మళ్లీ చిగురించారు !

దొండపాటి కృష్ణ
90523 26864

సాయంకాలమైంది.
సూర్యకిరణాలను కబళిస్తున్నట్లుగా కమ్మేశాయి మేఘాలు. దేవశిల్పి చేతుల్లో సరికొత్తగా రూపుదిద్దుకున్న ఆ మేఘాలు చిన్న కొండల్లా కనిపిస్తున్నాయి.
''సార్‌! వర్షం వచ్చేలాగుంది'' రాజు చెప్పడంతో కర్టెన్‌ తీసి ఆకాశం వంక చూశాడు వసంత్‌.
ప్రకృతి చిరు అల్లరులు వాతావరణానికి గిలిగింతల పెట్టాయి. మేఘం తనువు పులకించింది. వర్షపు చినుకులతో పుడమి స్నానం చేసింది. ఆ చినుకుల్లో తడుస్తూ తమని తామే మర్చిపోయి ఆడుకుంటున్న చిన్నారులు కనిపించారు. వర్షం వచ్చిన ప్రతిసారీ తన కూతురు వర్షంలో తడుస్తూ చిందులేసే దృశ్యాలు కళ్ళముందుకొచ్చాయి. సంబరంతో అతని పెదవులు విచ్చుకున్నాయి.
''ఇక బయల్దేరదాం రాజు...'' పెద్ద ఉరుము వినిపించడంతో తేరుకున్నాడు.
వసంత్‌ మాటని శిలాశాసనంలా భావించే రాజు, అతని లగేజీని కారులో పెట్టాడు.
పొడవైన ఫ్లైఓవర్‌ పైకి కారు ఎక్కింది. వర్షం పెరగడంతో వైపర్‌ ఆన్‌ చేశాడు. ఎక్కడ ఇంకాలో తెలీక రోడ్ల వెంబడి నీళ్ళు పరిగెడుతున్నాయి. ఫుట్‌పాత్‌ మీద చిరిగిన బట్టలతో చలికి వణుకుతూ బిచ్చగాళ్ళు కనిపించారు. వాళ్ళు ప్లాస్టిక్‌ కవర్లను కప్పుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. బలంగా వీస్తున్న గాలి వాటిని దూరంగా నెట్టేసింది.
జోరుగా కురుస్తున్న వర్షానికి ఆకాశానికి చిల్లులు పడ్డాయనిపించి పైకి చూశాడు. తన ఆలోచనకు నవ్వొచ్చి తిరిగి రోడ్డువైపు దృష్టి సారించగానే గుండె ఆగినంత పనైంది. సడన్‌ బ్రేక్‌ తొక్కాడు. 'సర్ర్‌ ...' మని శబ్దం చేస్తూ కారు ఆగింది. సెకను కాలంలోనే ఆనందం కాస్తా ఆందోళనగా మారింది.
కారు ముందు చక్రాల అంచున చిక్కుకున్న చిన్న పాప ఏడుస్తోంది. పాప ఏడుపుకు కడుపులోని పేగులు లోపలికి, బయటికి వస్తున్నాయి. అచ్ఛాదన లేని ఆ పాప నల్లగా ఉంది. జుట్టు గోధుమ రంగులో ఉంది. రిబ్బన్‌ లేకపోవడంతో జుట్టు గాలికి ఎగురుతోంది. ముక్కునుంచి చీమిడి కారుతోంది. అది సరాసరి పాప నోట్లోకి వెళ్ళిపోతుంది. అక్కడే ఉన్న బిచ్చగాళ్ళు లబోదిబోమంటూ గుండెలు బాదుకుంటున్నారు. ఒక పెద్దామె ఏడ్చుకుంటూ వచ్చి పాపని గుండెలకు హత్తుకుంది. గాయాలేమైనా తగిలాయేమోనని పాప ఒళ్లంతా తడిమి చూసింది.
