వాట్సాప్‌ 2.0

జి.ఉమామహేశ్వర
ఉదయం పదకొండవుతోంది. టీకప్పు తీసుకుని హాల్లోకి వచ్చింది శారద. ఎదురుగా మామయ్యగారి కుర్చీ విషాదాన్ని మోస్తోంది. ఇల్లంతా బోసిపోయి శూన్యమై తోస్తోంది. రామకృష్ణ గారు పోయి రెండు వారాలవుతోంది. శారద ఇంకా మామూలు మనిషి కాలేదు. తెలిసీ తెలియని వయసులో తండ్రిని పోగొట్టుకున్నప్పుడు కూడా ఇంత బాధ పడలేదు
ఈటైముకెల్లా ఇద్దరూ కలిసి టీ తాగేవాళ్ళు. టీ తాగుతున్నంతసేపూ ఆయన ఏవో ముచ్చట్లు చెబుతుండేవారు. ఆయన స్నేహితులందరూ శారదకు అలా పరిచయమైనవారే! రామకృష్ణ ఇరిగేషన్‌ డిపార్ట్మెంట్‌లో ఎస్‌ఇగా రిటైర్డ్‌ అయిన నాలుగేళ్ళకి భార్య క్యాన్సర్‌ వ్యాధితో చనిపోయింది. అప్పటినుండీ దాదాపు పదహారేళ్లుగా ఆయన కొడుకు దగ్గరే ఉన్నారు. కొడుకు దగ్గర అన్న మాటే కానీ నిజానికి కోడలితోనే ఆయన అనుబంధమంతా! వయసుతో సంబంధం లేకుండా పిల్లాడిలా చిన్న చిన్న పనుల్లో శారదకు సహాయపడేవాడు. సరుకులు తేవడం, ఆకు కూర వలవడం, పాలు తెచ్చివ్వడం, డైనింగ్‌ టేబిల్‌ సర్దడం, సోఫా కవర్లు సరిచేయడం, ఇలాంటివి చిన్న చిన్న పనులే అయినా, శారదకు చాలా తృప్తినిచ్చేవి. స్కూటర్లో సూపర్‌ మార్కెట్టుకో, బయటకో వెళితే చూసిన వాళ్ళు తండ్రీ కూతుళ్ళనుకునేవారు. ఇద్దరూ ఒక్కోసారి తండ్రీ కూతుళ్ళలాగా, ఒక్కోసారి తల్లీ కొడుకుల్లాగా అనిపించేవాళ్ళు.
శారద భారంగా ఒక నిట్టూర్పు విడిచి మళ్ళీ తన పనిలో పడింది. ఆయన స్నేహితులందరికీ ఫోన్‌ చేయడం, 'నేను రామకృష్ణ గారి కోడల్ని మాట్లాడుతున్నాను. మామయ్య గారు పోయారండి. పదిహేను రోజుల క్రితం ఊపిరి తీసుకోవడం ఇబ్బందిగా ఉందంటే హాస్పిటల్‌కి తీసుకెళ్ళాము. వెళ్లిన మూడో రోజు కార్డియాక్‌ అరెస్ట్‌తో చనిపోయారు. టైం లోపల అందరికీ చెప్పడం కుదరలేదు' పోగొట్టుకున్న దిగులుతో భారంగా చెప్పడం, వాళ్ళు రామకృష్ణ గురించి నాలుగు మంచి మాటలు చెప్పి, తమ సానుభూతిని వ్యక్తం చేయడం - మళ్ళీ తాను మామగారి జ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్లిపోవడం - ఇలానే రెండు గంటలు గడిచిపోయాయి.
ఆయన ఫోన్‌ ఛార్జింగ్‌ పెడుతుంటే ఆ ఫోన్‌ కొన్న ముచ్చట జ్ఞాపకానికొచ్చింది.
