తులసి కొమ్మ

పెమ్మరాజు విజయ రామచంద్ర

9849744161
రాత్రి ఎనిమిది గంటలు దాటింది. కమల ఇంట్లోకి, బైటకి తిరుగుతోంది. గోపాల్‌ ఆఫీసు నుంచి ఇంటికొచ్చాడు. స్థిమితం లేకుండా తిరుగుతోన్న కమలని చూసి ''ఏమైంది, అలా తిరుగుతున్నావు'' స్కూటర్‌ స్టాండ్‌ వేస్తూ అడిగాడు.
''నికిత ఇంకా రాలేదండీ, ఎందుకో నా కాలు, చేయి ఆడడం లేదు. గుండె దడ దడ లాడిపోతోంది'' టెన్షన్‌ తో చెప్పింది.
''కంగారు పడకు, స్కూలుకి ఫోన్‌ చేద్దాం'' గోపాల్‌ స్కూలుకి ఫోన్‌ చేశాడు.
ఫోన్‌ మోగింది. సమాధానం రాలేదు. స్కూటర్‌ స్టార్ట్‌ చేసి స్కూలుకి బైలుదేరాడు. స్కూల్‌ గేటుకున్న తాళమేసుంది. గేట్‌ పక్క చెక్కబల్ల మీద కూర్చున్న వాచ్‌ మెన్‌ ని. '' పిక్నికుకి వెళ్ళిన పిల్లలు వచ్చేశారా?'' అడిగాడు.
''ఇప్పుడేటి సార్‌, పిల్లలు వచ్చి రెండు గంటలయ్యింది. డ్రైవర్లు బస్‌ ఇడిసేసి ఇంటికెళ్ళి రెండుగంటలవుతుంది. గోపాల్‌ గుండెల్లో అలజడితో ఇంటికి తిరిగొచ్చాడు.
కన్నీళ్లు నిండిన కళ్ళతో ఆతఅతగా ఎదురు చూస్తోంది కమల. గోపాల్‌ ప్రిన్సిపాల్‌ కి ఫోన్‌ చేసాడు.
''సరే! నేను నికిత క్లాస్‌ టీచర్ని ఎంక్వయిరీ చేస్తాను. మీకు పదినిమిషాల్లో ఫోన్‌ చేస్తాను'' ఫోన్‌ పెట్టేసింది ప్రిన్సిపల్‌ మేడం.
కమల దుఃఖం ఆగటం లేదు.
ఫోన్‌ మోగింది. కమల ఫోన్‌ తీసి ''ఒక్క నిమిషం. ఆయనకిస్తున్నా'' వణుకుతున్న చేతులతో ఫోన్‌ గోపాల్‌కిచ్చింది.
''మా ఇంటి సందు దగ్గర దిగితే ఇంతవరకు ఇంటికి రాకుండా ఎక్కడికి వెళుతుంది మేడం?'' కమల మొహంలో ఆందోళన పెరిగింది.
''మిస్టర్‌ గోపాల్‌! నేను బస్‌ డ్రైవరుతో మాట్లాడాను. అతను,
టీచర్‌ ఒకే మాట చెపుతున్నారు. టీచర్‌ మీకు కాల్‌ చేస్తారు'' ఫోన్‌ పెట్టేసింది ప్రిన్సిపల్‌.
ఫోన్‌ మోగింది. ''సార్‌, నికిత టీచర్‌ శ్రీదేవిని మాట్లాడుతున్నాను. నికిత మీ స్ట్రీట్‌ చివర దిగింది. ఇది పక్కా'' ఫోన్‌ పెట్టేసింది. వెంటనే ప్రిన్సిపల్‌ నుంచి ఫోన్‌ వచ్చింది.
''గోపాల్‌ గారు, పోలీసు కంప్లయింట్‌ ఇవ్వండి. సూపరింటె ండెంట్‌ ఆఫ్‌ పోలీసు జనార్ధనరావు గారితో మాట్లాడాను. వారి అమ్మాయి మా స్టూడెంట్‌. మిమ్మల్ని అశోక్‌ నగర్‌ స్టేషన్లో కంప్లయింట్‌ ఇమ్మనారు. స్టేషన్‌కెళ్ళేటప్పుడు నికిత లేటెస్ట్‌ ఫోటో తీసుకెళ్ళమన్నారు'' ఫోన్‌ పెట్టేసింది ప్రిన్సిపల్‌.
