తొలగిన మబ్బులు

గూడూరు గోపాల కృష్ణమూర్తి
73824 45284
''మనిషి జీవన ప్రయాణంలో అన్నీ తను అనుకున్నంతగా సాఫీగా సాగిపోవు. అనుకోని మలుపులు ఉంటాయి. ఒక మలుపు మన దృష్టిని పెంచితే, మరో మలుపు మనం ఎలాంటి జాగ్రత్తలు తీసుకోవాలో తెలియజేస్తుంది. జీవితంలో ఒక సమస్య తీరిన తర్వాత మరో సమస్య ఎదురవుతుంది. చిన్న సమస్య దగ్గరే ఆగిపోతే మనం మన జీవితాన్ని పోగొట్టుకున్నట్టే. అందుకే సమస్యల్ని ధైర్యంగా అధిగమించాలి'' అని అనుకుంటాను నేను.
''సమస్యల నుంచి బయటకు వచ్చి ఆలోచిస్తే పరిష్కారానికి దారి దొరుకుతుందని చెప్పడం సులభమే కానీ, పాటించడం కష్టం. దృఢమైన మనస్తత్వం గలవారు మాత్రమే వాటిని అధిగమిస్తారు.'' ఇలా ఆలోచిస్తున్నాను, పెరట్లో మొక్కల మధ్య కూర్చీవేసుకొని.
మనసు నిలకడగా లేదు. ఏదో తెలియని మానసిక అశాంతి. జీవితం మొదట్నుంచి ఇప్పటి వరకూ ఏదో ఒక సమస్యతోనే సాగింది. బాల్యం తాలూకా మధురిమలు, ఆహ్లాదకరమైన అనుభూతులు అనుభవించకుండానే ఏదో విధంగా గడిచిపోతోంది. గతం తాలూకా చేదు జ్ఞాపకాలు చుట్టుముడుతున్నాయి. తండ్రి మధ్య తరగతికి చెందిన ఓ చిరు ఉద్యోగి. దానికి తోడు అధిక సంతానం. ఈ మధ్య తరగతి మనుషులు అడుగడుగునా లేమి, పేదరికంతో సహజీవనం చేస్తారు. మంది ఎక్కువయితే మజ్జిన పలుచన. ఇదే మధ్య తరగతి జీవితం.
ఇటువంటి కుటుంబాల్లోని చివర సంతానానిది మరీ దుర్భర జీవితం. జీవితంలో ఏ సరదాలూ, ఆనందాలు ఉండవు. లేమి అడుగడుగునా అగుపిస్తుంది. దాని తోడు చీత్కారాలు, రుసరుసల మధ్య వాళ్ల జీవితం ఏదో విధంగా సాగిపోతుంది. వ్యక్తిత్వాన్ని, ఆత్మాభిమానాన్ని, ఆత్మగౌరవాన్నీ, కోరికల్ని, అభిరుచుల్ని అన్నీ చంపేసుకోవాలి. పేద వాళ్లలా తమ పేదరికాన్ని సమాజం ఎదుట ప్రస్షుటం చేయలేరు. ధనికుల్లా జీవిత గడపలేరు. సభ్యత సంస్కారం అనే తెరమాటున అటు పేదవాళ్లలా బతకలేక, ఇటు ధనికుల్లా జీవించలేక ఏదో విధంగా జీవితం గడిపేస్తారు.
వచ్చిపోయే చుట్టాలు, పక్కాల తాకిడి కూడా ఎక్కువే. తన సంతాన బాగోగులు చూసుకోవడానికి కష్టమయ్యేవి మా నాన్న గారికి. చుట్టాల తాకిడి వల్ల నాన్నకు ఆర్థిక ఇబ్బందులైతే అమ్మకి శారీరక శ్రమ ఎక్కువ. మానసికంగా ఆందోళన. అందులోనూ అమ్మ ఆ రోజుల్లో కర్రపొయ్యి మీదే వంట చేసేది.