ఆయనది తిరిగే కాలు. కూతురి ఇంటికని వైజాగ్‌, అమ్మవారి దర్శనమని బెజవాడ, ఇంజనీరింగ్‌ రీ యూనియన్‌, పెదనాన్న మనవడి పెళ్లి, తన జూనియర్‌ రిటైర్మెంట్‌ ఫంక్షన్‌ - ఏదో వంకతో ఊర్లు తిరిగే మనిషిని ఐదేళ్ళ కిందట జరిగిన బైపాస్‌ సర్జరీ ఇంటిపట్టునే ఉండేలా చేసింది. ఒక ఏడాది పాటు ఎలాగో నెట్టుకొచ్చినా సహజమైన కలివిడితనం, మనుషులతో మాట్లాడే నైజం ఆయనను అలాగే ఉంచలేకపోయాయి. ఒకరోజు కోడలితో ''ఈ ఫోన్లో వాట్సప్‌ వస్తుందామ్మా'' అని తన పాత 2జి ఫోన్‌ చూపించాడు. అందులో సరిగా రాదని చెప్పి భర్తతో కొత్తఫోన్‌ తెప్పించింది శారద. వాట్సప్‌, యూట్యూబ్‌, ప్లేస్టోర్‌ గురించి వివరించింది. అంతే.. కొత్త గ్రూపులు ఏర్పాటు చేసుకోవడం, అప్పటికే ఉన్న గ్రూపులతో కలవడం, కొత్త కొత్తల్లో ఎడతెగని చాట్లు, మెసేజీలు, ఫార్వర్డులు. ఆయన ఇష్టంగా ఫాలో అయ్యే గ్రూపు - వాళ్ళ ఇంజనీరింగ్‌ బ్యాచ్‌ వాళ్ళది. కష్టపడి పదముగ్గురిని పోగుచేసి ఆయనే దాన్ని ఏర్పాటు చేశారు.
మళ్ళీ ఫోన్ల కార్యక్రమాన్ని కొనసాగిద్దామనుకునే లోపల, రఘు నుంచి ఫోన్‌
''శారదా, చక్రపాణి గారు తెలుసు కదా ... నాన్న బాల్య స్నేహితుడు. నేనాయనకు నాన్నగారు పోయిన విషయం చెప్పడం మర్చిపోయాను. ఇప్పుడాయన ఎందుకో నాకు పదేపదే ఫోన్‌ చేస్తున్నారు. నేను మీటింగ్‌లో ఉన్నాను. చెప్పినా వినబడదు. ఆయనకు బ్రహ్మచెముడు, తెలుసు కదా, వాళ్ళ మాటలన్నీ వాట్సాప్‌లోనే. ఒకసారి నాన్న ఫోన్‌ లోనుండి, వాట్సప్‌ మెసేజి పెట్టి ఆయనకు విషయం చెప్పవా ప్లీజ్‌ ... జాగ్రత్త, ఆయన బాగా విసిగిస్తాడు. పైగా వీక్‌ హార్ట్‌, బై.'' అంటూ పెట్టేసాడు.
శారద ఆశ్చర్య పోయింది. అదేంటి, చక్రపాణి గారికి మామయ్య పోయిన విషయం చెప్పలేదా?
చక్రపాణి గారు బెంగుళూరులో కూతురి దగ్గరుంటారు. మామయ్యకు ప్రాణస్నేహితులు. అరవయ్యేళ్ళ అరమరికలు లేని స్నేహం వాళ్ళది. ఆయనకి చెప్పకపోవడమేమిటి? వినపడకపోతే, మెసేజి పెట్టొచ్చు కదా, అలా చెప్పకుండా వదిలేస్తారా? రఘుకు, ఆయన చిన్నప్పటినుండి తెలుసు. ఆయనంటే, రఘుకి పెద్ద అభిమానమేమీ లేదని తెలుసు... కానీ ఇలాంటి సందర్భాల్లో అవన్నీ పట్టించుకుంటారా? కుక్కర్‌ విజిల్స్‌ శారద ఆలోచనలకు భంగం కలిగించాయి.
