కొత్త సంవత్సరం మొదటి రోజు!

కథ
కన్నడం: అదీబ్‌ అఖ్తర్‌
అనుసజన: వేలూరి కష్ణమూర్తి 94489 77877

'కొత్త సంవత్సరం మొదటి రోజు మంచి బాడుగ లభించనీ, సంవత్సరం పూర్తి మంచిది జరుగనీ' అని మనసులో దేవుడిని తలుచుకొని యింటిముందు నిలిచిన ఆటో ఎక్కాడు రవి. ఆటో స్టార్ట్‌ చేస్తూ వాకలి వద్ద నిలబడ్డ భార్య, అలాగే బిడ్డవైపు చూసి ఒక నవ్వు నవ్వాడు. మైసూరు-బన్నూరు దారిలోవున్న విద్యావికాస్‌ విద్యా సంస్థ వెనుకవైపు అతడి యిల్లు. తెల్లవారి టిఫిన్‌ ముగించి బయలుదేరితే, సమయం చిక్కితే మధ్యాహ్నం భోజనానికి యింటికి వచ్చేవాడు. దూరంగా ఏదైనా బాడుగ లభిస్తే దారిలో లభించే హౌటల్‌ లోనే మధ్యాహ్నం భోజనం చేసేవాడు. కాని, రాత్రి మాత్రం ఎనిమిది గంటలకు యిల్లు చేరేవాడు. అతనికిపుడు దగ్గిర దగ్గిర నలభై ఏళ్ళు. అంతేమీ చదివినవాడు కాదు. కూలిపని చేసుకొనేవాడు. ఇపుడొక ఆరేళ్ళనుండి ఆటో నడపడం ప్రారంభించాడు. కొత్త ఆటో కొనుక్కొని యింకా సరిగా ఆరు నెలలు కూడా కాలేదు. ఆటో మరియు జీవితం రెండూ ఒకటేనని అతడి నమ్మకం. జీవితంలో ఏ క్షణంలో ఎలాంటి మార్పు జరుగుతుందో చెప్పడానికి లేదు. జీవితంలో సుఖమూ వస్తుంది, దుఃఖమూ వస్తుంది. అదే విధంగా ఆటోలో మంచివారు వస్తారు, చెడ్డవారూ వస్తారు.
క్రిందటేడు మొదటిరోజు మధ్యాహ్నం దేవరాజ వీధిలో ఒకడు ఆటో ఎక్కి సంగం థియేటర్‌ వెనుక ఒక గల్లీ అడ్రస్‌ అడిగాడు. వాడు ఆటో ఎక్కినమీదటే తెలిసింది అతడు గుండుపార్టీ ఆసామి అని. కొద్దిగా ఎత్తుగా వున్నాడు, మీసాలు విడిచాడు, రౌడీలా కనపడ్డాడు. అతడు అడిగిన అడ్రసుకు చేర్చిన మీదట ఆ ఆసామి బాడిగ యివ్వక ఆటో నుండి దిగి సరసరమని జోరుగా నడిచిపోతుండగా రవి అతడిని అడ్డుకొన్నాడు. అతను ఏం మాట్లాడక రవి చెంపకు జోరుగా ఒక దెబ్బ వేశాడు. ఇలాంటివారితో మాటలు పెంచకూడదని రవి తనను సమాధానపరచుకొని వేరే దారిపట్టాడు.
ఈ ఘటనవల్ల తాను అనుభవించిన యాతన చాలనిపించి, ఈ సంగతి యింటిలో కూడ చెప్పలేదు. కాని, అతడు ఆ గుండుపార్టీ ముఖాన్ని మాత్రం మరువలేదు. కొత్త సంవత్సరం మొదటి రోజూ ఆ దుష్టుడిని ఎందుకు గుర్తుంచుకోవాలి. ఆటోలో మంచివారు కూడ ప్రయాణించారు కదా? వారిని జ్ఞాపకం పెట్టుకోవాలి. కొద్దిగా సంతోషమైనా కలుగుతుంది.
