మట్టి మనుషులు

ఇనాయతుల్లా
98493 67922
ఆగకుండా కాలింగ్‌ బెల్‌ మోగుతూనే వుంది.
అసహనంగా కదిలాను. పుచ్చలపల్లి సుందరయ్య ఆత్మకథ పుస్తకంలో నుంచి తలపైకెత్తి కిటికీ వైపు చూశాను. ఎవ్వరూ కనిపించలేదు. 102వ పేజీ మిస్‌ కాకుండా పుస్తకాన్ని టేబుల్‌ మీద బోర్లా పెట్టేసి బలవంతంగా లేచి వెళ్ళాను. తలుపు తీశాను.
అంతే...! అవాక్కయి నిలబడిపోయాను.
''అర్రెర్రె!... హ్హ! హ్హ!... ఏమిటీ అకస్మాత్తుగా యిలా వచ్చేశావు .ఫోను కూడా చేయకుండా..'' ఇంకా చూస్తూనే నిలబడిపోయాను.
''ఏరు! చిన్నీ.. ఇటు చూడు. ఇటు చూడు. నోట్లో వేళ్ళు తిరు! ఇదిగో రెండు చేతులు ఇట్లా పెట్టి సారుకు 'నమస్తే' చెప్పు'' ఎదురుగా వున్నామె తన బుజ్జితో నాకు నమస్కారం చెప్పిస్తోంది.
''భలే దానివే! నమస్కారం, గిమస్కారం ఏమీ వద్దు గానీ రాజీ! ఏమిటిట్లా సడన్‌గా దిగిపోయారు. నాన్‌డీలైల్‌ అండ్‌ టెక్స్ట్‌బుక్‌ కలిసి వచ్చేశాయి మా యింటికి. రండి! రండి లోపలికి!'' తలుపు పూర్తిగా తెరిచి రాజీని లోపలికి రమ్మన్నాను.
''మీరు గుర్తొచ్చారు! వచ్చేశాను. అంతే సార్‌! ఏరు చిన్నీ... చెప్పవే సారుకు గుడ్‌మార్నింగ్‌... సార్‌! మా నాన్‌డీటైల్‌ ఏమి పలకడం లేదు సార్‌!'' కుర్చీలో కూర్చుంటూ చెప్పింది.
నాన్‌డీటైల్‌ అంటే అంతే గదా! నో డీటైల్స్‌... ఓన్లీ లుకింగ్స్‌... కదరా కన్నా!... అబ్బ! ఈ టెక్స్ట్‌బుక్‌కు తగిన నాన్‌ డీటైల్‌ పుట్టిందిరా! ఏరు! యిలారా!'' అంటూ బుజ్జి కోసం రెండు చేతులు చాచాను. ఆ పిల్ల ఆర్మెడిల్లోలాగా ముడుచుకు పోయింది.
''ఏం పోలిక చెప్పారు సార్‌! టెక్స్ట్‌బుక్కు... నాన్‌ డీటైల్‌ అని... సార్‌ మీకు గుర్తుందా! యాక్చువల్‌గా మీరు మాకు నాన్‌ డీటైల్‌ చెప్పడానికి వచ్చారు. కాని గుండెల్లో టెక్స్ట్‌బుక్‌లా నిలిచిపోయారు.'' నవ్వుతూ చెప్పింది రాజీ.
''ఓహౌ! థ్యాంక్యూ! నాన్‌ డీటైల్‌ టీచ్‌ చేయాలంటే నాకు
చాలా యిష్టం రా! బోలెడన్ని కథలు చెప్పొచ్చని కావాలనే నేను నాన్‌ డీటైల్‌ తీసుకున్నా.'' పాత జ్ఞాపకాలు నెమరేసుకుంటూ చెప్పా.
''ఆ.. జయా... ఓ సారి హాల్లోకి రాబ్బా! ఇక్కడ చూడు... పాకెట్‌ బుక్కు ఎంత క్యూట్‌గా ఉందో చూద్దు రా!'' జయను పిలిచాను.
