పరిణతి

కేశవ్‌, కొల్కత్తా
98313 14213

''హారు మేఘనా! ఏమిటే, కార్తీక్‌ ఫొటో నాకు పంపిం చవా! నువ్వే చూసుకుంటావా?'' నవ్వుతూ ఫోన్లో అడిగింది సంచారి. సంచారి న్యూటౌన్‌లో ఉంటోంది. ఐటి సెక్టార్‌లో పనిచేస్తోంది.
నేను ముకుందోపూర్‌ దగ్గర ఆమ్రీ హాస్పిటల్‌లో పనిచేస్తున్నాను. హెచ్‌ఆర్‌డిలో స్టాఫ్‌ మేనేజ్‌మెంటు వర్కు. పేషెంట్లతో పనిలేదు. భీష్మారావును విడిచిపెట్టిన తర్వాత నా లోకం అంతా ఈ ముకుందోపూరే. సంచారి కూడా భర్తతో వివాదం తర్వాత కొత్తగా ఆవిర్భవిస్తోన్న న్యూటౌన్‌ మహానగరాన్ని తనకంటే ముందే హదయానికి హత్తుకుంది.
''ఎన్నాళ్ళిలా ఉంటావే మేఘనా... మళ్ళీ పెళ్ళి చేసుకోవే! ముసలైపోయావా ఏమిటి? మరో రాకుమారుడు నీకోసం గూగుల్‌లో ఎదురు చూస్తున్నాడు'' అంటోంది పదే పదే సంచారి.
''అమ్మో! మళ్ళీ పెళ్ళా! పెళ్ళంటేనే శరీరంపై తేళ్ళూ, జెర్రెలూ పాకుతున్నాయి'' అన్నాను ఎన్నోసార్లు.
కానీ తను వింటేనే కదా! నా ఫొటోనీ, వివరాలనీ భారత్‌ మేట్రిమనీలో అప్‌లోడ్‌ చేసేసింది. వచ్చిన ప్రపోజల్స్‌ నుంచి కార్తీక్‌ ప్రొఫైల్‌ బాగుందని తానే ఎంపిక చేసింది.
సంచారి టేకిట్‌ ఈజీ మనిషి. దేన్నీ సీరియస్‌గా తీసుకోదు. జీవితానికి పెద్ద ప్రిన్సిపల్స్‌ ఏముంటాయి అంటుంది. ప్రిన్సిపల్స్‌ జీవితంలో ఉండడం అవసరం అని నేనంటాను. క్రమశిక్షణ, స్త్రీ పురుషుల మధ్య ప్రేమ, నమ్మకం, గౌరవం అవసరం అని నా ఆలోచన. అందుకే .. నెలరోజుల వివాహబంధం తర్వాత ఇలా బయటికొచ్చేశాను. అది బంధం కంటే జైలు అనడం సరిగా ఉంటుందేమో!
్జ్జ్జ
అజరు నగర్‌ రోడ్ల మీద నడుస్తోంటే కొత్తగా మెరిసి పోతున్న కోల్‌కతా మహానగరం కనిపిస్తోంది. విశాలమైన రోడ్డు, పెద్ద పెద్ద హాస్పిటల్స్‌, మెట్రో నిర్మాణం కోసం తవ్వకాలు, కొత్త జీవితాలకు, కొత్త ఆశలకు స్వాగతం పలుకుతున్నాయా అనిపిస్తోంది.
నాకు అప్పుడప్పుడు ఒంటరిగా రోడ్ల మీద నడవడం గొప్ప ఇష్టం. రోడ్డు పక్కన అంతం లేని వాహనాలను చూస్తూ - అలా ఊహల్లోనూ, గత స్మతుల్లోనూ, మౌనంలోనూ -గడిపెయ్యడం అనిర్వచనీయమైన అనుభూతి. వద్దనుకున్నా చిన్నపిల్లలా గతంలోకి పరుగెత్తడం, మళ్లీ బలవంతంగా ఆ మనసుని వర్తమానంలోకి ఈడ్చుకు రావడం-
భీష్మారావును తలచుకుంటేనే.. గుండెల్లో గుబులు, వెన్నులో వణుకు. ఇంటర్నెట్‌లో బ్లూ ఫిల్మ్‌లకు అలవాటుపడ్డ అతడు అత్యంత జుగుప్సాకరమైన వీడియోలను నా దగ్గరకు తెచ్చేవాడు. తను చూసినవి నా మీద ప్రయోగం చెయ్యడం, సహకరించమని బలవంతపెట్టడం - కాదంటే, మొదట ప్రేమగా బతిమాలడం, ఇంకా కాదంటే క్రూర మగంలా మారిపోవడం -
ఎవరికీ చెప్పుకోలేని బాధ.