తన ఆటోలో ప్రయాణం చేసిన పాతకాలపు సీనియర్‌ నటుడొకరు యింటికి పిలుచుకొని పోయి భోజనం పెట్టలేదా? సరియైన సమయానికి రైల్వే స్టేషన్‌ చేర్చినందుకు కన్నడ భాష రాని ఆ దంపతులు అతనికి బాడిగకంటే నలభై రూపాయల బాడుగ ఎక్కువివ్వలేదా? ఆపైన, తన విద్యాభ్యాసం సర్టిఫికేట్లను ఆటోలోనే మరిచిపోయిన ఒకతని అడ్రస్‌ వెదుక్కొని పోగా వద్దు వద్దన్నా అతను రెండునూర్ల రూపాయలివ్వలేదా? తన ఆటోలో ప్రయాణం చేసినవారు అనేకమంది మరలా ఎదురవలేదు. అదే విధంగా ఆ తాగుబ్రోతు సహా మరలా ఎదురుపడలేదు. ఆటో యింటినుండి బయలుదేరి రింగ్‌ రోడ్డు వద్దకు వచ్చినపుడు అక్కడ ముగ్గురు స్త్రీలు ఆటో ఆపారు. వారు ఎక్కడికో అర్జంటుగా పోవాలన్న తొందరలో వున్నట్టనిపించింది. ఆటో ఆపిన వెంటనే వారు ఆటో ఎక్కి తమను చాముండి కొండవద్ద వున్న స్మశానం వద్దకు పిలుచుకొని పొమ్మని చెప్పారు. బాడుగ ఎంతైనా పరవా లేదు అర్జంటుగా పొమ్మని అన్నారు. వారి వైపువారి మతదేహాన్ని స్మశానానికి తీసుకొనిపొయ్యారని వివరించారు. కొత్త సంవత్సరం మొదటిరోజే స్మశానానికి బాడుగ లభించినదానికి కొద్దిగా చిరాకనిపించింది. అనంతరం రవి తనకు తానే సమాధానపడ్డాడు. మత దేహం స్మశానం చేరే సమయానికి వీరి ఆటో కూడ అక్కడికి చేరింది. ఆ స్త్రీలు రవి అడిగినంత బాడుగ యిచ్చారు. రవి అక్కడినుండి వెనుదిరిగి వచ్చేటపుడు దారిలో ఒక జంట ఆటో ఎక్కి డయరీ దగ్గరున్న కల్యాణ మంటపం అడ్రస్‌ అడిగారు. కల్యాణ మంటపం చేరగానే అక్కడ చూస్తే ఎలాంటి సందడి వాతావరణం లేదు. మూసిన గేటువద్ద వున్న వాచ్మన్‌ అక్కడికి వచ్చినవారికందరికీ ఏదో చెబుతున్నాడు. ఈ జంట వెళ్ళి వాచ్మన్‌ ను విచారించగా కారణాంతరాలవల్ల పెళ్ళి ఆగిపోయిందని అన్నాడు. నిరాశతో వెనుదిరిగి అటో ఎక్కి మరలా తమ యింటి అడ్రస్‌ చెప్పారు.
జీవితంలో ఎలాంటి వారు ఎదురౌతారని! కొత్త సంవత్సరం మొదటిరోజు పెళ్ళిపీటలపై కూర్చొని కొత్త జీవితాన్ని ప్రారంభించాల్సిన వారి పెళ్ళి ఎందుకు ఆగిపోయింది? ఆ జంటను వారి యింటికి చేర్చి వెనుదిరుగు తున్నపుడు ఒక యువకుడు, ఒక యువతి ఆటో ఆపారు. ఆటో ఆపి తక్షణం ఆటో ఎక్కి రైల్వే స్టేషన్‌ అని అన్నారు. వారిద్దరూ గాబరా చెందుతుండడం చూచి ఇంటినుండి పారిపోతున్నారనిపించింది. ఈ రోజు పెళ్ళికావాల్సిన పెళ్ళికూతురు ఈమే అయివుండవచ్చని అనుమానం కలిగింది. ఆటో రైల్వే స్టేషన్‌ వద్ద ఆపగానే వీరికోసం వేచివున్న నలుగురు స్త్రీలు అక్కడ నిలబడ్డారు. వీళ్ళు ఆటోనుండి దిగి వారికి డబ్బున్న పర్స్‌ యిచ్చి 'వేగిరం లోనికి పోండి! ఇంకేమిటి రైలు బయలుదేరుతుందని' వారిని ఆత్రంగా లోనికి తరిమారు. వీళ్ళు పర్స్‌ మరిచి వచ్చారని అనంతరం రవికి అర్థమైంది. రైల్వే స్టేషన్‌ నుండి అగ్రహారానికి ఒక బాడుగ లభించింది.