సమయం కాని సమయంలో చుట్టాలు ఎవరైనా వస్తే అమ్మ కర్రల పొయ్యి వెలిగించేది. ఆమె మీద నాకు జాలిలాంటి భావంతో పాటు బాధ్యత కూడా కలిగేది. వచ్చిన చుట్టాల మీద కోపం వచ్చేది. ఒక్కొక్కసారి అమ్మ తన భోజనం వచ్చిన చుట్టానికి పెట్టి తను పస్తు ఉండేది. అయితే తన పిల్లల్ని మాత్రం పస్తులు పడుకోబెట్టేది కాదు. నాన్న త్యాగం తక్కువ కాదు. తన శ్రమని కష్టాన్ని డబ్బుగా మార్చి ఇంటిని ఆర్థికంగా ఆదుకుంటాడు. అమ్మమ్మ వల్ల అమ్మకి వారసత్వంగా వచ్చిన చిన్న పెంకుటిల్లు మాకు నివాస స్థావరం అయింది. అది లేకపోతే గోరుచుట్టు మీద రోకటి పోటులా ఇంటి అద్దె చెల్లించవల్సి వచ్చేది.
ఆ ఇరుకైన పెంకుటిల్లే మాకు ఇంద్ర భవనం. అందులోనే మా బాల్యం, యవ్వనం గడిచాయి. ఆ చిన్న ఇంట్లోనే వచ్చిన చుట్టాలు కూడా సర్దుకునేవారు. అందరం నేలమీద చాపలు, బొంతలు వేసుకొని పడుకునేవారం. అప్పుడు మాది సాదాసీదా జీవితం. కోరికలు, సరదాలు, ఆనందాలు లేవు. కరెంటు లేదు. కిరోసిన్‌ దీపాల వెలుతురుల్లో రాత్రులు గడిపేవారం. ఇల్లు ఇరుకయినా ఇరుకైన మసస్తత్వాలు కావు మా అమ్మవి, నాన్నవి. దూరపు బంధువుల్ని కూడా ఆదరించిన సహృదయులు వారు.
హైస్కూలు చదువు అయ్యాక టీచరు ట్రైనింగ్‌ పూర్తి చేసిన నేను మా ఊర్లోనే ఓ ఎయిడెడ్‌ పాఠశాలలో ఉపాధ్యాయుడిగా చేరడం, సుమతితో పెళ్లి, సురేష్‌, సుధ పుట్టడం ... చకచకా జరిగిపోయాయి.
పుట్టిపెరిగిన ఉర్లోనే ఉద్యోగం, అందులోనూ నేను పెరిగిన ఇంట్లోనే నివాసం. అమ్మ కూడా మిగతా తన సంతానం దగ్గరికి వెళ్లకుండా, ఒక వేళ వెళ్లినా కొద్దిరోజులే ఉండి మా దగ్గరే అదే తన ఇంటికి వచ్చేసేది. సుమతి, అమ్మ ఏ పొరపచ్చాలూ లేకుండా ఇట్టే కలిసిపోయారు. అమ్మ కూడా సుమతిని వెనకేసుకొచ్చి నన్నే ఏపాటి పొరపాటు జరిగినా మందలించేది.
ఆ సయమంలో జీవితంలో ఎన్నో ఆటుపోట్లను ఎదుర్కొన్నాను. మాది ఎయిడెడ్‌ స్కూలు కదా! గవర్నమెంటు ఇటువంటి స్కూళ్లకి బడ్జెట్‌ ఉండి ఎయిడ్‌ శాంక్షను చేస్తే మాకు సకాలంలో జీతాలు అందేవి. ఏ మాత్రం ఆలస్యం అయినా రెండు నెలలకు గాని జీతం అందేది కాదు. అయితే, ఇల్లు మా చిన్నప్పటి ఇల్లులా లేదు. కరంటు వాడకం వచ్చింది. గ్యాసుపొయ్యి సౌకర్యం వచ్చింది. రుబ్బురోలు, తిరగలి మూలన పడి మిక్సీ వాడకం వచ్చింది. ఇన్ని మార్పులు వచ్చినా ఏదో వెలితిగా ఉండేది సుమతికి.
''నేను ఇప్పటివరకూ ఎందులోనూ కల్పించుకోలేదు. ఈ విషయంలో మీరు నా మాటే వినాలి'' అంది సడన్‌గా సుమతి.
'ఏం విషయం?' అడిగాను.