వంటింట్లోకి వెళ్ళి స్టవ్‌ ఆఫ్‌ చేసింది. నిన్నటి చారు ఫ్రిజ్‌ నుండి బయటకు తీసి, వేడి చేద్దామని పొయ్యి మీద పెట్టింది. చారు మరుగుతోంది. చక్రపాణి గారి గురించి మామగారు చాలా సందర్భాల్లో చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి
''అప్పుడప్పుడూ నేను చెబుతుంటానే 'మనం చేసే కొన్ని చిన్న చిన్న పనులు చాలామందికి గొప్ప సంతోషాన్ని కలిగిస్తాయని' ఆ మాట చెప్పింది చక్రపాణే! ఊరికే చెప్పి వదిలేయడం కాదు, దాన్ని ఆచరణలోకూడా పెట్టేవాడు''
''మేమిద్దరం ఎంత ఆత్మీయంగా ఉండేవాళ్ళమంటే మమ్మల్ని ఒక ఆత్మ, రెండు శరీరాలు అనేవారు''
''అదేమి దురదృష్టమో చిన్నప్పటినుండీ ఆప్తుల మరణాలు వాడి వెన్నంటే వున్నట్టు అనిపిస్తుంది. పాపం, చిన్న వయసులోనే తల్లిదండ్రుల్ని పోగొట్టుకున్నాడు. డెబ్భయ్యేళ్ళ వయసులో భార్యను పోగొట్టుకున్నాడు. కూతురికి పెళ్ళయిన పదేళ్ళకు యాక్సిడెంట్లో అల్లుడు పోవడం తనని బాగా కుంగదీసింది. అప్పటినుండే కూతురితో ఉంటున్నాడు''
''ఉద్యోగరీత్యా ఎక్కడ ఉన్నా, రెండు వారాలకో ఉత్తరమైతే తప్పకుండా రాసేవాడు. అవి కూడా బాగా మాట్లాడుతున్నట్టే రాస్తాడు''
గిన్నెలన్నీ టేబిల్‌ మీద సర్ది భోజనానికి కూర్చుంది. పక్కన మామగారి కుర్చీ ఖాళీగా కనబడింది. దాదాపు పదహారేళ్ళపాటు కలిసే భోంచేసేవారు. ఆయనకి ఆకలి లేకపోయినా, 'మళ్ళీ నీకు పనెందుకమ్మా.. ఎంతో కొంత తిని బయటపడితే నీకు కాస్త విశ్రాంతి దొరుకుతుంది కదా' అనేవారు.
ఈ ఒంటరితనం తనకు అలవాటు కావడానికి మళ్ళీ ఎంతకాలం పడుతుందో! ఏదో ఇంత తిన్నామనిపించి సామానంతా సర్ది మళ్ళీ హాల్లోకి వచ్చింది శారద.
మిగిలిన స్నేహితులకి ఫోన్లు చేసేముందు చక్రపాణి గారికి చేయాల్సిన వాట్సప్‌ మెసేజ్‌ గుర్తొచ్చి వాళ్ళ ఇంజనీరింగ్‌ గ్రూప్‌ చాట్‌ తెరిచింది. చక్రపాణి గారి మెసేజ్‌ ''ఏరా? సమాధానం రాయవేమిటి, మీ వాడి ఫోన్‌ ఎప్పటిలానే బిజీ?''
ఆసక్తిగా పైన మెసేజ్‌ చూసింది అదీ, ఆయన నుండే! ''రామూ, హాస్పిటల్‌ వాళ్ళు ఏమన్నారు?'' అదొచ్చి ఆరు రోజులైంది.