రవి ఆటో అగ్రహారంలో నిలబడివుండగా ఒక యువకుడు వచ్చి పశ్చిమవాహినికి వస్తావా అని విచారించాడు. పశ్చిమవాహినివద్ద కొంతసేపు వుండాలి, అస్థికలు విసర్జన చేయాలని అన్నాడు. ఎవరో పుణ్యాత్ముడి చివరి ప్రయాణం. కొంచం బాడుగ తక్కువ తీసుకొంటే అది ఒక పుణ్య కార్యానికి సహాయం చేసినట్లవుతుంది. కొత్త సంవత్సరం మొదటి రోజు. తనవల్ల వారికి కొంతైనా సహాయం అందుతుంది అని అతనికి బాడుగ ఎంతవుతుంతో చెప్పాడు. ఆ యువకుడు అంగీకరించి, యిల్లు యిక్కడే ఓణిలోవుందని చెప్పి ఆటో ఎక్కి యింటి దారి చూపించాడు. అతడు చెప్పిన దారిలో ఆటో నడిపాడు రవి. ఒక యింటి ముందు ఆటో నిలపగా, ఆ యింటిముందు వ్రేలాడ దీసిన శ్రద్ధాంజలి ఫ్లెక్స్‌ చూచాడు రవి. శ్రద్ధాంజలి అని వ్రాసివున్న దానిక్రింద ఒక చాయా చిత్రం అంటించారు. ఆ ఫోటో చూడగానే దిగ్భ్రాంతి చెందాడు రవి. అతడా యిపుడు చనిపోయినవాడు లేక వేరే ఎవరైనానా? క్రిందటేడు కొత్త సంవత్సరం మొదటి రోజు ఇతడే కదా తన చెంపపై కొట్టింది. అనుమానం లేదు, ఇతడే!
ఆటో వచ్చేదానికి కాదు, వేరే ఆటో చూచుకోండి అని చెప్పేద్దునా అని అసహనంతో చింతిస్తూ గందరగోళంలో వుండగా ఆరేడు ఏళ్ల వయసున్న బాలుడొకడు యిద్దరు యువకులతో అస్తికలు నిండిన కుండను పట్టి యింటిలోనుండి బయటికి వచ్చాడు. వారి వెనుకే నలుగురు స్త్రీలు రొమ్ములు కొట్టుకొంటూ రోదించసాగారు. ఈ దశ్యాన్ని చూడలేక రవి తల దించుకొన్నాడు. అతడి కళ్ళలో నీళ్ళూరాయి.
ఆ అబ్బాయి మరి యిద్దరు వచ్చి ఆటోలో కూర్చొన్న వెంటనే ఆటో స్టార్ట్‌ చేశాడు. తాగిన మత్తులో ఐదారుమంది కొట్లాడుకొన్నారట. చివరకు ఒకడి ప్రాణం పోయిందని ఆ యువకులు వివరించారు. అస్థికల కుండ పట్టుకున్న అబ్బాయి కన్నీళ్ళు కారుస్తూనే వున్నాడు. తన జీవితంలో యిలాంటిదొక ఘటన జరుగకుండా వుండాల్సినది. ఆటో నడుపుతూ ఆలోచించాడు రవి.
క్రిందటేడు ఆ త్రాగిన ఆసామి నా ఆటోలో కూర్చోకుండా వుండాల్సింది. నన్ను కొట్టకుండా వుండాల్సింది. అతడు కొట్టినా నేను అతడి ముఖం జ్ఞాపకం పెట్టుకోకుండా వుండాల్సింది. జ్ఞాపకం పెట్టుకొని వున్నా అతడికి యిలాంటి దురంతపు చావు రావాల్సింది కాదు. అతడు చనిపోయినా అతడి ఆస్థికలు నా ఆటోలోనే తీసుకొని పోయేటటువంటి సందర్భం రాకుండా వుండాల్సింది. కాని, మనం అనుకొన్నట్టు జీవితంలో అన్నీ జరుగవు! ఆలోచించాడు రవి.