వంటింట్లో నుంచి కొంగుతో చేతులు తుడుచుకుంటూ జయ వచ్చింది. ''రాజీ!... వారెవా ఎన్నాళ్ళకొస్తివే. ఏదీ నీ పాకెట్‌ బుక్‌... అబ్బో కవర్‌పేజీ అదిరిపోయిందే. అబ్బో! కుందనానికి కుందనం తొడిగినట్లు ఆ డ్రస్సు అబ్బో! చాలా బాగుందే... రా! రా!'' అంటూ చేతులు చాచింది జయ.
''వూ! అది వస్తేగిస్తే నా దగ్గరికే రావాలి ఇంకాసేపు ఆగి.. నీ దగ్గరకెందుకొస్తుంది... చూడు...'' చేతి పైన బొంగరం తిప్పుతూ అన్నాను. ఆ పిల్ల బొంగరం వైపే కళ్ళప్పగించి చూస్తుంది. సరే జయా... ఏమైనా స్నాక్సో, స్నేక్సో.. తీసుకురా! మా పీకాక్‌ వచ్చిన సందర్భంగా...'' రాజీ వైపు చూస్తూ చెప్పాను.
ఫక్కున నవ్వి... అబ్బా! నా అడ్డ పేరు ఇంకా ఎంత బాగా గుర్తు పెట్టుకున్నారు సార్‌! పాపను టేబుల్‌ పై కూర్చో పెడుతూ అంది రాజీ.
ఆ పేరు పెట్టింది నేనే గదా.. ఎట్లా మర్చిపోతాను. ఆ సరే గాని... ఈ బొమ్మ పేరు ఏం పెట్టావ్‌..
పేర్లు పెట్టేది మీరే కదా సార్‌.. అందుకే ఇప్పుడు దీన్ని మీ దగ్గరకు పట్టుకొచ్చా! మా వూరు నుంచి... చెప్పింది రాజీ.
ఓహౌ!... ఇంకా నామకరణం జరగలేదా! వీళ్ళ అవ్వా! తాతా! బాగున్నారా!.. అడిగాను.
బాగున్నారు. ఓ యబ్బ ! వీళ్ళ తాతైతే ఒకటే నస. చంద్రయ్య సారు దగ్గరికి నేనొస్తా! నేనొస్తా అని. వద్దులే నాన్న! సాయంత్రానికంతా తిరిగొస్తాం అని. నేనూ, సాయి బాబారు ఆటోలో వచ్చాం సార్‌! చెప్పింది రాజీ.
అదిగో మాటల్లోనే వచ్చేశాడు సాయి. రా! సాయీ! బాగున్నావా.. జయ సాయిని లోపలికి పిల్చింది.
బాగున్నానమ్మా! సార్‌! నమస్తే బాగున్నారా! కెమెరా బ్యాగు టేబుల్‌ మీద పెడుతూ కూర్చున్నాడు.
సాయీ... మీ ఊళ్ళో నా ఫేర్‌వెల్‌కు తీసిన ఫోటో ఆల్బమ్‌ చూసి నిన్ను భలే గుర్తు చేసుకున్నాం. భలే వచ్చేశారిద్దరూ. పదండి భోజనాలు చేద్దాం! వంటింట్లోకి వెళ్తూ చెప్పాను. జయా... ఏదైనా కొంచెం స్పెషల్‌ చేయి. రాజీ! లోపలికొచ్చెరు నాన్నా... ముందు కాఫీ తాగుదాం... అంటూ సోఫాలో కూర్చున్నాను.
రాజీ పూర్తి పేరు రాజరాజేశ్వరి. బస్తిపాడులో నేను పని చేస్తున్నప్పుడు నా దగ్గర చదువుకుంది. వాళ్ళ నాన్న రామకృష్ణయ్య మంచి మోతుబరి రైతు. యాభై ఎకరాల ఆసామి. ముగ్గురు కూతుళ్ళు. తను చదువుకోలేదని ముగ్గురినీ బాగా చదివించాడు. రాజీ చాలా హుషారైన పిల్ల. మొదటి నుంచి కర్నూల్లో పెద్ద పెద్ద స్కూళ్లలో గనక చదివి వుంటే రాజీ కచ్చితంగా ఐఎఎస్‌ సాధించగల్గిన సామర్థ్యం ఉండే అమ్మాయి. ఇప్పటికైనా జడ్‌పీ స్కూల్లో చదివి... తర్వాత్తర్వాత బి.టెక్‌ దాకా చదివి బెంగుళూరులో సాఫ్ట్‌వేర్‌ కంపెనీలో ఉద్యోగం చేస్తుంది. నేనంటే చాలా అభిమానం. ఫోన్లు చేస్తూనే వుంటుంది. అప్పుడప్పుడూ వచ్చి పోతూ వుంటుంది.