'అదే మనపిల్లల చదువుల విషయం. మన పిల్లల్ని కాన్వెంట్‌లో దదివించాలి'' అంది.
ఇన్నాళ్ల వరకూ అన్ని విధాలా సహకరిస్తున్న సుమతి ఈ విషయంలో తన కోరిక ప్రకారమే జరగాలని పట్టుపట్టింది.
నేను చదువుకున్నది తెలుగు మాధ్యమం పాఠశాల. నేను పనిచేస్తున్నది ఆ తెలుగు మాధ్యమ పాఠశాలే. అప్పుడు ఆంగ్లమాధ్యమం పాఠశాలలు తక్కువ. విద్యా విధానం మారింది. మనుషులు మనస్తత్వాలు మారాయి. జనాలు కూడా ఇటువంటి విద్యా సంస్థల మీద మోజు పెంచుకుంటున్నారు. అటువంటి వాళ్లలో సుమతి కూడా ఒక్కర్తి. ఆమెను తప్పు పట్టలేదు. కాలమాన పరిస్థితులు అలా మారిపోయాయి.
తెలుగు మాధ్యమంలో చదివిన వాళ్లు ఎంతో మంది ఉన్నత పదవులు అలంకరించారు. అయితే ఈ కార్పొరేటు, ప్రైవేటు విద్యా సంస్థలు వ్యాపార కేంద్రాలుగా మారిపోయాయి. ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో తగిన సదుపాయాలు లేకపోవడం వల్ల జనాలు ఇలాంటి ఆంగ్లమాధ్యమం పాఠశాలల వైపు పరుగులు తీస్తున్నారు. పుస్తకాలకు, యూనిఫామ్‌కి, ఫీజులకే దండిగా ఈ విద్యా సంస్థల వాళ్లు వసూలు చేస్తున్నా వాటినే ఆశ్రయిస్తున్నారు. జనాలు. నాకు కూడా సుమతి అభీష్టం ప్రకారం చేయాల్సి వచ్చింది.
ఇలాంటి విద్యాసంస్థల్లో డబ్బు దండిగా ఉన్న వాళ్ల పిల్లల్ని చదివిస్తారు. ఇప్పుడు మధ్య తరగతి మనిషి కూడా దబ్బుకి వెరవకుండా తలతాకట్టు పెట్టయినా చదివిస్తున్నాడు. అది వేరే విషయం. డబ్బున్న వారు తమ పిల్లలకి పాకెట్‌ మనీ పెద్ద మొత్తంలో ఇస్తారు. పిల్లలు విచ్చలవిడిగా ఖర్చుపెడతారు.
నా పిల్లల విషయంలో నేనలా చేయకలేకపోయాను. నేను పెరిగిన వాతావరణం అలాంటిది. నాన్నగారు అలా ఇచ్చేవారు కాదు. మాకు కావల్సింది కొని పెట్టేవారు. ఇప్పటి పిల్లలకి అలా ఇవ్వాలని తెలుసుకునే సమయానికే అనర్థం జరిగిపోయింది. పిల్లల మనసులో నా మీద వ్యతిరేక భావం. మా మధ్య దూరం పెరిగింది. నా కుటుంబ సభ్యుల దృష్టిలో నేను ఓ పిసినారిని.
పిల్లలు స్కూలుకి వెళ్లడానికి ఆటో, స్కూలు ఫీజు, పుస్తకాలు యూనిఫామ్‌ ... ఇంకా అవసరైన వాటికి ఎంతో డబ్బు ఖర్చు అవుతోంది. ఆర్థికంగా కష్టమయినా ఏవో తంటాలు పడ్తున్నాను. అయినా నా కుటుంబ సభ్యులకు సంతృప్తి లేదు. దానికి కారణం మిగతా తండ్రుల్లా నేను మా పిల్లలకు పాకెట్‌ మనీ ఈయలేకపోవడం, సినిమాలకు, షికార్లకి తీసుకువెళ్లకపోవడం, వారి చిరుతిళ్లకి ధారాళంగా ఖర్చుపెట్టకపోవడం. అందుకే వాళ్లు తమదీ ఓ జీవితమేనా అని బాధపడేవారు. తల్లి దగ్గర వాపోయేవారు. పిల్లల్లో అదొక రకమైన అసంతృప్తి.