రామకృష్ణ చనిపోక ముందటి తేదీల్లో మెసేజ్‌లు చదివింది. ''నీకు గుర్తుందా రామూ, మన ఐదేళ్ళ ఇంజనీరింగ్‌ పూర్తయ్యాక అందరికీ సెండాఫ్‌ ఇచ్చిన తరువాత చివరికి హాస్టల్లో మనిద్దరమే మిగిలాము. అదేమిటో చూడు, జీవితంలో కూడా మళ్ళీ మనిద్దరమే మిగిలాం''
ఆ మెసేజ్‌ చదివాక శారదకు కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఇదే మాట కొన్నాళ్ల కింద మామయ్య గారు కూడా చెప్పారు.
''ఏం చిత్రమో చూడమ్మా... అంత కష్టపడి వాట్సప్‌లో మా ఇంజనీరింగ్‌ గ్రూప్‌ క్రియేట్‌ చేశామా? ఈ మూడేళ్ళ వ్యవధిలోనే ఒక్కొక్కరుగా పదకొండు మంది నిష్క్రమించారు, గ్రూప్‌ నుండి కాదు, ఈ లోకం నుంచి! చివరికి మళ్ళీ చక్రి, నేనే మిగిలాము. మా కాలేజీ రోజుల్లో గూడా చివరికి మేమిద్దరమే మిగిలాము. నన్ను కూడా రైలెక్కించి ఆ తరువాత వాడు వెళ్లాడు. అది గుర్తు చేస్తూ వాడు ఏం రాసాడో తెలుసా? 'ఒరేరు, ఇక్కడ మాత్రం అలా జరిగితే నేనొప్పుకోను, నన్ను పంపాకే నువ్వు వెళ్ళాలి, తెలిసిందా?'' అని వార్నింగ్‌ ఇస్తున్నాడు. మన చేతుల్లో ఏముంటుందమ్మా ?''
మళ్ళీ ఫోన్‌లో మెసేజ్‌లు చూసింది శారద.. ముందు ఆపేసిన మెసేజ్‌ మళ్ళీ కొనసాగించింది ''నా దురదృష్టమేమిటో గానీ, చిన్నప్పటి నుండీ మరణాలు చూసీ చూసీ గుండె నీరు కారిపోయిందిరా. అందుకే మళ్ళీ మళ్ళీ చెబుతున్నా, నన్ను వైకుంఠ రథం ఎక్కించాకే నువ్వు సెలవు తీసుకోవాలి.''
శారదకు ఒక్కసారిగా శరీరం కంపించింది. ఫోన్‌ పట్టుకున్న చేయి సన్నగా వణకడం స్పష్టంగా కనబడుతోంది. వాట్సప్‌లో ఇలాంటి మెసేజిలు చదవడం ఆమెకు కొత్తగా వుంది. అలా పైపైకి స్క్రోల్‌ చేసి చూసింది. ఎక్కడో ఒకటీ ఆరా ఫోటోలు, వీడియోలు తప్ప మిగతా అంతా పుంఖాను పుంఖాలుగా సంభాషణలు... అన్నీ మాట్లాడుకుంటున్నట్లే .
మామయ్య గారి నుండి చివరి మెసేజి ''పాణీ, నిన్నటి నుండీ కొంచెం ఆయాసంగా ఉంటోంది. ఊపిరి పట్టేసినట్టయి, శ్వాస ఆడడం ఇబ్బందిగా ఉంది. శారదకు చెప్పాను. బహుశా రేపు హాస్పిటల్‌కి వెళతాను. వచ్చాక విషయం చెబుతా.''