''మన నికితకి ఏమైంది'' ఏడుస్తూ అడిగింది కమల.
''నికితకు ఏమి కాదు. వర్రీ కాకు. ఇప్పుడే మేడంకి తెలిసిన పోలీసు ఆఫీసర్‌ తో మాట్లాడారు. పోలీసులు తలుచుకుంటే పట్టుకోవడం క్షణం పని''. ఓదార్చే మాటలు చెప్పాడు.
''మరి ఆలస్యమెందుకు? రండి పోలీసు కంప్లయింట్‌ ఇద్దాం'' లేచింది కమల. పర్స్‌లో నికిత ఫోటోలు చూసుకున్నాడు.
రోడ్‌ మీద వెళ్లుతున్నంత సేపు తల్లితండ్రుల కళ్ళు నికితనే వెతికాయి. స్టేషన్‌ కెళ్లారు. విషయం వివరంగా సబ్‌ఇనస్పెక్టరుకి చెప్పారు.
ఎదురుగా కుర్చీలో కూర్చున్న గోపాల్‌ వైపు చూస్తూ'' మా ఎస్‌.పి. సారు ఫోన్‌ చేసి చెప్పారు. డోంట్‌ వర్రీ. మీ అమ్మాయిని మీకు అప్పగిస్తాం''
ధన్యవాదాలు చెప్పి బైటకొచ్చారు నికిత తల్లితండ్రులు.
''బీట్‌ టీంకివ్వండి'' కానిస్టేబులుకి ఫోటోలు అందించాడు సబ్‌ఇనస్పెక్టర్‌.
తల్లితండ్రులకి ఎప్పుడు తెల్లారుతుందాని ఎదురుచూడ్డంతోనే తెల్లారిపోయింది. నిద్రలేక మొహాలు పీక్కుపోయాయి. కునుకు లేని కళ్ళు చింతనిప్పుల్లా వున్నాయి. దేవుళ్లు అందరికీ మొక్కుకుని స్కూల్‌ కి బయలుదేరారు. ప్రిన్సిపల్‌, టీచర్స్‌ సమావేశమయ్యారు. అందరి సానుభూతి చూపుల్ని దాటుకుంటూ తల్లితండ్రులు లోపలికెళ్లారు. తల్లి కళ్ళలో కన్నీళ్ల చెలమలు. కంటి కింద కారిన కన్నీటి గుర్తులు. తండ్రి గుండెల్లో గూడు కట్టుకున్న దుఃఖం.
''ఈవిడే నికిత టీచర్‌''. గోపాల్‌ కి పరిచయం చేసింది ప్రిన్సిపల్‌.
''నాకు ఆడపిల్లైనా, మగపిల్లడైనా ఒకటే సంతానం. నికితని గుండెల్లో పెట్టుకుని పెంచుకున్నాం. అరచేతుల్లో ఆడించు కున్నాం. మాకు సర్వం నికితే. నికిత లేని ఇల్లు శ్మశానంలా అనిపిస్తోంది. గజ్జెల చప్పుడు వినకపోతే గుండెచప్పుడు ఆగిపోతున్నట్లుంది. రాత్రి నుంచి ప్రతి క్షణం నరకంలో ఉన్నట్లుంది.'' భోరున ఏడ్చేసింది తల్లి కమల.
''నికితకేం కాదు. మీరు ధైర్యంగా ఉండండి'' ప్రిన్సిపల్‌ చెప్పింది. ఆఫీసుబోరు తెచ్చిన నీళ్లు గడగడ తాగేసింది కమల. గోపాల్‌ దైర్యం చెపుతూ భుజమ్మీద చేయి వేసాడు.
''నికిత బ్రిలియంట్‌ స్టూడెంట్‌. కంప్యూటర్లో ఎంత విషయ జ్ఞానముందో మానవ సంబంధాల మీద కూడా అంతే పరిజ్ఞాన ముంది. ఆరోవతరగతి ఫస్ట్‌ ర్యాంకర్‌.'' గొప్పగా చెప్పింది శ్రీదేవి టీచర్‌.
''మిస్టర్‌ గోపాల్‌! ఉదయం ఎస్‌.పి గారు మాట్లాడారు. పోలీసుల సహకారం మనకుంది.'' మాట పూర్తి కాకుండానే బైట పోలీసు జీప్‌ శబ్ధం వినిపించింది. ప్యూన్‌ లోపలికి వచ్చి చెప్పేలోపు సబ్‌ఇనస్పెక్టర్‌ సుధాకర్‌ లోపలికి వచ్చాడు. అందరికీ విష్‌ చేస్తూ ముందుకెళ్ళాడు.