భోజనాలయ్యాక అందరం సోఫాలో కూర్చున్నాం.
ఓరు!... పాకెట్‌ బుక్కూ! ఇట్రావే! ఏంటే నీ సంగతి! నువ్వు
మీ అమ్మను అబ్బను మించిపోయేటట్లున్నావే! రా! రా! ఇట్లా నిలబడు. పాపను రాజీ దగ్గర నుంచి తీసుకొని టీపారు మీద నిలబెట్టాను.
రాజీ .. అబ్బబ్బ... అదిగో పెట్టేసింది సంతకం నీ బిడ్డ. నా పేపర్లన్నీ తడిసిపోయాయి. పైగా రాగం తీస్తుంది... ఓరు!... నా కళ్ళద్దాలు పట్టుకో... అనంగానే ఆ పిల్ల కళ్ళద్దాలు పట్టేసింది. అబ్బో! మీ అమ్మేమో రాజరాజేశ్వరి. నువ్వేమో రాగరాగేశ్వరి వున్నట్టున్నావు కదే.. పిల్లను ఒళ్లో కూర్చోబెట్టుకుంటూ అన్నాను.
'సార్‌! మంచి పేరు పెట్టేశారు. రాజీ కూడా ర అక్షరంతో పేరు రావాలని అనుకుంటుంది.' అన్నాడు సాయిబాబా. 'అట్లాగా... అది సరే గానీ రాజీ! ఈ పిల్ల నాన్న రాలేదా... ఆయన్ను పిల్చు కొచ్చింటే బాగుండేది కదా...' అన్నాను.
రాజీ మొహం అదోలా మార్చేసింది. ఏమీ పలక లేదు.
అదేమిటి రాజీ.. వీళ్ళ నాన్న... వీళ్ళ జేజబ్బ ఏం పేరు పెట్టాలనుకుంటున్నారో... మనం పెట్టే పేరు వాళ్ళకు నచ్చక పోతే... ఏదీ ఓ సారి వీళ్ళ అబ్బకు ఫోన్‌ చెరు.' అన్నాను.
రాజీ మాట్లాడలేదు.
సాయిబాబా మాట్లాడాడు. 'వద్దులెండి సార్‌!... పాప పుట్టి మూడునెలలైనా వాళ్ళెవరూ యింతవరకు చూడ్డానికి రాలేదు. అందుకే రాజీ మనసేం బాగాలేదు.'
నేనూ జయ షాక్‌కు గురయ్యాం. పాపను జయ చేతికిచ్చి నేను కళ్ళద్దాలు తీసి టీపారు మీద పెట్టాను.
'అదేమిటమ్మా.. అబ్బాయి బాగా చదువుకున్నాడు కదా! పెళ్ళిలో ఆ అబ్బాయి, అబ్బాయి తండ్రీ చాలా బాగా మాట్లాడారు.' చెప్పాను.
'మాటలకేం సార్‌ ! చాలా తీయగా ఉంటాయి. చేతలవరకు వస్తే చాలా చేదుగా ఉంటాయి' సాయిబాబా చెప్పాడు.
'అస్సలేం జరిగింది?'
'ఏముంది సార్‌! ఆడపిల్ల పుట్టిందని ఫోన్‌ చేయగానే, అబ్బాయి తండ్రి 'మళ్ళీ దరిద్రం పుట్టిందా!' అని డైరెక్టుగా తిట్టాడు. చూట్టానికి వెళ్ళొద్దని కొడుకును కట్టడి చేశాడు. వాళ్ళింట్లో అందరికీ ఆడపిల్లలే పుట్టారట. మగ పిల్లాడు కావాలని కలలు గన్నారట. అవి కల్లలైనందుకు... యిలా...' సాయిబాబా చెప్తున్నాడు. రాజీ.. జయ ఒళ్ళో తలపెట్టి జల జలా కన్నీళ్ళు కార్చేసింది.
