డాక్టరు సమర్ధిస్తుంది.  ఇందులో ఒంటరి మహిళల ఆవేదన స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది.

గుప్పెడు మల్లెలు కథలో మల్లెపూలు ఎంతో ఇష్టంగా భావించే మల్లిక తన భర్త చనిపోతే ఒంటరిగా అత్తతో కలిసి బతుకుతుంటుంది.  కానీ ఒకసారి ఆమె బావ ఆమెపై అఘాయిత్యం చేయబోతాడు.  తప్పించుకుంటుంది.  కాని ఆమెపై అభాండాలు వేస్తారు.  పుట్టింటికి పంపిస్తారు.  పూలుకట్టే పనిలో, గార్మెంటు ఫ్యాక్టరీలో పనిచేస్తూ బతుకు వెళ్ళదీస్తుంది.  తనకిష్టమైన మల్లెలు తన శవంపై పోయమని కోరుతూ చనిపోతుంది.  ఈ కథలో కూడా విధవలు మల్లెలు పెట్టుకోవాలన్న చిన్న కోర్కెలు కూడా తీర్చుకోవడానికి ఆటంకమైన సమాజ రీతుల్ని చర్చిస్తుంది.

మరోకథ ప్రయాణం.  ఇందులో భర్త హిందువు భార్య ముస్లిం.  వారిది ప్రేమ వివాహం.  కానీ భర్త వ్యసనపరుడై భార్య వహీదాను రోజూ కొడుతుంటాడు.  వారికి కూతురు కూడా పుడుతుంది.  అప్పుడు ఆమెకు పేరుపెట్టె స్వేచ్చ కూడా ఆమెకు ఉండదు.  సౌందర్య అని పేరు పెడతాడు తాను  సోఫియాగా పిలుచుకుంటుంది.  కొన్నాళ్ళకు ఆమెను వదలి మరోపెళ్ళికి సిద్దమవుతాడు.  వహీదా గలభాచేసి ఆపెళ్ళిని ఆపేస్తుంది.  దాంతో భర్త ఆమెకు దూరంగా ఉంటాడు.  వహీదా ఇళ్ళల్లో పనిచేస్తూ కూతురును చదివిస్తూ ఉంటుంది.  భర్త మళ్ళీ వాళ్ళకు చేరువై బెంగళూరుకు తీసుకువెళ్తాడు.  అక్కడ షరామామూలే.  భర్త అనేక వ్యసనాలకు లోనై చనిపోతాడు.  ఆ రోగాల్ని ఆమెకు అంటించి ఉంటాడు.  దాంతో ఆమె కొన్నాళ్ళకు మరణిస్తుంది.  ఇప్పుడు సౌందర్య (సోఫియా) బెంగళూరు బట్టల ఫ్యాక్టరీలో పనిచేస్తూ బతుకుతూ ఉంటుంది. ఈ కథలో భర్తల చెడు వ్యసనాలు మహిళల జీవితాలతో ఎలా ఆడుకుంటాయో చెపుతుంది.  అలాగే ఒంటరిగా పోరాడే మహిళల బతుకుకు సగటు మనిషి ఎలాంటి చేయూతనివ్వాలో ఈ కథ తెలియజేస్తుంది.

మహిళా దినోత్సవం మార్చి8 రాగానే మహిళలకు సాధికారత సాధిస్తామని పాలకులు చెపుతూవుంటారు.  అనేక సంస్థలు ఆ రోజు మహిళలకు అనేక కార్యక్రమాలు జరుపుతూ ఉంటారు.  ఈ సందర్భంగా జరిగే రెండు కార్యక్రమాల ద్వారా రెండు ప్రపంచాల దృక్కోణాన్ని ఆవిష్కరిస్తుంది రచయిత్రి ప్రగతి.