వసంత్‌కి తన కూతురు గుర్తుకొచ్చింది. 'ఆ పాప స్థానంలో తన కూతురే ఉంటే?' ఆలోచన రాగానే 'పాపకేం కాకూడదు ...' అనుకుంటూ కారు దిగాడు. అతన్ని చూసిన భయంతో పాప మరింతగా ఏడుపు అందుకుంది. అతని మనస్సు చివుక్కుమంది. అక్కడున్న వారివంక చూశాడు.
ఎవరి మొహాల్లోనూ జీవం లేదు. జీవితం పట్ల సంతృప్తి లేదు. భవిష్యత్‌ పట్ల ఆశ లేదు. కాటికి కాళ్ళు చాపుకుని, దొరికింది తిని కడుపు నింపుకుంటున్నట్లుగా ఉన్నారు. వాళ్ళనలా చూశాక అతని మెదడులో ఆలోచనలు ఇల్లు కట్టసాగాయి.
పాపకేమీ కాకపోవడంతో బిచ్చగాళ్ళు రాద్ధాంతం చేయలేదు. వాళ్ళ సంస్కారానికి అబ్బురపడి, క్షమించమన్నాడు. ఇంతలో ట్రాఫిక్‌ బాగా పెరిగిపోయింది. అతని కారు వెనకనే

ఆగిన వాళ్ళు గట్టిగా హారన్‌ కొట్టారు.
ఇంటికి చేరుకున్నాడు వసంత్‌. ఆ సంఘటన అతన్ని నిలువనివ్వడం లేదు. మర్చిపోలేకపోతున్నాడు. పాప మొహం గుర్తుకొస్తుంది. వాళ్ళు ఎందుకలా మగ్గిపోతున్నారో అంతుచిక్కడం లేదు. అతని వేదనను చూడలేకపోయింది శ్రావణి.
''ఏంటండి! అదోలా ఉన్నారు?''
''ఎంతోమంది ధనవంతులున్నారు. సాయం చేయగలిగే వాళ్ళున్నారు. అయినా ఎవ్వరూ వాళ్ళను ఆదుకోవట్లేదు.''
''ఎవరి గురించి?'' ఆరా తీసింది. ఫ్లైఓవర్‌ మీద జరిగినదంతా చెప్పాడు.
''ఎవర్నో నిందించే బదులు మీరే ఏదన్నా సాయం చేయొచ్చు కదండీ!'' సూచన చేసింది.
''నేనా... ఎలా?'' అయోమయంగా చూశాడు.
''వీలైతే ఇలా చేసి చూడండి...'' సలహా ఇచ్చింది.
ఈ ఆలోచన తనకు రానందుకు సిగ్గుపడ్డాడు. కార్యాచరణ బోధపడింది. శ్రీమతిని మనస్ఫూర్తిగా అభినందించాడు.
మరుసటిరోజు ఆఫీసుకు బయల్దేరేముందు కారు డిక్కీలో లగేజీ పెట్టుకున్నాడు వసంత్‌. ఏదో తెలియని ఆందోళన అతన్ని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తుండగా ఇంటినుంచి బయటపడ్డాడు. జడివానకు పట్నం తలారా స్నానం చేసినట్లుంది. ఇంకా మేల్కోలేదు. అది చూస్తున్న అతనికి, 'వాళ్లకీరోజు ఆహారం ఎలా?' అనే ప్రశ్న ఉత్పన్నం అయ్యింది. వెంటనే ఇరవై ప్లేట్లు ఇడ్లీ కట్టించుకుని కారులో పెట్టుకున్నాడు.