నా గుండె కలుక్కుమంది. ఎంత హుషారైన చలాకీ పిల్ల. ఇంగ్లీషులో టెన్సెస్‌ చెప్పినా, యాక్టివ్‌ ప్యాసివ్‌ వాయిస్‌ చెప్పినా, మ్యాథ్స్‌లో పైథాగరస్‌ థియరీ చెప్పినా... చిటికెలో జవాబు చెప్పిన ఏకైక విద్యార్థి రాజీ! నా మొత్తం సర్వీస్‌లో చూసిన ద మోస్ట్‌ ఇంటిలిజెంట్‌ స్టూడెంట్‌. అలాంటి రాజీకి ఇలా జరగడం బాగోలేదు.
'మీతో ప్రతీది చెప్పలేదు గానీ, చేసుకున్నప్పట్నుంచీ... చాలా చాలా కష్టాలు.. పెదవిని పంటికింద నొక్కి భరించింది రాజి. ఇంక ఇది జరగడంతో పూర్తిగా ఆమె మనసు విరిగిపోయింది.' చెప్పాడు సాయిబాబా.
'అబ్బాయి తల్లిదండ్రుల్ని, అబ్బాయిని ఒకసారి పిలిపించి మాట్లాడదాం!' ... అని సాయిబాబాతో అంటుంటే-
'వద్దు సార్‌... విషపురుగు అని తెలిశాక దాన్ని మళ్ళీ దగ్గరకు తీసి తల దువ్వటం మూర్ఖత్వమే అవుతుంది. నేను అన్నీ ఆలోచించి లాయర్‌ ద్వారా డివోర్స్‌ నోటీస్‌ పంపించాను.' చెప్పింది రాజీ.
సాయంత్రం కాఫీ తాగాక... 'వెళ్లొస్తాను సార్‌! నా పర్సనల్‌ విషయాలతో మీకు తలనొప్పి కల్గించివుంటే... మన్నించండి..' రాజీ మా యిద్దరితో చెప్పింది.
'అట్లా ఏమీ లేదమ్మా... నేనే ఓసారి మీ వూరొస్తా. నాన్నతో మాట్లాడతా...' అన్నాను.
నేను ఆఫీసు రూంలో ఉన్నప్పుడు ఇద్దరు మధ్య వయస్కులైన దంపతులు మాసిన బట్టల్లో తలుపు అవతలనే నిలబడి వున్నారు.
'ఎవరూ... ఏం కావాలి' అడిగాను.
'మేం సార్‌... మాధవి వాళ్ళ అమ్మానాన్నలం. మీతో కల్సి పోదామని వచ్చినాం.'

'ఆ ఏమిటో చెప్పండి..'
'నా పేరు నర్సయ్య. దీని పేరు జయమ్మ సారూ. అదే సార్‌ ఈ రెండొందలు తీస్కో...' అంటూ రెండు వందనోట్లు నాకు యివ్వబోయాడు.
'ఎందుకయ్యా! దేనికోసం...' అడిగాను అర్థంకాక.
'అదే సార్‌.. మా పాప బిందుమాధవిది నిన్న పుట్టినరోజు.. అదేంది నాకు నోరు తిర్గి సావదు. దాన్నేమంటరే... అది తెప్పిచ్చి కోపిచ్చినవంట గద.' చెప్పాడు నర్సయ్య.
'అదే సార్‌. నిన్న బడిలో మా పాపకు బర్తుడే కేకు తెప్పిచ్చినవంట. సార్‌ ! మాకు పుట్టిన దినాలు గిట్టిన దినాలు వుండవు. నిన్న పాప పుట్టిన రోజని తెల్సుకోకుండా మట్టి పనికి పోయినం. రేతిరి మేం పని కాన్నుండి వచ్చినంక యింటికాడ పిల్లలంత గుంపుగూడి సెప్తుంటే నా కడుపు నిండి పోయిందనుకో.' చెప్పింది జయమ్మ. 'అందుకే పద్దన్నే ఈ రొండొందలు నీకిచ్చి పోదామని వచ్చినం. తీస్కో సారు' చెప్పాడు నర్సయ్య.