ముత్యాలమ్మ అరుంధతి ఇంట్లో పనిమనిషి.  ఎగువమధ్యతరగతికి చెందిన అరుంధతి లేడీస్క్లబ్అధ్యక్షురాలు.  లేడీస్క్లబ్లో మహిళలకు లేటెస్ట్గా పిజ్జా, బర్గర్లు చేసే వంటల పోటీలు, అందాల శ్రీమతి పోటీలు నిర్వహిస్తుంది.  ముత్యాలమ్మ మహిళాదినోత్సవం కోసం శ్రామిక మహిళలు జరుపుకునే సమావేశానికి వెళుతుంది.  అక్కడ మహిళాదినోత్సవం ఎందుకు జరుపుతారో తెలుసుకొని అరుంధతికి చెపుతుంది.  ''ఎక్కడో దూర దేశంలో కుట్టు పన్జేసే ఆడోల్లు కూలి ఎక్కిచ్చాలని, పన్జేసేకాడ ఒంటికి రెండుకు పొయ్యే వసతి గావాలని, దినమంతా సేసే పనిని తగ్గియ్యాలని సమ్మె జేసింటే ఆడకూతుల్లని కాల్చి సంపినారంట.  వాల్లు సచ్చిపోయినంక అన్ని ఊళ్ళలో పన్జేసే ఆడోళ్ళంతా పనిబందు జేసినారంట. వాళ్లను గ్యాపకం సేసుకుంటా ఈ దినాన్ని జరుపు కోవాలంట''. ''ఆడ కూతుర్లు బాగా చదువుకోవాల, దయిర్నంగా బతకాల, కట్టాలనుండి గట్టెక్కనీకె అంతా కలిసి కట్టుగ నిలబడాల అప్పుడే ఆయమ్మోల్ల పానాలు పనంగా పెట్టిందానికి యిలువని సెప్పినారమ్మా'' అని చెపుతుంది.

'ఈ అలగా జనాలకు మరీ చైతన్యం పెరిగిపోతోంది'' అనుకుంటుంది అరుంధతి.

విద్యారంగం ఎంతో లోపభూయిష్టంగా తయారయింది.  పాఠశాలలో ఆడపిల్లలకు మరుగుదొడ్లులేవు.  ప్రయోగశాలలు లేవు.  కొన్ని చోట్ల ఉపాధ్యాయులు లేరు.  ఉన్నా సరిగా చెప్పక పోవటం కూడా అక్కడక్కడ జరుగుతూ ఉంటుంది.  పైగా ఉపాధ్యాయులకు బోధనేతర పనులు చెప్పటంతో పిల్లలకు తరగతులు సరిగ్గా జరగవు.  ప్రభుత్వం మాత్రం

ఉత్తీర్ణతలో కార్పోరేట్పాఠశాలలకు ధీటుగా రావాలని టార్గెట్లు పెడుతూంటుంది. ఇటీవల తెలంగాణాలో కార్పోరేట్పాఠశాలల కన్నా ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో ఎక్కువ శాతం

ఉత్తీర్ణత సాధించడం ఒక గొప్ప మార్పు.

వీటిని దృష్టిలో ఉంచుకుని విద్యారంగంలో విశేష అనుభవం ఉన్న ప్రగతి పరీక్ష, గువ్వగూడు, శిక్షణ, నిర్మల భారతం మొదలైన కథలు రాసినారు.  పరీక్షల్లో పర్యవేక్షణచేసే ఉపాధ్యాయులు ఎందుకు కఠినంగా ఉండరో చెపుతూ

ఉండాల్సిన అవసరాన్ని చెపుతుంది.  గువ్వగూడు కథలో కొందరు విద్యార్థులకు చదువుకోక ఫెయిలై బతుకు పోరాటంలో ఫ్యాక్టరీ వర్కర్గా మారతాడు.  కాని అక్కడ కరెంట్షాక్తో మరణిస్తాడు.  చెదిరిన అతని కుటుంబం గురించి చెపుతూ భారతదేశంలో పేదల పరిస్థితి నేలరాలిన గువ్వగూడులా ఉందని ప్రతీకాత్మకంగా చూపి కథను ముగిస్తుంది.