'మనం పిల్లల్ని అలాంటి స్కూల్లో జాయిన్‌ చేసినప్పుడు డబ్బుకి వెనకాడకూడదు.' అనేది సుమతి. అయితే నేనెలా స్టేటస్‌ మెయిన్‌టెయిన్‌ చేయగలను? అమ్మ మా దగ్గరే ఉంది. నా వాళ్లేకాక సుమతి తరపు వాళ్లు కూడా వచ్చిపోయేవారు. చుట్టాల తాకిడి వల్ల ఆర్థికంగా ఇబ్బంది పడే పరిస్థితి నాది.
సుమంతి నాతో 'పిల్లల పెద్దపెద్ద కోరికలు మనం తీర్చలేము. చిన్న చిన్న కోరికలనైనా తీర్చడం మన బాధ్యత.' అనేది. ఈ విషయం మీదే మా ఇద్దరి మధ్యా అప్పుడప్పుడూ వాదోపవాదాలు జరిగేవి. ఈ మధ్య పిల్లల్లో కూడా తన మీద ఏదో చెడు అభిప్రాయం. మొదట్లో తన మీద ఆపేక్ష చూపించిన తన పిల్లల్లో ఇప్పుడు న్యూనతా భావం, నిరాశ నిస్పృహను నేను చూడలేకపోతున్నాను. అప్పటికీ నా మనస్సుకి నేను సర్ది చెప్పుకునేవాడిని. వయస్సు ప్రభావం, బాల్యంలో వాళ్లకి ఇంటి పరిస్థితులు అంతగా తెలియవు కాబట్టి సర్దుకు పోయేవారు. ఇప్పుడు వయస్సు పెరుగుతోంది. పిల్లల మనోభావాలు మారుతున్నాయి. నాతో నేరుగా చెప్పకపోయినా వాళ్లమ్మ దగ్గర తమకి కావల్సినవి చెప్పేవారు. వాళ్ల కొన్ని కోరికల్ని నేను తీర్చగలిగాను. అసాధ్యమనుకున్నవి తీర్చలేకపోయాను. తమ కోరికల్ని తీర్చలేదని సురేష్‌కి నామీద విపరీతమైన కోపం.
సురేష్‌ ప్రవర్తన ఒక్కొక్క పర్యాయం నాకు బాధ కలిగించేది. చిన్నప్పుడు ఒక్కక్షణం కూడా నన్ను వదిలిపెట్టని వాడు... ఇప్పుడు నాతో మాట్లాడ్డం కూడా మానేశాడు. నాలో ఏదో తెలియని అలజడి. చెప్పుకోలేని బాధ. ఒక్కొక్క పర్యాయం ఒంటరిగా కూర్చొని మూగగా రోదించేవాడిని.
పిల్లల ప్రవర్తన అలా ఉంటే ఇవతల సుమతిలో కూడా మార్పు. ''నేను మిమ్మల్ని మణులూ మాణిక్యాలు ఇయ్యమని అడగలేదు. నగలు, పట్టుచీరలు కొని పెట్టమనలేదు. మన పిల్లల కనీస అవసరాలయినా తీర్చండి. తల్లిదండ్రులుగా ఇది మన బాధ్యత.'' అనేది. పరిస్థితులు తెలిసిన సుమతి అలా మాట్లాడడం నాకు ఎంతో బాధ కలిగించేది.
ఎదురు ఎలా అన్నా నేను నా లక్ష్యాలు నెరవేర్చాలి. ఓ జడపదార్థంలా మారాలి. పిల్లల్ని యోగ్యులుగా తీర్చిదిద్దాలి. ఎన్‌జివో కో ఆపరేటివ్‌ సొసైటీ ద్వారా తక్కువ ధరకి నాకు ప్లాటు లభించింది. అందులో కనీసం రెండు గదులు వేసుకుని వెళ్లిపోవాలి. అమ్మ ఉన్నంత వరకే నేను ఈ ఇంట్లో ఉండగలను. ఆ తరువాత ఈ ఉమ్మడి ఇల్లు వల్ల అనేక సమస్యలు వస్తాయి. అందుకే పైసాపైసా వెనకేసుకోవాలని అనుకున్నాను. ఆ డబ్బుతో రెండు గదులైనా వేసుకోవాలని నా ఆలోచన.