'ఆ! అదేం పెద్ద భాగ్యమా.. నిన్న తన బర్త్‌డే అని తెలిసి కేక్‌ కట్‌ చేయించాను. పిల్లలందరికీ చాక్లెట్లు తెప్పించాను. పిల్లలందరూ హ్యాపీ బర్త్‌ డే టూ యూ! అంటూ చేసుకున్న సంబరం చూస్తే నాకు భలే సంతోషమనిపించింది. నరసయ్యా! మనం చిన్నగున్నప్పుడు ఈ బర్త్‌డే గిర్త్‌డేలు లేవు. కాని యిప్పుడు పిల్లలందరికీ కేక్‌ కోయడం, పంచడం సరదా అయిపోయింది. పిల్లల సంతోషం చూద్దామని చేశా... దానికి నూ డబ్బు తీస్కరావడం బాగల్యా! వద్దు తీసుకెళ్ళు' అన్నాను సీటులోనుంచి లేస్తూ.
'సార్‌! తీసుకోండి.' పదేళ్ళ మాధవి గోముగా వాళ్ళమ్మ కొంగుచాటు నుండి తొంగిచూస్తూ చెప్పింది.
'ఓహౌ! నువ్వు రెకమండేషనా తల్లీ! తీస్కుంటా! తీస్కుంటా! నూ బాగా చదివి ఉద్యోగం చేసి డబ్బు సంపాదిస్తవు గద. అప్పుడు వడ్డీతో కలిపి తీస్కుంటలేమ్మా!... యిప్పుడు పోయిరా' అన్నాను. ముగ్గురూ గట్టిగా నవ్వారు.
'నర్సయ్యా! మాధవిని మధ్యలో బడి మానిపించొద్దు. పోయిన సంవత్సరం మాదిరి గుంటూరు పొగాకు పనికి పిల్చక పోవద్దు. మాధవి చాలా తెలివైన పిల్ల బాగా చదువుకుంటది' చెప్పా.
'సరే సర్‌! ఏదో అంతా మీ దయ.' అంటూ నర్సయ్య, జయమ్మ, మాధవి నిష్క్రమించారు.
అప్పుడే సాయిబాబా వచ్చాడు. 'ఏం సార్‌! మా నర్సయ్యను బడికాడికి పిలిపిచ్చినవు. ఏ మన్నా గుంత తవ్వేపని వుందా... మట్టి పని చేయడంలో మా రాజులెక్కటోడు నర్సయ్య.' అన్నాడు.
'అరే! నీకు నర్సయ్య తెల్సా...' 'తెల్సా.. అంటారేంది సార్‌... యిరవై ఏళ్ళనుండి తెలుసు. కర్నూల్లో మా యింటి పని చేసింది వాళ్ళిద్దరే సార్‌.' చెప్పాడు సాయిబాబ.
'అవునా! అదే వాళ్ళ పాప మాధవిది నిన్న బర్త్‌డే ఉండింది. వాళ్ళు పనికి పోతే నేనేదో తమాషాగా కేకు తెప్పించి చిన్న సంబరం చేశా! దానికి డబ్బులియ్యడానికి వస్తే వద్దని చెప్పి పంపించా..'
'అబ్బో! ఆ పిల్లంటే పానమిడుస్తరు సార్‌ వాల్లిద్దరూ. కొడుకులిద్దరున్నా గాని వాళ్ళకు ఆ పిల్లమీదే శానా గురి.. ఆ పిల్ల పుట్టినరోజు వెనక ఓ కథ ఉంది సార్‌. ఎవ్వరికీ చెప్పనంటే చెప్తాను. మీరు చెప్పరులే...' అంటూ మొదలెట్టాడు సాయిబాబ.