అందరితో ఎంతో గౌరవంగా, మదువుగా మాట్లాడే ఈ మనిషిలో అంతర్గతంగా ఇంత పెద్ద మగం దాగొని
ఉందని చెబితే ఎవరు నమ్ముతారు!
అమ్మ, నాన్న, అన్నయ్య - ఎవరూ నమ్మరు. నమ్మరు సరికదా నన్నే మందలిస్తారు. డిజిటల్‌ పోర్న్‌ ప్రపంచం అత్యాచారాలు ఎవరికి అర్థమవుతాయని!
మూడు లక్షల కట్నం.. ఆరు లక్షల పెళ్ళి ఖర్చు.
ప్రయాణాలకో లక్ష ... సూరత్‌లో హాయిగా జీవించ బోతున్నానని ఊపిరి పీల్చుకుంటోన్న అమ్మానాన్నలు .. ఈ సంక్షోభాన్ని తట్టుకోగలరా?
జీవితంలో ఏ ఆనందాలూ లేక, పనీ, ఓవర్‌టైంతో ఉపాధిలోనే మునిగిపోయిన నాన్న తట్టుకోగలడా!
''ఈ వీడియోలు నా దగ్గరకు తేవొద్దండీ.. నాకు నచ్చవు.'' అనేశాను ఒకరోజు.
''ఏమన్నావ్‌! నా టేస్టులు నచ్చవా? నచ్చకుండా పెళ్ళెందుకు చేసుకున్నావే!''
జుత్తు పట్టుకున్నాడు. మెడ దగ్గర చేత్తో గట్టిగా అదిమాడు.
ఊపిరి ఆగినంత పనయింది. గట్టిగా విదిలించుకున్నాను.
''చంపేస్తాను .. ఇంకోసారి ఎదిరించావంటే!'' అన్నాడు కర్కశంగా.
మొబైల్‌ తీశాడు. వీడియో ఆన్‌ చేశాడు. అతడిలో మగం బయటికొచ్చింది.
ఇక అతడితో కలిసి జీవించటం సాధ్యం కాదని నిర్ణయానికి వచ్చాను. డివోర్సు తీసుకున్నాను.
్జ్జ్జ
అతడితో కలిసి జీవించిన రోజులు తలచుకుంటేనే - నిస్సత్తువ ఆవరించేస్తుంది. భీకర తుపానులో ఒంటరిగా చిక్కుకుపోయినట్టు నిస్సహాయత ఆవహిస్తుంది.
బ్యాగులోంచి బాటిల్‌ తీసి నీళ్ళు తాగి, రోడ్డు పక్కకొచ్చి కూర్చొని బాటిల్‌లోంచి కొంచెం నీళ్ళు చేతిలోకి తీసుకొని ముఖం మీద చల్లాను. కాస్త రిలాక్స్‌గా అనిపించింది. కొద్దిదూరంలో స్వీట్‌ దుకాణం కనిపించింది. అక్కడకెళ్లి కూర్చున్నాను.
గుండె కొట్టుకుంటోంది. ముఖం మీద చెమటలు ఆగడం లేదు. విడాకులైన రెండేళ్ల కూడా తర్వాత కూడా అదే షాక్‌. అవే భయంకరమైన నీడలు. కాలికింద భూమి కదిలిపోతున్న భావన. ఎంత వదిలించుకున్నా వదలని నీడలు.
ఫోన్‌ మోగుతోంది. బ్యాగ్‌లోంచి తీశాను.
''హారు మేఘనా! ఎక్కడున్నావ్‌? ఫోన్‌ లిఫ్ట్‌ చెయ్యడం లేదు? రేపు కలుద్దాం! రేపు ఆదివారం అన్నట్టు ఇంట్లోనే ఉన్నావా?'' అడుగుతోంది సంచారి.
''కొంచెం రోడ్డు మీదకొచ్చాను, సంచూ'' అన్నాను కంఠం సర్దుకొంటూ.