శిక్షణ అనేది కేవలం మార్కుల కోసం శిక్షణ ఉండరాదని శిక్షణ పిల్లలకు సంస్కారం నేర్పడానికి మంచి భవిష్యత్తుకు బాటలు వేయడానికి పునాదిగా ఉండాలని శిక్షణ కథ ద్వారా రచయిత్రి చెపుతుంది.

నిర్మల భారతం కథలో తమ మెట్టింట్లో మరుగుదొడ్డి కోసం పోరాడే ఒక ఇంటి కోడలును పిలుచుకువచ్చి పాఠశాలలో పిల్లలకు ఉపాధ్యాయులకు తన పోరాటగాధను వినిపించమని కోరుతుంది ఒక టీచరు.  మరుగుదొడ్లు మహిళలకు ఎంత అవసరమో, పాఠశాలలో విద్యార్థినులకు ఎంత అవసరమో తెలియజేస్తుందీ కథ.

మనుషుల మధ్య సంబంధాలన్ని డబ్బు సంబంధాలుగా పెట్టుబడిదారీ ప్రపంచంలో మారుతున్నాయి.  దీనికి గుర్తుగా మరణ వాంగ్మూలం కథలో కూతురు ఆత్మహత్య చేసుకుని చనిపోతే ఆమె శవాన్ని తీసుకెళ్ళడానికి వచ్చిన అత్తింటివారు రెండు లక్షలు డబ్బులు కట్టాలని చెపుతాడు ఆమె తండ్రి.  బంగారం, కట్నం డబ్బులు వెనక్కి ఇచ్చే షరతు మీద కేసుపెట్టరు.  పిల్లల్ని దిక్కులేనివాళ్ళను చేసిపోతుంది ఆమె.  కథ ముగింపులో మనుషుల మధ్య ఆప్యాయతలు అనుబంధాలు లాగే ఆమె శరీరం కాలిపోతోందని రచయిత్రి చెపుతుంది.

భార్యభర్తల మధ్య సహకారం, సమభావం ఉండాలని 'విలువైన బహుమతి' కథ చెపుతుంది.  బంగారం కొనాలన్న కోరిక ముఖ్యం కాదని లాంగ్చెయిన్కథ తేలుస్తుంది.  అమ్మాయిలపై యాసిడ్దాడుల గురించి ముసుగు కథ వివరిస్తే, నోట్లరద్దు తర్వాత బ్యాంకుల్లో ప్రజలు పడే బాధల్ని ఎత్తిచూపుతుంది 'ఎంతెంత దూరం' కథ.

ఇలా కోయిలచెట్టు కథలన్ని మానవసంబంధాల చుట్టూ తిరుగుతూ పాఠకున్ని ఆలోచింపజేస్తాయి.  పైగా కథలు సరళంగా మనోహరంగా కవితాత్మకంగా ముగుస్తాయి.

చాలాకథల ముగింపు వాక్యం ఎంతో కవితాత్మకంగా ముగుస్తుంది.  ''చేతిలో లగేజీ తక్కువే, కానీ మనసే భారమైపోయింది'', (ప్రయాణం), ''మబ్బుచాటు నుండి బయటకొచ్చిన జాబిలి జాలు వార్చిన వెన్నెల్లా నిండుగా నవ్వింది వెన్నెల''(నిశాచరులు), ''సూర్యున్నే చినుకులుగా కరిగిస్తుంటే, తన కోపాన్ని కరిగించడం ఎంతపని?'' (వానకవచం).

కథల్ని చదివాక మన మనసు చైతన్యపరిధి విస్తరిస్తుంది.  పైగా కథల ద్వారా తెలుగు భాషా విస్త ృతి కూడా బాగా పెరిగింది.  రాయలసీమ కథా కాన్వాసుపై చెరగని ముద్రవేసింది. ప్రగతి బాటలో ఈ ఒరవడి కొనసాగి మహిళామూర్తులు మరిన్ని రచనలు చేయాలని ఆశిద్దాం.