కవితలు

నా భార్యకు ప్రేమలేఖ

-  అంకే శ్రీనివాస్9652471652

మనిషి నీడలో మరో మనిషి!!

- బత్తిన కృష్ణ9989370681

 

నా భార్యకు ప్రేమలేఖ -

అంకే శ్రీనివాస్‌ - 9652471652

నాకు పుస్తకం చదవడమంటే
నాకూతురు నా బుగ్గమీద పెట్టిన
తడియారని ముద్దు లాంటిది.
తల్లి లేని నాకు
తడిసిన నా బుగ్గల్ని పుస్తకమే కొంగుకాగితంతో తుడిచింది.

ఎక్కడెక్కడి పుస్తకమానవులు!
నువ్వు రాకముందు నుండీ నా వెంట నడిచింది వీళ్ళే.
ఇప్పుడు నేను తినే ప్రతి మెతుకు మీదా
వీరి పేర్లే ఉంటాయి.
నన్నొక పుస్తకంగా మలుస్తున్న నువ్వే బిబి
పుస్తకాన్ని సవతిలా భావించడం బాలేదు.
ప్రేమకి బానిసని నేను
నిన్ను వదల్లేను, నీ సవతిని వదల్లేను.

పుస్తకాలున్న ఇల్లు సారవంతమై ఫలవంతమైన నేల.
పుస్తకం లేని ఇల్లు
మనుషులుండీ లేని ఊసరక్షేత్రం.
నాకు ఇల్లంటే బిబి
ఇంతపెద్ద ప్రపంచాన్ని
నాలుగ్గోడల మధ్యకు తీసుకు రావడం.
ఇంకా కుదించి చెప్పనా!
ప్రపంచమంటే సంక్షిప్తం చేసిన పుస్తకం.

నిజమే! ఇల్లంతా ఆవరించిన పుస్తకాలు,
మామిడాకులతో తోరణాలు కట్టినట్లు
పుస్తకతోరణాలు కడదాం.
వస్తువులతో అలంకరించినట్లు
ఇంటిని జ్ఞానంతో అలంకరిద్దాం.
మనిషికి జ్ఞానమే అలంకారం.

నీటిని చినుకుతాళ్ళతో తోడుకొనే నేలని
గానం చేసిన పుస్తకాలు,
అరచేతిలో ఎండిపోయిన కాలువలకు హరిత క్షేత్రాల్ని వాగ్దానం చేసిన పుస్తకాలు,
దుఃఖాన్ని ఎర్రని పతాకాలు ఎగరేసిన పుస్తకాలు,
అక్షరాలై అనువదించిన అనుభవాలు,
అనుభవమొక్కటే సత్యమని తేల్చిన పుస్తకాలు.
అందుకే ఇవి మనిషి వాసన వేస్తాయి.

అడవిలో గలగల పాడే వక్షాలే
చేతిలో రెపరెపలాడే పుస్తకాలు.
పుప్పొడి రేణువులై ఎగిరిపోయి
ఎక్కడైనా మొలకెత్తే విత్తనాలు కదా పుస్తకాలు.
నీకొక మాటిస్తున్నాను,
ఏదో ఒకనాడు ఈ పుస్తకాల్లో ఖచ్చితంగా
నా పుస్తకాలూ కలుస్తాయి.

చదవడం నాకొక వ్యాపకం కాదు.
చదవడం నా ప్రాణవాయువు,
నా జీతాన్ని జీవితాన్ని కరిగిస్తూ
నన్ను చిరంజీవిని చేస్తూన్నది పుస్తకాలే కదా!
నన్నిలా వదిలేరు!
నిరంతరం ప్రపంచంతో సంఘర్షిస్తూ గానీ సంభాషిస్తూ గానీ బతికేస్తాను
చదువుతూగానీ రాస్తూగానీ
నా చివరి వీడ్కోలు తీసుకుంటాను.

 

మనిషి నీడలో మరో మనిషి!!
- బత్తిన కృష్ణ - 9989370681
ఎప్పుడూ లేని నిశ్శబ్దం చిక్కగా అల్లుకుపోయి
నిర్మానుష్యంగా రాజ్యమేలుతోంది

ఇంతకాలం భద్రంగా బ్రతికినందుకు వేడుక చేసుకోవడమే కాదుగదా.. ఇపుడు ఎల్లకాలం
భద్రంగా బ్రతకడానికి చాటే ప్రభోదగీతాలు రాసుకోవాలి.

ఇపుడు కాలం కాలుష్య జలాల కడలి
ఇపుడు కాలం అరాచక విషక్రిముల తిమిర జ్వాల
కరాళ నత్యం చేస్తున్న కరోనా నర్తనశాల

ఏం! నేర్పించింది ఏం! నేర్చుకోమంటుంది
అస్సలేం నేర్పాలనుకొంటుంది మనిషికీ కాలం
ప్రకతిని విస్మరిస్తే విషప్రళయాలు ప్రపంచానికి
విషసూచికలిస్తున్న కాలం మనిషిని మింగేస్తుంది

పంచవేదాలు కాదిపుడు స్మరణ చేయాల్సింది
మనిషికి భద్రత కావాలి. బ్రతుకు భరోసా కావాలి
ఏ మలుపులోనో దేశం దారితప్పిపోయింది

రంగులు మార్చి మార్చి వ్యంగ్యంగా హావభావాలతో ఆర్భాటంగా సంబరాలు చేసుకొనే శీర్షికలతో వచ్చే వార్తాపత్రికలు సైతం భయపడుతున్నాయి

మనిషి తన జీవితాన్ని కొత్త కొత్త ఊహాలతో
నింపేసుకొని తనను తాను ఇరికించుకోలేనంతగా
వ్యాప్తిచెంది చివరికి నేనెవరినీ అనే ప్రశ్నకు సమాధానం కోసం పరితపిస్తున్నాడని.

గెలిచాడో ఓడిపోయాడో తెలియదుగానీ
జయాపజయాలను ప్రకటించని కాలం కోసం
ఎదురు చూస్తున్నాడు.

మనిషైతే ఓడిపోడు తన సర్వశక్తుల్ని కూడదీసుకొని విజయఢంకాను మ్రోగిస్తాడు.

మనిషికిపుడు స్వర్ణాలక్కర్లేదు స్వర్గాలక్కర్లేదు
ఈ కళాంకాన్ని ఒక చిటికెలా ఈదేయ్యడానికి ఒక శపథం చాలు. అడుగు జవదాటని ఆదేశం చాలు

అందుకే ఆశల్ని అక్షరాలుగా తుంచి అందరిమీద విసిరేస్తాను ఆత్మీయంగా వారి ఆర్తిని గ్రహిస్తాను
అంకుశంగా నా ఆశయసాధను నెరవేరుస్తాను.