సరాసరి ఫ్లైఓవర్‌ మీద బిచ్చగాళ్ళ పక్కన కారు ఆపాడు. ఒంటి మీద సరైన బట్టలు లేకపోవడంతో వాళ్ళ ఎముకుల గూడు కనిపిస్తోంది. వాళ్ళు అతన్ని గుర్తుపట్టారు. మున్సిపల్‌ ఆఫీసర్‌ కారు ఎందుకు ఆపాడో తెలీక బిక్కమొహం వేశారు. అక్కడ్నుంచి వెళ్లగొట్టేస్తాడేమోనని భయపడ్డారు. కారు దిగి వాళ్ళను సమీపించాడు వసంత్‌. ఆలస్యం చేయకుండా ఆ టిఫెన్‌ ప్యాకెట్లు వాళ్లకు ఇచ్చాడు. వాళ్ళు అనుమానంగా చూశారు. తీసుకోలేదు. వాటిని పుట్‌పాత్‌ మీద పెట్టాడు వసంత్‌.
డిక్కీనుంచి పాత బట్టల మూట బయటికి తీశాడు. అతనేం చేస్తున్నాడో అర్థంకాక ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకోసాగారు. పాత బట్టల్ని ఒక్కోటి తీసి వారికిచ్చాడు. అప్పటికి అతని మనసును అర్థం చేసుకున్నారు. వాటితోపాటు అక్కడ పెట్టిన ఇడ్లీ కూడా తీసుకున్నారు. ఆ క్షణంలో వాళ్ళ కళ్ళల్లో కోటి దీపాల కాంతులు విరిశాయి. కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా చేతులు జోడించారు. సున్నితంగా తిరస్కరించాడు. 'ఎలా స్పందిస్తారా?'
అని సందేహించిన వసంత్‌ మనసు దూదిపింజలాగా తేలికైంది.
సుబ్బయ్య ఆఫీసర్‌ పిలుపుకోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. 'సార్‌ పిలుస్తున్నారు' అని రాజు కేకేశాడు. లోపలికెళ్ళాడు సుబ్బయ్య. వసంత్‌ కు నమస్కరించాడు.
''ఏంటి సుబ్బయ్యా.. అంతా మంచేనా..'' కుశలమడిగాడు.
''తమరి దయవల్ల అంతా మంచేనండి..'' వినయంగా చేతులు కట్టుకున్నాడు సుబ్బయ్య.
''చెప్పు, ఏంటి పని..''
''రంగుల డబ్బాలు అయిపోయాయి సారూ..''
''సరే, రాజుకి చెప్తాను. ఏ తేడా రాకుండా చూసుకోండి..''
''అట్టాగేనయ్యా..'' నిష్క్రమించాడు సుబ్బయ్య.
''నమస్కారమండీ ఆఫీసరు గారు!'' అతను
బయటకెళ్తుంటే లోపలికొస్తూ పలకరించాడు నవీన్‌.
''ఎన్నాళ్ళయ్యిందిరా నిన్ను చూసి! కూర్చో..'' బాల్య స్నేహితుణ్ణి చూసిన క్షణాన వసంత్‌ వదనం చిరునవ్వుతో విచ్చుకుంది. కదిలెళ్లిన కాలం జ్ఞాపకాలుగా వాళ్ళ ముందుకొచ్చింది.
''రాజేష్‌ మీకోసమొచ్చాడు సార్‌'' సమాచారమిచ్చాడు రాజు. చేతికున్న వాచీ చూసుకుని లోపలికి రమ్మన్నాడు వసంత్‌. లోపలికొచ్చిన రాజేష్‌ మొహమాటంగా చూస్తున్నాడు.
''పనంతా అయిపోయిందా?'' అడిగాడు వసంత్‌.
''బ్రష్‌లు పాడైపోయాయి సార్‌''
''ఈమాత్రం దానికి నన్నే అడగాలా? రాజుకి చెప్తే ఏర్పాటు చేసేవాడు కదా! రాజూ..'' బెల్‌ కొట్టాడు వసంత్‌. ఏదో ఫోన్‌ రావడంతో మెల్లగా మాట్లాడుకుంటూ బయటకెళ్ళిన రాజు హడావుడిగా లోపలికొచ్చాడు.
''వెంకటాద్రికి యాక్సిడెంట్‌ అయ్యిందంట సార్‌... హాస్పిటల్లో చేర్పించారంట...'' ఫోన్‌ సారాంశం చేరవేశాడు రాజు.