'అది కర్నూలుకు వరద వచ్చిన రోజు. అప్పుడు నర్సయ్య, మేమూ అంతా కలిసి గవర్మెంటాసుపత్రి ఎనక వుండే గుడిసెల్లో ఉండేటోల్లం. నేనొక చిన్న పత్రికలో ఫోటోగ్రాఫర్‌గా పని చేస్తుంటి. ఆరోజు నర్సయ్య చెల్లెలుకు కాన్పయి ఆడపిల్ల పుట్టిందంటే చూడ్డానికి మేమందరం వెళ్ళినాము. అర్ధరాత్రి పొద్దు పోయినాక కాన్పయింది. పిల్లను చూసినం. నర్సయ్య దంపతులకు అప్పటికే పెళ్ళయి పన్నెండేళ్లయింది. పిల్లలు కలుగ లేదు. నన్నడిగేటోళ్ళు. యాడన్నా ఒక పిల్ల దొరికితే సాలు సూడన్నా. మా పిల్లేనని పెంచుకుంటాం... అని. ఆ రోజు ఆస్పత్రిలో శానా పొద్దు పోయింది. ఊరంతా వరద పుకారు పుట్టింది. మేము నడుచుకుంటూ కంటి ఆసుపత్రి గేటు కాడకొచ్చినం. ఉరుము, మెరుపు, గాలివాన ఊపందుకుంది. సరిగ్గా గేటు కాడ పొదల నడుమ నుంచి ఒక సంటిదాని ఏడుపు యినిపిచ్చింది. ముగ్గురం నిలబడిపోయినాం. ఏడుపు వినిపిస్తానే వుంది. నేను బ్యాగులో నుండి టార్చి కెమెరా తీశాను. టార్చి యేసి సూసి ముగ్గురం బొమ్మల్లెక్క నిలబడిపోయినం. దొండపండు లెక్క ఎర్రటి ఆడపిల్ల. గుక్క పట్టి ఏడుస్తుంది. చుట్టు పక్కల చూసినాం. నేను చాలా దూరం వరకు టార్చి ఏసి సూసినా. మనిషి జాడనే లేదు. నాకు వెంటనే మైండులో బల్బు వెలిగింది. వాళ్ళిద్దరినీ పిల్చి చెప్పాను. ముందు ఆ పిల్లను సేతుల్లోకి తీస్కోండి అన్నాను. ఎవురిపిల్లో ఏం కతనో... అని ఇద్దరూ జంకుతున్నారు.
'ఏం ఆలోచించొద్దు. ముందు ఆ పిల్లపానం కాపాడల.. మా పిల్ల అని ఎవరన్నా వస్తే యిచ్చేద్దాం. ల్యాకుంటే తర్వాత సంగతి తర్వాత సూసుకుందాం. అమ్మా! జయమ్మా! ముందు ఆ పిల్లను కొంగులో సుట్టుకో...' అని గట్టిగా చెప్పినా... వాళ్ళిద్దరూ తడబడుకుంటూ జోరువానలో తడుస్తూ ఆ పిల్లను చేతుల్లోకి తీసుకున్నారు. ఆమె స్పర్శ తగలంగానే ఆ పిల్ల ఏడుపు నిదానంగా ఆగింది. నా బండి మీద వాళ్ళిద్దర్నీ కూర్చోబెట్టుకుని మా ఇళ్ళు చేరినాం. మరుసటి రోజు కర్నూలు నిండా నీళ్ళు. మేం గూడా తట్టా బుట్టా ఆ సంటి పిల్ల నెత్తుకొని జగన్నాధగట్టుకు పోయినాం. ఆ తర్వాత ఇదిగో ఈ వూర్లో గవుర్మెంటు యిల్లిస్తే ఈడికొచ్చి వున్నారు. ఆ పిల్ల గురించి ఎవ్వరు అడగలేదు. ఆ పిల్ల నర్సయ్య వాళ్ళ యింట్లో పెరగడం మొదలు పెట్టినాల్నుండి నర్సయ్య చేతి రేఖ తిరిగింది. తకరారులో వుండే ఒక నాలుగు సెంట్ల స్థలం నర్సయ్య కొచ్చె. వాళ్ళమ్మది మూడు తులాల బంగారొచ్చె. ఒకసారి నవ్వులాటకు నేను జయమ్మా! ఆ పిల్ల వద్దులే. పోయి పోయి ఆడప్లిను ఏం సాకుతావ్‌! నాకు తెల్సినోళ్లు మొగపిల్లోన్ని యిస్తరంట. ఆ పిల్లను యిడ్సిపెట్టు అంటే, జయమ్మ... 'వాయబ్బ! బాగ జెప్పినవ్‌. నేను పండ్రెండేళ్ళు నాకు ఆడప్లినే యియ్యమని దేవుండ్లకి మొక్కిన. అందుకే నాకు ఆడపిల్ల లచ్చిమి లెక్క దొరికింది.' అని చెప్పింది సార్‌.