''ఏమిటే! ఏమైంది! వాయిస్‌ బలహీనంగా వినిపిస్తోంది. ఎనీ ప్రాబ్లెమ్‌'' అంది సంచారి.
''లేదు'' అన్నాను మరింత సర్దుకుంటూ.
''సరే! రేపు కలుస్తాం, కదా! మాట్లాడుకుందాం. అన్నట్టు లంచ్‌ కోసం తెగ కష్టాలు పడిపోకు. బయట చేద్దాం లే'' అంది.
''ఈ కరోనా కాలంలోనా?'' అన్నాను స్వీట్‌ దుకాణం నుంచి బయటికొస్తూ.
''పర్వాలేదులే.. నార్మల్‌గానే ఉంది. ఏమీ కాదులే.''
''నువ్వలానే అంటావు. రేపు ఏ కరోనాయో వస్తే మనకోసం మన వారంతా కష్టాలు పడతారు'' అన్నాను నడుస్తూ.
''పడితే పడతారు. అంత ఆలోచిస్తే బతగ్గలమా మేఘనా'' అంది సంచారి యూజ్‌వల్‌గా.
''సరే!'' అన్నాను.
అజరు నగర్‌లో బస్సెక్కాను. ఇంటికి చేరాను.
్జ్జ్జ
అనుకున్నట్టుగానే సంచారి ఉదయం పది గంటలకే వాలిపోయింది. రావడమే తడవు నా గుండె దడ పెంచేసింది.
''మేఘా, ఈ మధ్యనే రమ్మని కార్తీక్‌ గారిని రమ్మని పిలిచాను.'' అంది నా చేతులు పట్టుకొని ఊపేస్తూ.
కిచ్‌న్‌లో టీ తీసుకుంది.
''ఇంకొంచెం షుగర్‌ కావాలి. నాకు షుగర్‌ లేదులే'' అంది.
''టీలో అంత షుగర్‌ అవసరమా?'' అనాలనుకున్నాను కానీ ఈ స్పీడ్‌బ్రేకర్‌ వింటేనా! అంతకంటే తను పేల్చిన బాంబుతో నా టెన్షన్‌ పెరిగిపోయింది.
కిచెన్‌లోకి వెళ్ళి టీలో షుగర్‌ కలుపుతూ అంది : ''కార్తీక్‌ వస్తానన్నారు.''
''సంచారీ! నువ్వు చెప్పేది నాకు ఒక్క ముక్క కూడా అర్థం కావడం లేదు. కార్తీక్‌ని నువ్వు రమ్మనడం ఏమిటి?'' టీ సిప్‌ చేస్తూ అడిగాను.
''మొద్దు బుర్రా! మహానగరంలో నివసిస్తే సరిపోతుందా? మహానగరంతో పాటు నీ బుర్ర కూడా ఫాస్ట్‌గా పనిచెయ్యాలి కదా!'' అంది టీ కప్పు పక్కన పెడ్తూ.
''సరే! లెక్చర్లు ఆపి అసలు విషయం చెప్పు మహాతల్లీ! టెన్షన్‌తో చస్తున్నాను'' అన్నాను.
''ఇక ఈ టెన్షన్లు పోయి, అన్నీ మంచి రోజులే. రాకుమారుడు వస్తాడు. ఈ రాకుమార్తెను ఎత్తుకుపోతాడు'' అంది నన్ను పట్టుకుని కుదిపేస్తూ.
''ఎందుకు రమ్మన్నావు అలా.. ఇంకా ఫైనల్‌గా అనుకోలేదు కదా?''
''నా స్నేహితురాలి రాకుమారుడ్ని ఆహ్వానించడానికి నాకు అనుమతి కావాలా? మీ ఇద్దరూ మాట్లాడుకుంటే అన్నీ ఫైనల్‌ అవుతాయి''
''అమ్మో! సంచూ! మరీ ఇంత ఫాస్ట్‌ అనుకోలేదు. సరే కాని ఎప్పుడొస్తారు?'' అడిగాను స్నానానికి బయల్దేరుతూ.
''చూశావా నీకు కూడా ఎంత ఆతతగా ఉందో!'' అంది, కొంటెగా నవ్వుతూ.
''అరె! జోకులు ఆపి అసలు విషయం చెప్పు.'' అన్నాను.
''తనే నీకు చెబుతాడు వచ్చే ముందు'' అంది పరుపు మీద వాలుతూ.