దిగ్భ్రాంతికి గురయ్యాడు వసంత్‌. సీటుల్లోంచి లేచాడు. పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న నవీన్‌, స్నేహితుణ్ణి అనుసరించాడు. కారు హాస్పిటల్‌ వైపు వేగంగా పరుగులు పెడుతోంది.
''ఎవరతను?'' అడిగాడు నవీన్‌.
''వెంకటాద్రి అని మా మున్సిపాలిటీలోనే పని చేస్తాడు.'' వసంత్‌ మనసంతా గమ్యం వైపే ఉంది.
''ఒక వర్కర్‌ కోసం ఎందుకింత ఇదైపోతున్నావ్‌?'' అది సహజమే అన్నట్లుగా మాట్లాడాడు నవీన్‌.
కోపంగా చూశాడు వసంత్‌. అంత కోపం తెప్పించేలా
ఏమన్నాడో అర్థంకాక అయోమయంగా చూస్తుండిపోయాడు నవీన్‌. హాస్పిటల్‌ రావడంతో కారుకు బ్రేకులు పడ్డాయి. స్నేహితుణ్ణి పిలవడం మర్చిపోయిన వసంత్‌, సరాసరి యాక్సిడెంట్‌ వార్డువైపు వెళ్ళాడు.
''ఎలా జరిగింది?'' అక్కడే ఉన్న సూరయ్యను అడిగాడు.
''బండిని పక్క సందులోకి తిప్పుతుండగా లారీ వచ్చి గుద్దింది సారూ... తల గట్టిగా అద్దాలకు తగిలింది. అప్పుడు నేను బండిలో లేను. చాలా రక్తం పోయింది. వీడి రక్తం అంత తొందరగా దొరకదంట. బ్లడ్‌ బ్యాంకులకు ఫోన్లు చేస్తున్నారు. మీ దయవల్ల ఓ దారిన పడ్డాడనుకున్నా... ఇంతలోనే...'' తువాలు నోటికి అడ్డంగా పెట్టుకుని రోదించసాగాడు సూరయ్య.
''అతనికేం కాదు. పదా... డాక్టర్‌ దగ్గరికెళ్దాం...'' సూరయ్యను తీసుకుని డాక్టర్‌ కేబిన్‌ కెళ్ళాడు వసంత్‌.
''పేషెంట్‌ కండిషన్‌ ఏంటి సార్‌?'' ఆదుర్దాగా అడిగాడు.
''డోంట్‌ వర్రీ. బ్లీడింగ్‌ ఎక్కువైంది. వీలైంత త్వరగా బ్లడ్‌ ఎక్కించాలి. అతనిది 'ఓ' నెగిటివ్‌. మా దగ్గర లేదు. ఆ బ్లడ్‌ గ్రూప్‌ దొరకడం కష్టం. అందుకే లేట్‌ అవుతోంది. ఉరు ఆర్‌ ట్రయింగ్‌ అవర్‌ లెవెల్‌ బెస్ట్‌...'' పరిస్థితి వివరించాడు డాక్టర్‌.
''నాదీ సేమ్‌ బ్లడ్‌ గ్రూప్‌. టెస్ట్‌ చేసి సరిపోతుందేమో చూడండి.'' ఆపన్నహస్తం అందించడానికి సిద్ధపడ్డాడు వసంత్‌.
అవసరమైన టెస్టులు చేసి, అన్ని విధాలా సరిపోతుందని నిర్ధారణ అయ్యాక అతన్నుంచి బ్లడ్‌ తీసి, ప్లేట్‌లెట్లను వేరు చేసి, బ్లడ్‌ను మళ్ళీ డోనర్‌ శరీరంలోకి పంపించారు. తీసిన ప్లేట్‌ లెట్స్‌ను వెంకటాద్రికి ఎక్కించారు. కొన్ని ఫ్రూట్స్‌ వసంత్‌ చేతిలో పెట్టారు.