'తర్వాత వాళ్ళిద్దరికీ ఇద్దరు మొగపపిల్లలు పుట్టినారు. అదంతా ఆ పిల్ల పుణ్యమే అని వాళ్ళు ఆ పిల్లను బంగారు లెక్క చూస్కుంటున్నారు. ఆ పిల్లను తీస్కోని జయమ్మ తన పుట్టినిల్లు మద్దికెరకు పోయి యింటి దేవత మద్దమ్మ అని పేరు పెట్టుకున్నారు. తర్వాత బాగుండదని బిందు మాధవి అని మార్చుకున్నారు. అదీ సార్‌ ఆ పిల్ల కత...' సాయిబాబా చెప్తుంటే నా ఒళ్ళు గగుర్పొడిచింది.
నేనా దిగ్భ్రమ నుండి తేరుకోకముందే సాయిబాబా 'సార్‌! మర్చిపోయినా.. ఈ కత ఆ పిల్లకు గూడా తెలియదు. తెలియనియ్యకూడదు. పొరపాటున కూడా తెలియగూడదు సార్‌!' అన్నాడు.
'వస్త! ఇదిగో! బస్తిపాడు స్కూల్లో జరిగిన ఫంక్షన్‌ ఫోటోలు యింకా కొన్ని నా దగ్గర ఉండ్యా .అవి యిచ్చిపోదామని వచ్చిన. తీసుకోండి.' అంటూ సాయిబాబా లేచి నిబడ్డాడు.
'అది గాదు సాయీ! మన రాజేశ్వరి కథ.. ఈ మాధవి కథ వింటుంటే నాకు... అస్సలేమీ అర్థం కావటం లేదు.' కళ్లు చెమర్చి... యిక మాట్లాడలేక ఆగిపోయినాను.
'సార్‌... మనసున్నోల్లు గాబట్టి మీకు బాదేస్తుంది. ఆ! అన్నట్టు చెప్పడం మర్చిపోయినా. రాజీకి భర్తతో విడాకులు అయిపోయినై సార్‌! అంతే.. కొన్ని అలా జరిగిపోతుంటాయి. రాజీ భర్త, తండ్రి మోడ్రన్‌ మనుషులు సార్‌.. కానీ మురికి మనసులు. నర్సయ్య జయమ్మ చేసేది మట్టి పనే కానీ వాళ్ళవి మాణిక్యాల్లాంటి మనసులు సార్‌!' అంటూ సాయిబాబా వెళ్ళిపోయాడు.
ఆ రోజు రాత్రంతా నాకు రాజి అత్తామామ ఒక కంట్లో... నర్సయ్య, జయమ్ము మరో కంట్లో మెదులుతూనే వున్నారు. పెద్ద పెద్ద చదువులు... సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఉద్యోగాలు... ఫారిన్‌ కొలువులు .. ఆడపిల్ల పుట్టుకే వినలేని సంస్కారాలు.. అటు... ఆడపిల్ల లచ్చిమి లెక్కడిది. ఆడపిల్లే కావాలనే జయమ్మ నర్సయ్య... తల్చుకుంటే వాళ్ళిద్దరూ గొప్ప దంపతుల్లా... కళంకం లేని కమ్యూనిస్టుల్లా.... మట్టి విలువ తెలిసిన మహామనుషుల్లా అనిపించారు. నా కళ్ళ నుండి జారే బాష్పాల పొరల్లో వాళ్లు కదలాడుతూనే వున్నారు.