బోరింగ్‌ నీళ్ళు

-  సర్వమంగళ

8240497942

ఆ రోజు సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేచి చక్కగా పుస్తకాల్లో మునిగింది మా నిశ్చల. ఏంటబ్బా! ఈ రోజు సూర్యుడు ఎటువైపు ఉదయించాడో అని అనుకుంటూ, వంటగది వైపు నడిచాను. నా సవ్వడి విని 'గుడ్‌ మార్నింగ్‌ అమ్మా' అంది- నేను చదువుకుంటున్నాను అని చెప్పాలని. నేనూ గుడ్‌ మార్నింగ్‌ బంగారం అని నా పనిలో మునిగిపోయాను. కాసేపు కూరగాయలు తరుగుతున్న నాకు నా మెడ చుట్టూ తన బుల్లి చేతులతో చుట్టేసి నా బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టింది. నేనూ ముద్దు పెట్టి కళ్ళతోనే అడిగాను ఏంటి అని! ఆమెకి ఏదో కావాలని అనిపించి. 'అమ్మా రథ యాత్రకు వెళదామా' అని అడిగింది సూటిగా. సరే అన్నాను.
రాఘవ్‌ ఆఫీసుకు బయల్దేరే సమయం దగ్గర పడింది. వంట రెడీ చేసి డైనింగ్‌ టేబుల్‌ మీద భోజనం పెట్టి
'రాఘవ్‌! నిశ్చల నేనూ రథయాత్రకు వెళతాం ఈ రోజు'' అన్నాను రెడీ అవుతూ బ్యాగు సర్దుతున్న రాఘవ్‌తో.

'సరే! జాగ్రత్త' అన్నారు తన యూజ్‌వల్‌ స్టయిల్‌లో.

భోజనం చేసి బయల్దేరారు.

పని పూర్తిచేసి రాఘవ్‌ కోసం ఈవినింగ్‌ స్నాక్స్‌ రెడీ చేసి పాప, నేనూ బయటికొచ్చాం. తాళం వేసి లిఫ్ట్‌లో కిందకు వచ్చాం. రాఘవ్‌ ఆఫీసు నుండి తొందరగా వచ్చినట్టున్నారు. దిగువ ఎదురుపడ్డారు.

'అమ్మా! కూతుళ్లు ఎక్కడికి?' అంటూ సైగ చేశారు.

'నాన్నా! మళ్ళీ మరిచిపోయావా?. రథయాత్రకని అమ్మ ఉదయం చెప్పిందే!' అంది నిశ్చల

నాన్న అంకుల్‌ పోడ్జర్‌ అని ఖరారు చేసుకుంటూ.

'ఓ సారీ! బై' అంటూ మాటల్లో పడితే మాకు ఆలస్యమవుతుందని బహుశా లిఫ్ట్‌ వైపు నడిచారు.

ఆటో ఎక్కాం.

ఆటోలో కూర్చున్న దగ్గర నుండి తాను ఏమేం బొమ్మలు కొనాలో, వాటితో తన స్నేహితురాళ్ళతో కలిసి ఎలా ఆడుకోవాలో చెబుతోంది నిశ్చల.

'సష్టీతలా!' అన్నాను ఆటో డ్రైవర్‌తో. దిగాల్సిన స్టాపేజీ దాటుకుంటూ వెళ్ళిపోతాడేమో అని సందేహంతో. మాటల్లో ఉండగానే స్టాపేజీ వచ్చింది. నిశ్చల జంప్‌ చేసి దిగింది. నేను దిగి డబ్బులిచ్చాను. అమ్మాయి 'థ్యాంక్యూ' అంది డ్రైవర్‌తో. ఆటో డ్రైవర్‌ ఉదయ్‌కిరణ్‌లా నవ్వు ముఖంతో ప్రశంసగా చూశాడు నిశ్చలని - అలా చాలా తక్కువమందే థాంక్స్‌ చెబుతారని బహుశా.