ఓసారి సురేశ్‌ తను కాలేజికి వెళ్లడానికి బండి కొనుక్కుంటానన్నాడు. ''ఇప్పుడు నీకు బండి అవసరం లేదు. నేను వాడుతున్న సైకిలు వాడు.'' అన్నాను. వాడికి చర్రున కోపం వచ్చింది. ''నేను నడుచుకుని వెళ్తాను. మిమ్మల్ని అడగడమే నా బుద్ధి తక్కువ'' అంటూ రుసరుసలాడాడు. ఈ విషయంలో గొడవ జరిగింది. సుమతి కూడా కొడుక్కి నచ్చచెప్పకపోవడం నాకు చాలా బాధ కలిగించింది.
కాలచక్రం గిర్రున తిరుగుతోంది. నాకు వచ్చిన ఎరియర్సు డబ్బుతో రెండు గదుల ఇల్లు నిర్మించుకోగలిగాను. అప్పు చేయకుండా సుధకి మంచి సంబంధం చూసి పెళ్లి చేయగలిగాను.. పిఎఫ్‌ లోను, దాచుకున్న డబ్బును ఖర్చుపెట్టి.
సురేశ్‌ కంప్యూటర్‌ సైన్సు చేశాడు. తరువాత ఏదో కోర్సు చేస్తాడంట. అది చేస్తే జాబు గ్యారంటీ అంట. ఆ కోర్సు చేయడానికి మూడు లక్షలు ఖర్చు అవుతుందంట. ఈ విషయం సురేశ్‌ నాతో చెప్పలేదు. వాళ్ల అమ్మతో చెప్తుంటే నేను విన్నాను. నాకు చెప్పనందుకు బాధ అనిపించింది.
ఒకనొక సమయంలో తను సూర్యం వ్యాపారం చేసుకుంటానంటే ఆర్థికంగా సహాయ పడ్డాను. తను వ్యాపారంలో నిలదొక్కుకున్న తరువాత వడ్డీతో సహా సూర్యం నేను వారిస్తున్నా డబ్బు ఇచ్చేసాడు. ఆ డబ్బు, చిన్న మొత్తాల పొదుపు పథకం డబ్బు కలిపి.. సురేశ్‌ కోర్సులో జాయినవడానికి ఉపయోగపడతాయి అనుకున్నాను.
సూర్యం గుర్తుకు రాగానే గతం అంతా నా కళ్లెదుట కదలాడుతోంది. ఓసారి సూర్యం దిగులుగా కనిపించాడు. అతని కుటుంబ పరిస్థితులు నాకు తెలుసు. తండ్రి తాగుడుకి బానిస అయి ప్రాణాలు వదిలాడు. తల్లి పాచిపని నాలుగిళ్లలో చేసి కుటుంబాన్ని ఈడ్చుకొస్తోంది. కుటుంబ పరిస్థితుల వల్ల చదువు మీద దృష్టి పెట్టలేకపోతున్నాడు. అందుకే పరీక్షల్లో తక్కువ మార్కులు వస్తున్నాయి. అదే సూర్యం దిగులుకు కారణం.
నేను వెళ్లి సూర్యానికి సాంత్వన చేకూర్చాను. ఆ తరువాత నెలనెలా అతని ట్యూషను ఫీజు కట్టేవాడిని. ఏకాగ్రతతో చదివి సూర్యం టెన్తులో మంచి మార్కులు సంపాదించాడు.
''మాష్టారూ.. మీరు చేసిన సాయం ఎప్టపికీ మరిచిపోను. నేను స్వయం ఉపాధి పథకానికి లోనుకై దరఖాస్తు చేస్తున్నాను. ఈ లోపున ఇల్లు గడపడానికి తోపుడు బండి కొనుక్కుని కూరగాయల వ్యాపారం చేద్దామనుకుంటున్నాను నాకు ఆర్థికంగా సహాయపడగలరా?'' అని అడిగాడు. అప్పుడు నేను నా దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి మొత్తాన్ని అతనికిచ్చి సహాయం చేశాను. ఈ విషయం ఇంట్లో తెలిసి ఎంత రభస జరిగిందో?