''మేడం! కేసుని వెంటనే పరిష్కరించాలని ఎస్‌.పి సారు చెప్పారు. అసలు నిన్న ఎక్కడికి పిల్లల్ని తీసుకెళ్లారు.''
నెత్తి మీద టోపీ తీసి ఎదురుగా ఉన్న టేబుల్‌ మీద పెట్టాడు. గుండెల్ని గుప్పిట్లో పెట్టుకుని భయంగా కూర్చున్నారు నికిత తల్లితండ్రులు. టీచర్లు, స్టూడెంట్స్‌ తర్వాత తల్లితండ్రుల్ని విచారణకు పిలిచాడు సబ్‌ ఇన్‌స్పెక్టర్‌.
''మీ అమ్మాయికి ఎంతమంది బోరు ఫ్రెండ్స్‌? రోజులో ఎంతసేపు చాటింగ్‌ చేస్తుంది? ఫేస్‌ బుక్‌ అక్కౌంట్‌ ఉందా?'' ప్రశ్నల పరంపర ప్రారంభించాడు సబ్‌ ఇనస్పెక్టర్‌.
''మీ ఇంట్లో ఎవరెవరుంటారు?.'' ఇనస్పెక్టర్‌ సుధాకర్‌ అడిగాడు.
''మేము ముగ్గురమే. స్నేహితులు లేరు'' ఆయిష్టంగా సమాధానం చెప్పారు.
''మీరు అబద్ధం చెపుతున్నారు. మీ అమ్మాయికి స్నేహితులు ఉన్నారు.'' బల్ల గుద్దిచెప్పాడు ఇనస్పెక్టర్‌ .
ఒక్కసారిగా ఇనస్పెక్టర్‌ మాటకు ఖంగుతిన్నారు. గోపాల్‌ ఏదో చెప్పబోతోంటే సుధాకర్‌ ఫోన్‌ మోగింది.''సి. సి కెమెరాల ప్రకారం అటుగా వెళ్ళిందా, మేం వెంటనే బయలుదేర్తున్నాం'' హడావిడిగా బైటకొచ్చాడు.
''నాతో రండి!'' గోపాల్ని పిలిచాడు. అతన్ని అనుసరించారు. స్కూల్‌ దగ్గర బైలుదేరిన పోలీసు జీప్‌ ఒక బిల్డింగ్‌ ముందు ఆగింది. గోపాల్‌ దంపతులు ఏం జరుగుతోందో అర్ధం కాక తీవ్రమైన ఆందోళనలో ఉన్నారు. సబ్‌ఇనస్పెక్టర్‌ ఒక క్షణం ఆగి వాళ్ళ వైపు చూస్తూ ''ఇంతకుముందు ఇక్కడకు వచ్చారా?'' అడిగాడు. వాళ్ళు మౌనంగా ఉన్నారు.
''సార్‌! ఏమి జరిగింది?'' పోలీసులకి ఎదురొచ్చాడు మేనేజర్‌ వరదాచారి.
''ఏం జరిగిందో తెలియదా?'' సూటిగా అడిగాడు సబ్‌ఇనస్పెక్టర్‌.
''నేను ఇక్కడకి కొత్తగా వచ్చాను సార్‌. అది ..''
''నీళ్ళు నమలకుండా నిజం చెప్పండి'' గట్టిగా గదమాయించాడు.
''మీకు కంప్లయింట్‌ చేద్దామనుకున్నాం సార్‌. కాని అమ్మాయి గంటలో ఈ పెద్దోళ్ల సంతోషానికి కేరాఫ్‌ అడ్రెస్‌ అయిపోయింది. అందర్ని ప్రేమతో కట్టిపడేసింది. ఒక్క బామ్మ కోసం వచ్చి ఇంతమందికి మనవరాలైపోయింది''
ఏకధాటిగా చెప్పుకుపోతున్న వరదాచారి ఆగి పక్కనున్న నికిత తల్లి తండ్రులు వైపు చూసి ఆపేశాడు.
''ఫర్వాలేదు, చెప్పండి. వీళ్లే మిమల్ని కట్టి పడేసిన పాప తల్లితండ్రులు.'' పరిచయం చేశాడు సుధాకర్‌.