దానికి చక్రపాణి గారు ''అవునా, జాగ్రత్త. చలికాలం కదా, అందుకే అయుంటుంది, నీవేమీ కంగారు పడకు. తొందరగా వచ్చేయి, నీ కోసం ఎదురు చూస్తుంటాను''
ఫోన్‌ చేతిలో పట్టుకుని అలానే కుర్చీలో కూలబడింది శారద. ఆయనకు విషయం తెలియదన్న విషయం తెలుస్తూనే ఉంది. ఇప్పుడేమిటి చేయడం? చక్రపాణి గారికి మామయ్యగారి మరణ వార్త చెప్పేయాలా? ఇంతవరకూ చెప్పకపోవడమే తప్పు. పాపం, ఆయన ఎంత ఆత్రంగా ఎదురుచూస్తున్నారో? పోనీ ఇప్పుడే వాట్సప్‌లో మెసేజ్‌ పెట్టేస్తే? ఏమని పెట్టాలి? ఆయన రాసిన మాట పదేపదే గుర్తుకు వస్తూంది : ''చిన్నప్పటి నుండి మరణాలను చూసి చూసి'' .. ఆ అలసిన గుండె మరొక ప్రాణ మిత్రుడి మరణాన్ని తట్టుకోగలదా? ఇది చదివి ఆయన షాక్‌కి గురయితే? అప్పుడప్పుడూ మామయ్య చెప్పిన మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి. 'ఈ మధ్య మరీ సున్నితమైపోయాడమ్మా.. అందుకే, మా మిత్రులెవరైనా చనిపోతే వాడికి చెప్పటమే మానేసాను'
శారదకి ఏంచేయాలో పాలుపోలేదు.
పోనీ,వాళ్ళ కూతురికో, మనవరాలికో ఫోన్‌ చేసి చెబితే? వాళ్ల ఫోన్‌ నంబర్‌ తెలీదు. ఆయననే అడిగితే? ఇక్కడ నుండి ఫోనో, మెసేజో వెళ్ళిన మరుక్షణం ఆయన ఆత్రం ఎక్కువౌతుంది. ఎందుకు నంబర్‌ అని అడుగుతారేమో, అప్పుడేం సమాధానం చెప్పాలి?
మామయ్యగారినే అడిగితే?
అవును.. అని ఒక క్షణం ఆగి తన ఆలోచనకు తనే నవ్వుకుంది. ఏ సమస్యనయినా ఆయనతో చర్చిస్తేనే తనకు మనశ్శాంతిగా ఉండేది.
అవును, ఆయనయితే ఏమని చెప్పుండేవారు? ''మనం చేసే చిన్న చిన్న పనులే అవతలి వాళ్ళకు బోలెడంత సంతోషాన్ని కలిగిస్తాయమ్మా'' ఈ మాటలు గుర్తొచ్చాక శారద మనసులో ఒక కొత్త ఆలోచన మెదిలింది. అలా చేస్తే?
అమ్మో , చాలా కష్టం.
ఒక రోజా, రెండురోజులా, అలా ఎంత కాలం? ఏమో, చేసి చూద్దాం, ఎంత కాలం నడిస్తే అంతకాలం!
ఒక గంట సేపు తర్జన భర్జన పడింది. దానివల్ల జరిగే లాభనష్టాలను బేరీజు వేసుకుంది. సాధ్యాసాధ్యాలను విశ్లేషించుకుంది. మంచి చెడులను ఆలోచించుకుంది. మామయ్య గారి మాటలను మననం చేసుకుంటూ ఒక అడుగు ముందుకే వేసింది.
మామయ్యగారి ఫోన్‌ తీసి, వాళ్ళ గ్రూపు చాట్‌ ఓపెన్‌ చేసింది.
అక్షరాలు టైప్‌ చేస్తుంటే, వేళ్ళు వణుకుతున్నాయి. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటూంది. కొంచెం భయం, కొంచెం కుతూహలం, కొంచెం సాహసం, కొంత అపరాధ భావన-
ఏమి రాయాలో కూడబలుక్కుని మెల్లగా ''పాణీ , ఎలావున్నావ్‌? దేవుడి దయతో నేను కులాసాగున్నాను'' అని రాసింది.
మెసేజ్‌ చేరింది. కొద్ది సేపు చూసింది - సమాధానం ఏమైనా వస్తుందేమోనని.
విషయం గుర్తొచ్చినప్పుడెల్లా కొత్త మెసేజ్‌ వచ్చిందా అని చూడటం, ఏమీ రాకపోవడం .. ఇలా చాలాసార్లు జరిగాక, తన రొటీన్‌ వ్యవహారాల్లో మునిగిపోయింది.