''ఏ రక్త సంబంధం లేని ఆ సూర్యానికి మీ ఆయన ట్యూషను ఫీజులు కట్టడమే కాకుండా వ్యాపారానికి కూడా ఆర్థిక సాయం చేశారట.కన్న కొడుకు కన్నా ఆ సూర్యమే ఎక్కువయ్యాడు. బండి కొనుక్కుని కాలేజీకి వెళ్తానంటే ససేమిరా అన్న మీరు పరాయి వాళ్లకి ఈ సాయం చేయడం ఏంటో?'' అన్నాడు సురేష్‌ అక్కసుగా.
తన మాట తీరు విని నాకు గుండెలు పిండిచేస్తున్నంత బాధ కలిగింది. సుమతి కూడా నన్ను అర్థం చేసుకోకుండా నన్నే తప్పుపట్టడం మరింత బాధ కలిగించింది.
''ఏం చేస్తాం? ఇదంతా మన కర్మ అనుకోవడమే. కొంతమంది ఇంటికి ఇత్తడి, పొరుక్కి పుత్తడి. మీ నాన్నగారి లాంటివాడే ఇంటిని చీకటిమయం చేసి గుడిలో దీపం వెలిగించాడట.'' అంది సుమతి ఉక్రోషంగా.
సురేశ్‌ నన్ను అర్థం చేసుకోలేకపోయాడు. సుమతి కూడా.
సూర్యం జ్ఞాపకాల నుంచి బయటపడ్డాను. ''ఆరోజు సూర్యానికి సాయం చేశానని మీ ఇద్దరూ నానా మాటలూ అన్నారు. ఈనాడు తను నేను సాయం చేసినదానికి మూడింతలు లెక్కగట్టి వారిస్తున్నా ఇచ్చాడు. తనెంత ఉత్తముడో అర్థం చేసుకోండి. సూర్యం ఇచ్చిన డబ్బు, నా ఎన్‌.ఎస్‌.సర్టిఫికెట్లు మెచ్యూర్డ్‌ అయిన డబ్బు అంతా కలిసి మూడు లక్షలు. సురేశ్‌కి ఇవ్వు.'' అని సుమతి చేతిలో పెట్టాను.
''ఆ ఇచ్చేదేదో మీ చేత్తోనే ఇవ్వచ్చు కదా!'' అంది సుమతి. ''వాడు నా యెడల ఎలా ప్రవర్తిస్తున్నాడో నీకు తెలుసు కదా!'' అన్నాను. సుమతి ఏం మాట్లాడలేదు.
ఆ రాత్రి నా కాళ్ల వద్ద తల ఉంచి వెక్కివెక్కి ఏడుస్తున్న శబ్దం. మెలుకువ వచ్చి గబాలున లేచి కూర్చున్నాను. ఎదురుగా సురేశ్‌.
''నాన్న గారూ! నన్ను క్షమించండి. నా తప్పు నాకు తెలిసింది. ఇప్పటివరకూ మీ యెడల అనుచితంగా ప్రవర్తించాను. మిమ్మల్ని అర్థం చేసుకోలేకోయాను'' అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తున్నాడు. ఇన్నాళ్లూ నాలో పేరుకు పోయిన బాధంతా బయటికి తన్నుకొచ్చింది. సురేశ్‌ని ఎలా ఓదార్చాలో అర్థం కాలేదు.
''లే... లే..! ఇప్పటికేనా నీ తప్పు నీవు తెలుసుకున్నావు. నేను కష్టపడి పని చేసి సంపాదించేది నీ కోసమే'' నోరు పెగుల్చుకుని అన్నాను.
కారు మబ్బులు తొలిగిపోయిన నిర్మలమైన ఆకాశంలా మా మనసులు నిర్మలమయ్యాయి. అంతకుముందే అక్కడికి వచ్చి మా సంభాషణ వింటున్న సుమతి కళ్లల్లో సంతోషం తొంగిచూసింది.