''రక్షించావులే'' అన్నాను బాత్రూంలోకి ప్రవేశిస్తూ.
్జ్జ్జ
సంచారి అన్నట్టుగానే కార్తిక్‌ ఒకరోజు ఫ్లైట్లో రావడం, అమ్మా, నాన్న, అన్నయ్యలతో మాట్లాడడం, అదే రోజు ఫ్లైట్లో తిరిగి వెళ్ళడం ... మెరుపులా జరిగిపోయింది.
కార్తీక్‌ అందగాడే! టక్‌ చేసుకొని బద్రోమానుష్‌లా (మంచి కుర్రాడులా) ఉన్నాడు. ఓ అరగంట మాట్లాడగలిగాను. ఏదో మల్టీ నేషనల్‌ కంపెనీలో సాఫ్ట్‌వేర్‌ ఇంజినీరు.. నెలకు లక్షన్న రకు పైగా జీతం. హైదరాబాదు మెహదీపట్నంలో ఇల్లు. చెల్లెలు ఎంటెక్‌ చేస్తోంది. అక్క పెళ్ళై అత్తారింటిలో ఉంది.
అనుకున్న ప్రకారం జరిగితే మంచిదే. సంచారి మంచిపనే చేసిందనిపించింది.
పెళ్ళి, విడాకుల షాక్‌తో, ఉద్యోగ జీవితంతో అలసి పోయాను. అమ్మ దగ్గర ఉంటే, తన ఫ్రస్టేషన్‌ అంతా నా మీదనే చూపిస్తుంది. కార్తీక్‌తో పెళ్ళయితే కాస్త రిలాక్స్‌ అవుతాను. ఇంటి బాధ్యతలు చూసుకుంటూ... కొన్నాళ్లు ఉద్యోగ బాదరబందీ నుంచి విముక్తం కావాలి.
వెళ్ళిన రెండు వారాలకే కార్తీక్‌ ఫోను. కోవిడ్‌ లాక్‌డౌన్ల కారణంగా ప్రాజెక్టులు దొరకడం లేదట. సగం జీతమే ఇస్తున్నార్ట. పెళ్ళి ఓ సంవత్సరం వాయిదా వేద్దాం అనీ.
కలలు మసకబారాయి.
ఆకాశంలో నల్లని మేఘాలు కమ్మాయి.
ఉద్యోగ జీవితంలో అలసిపోయిన నిస్సత్తు భావన.
వర్షాకాలంలో మోకాలి నీటిలో ఆఫీసుకు వెళ్ళడం, ఆఫీసులో తడిసిన బట్టల్ని పాలిథిన్‌లో వేసి బ్యాగులో ఫ్రెష్‌ బట్టలు వేసుకోవడం, మరలా ఆ బట్టలు రిటర్నింగ్‌లో తడవడం. జలుబులూ - తుమ్ములూ - జ్వరాలూ-
బాగా ఆలసిపోయాను. అదే మాట ఒకరోజు కార్తీక్‌తో అన్నాను.
''కార్తీక్‌! పెళ్ళయిన తర్వాత నేను రెస్ట్‌ తీసుకుంటాను. ఉద్యోగం మాత్రం చెయ్యమనకండి. ముందే చెప్పడం మంచి దని చెబుతున్నాను''
''సరే ! మేఘా! నీ ఇష్టం. ఎలా అనుకుంటే అలానే చెయ్యి''
అన్నాడు. తరువాత 'కానీ' అన్నాడు. ఏంటని అడిగాను.
''ఏం లేదు. హైదరాబాదులాంటి మహానగరంలో ఒక జీతంతో ఎలా బతుకుతాం? నా ప్రాజెక్టులు ఎప్పుడు ఎలా ఉంటాయో ఏమో! నీ ఉద్యోగం ఉంటే సేఫ్‌ కదా!''
నా గొంతు పెగల్లేదు.
''అరె! మేఘా! నువ్వు ఉద్యోగం చెయ్యడమేమిటి! నేను పనిచేసి నీ బాగోగులు చూసుకుంటాను. నా జీతం తక్కువ కాదు కదా!'' అని తను అని ఉంటే నాకు గొప్ప హాయిగా ఉండేది. హాయిగా ఊపిరి పీల్చుకునేదాన్ని.
ఒకరోజు ఆఫీసులో ఉండగా, కార్తీక్‌ ఫోన్‌.