''మా ఆశ్రమం ఆశయాలు పక్కన పెట్టి మనిషిగా మాట్లాడ తాను'' మాటలు వింటూనే కమలకళ్ళు నికిత కోసం వెతుకు తున్నాయి.
''అమ్మంటే బిడ్డని పెంచడం కోసం కరిగిపోయే మంచుకొండ. తాను తినకపోయినా బిడ్డ కడుపునింపే గొప్పమనసు తల్లిది. బిడ్డకు జబ్బు చేస్తే కంటిమీద కునుకు లేకుండా రాత్రింబవళ్ళు కంటికి రెప్పల కాపాడుకునే నిస్వార్ధత్యాగం తల్లిది. పిల్లల మలమూత్రాల్ని శుభ్రం చెయ్యడంలో అసహ్యపడదు. ఆనందం పడుతుంది. ఎంతో కష్టపడి పెంచితేనే పిల్లలు,పెద్దవాళ్ళు అవుతారు. తల్లిప్రేమ తెలియని మనిషి మృగంలా మారతాడని చరిత్ర చెపుతోంది. తల్లికి ప్రేమ పంచని కొడుకు మనిషిలా కనిపించే పశువు. ఈ తరం ఏ కొవ్వొత్తి కాంతిలో పెరిగారో అక్కడే చీకట్లు పంచుతున్నారు. వారి వల్లే వీధికో వృద్ధాశ్రమం పుట్టుకొస్తోంది'' బైటపడకుండా కన్నీళ్లు దాచుకుంటున్న గోపాల్‌ భుజం మీద నిమిరాడు.
''మీ నికిత తప్పిపోలేదండి. మీలో దారి తప్పిన మానవత్వాన్ని గుర్తు చేసింది. మీరు మర్చిపోయిన బాధ్యతని తెలియచెప్పింది. దానికి కారణం కచ్చితంగా మీ అమ్మగారు తులసమ్మగారే. తులసమ్మగారి శిక్షణలో మీ పాప పెరిగిందని వారి మధ్య ఉన్న ప్రేమానురాగాలు చూస్తే అర్థమైంది.'' చెప్పాడు మేనేజర్‌ .
''మీ అమ్మాయిస్నేహితుల విచారణలో అసలు సంగతి బైట పడింది. వృద్ధుల రోజు సందర్భంగా పండ్లు పంచడానికి పిల్లలు వచ్చారు. ఇక్కడున్న బామ్మని చూసి చలించిపోయింది. బామ్మ కంటపడకుండా జాగ్రత్త పడింది. మీకు చెప్పకుండా ప్రేమను వెతుక్కుంటూ ఇక్కడికి వచ్చేసింది'' విచారణలో తెలుసుకున్న విషయం బైటపెట్టాడు సుధాకర్‌.
''రండి. మీ అమ్మాయి ఎంత సంతోషంగా వుందో, పెద్దవాళ్ళని ఎలా సంతోష పెడుతోందో మీరే చూడండి.''
కూతురు కోసం ఆర్తిగా వెతుకుతున్న తల్లితండ్రులతో కలసి హాలులోకి నడిచాడు మేనేజర్‌. అక్కడ దృశ్యాన్ని చూసి అంతా నిశ్చేష్టులైపోయారు. నికిత అందరికి మధ్యలో కూర్చుని తాను నేర్చుకున్న గీతాలు రాగయుక్తంగా పాడుతోంది. చుట్టూ కూర్చున్న పెద్దలంతా అభినందిస్తూ చప్పట్లు కొడుతున్నారు. ''మీకు తెలుసా? ఈ పాటలు, పద్యాలన్నీ మా బామ్మే నేర్పింది.'' అక్కడున్న బామ్మ మెడ చుట్టూ చేతులేసి కౌగలించుకుని ముద్దులు పెట్టింది నికిత.
కూతుర్ని చూస్తున్న ఆనందం పట్టలేక నికిత వైపు వెళ్లబోయింది కమల. ఇనస్పెక్టర్‌ అపాడు.
''ఇలాంటి సంస్కారమున్న పిల్ల ఏ ఇంట్లో ఉంటే ఆ ఇల్లు కళకళ్లాడుతుంది.'' మేనేజర్‌ ఆనందంగా చెపుతున్నాడు. గోపాల్‌ కళ్ల వెంబడి వస్తున్న కన్నీటిని చేతిరుమాలుతో తుడుచుకున్నాడు. నికిత దగ్గరకి వెళ్లారు. ఒక్కసారి అక్కడున్న వాళ్ళంతా లేచి నిలబడ్డారు. తల్లిని చూడగానే నికిత బామ్మ దగ్గరికి వెళ్లిపోయింది.