మెల్లగా నడుచుకుంటూ షాపుల దగ్గరకు చేరుకున్నాం. పాప ఆనందానికి అవధుల్లేవు. తనకు కావలసిన బొమ్మలన్నీ కొనిపించింది. నేనూ లేదనకుండా అన్నీ కొన్నాను. నిజానికి నాకు కూడా రథయాత్రతో చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు ముడిపడి

ఉన్నాయి. అమ్మమ్మతో వెళ్ళడం, తినడం, తిరగడం, రంగుల రాట్నం ఎక్కడం చాలా చాలా ఉన్నాయి. అవే అప్పుడప్పుడూ పాపతో చెప్పేదానిని. ఎందుకో తను కూడా అలా సరదాగా ఆనందించాలని రథయాత్ర రాగానే వెళ్దామా అంటుంది. నేను తనకు ఆ ఫీలింగ్‌ అలానే అందించాలని సరే అంటాను.

'అమ్మా! అటు చూడు!' పాప అంది. చూపించిన వైపు కళ్ళు సారించాను. కానీ ఈసారి బొమ్మల వైపు కాదు. తల్లీ కూతుళ్ళ వైపు! అమ్మాయి నిశ్చల కంటె బాగా చిన్నది. ఏదో కొనమన్నట్టూ, వాళ్ళమ్మ వద్దన్నట్టు అర్థమయింది.

'డబ్బులు అయిపోయాయి. మళ్ళీ వద్దాం' అని ఆ పాపతో తల్లి అంటోంది.

కానీ, ఆ పాప ఏడుపు తారాస్థాయికి చేరింది. పాప వాళ్ళున్న చోటుకి నన్ను ఈడ్చుకు వెళ్ళింది.

'అమ్మా! ఆ పాప ఎందుకు ఏడుస్తుందో కనుక్కో!' అని నాకు వర్క్‌షీట్‌ యిచ్చింది నిశ్చల.

ఆ మాట అడిగేశాను ఆ మహిళతో. మహిళ ఏమీ జవాబివ్వలేదు. కానీ, ఆ పాప ఆ బొమ్మను చూపించింది. తనకు యిది కావాలీ అని!

షాపు వాడు ఆ బొమ్మను మరింత ముందుకు జరిపాడు. 

ఆ బొమ్మను చూసి అలా కాసేపు ఉండిపోయాను. నిశ్చల ఆ బొమ్మను చేతిలోకి తీసుకుంది.

ఆకస్మాత్తుగా నవ్వింది.

'నీళ్ళెలా వస్తున్నాయమ్మా ఈ బొమ్మ నుండి?' అని ఆశ్చర్యం!

నీళ్ళతో మనిషి అనుబంధమే అలాంటిదేమో!

బొమ్మ నుండి నీళ్ళు..

నీళ్ళతోనే ప్రపంచాంం

నీళ్ళతోనే మనుషుల కష్టాలుా

నా ఆలోచనలు ముందుకు నడిచాయి. నిశ్చల ఆ బొమ్మతో ముందుకు నడిచింది. ఆ అమ్మాయి చేతిలో పెట్టింది.

'ఇది నా గిఫ్ట్‌ పాపా! ఉంచుకో' అంది.. తనే నిర్ణయం తీసుకుంటూ. దుకాణాదారుడికి డబ్బులిచ్చాను. ఆ పాప అమ్మ నిశ్చల తలమీద చేయి వేసింది... ధన్యవాదాలు చెబుతూ!

'మరో బొమ్మ నీకోసం తీసుకోనా' అడిగాను నిశ్చలతో. తను ఆనందించడం కంటె, యిచ్చి ఆనందించే పరిణతికి నిశ్చల చేరుకుందని తెలిసినా!

'వద్దు' అంది.