''మీరు మా దేవుడయ్య...'' గండం గడవడంతో వసంత్‌ కాళ్ళ మీద పడబోయాడు అక్కడే ఉన్న ముఠా వ్యక్తి.
''నాకు చేతనైందే చేశాను.'' అతన్ని పైకి లేపాడు వసంత్‌.
''మీరు ట్రాన్సఫÛర్‌ అయ్యి వెళ్ళిపోతే మమ్మల్ని ఇలా ఎవరు పట్టించుకుంటారయ్యా?'' అతని గొంతు గద్గదమైంది.
''ఇక్కడిదాకా తీసుకొచ్చినవాడిని, మధ్యలో ఎలా వదిలేస్తాను? వెంకటాద్రిని కోలుకోనివ్వండి. ఇక మీ డ్యూటీకి వెళ్ళండి'' వాళ్ళను ఓదార్చి పంపించాడు వసంత్‌.
కారు ఆఫీస్‌ వైపు వెళ్తోంది.
తనకింద పనిచేసే వాడి కోసం వసంత్‌ ఎందుకు అంతలా తపనపడుతున్నాడో నవీన్‌ ఆలోచనలకు అందడం లేదు. 'ఒక సాధారణ మున్సిపల్‌ ఆఫీసర్‌ ఇంతమందికి ఎలా దేవుడయ్యాడు?' అనే ప్రశ్న అతన్ని సీట్లో కుదురుగా కూర్చోనివ్వడం లేదు.
'సంస్క ృతి, సాంప్రదాయాలు, ఆచార వ్యవహారాలంటూ పాత పద్ధతులనే పట్టుకుని వేలాడుతుండే వసంత్‌ నేనా చూస్తున్నది? ప్రభుత్వ నియమాలకు తిలోదకాలివ్వడు. ప్రభుత్వ నిధులను పక్కదారికి పోనివ్వడు. అందరిచేతా 'చండశాసనుడు, రాక్షసుడు' బిరుదులు పొందిన వసంత్‌ నేనా చూస్తున్నది?' ఆలోచనలతో సతమతమైపోతున్నాడు నవీన్‌.
''ఏంటిరా? బెల్లం కొట్టిన రాయిలా అయిపోయారు?'' గట్టిగా హారన్‌ కొట్టడంతో ఈలోకంలోకొచ్చాడు నవీన్‌.
''ఒకప్పుడు ఈ బిల్డింగ్‌ శిథిలావస్థకు చేరుకున్నట్లు ఉండేది. ఇప్పుడు కళకళలాడుతోంది. చుట్టూ ప్రహరీగోడ నిర్మాణం... పూల మొక్కలతో ఆహ్లాద వాతావరణం... వాహనాలకు ప్రత్యేకమైన చోటు.... గవర్నమెంట్‌ ఆఫీస్‌ ఒక ఉద్యానవనంలా ఉందంటే నీవు ఎంతలా మార్పు చేశావో అర్థమవుతుంది. అర్థం కానిదేమన్నా ఉందంటే, అది ఇప్పుడు జరిగింది... ఏంటి ఇదంతా?'' ఒక ప్రశ్నాపత్రాన్నే వసంత్‌ ముందుంచి జవాబు కోసం ఎదురుచూడసాగాడు నవీన్‌.
''ఒకప్పుడు వాళ్ళంతా బిచ్చగాళ్ళు. ఇప్పుడు ఔట్‌ సోర్సింగ్‌ ఎంప్లాయీస్‌...'' చాలా సింపుల్‌గా చెప్పాడు వసంత్‌.
''వాట్‌! బెగ్గర్సా?''
వీథిలో తడిపిన వాన, వీథి మలుపు తిరిగేసరికి ఆనవాలు లేనప్పుడు కలిగినంత ఆశ్చర్యం పొందాడు నవీన్‌.
''ఇకనుంచి వారికీ ట్యాగ్‌ లైన్‌ ఉండదు. ఇప్పుడు వాళ్ళ జీవితం మళ్ళీ చిగురించింది.''