మరుసటి రోజు మళ్ళీ టీ టైముకు మామ గారి ఫోన్‌ తీసింది. ఉద్విగతతో గబగబా వాట్సప్‌ తెరచింది. ఉదయమే చక్రపాణి గారి నుండి మెసేజ్‌ వచ్చి వుంది. ''థాంక్‌ గాడ్‌, నేను చెప్పానా, నీకేమీ కాదని. మరి ఇన్ని రోజులెందుకు సమాధానం ఇవ్వలేదు?''
శారదకు చాలా ఉత్సాహంగానూ అదే సమయంలో బెరుకుగానూ వుంది. ఏమని సమాధానం చెప్పాలి? కొంత ఆలోచించి, ''చాలా నీరసంగా ఉంటోంది'' అని రాసాక, ఇలా రాస్తే అంటీ ముట్టనట్టు ఉందని గమనించి, దానికి ''రా'' కలిపింది. అలా చేస్తున్నప్పుడు 'పెద్దవారిని అవమానపరుస్తున్నానే' అని ఒకింత నొచ్చుకుంది.
''ఫరవాలేదులేరా, బాగా విశ్రాంతి తీసుకో, మన మాటలకేమిలే, ఎప్పుడైనా చెప్పుకోవచ్చు'' ఆయన సమాధానం.
మరుసటి రోజు పదకొండు గంటలకు మళ్ళీ చాటింగ్‌ మొదలుపెట్టింది. ఈ సారి ఆయన ఆన్లైన్‌లోనే ఉండటం వల్ల వెంటనే సమాధానమిచ్చారు .
'ఏమి టిఫిన్‌ చేసావు' దగ్గర మొదలు పెట్టి నిన్నటి మధ్యాహ్నం నుండి ఈ రోజు ఉదయం వరకూ తన నిత్యకృత్యాలను వివరంగా వర్ణిస్తూ అలా రాస్తూనే వున్నారు.
ఇలాంటప్పుడు మామగారెలా స్పందిస్తారో, ఎలాంటి ప్రశ్నలు వేస్తారో తెలుసుకోవడానికి ఒక నెల రోజుల ముందటినుండీ వాళ్ళ పోస్టులను గమనిస్తూ పోయింది. తనముందు అంతగా మాట్లాడే మామగారు చక్రపాణి ముందు ఒట్టి శ్రోత మాత్రమే! తన పాలిటికి అదీ ఒకందుకు మంచిదే అయింది. అప్పుడప్పుడూ ''అవునా'', ''అంతేలే మరి'', ''పాపం'' ''ఎందుకు'', ''తప్పదు కదా'', ''కొన్నిసార్లంతేరా'', ''మనచేతిలో ఉందా'' ''సరే'' లాంటి పొడిపొడి మాటలు మాత్రమే మామగారు రాసినవాటిలో ఉన్నాయి. శారద, తన పని ఇంకా సులువైంది అనుకుంది. తనూ అదే వొరవడిని కొనసాగిస్తూ చక్రపాణి గారు రాసేమాటలను ఆసక్తిగా గమనిస్తూ పోయింది.
ఒక వారం గడిచేపాటికి శారదకు మామగారు లేని లోటు తీరిపోయింది. తనకి ఏ గ్రూపు ఇవ్వలేని సంతృప్తి, ఏ వీడియోలు పంచలేని ఆనందం చక్రపాణిగారి పోస్టులు అందిస్తున్నాయి. వాళ్ళ పక్కింటి అబ్బాయి అల్లరి నుండి వాళ్ళ మనవరాలి చదువు దాకా, పెరుగుతున్న వస్తువుల ధరలు, తరుగుతున్న నైతిక విలువలు, సినిమాలు, రాజకీయాలు, కూతురి వంట, బెంగళూరు రియల్‌ ఎస్టేట్‌ ... ఇలా ఏ విషయం మీదనైనా చదివిన వ్యాసాల్ని, తన అభిప్రాయాలని అలా చెప్పుకుంటూ పోతుంటారు. వేగంగా టైప్‌ చేయలేక పోయినా ఓపికగా పంచుకుంటుంటారు. టెక్నాలజీ ఈ రకంగా వీళ్లకు ఒక వ్యాపకం కల్పించడం మంచిదే అయ్యింది అనుకున్నది శారద.