నిజానికి నాకే ఆ బొమ్మ - ఆ నీళ్ళ బొమ్మ - నీళ్ళు - బొమ్మ - మర - నీళ్ళు - నీళ్ళు - భూమినుండి నీళ్ళు - తవ్వితే నీళ్ళు - పుష్‌ చేస్తే నీళ్ళు - నీళ్ళతో జీవితం - చీల్చుకుంటున్న జ్ఞాపకాల పొరలు-

ఆ రోజు రథయాత్ర. అమ్మమ్మ చేయిపట్టుకుని బయల్దేరాను. అమ్మ మిల్లు కార్మికురాలు. సమయం లేదు. రథయాత్ర అంటేనే రకరకాల బొమ్మలు, పీచు మిఠాయిలు - రంగుల రాట్నం, జిలేబీలు. యిప్పుడైతే గిఫ్టు దుకాణాల్లో సంవత్సరమంతా కనిపిస్తాయి. అప్పుడు యిలాంటి యాత్రల్లోనే దొరికేవి.

యాత్రలో నడుస్తుంటే అమ్మమ్మ చేయి వదులయింది. ఒక బొమ్మ దగ్గర ఆగిపోయాను. అమ్మమ్మ ముందుకు ా నేను వెనక్కు. బొమ్మ చూశాను. మరలా చూశాను. నీళ్ళు.. బకెట్లోకి నీళ్ళు...

'అరె! ఎంచక్కా నీళ్ళు వస్తున్నాయేమిటి! మర పుష్‌ చేస్తే నీళ్ళు... నీళ్ళు... నీళ్ళు... మర.. మర... బొమ్మ... బొమ్మ  ధర పది రూపాయలన్నాడు షాపువాడు.

అమ్మమ్మ పిలిచింది. పరుగెత్తాను. కానీ, కొనమని మారాం చెయ్యలేదు - మనసులో అలా అనిపించినా!

చీకటి పడింది.

అమ్మమ్మను కొనమంటాను.

వద్దు

కొను వద్దు కొను

అమ్మమ్మను ఇబ్బంది పెట్టాలనిపించలేదు. అప్పటికే చాలా బొమ్మలు కొనేసింది.

యింటికొచ్చాను.

ఎదురుగా జోకర్‌ బొమ్మలు ా ముసలాళ్ళ బొమ్మలు ా

మనసు అదే బొమ్మ మీద ఉంది.

నీళ్ళు.. బకెట్‌.. మర.. మరను పుష్‌ చెయ్యాలి...

నీళ్ళు.... బకెట్లో నీళ్ళు... నీళ్ళు... నీళ్ళు....

కావాలి!

నాక్కావాలి!

ఆలోచిస్తూ భోజనం ముగించాను.

అమ్మమ్మ రాత్రి పడుకోబెట్టి కథలు చెప్పడం అలవాటు.

కథ చెబుతుంది.

నాకు కథలో బొమ్మ కనిపిస్తోంది.

బకెట్లో నీళ్ళు

నీళ్ల బొమ్మ.

ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్ర రావడం లేదు. ఉదయం వేగం లేవాలి. దమయంతి హోం వర్కు వివరించమంది. స్కూలుకి వెళ్ళాలి.

దమయంతి జ్ఞాపకం రావడం మంచిదే అయింది. వాళ్ళమ్మ ఉత్తరాల డబ్బులు నాకు రావలసి ఉన్నాయి.

ఉత్తరానికి ఒక రూపాయి చొప్పున యిస్తుంది. కాస్త రిలీఫ్‌ ఫీలయ్యాను. హోం వర్కు పని అయిపోయింది. ఉత్తరాల డబ్బులు తీసుకోవడం అయిపోతుంది. గుడ్‌ అయిడియా!

దమయంతి ఇంటికి వెళ్ళాను.

'పిన్నీ!' అన్నాను.

'అమ్మ లేదు' అంది.

'లేదా!' అని చతికిలబడ్డాను.

దమయంతి కునుకు తీస్తోంది.

యింటికొచ్చాను.