''నాకు బామ్మంటే ఇష్టం. బామ్మ నాకు కధలు చెపుతుంది. అన్నం తినిపిస్తుంది. నాతో ఆడుకుంటుంది. బామ్మ ఎక్కడుంటే అక్కడే ఉంటాను. బామ్మే కావాలి. మీతో నేను రాను. మీరు వెళ్ళండి.'' గూటినుంచి దూరం చేస్తారనే గువ్వపిల్లలా భయంతో బామ్మ

ఒడిలో ఒదిగిపోయింది.
''తప్పమ్మా! అలా అనకూడదు. నేను ఇంటికి వెళ్ళమని చెప్పాను రా. నా మాట వినలేదు. అమ్మ, నాన్న తర్వాతే బామ్మని, నీకు సెలవులు ఇచ్చినప్పుడు అమ్మ, నాన్న ఇక్కడకు తీసుకొస్తారని కూడా చెప్పాను. మొండిపట్టు పట్టింది.''
తన తప్పు లేదని చెప్పే ప్రయత్నం చేసింది తులసమ్మ.
''అమ్మా! నికిత చేసిందే కరెక్ట్‌. చిన్నదైనా పెద్ద మనసు చాటుకుంది. నీ దగ్గరనుంచి నేర్చుకున్న మంచి విషయాలతో ఎంతోమందికి దగ్గరైందో ఈరోజు అర్ధమైంది. జీవితానుభవ మున్న పెద్దల నీడలో పెరిగే మొక్క ఎంత పరిమళంగా పెరుగుతుందో ఇప్పుడే తెలిసింది. అమ్మఒడి విలువ తెలుసుకోలేక పోయిన అసమర్ధుణ్ణి. నా కూతురు కళ్లు తెరిపించింది. నేను చేసిన తప్పేమిటో తెలిసింది. మేము పొగరుతో చేసిన తప్పుని క్షమించి మాతో రా'' అంటూ అమ్మకాళ్ళ మీద పడ్డాడు గోపాల్‌.
''అవునత్తయ్యా! నికిత నాకు దూరమైపోతుందని స్వార్ధంతో ఆలోచించాను. మీరు నికితకి పంచిన ఆప్యాయత అర్ధం చేసుకోలేకపోయాను. క్షమించండి. రండత్తయ్యా, మన ఇంటికి వెళ్దాం.'' చేతులు పట్టుకుంది.
''నాకిక్కడ బాగానే ఉందమ్మా. తోటి వయస్సు వాళ్ళతో కాలక్షేపం అవుతోంది. మీరు బాధపడకండి'' సాంత్వనగా అంది తులసమ్మ.
''మీ గొప్పతనం గుర్తించలేక మిమ్మల్ని ఆశ్రమంలో చేర్చి పెద్ద తప్పు చేసామత్తయ్యా. దయచేసి మాతో రండి.'' కమల ప్రాధేయ పడింది.
''నువ్వు రాకపోతే నేను కూడా వెళ్ళను'' బుంగమూతి పెట్టి బామ్మ దగ్గరున్న చనువు చూపించింది నికిత.
వెంటనే మనవరాల్ని అక్కున చేర్చుకుని ప్రేమతో ముద్దాడింది బామ్మ. ఒకపక్క మనవరాలి ప్రేమకు తల వంచింది. మరోపక్క కొడుకు కోడలిలో పశ్చాత్తాపాన్ని గ్రహించింది. పెద్ద మనసుతో మన్నించింది. ఇన్నాళ్ళు తోడుగా ఉన్న నేస్తాలకి వీడ్కోలు చెప్పి, మనవరాలితో బయల్దేరింది బామ్మ.
***
బామ్మ తిరిగి రావడంతో గోపాల్‌ ఇల్లు కొత్తశోభ సంతరించు
కుంది. కమలలో మంచిమార్పు గోపాల్‌ గమనించాడు. పెరట్లో తులసికోటకు బామ్మతో నీళ్ళు పోస్తున్న నికితను చూసి ఆనందంగా ఆఫీసుకెళ్ళాడు. పెరట్లో తులసి మొక్కలాగే పచ్చగా రెపరెప లాడుతూ నికిత పెరుగుతోంది.