''ఎలారా?'' ఆసక్తిగా అడిగాడు నవీన్‌. ఆరోజు జరిగిన సంఘటన మొత్తాన్ని చెప్పాడు వసంత్‌.
''చేసేది మంచి పనైతే మనం మొదలుపెట్టిన క్షణమే మంచిది. ప్రత్యేకించి ముహూర్తాలు చూడాల్సిన అవసరం లేదు. ముందుకు సాగిపోవడమే!' అనే సూత్రం విలువ తెలిసిందిరా.'' వసంత్‌ చెప్పేది శ్రద్ధగా వినసాగాడు నవీన్‌.
''పాత బట్టలు సేకరించి మున్సిపల్‌ ఆఫీసులో అప్పగించిన వారికి, రోజూ ఇంటికొచ్చి చెత్తను తీసుకెళ్తున్నందుకు వసూలు చేసే మొత్తంలో రాయితీ ఇస్తామన్నాను. అనూహ్య స్పందనొచ్చింది. రాయితీ ఇచ్చేసరికి నాపై ప్రజల్లో నమ్మకం కుదిరింది. స్వచ్ఛంద సంస్థలు ముందుకొచ్చాయి. వాళ్ళ సాయంతో ట్రాలీ బండి కొన్నాను.
నా ఆలోచనను ఆచరణలో పెట్టడానికి మార్గం సుగమమైంది. బిచ్చమెత్తుకోవద్దని, పని నేనే చూపిస్తానన్నాను. కొంతమంది నమ్మారు. అదిగో.. ఆ డివైడర్‌ మీద ఉండే మొక్కలకు నీళ్ళు పెడుతున్నారే వాళ్ళు బిచ్చగాళ్ళే...'' కారును నెమ్మది చేసి చూపించాడు వసంత్‌.

వాటర్‌ టాంకర్‌ వెనకవైపు పైపు పట్టుకుని మొక్కలకు నీళ్ళు పడుతున్న వాళ్ళు కనిపించారు.
''ఇదిగో ఇటు చూడు. ఈ ఫ్లైఓవర్‌ పిల్లర్స్‌ మీద, గోడల మీద బమ్మలు వేసింది కూడా వారే...'' కారు ఫ్లైఓవర్‌ ఎక్కుతుండగా చూపించాడు వసంత్‌.
ఆ ఫ్లైఓవర్‌ దిగగానే రోడ్డు పక్కనే ఉన్న స్తంభాల మీద, నిరుపయోగంలో ఉన్న సిమెంట్‌ చెత్త కుండీల మీద ఈ ప్రాంత చరిత్రను బమ్మల రూపంలో గీస్తున్న వాళ్ళు కనిపించారు.
''ఒకరు బండి నడిపితే, ఇంకొకరు బట్టలను సేకరిస్తారు. ఒక్కొక్కరిలో ఒక్కో కళా నైపుణ్యం ఉంటుంది. దాన్ని గుర్తించి అటువైపు ప్రోత్సహించాను. ఇంకా బిచ్చగాళ్ళగానే జీవితం గడుపుతున్న వాళ్లకు పాత బట్టల్ని అందిస్తూ, వీళ్ళ నేపథ్యం, వీళ్ళు మారిని వైనం, ఇప్పుడు వీళ్ళు గడుపుతున్న స్వచ్ఛమైన జీవితం గురించి చెప్పమన్నాను. అలాగే చేశారు. ఇలా జీవించడాన్ని ఇష్టపడని వాళ్ళల్లో మార్పు వస్తోంది.'' క్షుణ్ణంగా వివరించాడు వసంత్‌.
''భిక్షాటనను వ్యాపారంలా చూసే వాళ్ళుంటారు. అలాంటివాళ్ళు తిరిగి వెళ్లిపోరని, నిన్ను మోసం చేయరని గ్యారంటీ ఏంటి?'' సందేహం వెలిబుచ్చాడు నవీన్‌.