''ఏం చేస్తున్నావు మేఘా!''
''మేం చాలా ఎంజారు చేస్తున్నాం తెలుసా'' అన్నాడు గొప్ప ఎగ్జయిట్‌మెంట్‌తో.
''ఏమిటో ఆ ఎంజారుమెంట్‌?'' అన్నాను.
''రాదనుకున్న జీతం అకౌంట్లో పడింది. అందుకే సరదాగా మేమంతా కలిసి డ్రింక్‌ చేస్తున్నాం'' అన్నాడు.
''ఫ్రెండ్స్‌తోనా?''
''కాదు కాదు. నాన్న, అమ్మ, నేను...''
''ఫ్యామిలీ అంతానా?'' అడిగాను, మనసులో ఆశ్చర్యాన్ని అణచుకుంటూ.
''అవును..'' అన్నాడు చాలా క్యాజువల్‌గా.
''ఓకే ఎంజారు టుగెదర్‌'' అంటూ ఫోను పెట్టేశాను.
మున్ముందు నన్ను కూడా తాగమంటారేమో? కలల రెక్కలు ఒక్కొక్కటే తెగి పడుతున్నాయా అనిపించింది.
కార్తీక్‌తో నేను ఎడ్జస్టు కాగలనా? అతడి ఛాయిస్‌ కరెక్టేనా? మొదట్లా మళ్ళీ ఇరుక్కోనా?
అదే మాట అన్నాను సంచారితో ఒకరోజు..
''మేఘా! బహుశా అలా కలిసి డ్రింక్‌ చెయ్యడం అక్కడ కల్చరేమో! ఎక్కువ ఆలోచించకు.'' అంది సర్దిచెబుతూ.
''ఇదేం సంస్క తి? డ్రింకు చేసే వ్యక్తి తర్వాత స్టెప్‌లో భీష్మారావులా మారడనడానికి గ్యారంటీ ఏమిటి?'' అన్నాను.
''అందరూ అలాగే ఉంటారా? బీ పాజిటివ్‌'' అంది.
''ఏమో! నాకు నమ్మకం కుదరడం లేదు సంచూ''
''పెళ్ళి కాకుండానే నువ్వంత టెన్షన్‌ అయిపోతున్నావేం? ఏం కాదు. అంతా నార్మల్‌గా ఉంటుంది'' అంది తను.
''నీ జీవితం నార్మల్‌ అయిపోయిందా, నువ్వెందుకు నార్మల్‌ కాలేకపోతున్నావు?''
సంచారి ముఖంలో మార్పు చూసి పొరపొటు చేశానని పించింది.
''మేఘా! నా విషయం వేరు'' అంది.
ఆమె కళ్ళల్లో నీలిమేఘాలు వర్షించడానికి సిద్ధమయ్యాయి.
''సారీ సంచు! ఏదో చికాకులో అనేశాను. వెరీ వెరీ సారీ'' అన్నాను ఆమె చేయి పట్టుకుని.
''ఇట్స్‌ ఓకే! ఆ మూర్ఖుడి గురించి గుర్తు చెయ్యకు. రెండు మూడు రోజులు నేను నార్మల్‌ కాలేను'' అంది.
్జ్జ్జ
కరోనా నార్మల్‌ అయింది. థర్డ్‌ వేవ్‌ అని భయపెట్టారు. వచ్చిందో రాలేదో తెలియదు. కానీ ప్రాజెక్టు ఆరంభమయిందని కార్తీక్‌ ఒకరోజు ఫోన్‌ చేసి చెప్పాడు.
ఉద్యోగం నార్మల్‌ అయిందని ఇక పెళ్ళికి మరి ఆలస్యం ఉండదని చెప్పాడు.
వచ్చే నెలలోనే ముహూర్తాలు పెట్టేస్తారట.
''మేఘనా! ఏం అనుకోకు! మా అమ్మ, అక్కయ్య ప్రపోజల్‌ ఒకటి నీకు చెప్పాలనుకున్నాను'' అన్నాడు ఒకరోజు ఫోన్‌లో.
''చెప్పండి. ఆలస్యమెందుకు?'' అన్నాను.