భోజనం చేశాను. స్కూలు కోసం పుస్తకాలు సర్దాను.

దమయంతి వచ్చింది.

'హోం వర్కు యిప్పుడు చెప్పాలా?' అన్నాను. చెప్పే ఉత్సాహం లేక.

'అమ్మ వచ్చింది' అంది. నా చేయిపట్టి తీసుకెళుతూ.

'పిన్నీ! ఉత్తరాల డబ్బులు నీ దగ్గర ఉన్నాయి కదా!' యిస్తావా?' అన్నాను.

చిన్న పెట్టె పట్టుకొచ్చింది.

చిల్లర లెక్కపెట్టుకోమంది.

ఎనిమిది రూపాయలయ్యాయి.

'యింకా రెండు రూపాయలు కావాలి ఎలా?' అని చూశాను బాధతో.

'తక్కువ ఉన్నాయమ్మా!' అంది దమయంతి అమ్మ.

'సరిగానే ఉన్నాయి పిన్నీ! కానీ, నాకు మరో రెండు రూపాయలు అవసరం. కానీ నేను ఎనిమిది ఉత్తరాలే రాశాను!' అన్నాను ఉచితంగా తీసుకోవడం యిష్టంలేక.

'ఓస్‌! దానికేనా! ఈ రోజు ఉత్తరం రాయడం అవసరమే పిల్లా. దమయంతి తాతయ్యకు ఆరోగ్యం బాగా లేదట. పలాసకి ఈ రోజు ఉత్తరం రాయాలి. నువ్వు స్కూలు నుండి వచ్చి రాయమ్మా!' అంటూ రెండు రూపాయలు చేతిలో పెట్టింది.

డబ్బులు తీసుకొని యింట్లో పుస్తకాలు పట్టుకొని స్కూలుకి బయల్దేరాను. స్కూలు నుండి రావడమే తడవు బొమ్మ కోసం బయల్దేరాను.

ఈ రోజు రథయాత్ర ఆఖరి రోజు. రథయాత్ర ముగిస్తే అక్కడ దుకాణాలు కనిపించవు. అమ్మమ్మ 'భోజనం' అంటున్నా వినకుండా పరుగు లంకించాను.

ఉదయం నుండి వర్షం.

తడుస్తూనే యాత్రాస్థలానికి చేరుకున్నాను.

నీళ్ళమయం.

ఒక్క షాపు కూడా కనిపించడం లేదు.

నీళ్ళ బొమ్మల దుకాణం నీళ్ళలో కనిపించడం లేదు.

నిన్నటిదాకా గొప్ప హంగామాతో ఉన్న ప్రాంతం ఈ రోజు నీళ్ళమయం. నిర్జన ప్రదేశం.

నీరు

కన్నీరు

నిస్సహాయత.

వెనకనించి అమ్మమ్మ పిలుపు. వెదుక్కుంటూ వచ్చినట్టుంది.

'వర్షంలో ఏం చేస్తున్నావమ్మా?' అమ్మమ్మ ప్రశ్న.

వర్షం.. వర్షంలో కన్నీరు కలిసిపోయింది.

్జ్జ్జ

'అమ్మా! వర్షం పడుతుంది. గొడుగు తెచ్చావా?' నిశ్చల ప్రశ్న.

'బొమ్మ దొరకలేదు' అనాలోచితంగా అన్నాను.

'బొమ్మ ఏమిటమ్మా!' నిశ్చల ప్రశ్న.

'నువ్విచ్చిన బోరింగ్‌ పంపు దొరకలేదు' అన్నాను.

'దొరకడం పాపకు యివ్వడం జరిగింది కదా!'

నిశ్చల మరో ప్రశ్న.

దొరికింది.

దొరకలేదు.

ఆటోను పిలిచాను.

నిశ్చల చేతిని బోరింగ్‌ బొమ్మలా పట్టుకొని ఆటో ఎక్కుతూ!