''జీవితంలో బాగా దెబ్బతిన్న వాళ్ళే, జీవితం విలువ తెలిసిన వాళ్ళే మార్పుకు ముందుకొస్తారు. అదో వ్యాపారంలా చూసేవాడు మారనే మారడు. ఒకవేళ నువ్వన్నట్లే చేస్తే మోసపోయేది వాళ్ళే! ఆ భయం ఉన్న వాళ్ళు బుద్ధిగా చేసుకుంటున్నారు. మూడు పూటలా తృప్తిగా తింటున్నారు.''
''బాగుంది. నెక్స్ట్‌ ఏంటి?''
''మొన్ననే కలెక్టర్‌ గారిని కలిసి విషయం చెప్పాను. లేబర్‌ వర్క్‌ ్సకి గవర్నమెంట్‌ నోటిఫికేషన్‌ ఇస్తే ఇక్కడ వీళ్ళనే పరిగణనలోకి తీసుకోమన్నాను. చూద్దామన్నారు. నేనిక్కడ లేకపోయినా వాళ్ళు ఈ జీవితాన్నే కొనసాగించాలి. దానికోసం మరికొన్ని స్వచ్ఛంద సంస్థలతో మాట్లాడుతున్నాను. నేను ఎక్కడికి ట్రాన్సఫర్‌ అయి వెళితే అక్కడ ఇలాగే చేయాలనుకుంటున్నాను.'' కార్యాచరణ చెప్పాడు వసంత్‌.
''గుడ్‌ లక్‌ వసంత్‌. కారు ఆపేరు. నేనిక్కడ దిగిపోతాను. పెళ్ళికని వచ్చాను. అక్కడ నాకోసం ఎదురు చూస్తుంటారు. మళ్ళీ కలుద్దాం.'' బయలుదేరాడు నవీన్‌. అతన్ని సాగనంపి ఆఫీసుకొచ్చాడు వసంత్‌.
కొన్ని రోజులకు...
ఏదో కొరియర్‌ వచ్చిందని తెచ్చి ఇచ్చాడు రాజు. కవర్‌ చించి చూశాడు వసంత్‌. అందులో ఒక లెటరుతో పాటుగా
బ్యాంకు చెక్‌ ఉంది. ఆత్రుతగా లెటర్‌ తీసి చదవసాగాడు.
''ప్రియమైన వసంత్‌కు...
ఇలా ఉత్తరం రాస్తున్నాడేమిటానని ఆశ్చర్యపోతున్నావా? ఉత్తరమైతే భాషను, భావాన్ని దగ్గర చేస్తుందని రాస్తున్నా. అందరూ కలలు కంటారు. లక్ష్యాల్ని నిర్దేశించుకుంటారు. కానీ, వాటిని అమలుపరిచే దారే తెలియదు. ధైర్యం చేయడానికి భయపడతారు. వెనకడుగు వేస్తారు. నువ్వా కేటగిరీలో లేవు. అందుకు అభినందిస్తున్నాను.
'నీళ్ళల్లో పడి కొట్టుకుంటున్న చీమను చూసి జాలిపడడం మానేయ్యాలి. దానికో ఆకును ఆసరాగా అందివ్వాలి. అప్పుడది బయటపడుతుంది. దాని దారి అది చూసుకుంటుంది.' అన్న నీ మాటలు, దానికి తగ్గ నీ చేతలు నన్ను ప్రభావితం చేశారు. నాకూ ఏదైనా సాయం చేయాలనిపించింది.
నీకో చెక్‌ పంపిస్తున్నాను. స్వీకరించు. వినియోగించు. నువ్వు ఎంతోమందికి ఆదర్శమవ్వాలి. నువ్వు చేసే ప్రతి మంచి పనిలో తోడుగా ఉండే నీ స్నేహితుడు .. నవీన్‌'' చదవగానే గుండె బరువెక్కింది.
వసంత్‌ కళ్ళల్లో ఆనందబాష్పాలు కమ్ముకున్నాయి.