''మరేం లేదు. మీ అమ్మా నాన్నలకు వైజాగ్‌లో ఒక ఫ్లాటు, కోల్‌కతాలో ఒక ఫ్లాటు ఉన్నట్టు మీ అన్నయ్య చెప్పారు. మీరు కోల్కతాలోనే స్థిరపడ్డారు కదా! మరి వైజాగ్‌ ఫ్లాటు పెళ్ళికి ముందు మన పేరు మీద రాసేస్తే బాగుంటుంది. అక్కయ్య చాలా అద్దె ఇచ్చి వైజాగ్‌లో ఉంటోంది. ఇప్పుడు వాళ్ళ అబ్బా యికి చదువుకి చాలా ఖర్చవుతుంది. అది కొంచెం తక్కువకు అక్కకు అద్దెకిస్తే మనకు అద్దె వస్తుంది. వారికి సహాయం చేసినట్టూ ఉంటుంది.'' అన్నాడు.
ఏం మాట్లాడాలో అర్థం కాలేదు. ''సరే చెబుతాను'' అని ఫోన్‌ పెట్టేశాను.
గుండెలోంచి కన్నీటి నదులు... అయినా నోరు ఎండి పోతుంది. బాటిల్‌ తీశాను. నీళ్ళు తాగాను. ఆఫీసు వాష్‌బేసిన్‌ దగ్గరకు వచ్చాను. ముఖం మీద నీళ్ళు చల్లుకున్నాను.
సూపర్‌వైజర్‌ సాత్విక్‌ అడుగుతున్నాడు : ''మేఘా! ఎనీ ప్రాబ్లం! సబ్‌ టీక్‌ ఆచే తో!'' అని.
''అవును సర్‌'' అని తలూపాను.
సంచారికి ఫోన్‌ చేశాను. సాయంకాలం ఆఫీసు తర్వాత కలుస్తున్నానని!
్జ్జ్జ
న్యూటౌన్‌ నజ్రూల్‌ మంచ్‌ దగ్గర కూర్చున్నాం ఇద్దరం.
''మేఘనా! బీ ప్రాక్టికల్‌! కార్తీక్‌ మరీ చెడ్డవాడేం కాదు.. ఈ రోజుల్లో డబ్బు అవసరం అందరికీ ఉంది. ఇల్లు రాస్తే వాళ్ల అక్క కుటుంబానికి సాయం చేయొచ్చని అనుకుం టున్నాడు..'' అంది బ్యాగులోంచి వాటర్‌ బాటిల్‌ తీస్తూ.
''అయినా, అన్నయ్య కొనుక్కున్న ఇల్లు తను అడగడ మేమిటి, సంచూ? వాళ్ళక్కయ్యకు సమస్య వస్తే దాని పరిష్కారం నా నుంచి ఆశించడం ఏమిటి? అందరూ తాగుతూ అది సరదాగా చెప్పడమేమిటి? కార్తీక్‌ అవకాశవాదిలా కనిపిస్తున్నాడు. ముందే మేలుకోవడం మంచిది అనిపిస్తోంది..'' అన్నాను తనిచ్చిన బాటిల్‌ లోంచి నీళ్ళు తాగుతూ.
''అమ్మకు చెబితే ఇల్లు ఎడ్జస్టు చేస్తుంది. దీనికోసం సంబంధం కేన్సిల్‌ చేసుకొంటావా?'' అంది సంచారి బాధతో.
''నేను ఎవరినీ రిక్వెస్టు చెయ్యను. అసలు వివాహ సంబంధాల్లో ఈ బేరాలేమిటి విచిత్రంగా!'' అన్నాను.
''నీలా ఆలోచించే మనుషులు దొరుకుతారా ఈ కాలంలో'' అంది సంచారి.
''దొరక్కపోతే పోనీ.. ఇన్నాళ్ళూ ఒంటరిగా ఉన్నాను కదా! ఇంక ఇలాగే ఉండనీరు. ఆ అడవిలోకి వొద్దు సంచూ.'' అన్నాను స్థిరంగా.
''జీవితమంతా ఒంటరిగా ఉండిపోతావా?'' అంది సంచారి ఆప్యాయంగా.
''నువ్వు ఉంటున్నావుగా!''
తను ఇంకే మాట్లాడలేదు.
ఇద్దరి కళ్ళల్లో కన్నీటి తుపాను మోహరించింది.
హఠాత్తుగా నల్లని మేఘాలు న్యూటౌన్‌ మహానగరం మీద కమ్ముకున్నాయి. ఇద్దరం మాస్కులు సర్దుకున్నాం.. బస్సుకోసం వేచిచూస్తూ.