మొదటి నెల గడిచింది. శారదకు ఇప్పటివరకూ ఎలాంటి ఇబ్బందీ రాలేదు. పైపెచ్చు మరింత ఆసక్తి పెరిగింది. చక్రపాణి గారి మాటలు ఒక్కోసారి సరదాగా, మరోసారి తాత్వికంగా, అప్పుడప్పుడూ అల్లరిగా ఉంటాయి. ఆయన రాసిన మాటలు అలా గుర్తుండిపోతాయి. ''పరవళ్ళు తొక్కుతూ వచ్చిన కృష్ణమ్మ ప్రవాహాన్ని శ్రీశైలం డ్యాం కట్టి ఆపేసినవాళ్ళం, ఈరోజు మన ఒంట్లోని యూరినల్స్‌ని ఆపుకోలేక పోవడం ఎంత విషాదమో కదా?'' మరోసారి తన కూతురి గురించి, ''కూతురి దగ్గరకు వచ్చిన కొత్తల్లో నేనేదో మగదిక్కుగా ఉంటానని అనుకునేవాణ్ణి. ఇప్పుడు చూస్తే అన్ని దిక్కులూ నాకు ఆమే!'' ''ఎక్కాలు కనిపెట్టకముందు మనుషులు హెచ్చవేతలు ఎలా చేసివుంటారో ఊహించుకో ఒకసారి'', ''మన జీవిత కాలంలో మనం చూసినన్ని ఆవిష్కరణలు, దర్శించినంత వైవిధ్యం, నాకు తెలిసి మానవ చరిత్రలోనే ఎవరూ చూసిండరని నా నమ్మకం'' ఇలాంటివి మచ్చుకు కొన్ని.
మరో మూడునెలలు అనుమానం లేకుండా నెట్టుకొచ్చిన శారదకు అనుకోకుండా కుదిరిన కొడుకు పెళ్ళి కొంత అడ్డొచ్చింది. ఎందుకైనా మంచిదని చాలా ముందుగానే 'మనవడికి పెళ్ళి కుదిరింద'ని మెసేజ్‌ పెట్టింది. తనకి పెళ్ళి పనుల వత్తిళ్లలో చక్రపాణి గారితో చాటింగ్‌ కుదరదని గ్రహించి, 'ఫోన్లో ఏదో సమస్య వుందని, ఇంట్లో అందరూ పెళ్ళి హడావిడిలో ఉన్నందున ఎవరినీ ఇబ్బంది పెట్దదలచుకోవట్లేదని, ఫోన్‌ బాగయ్యాక మళ్ళీ మెసేజీలు పెడతాన'ని రాసింది.
పెళ్ళయిపోయింది. పెళ్ళయిన మూడోరోజే శివరాత్రి పండగ రావడం, పండగకి అందరూ వియ్యంకుల ఇంటికి వెళ్ళాల్సిరావడం, వచ్చాక కొత్త దంపతుల ముంబై ప్రయాణం... అన్నీ ముగియడానికి రెండు వారాలు పట్టింది.
మళ్ళీ తన పూర్వస్థితికి వచ్చింది శారద. చాలా రోజుల తరువాత మళ్ళీ చక్రపాణి గారు గుర్తొచ్చారు. గబగబా మామగారి ఫోన్‌ తీసి ఇంజనీరింగ్‌ మిత్రుల చాట్‌ చూసింది. దాదాపు ఇరవై రోజుల కిందట- ఒకట్రెండు పలకరింపులు మాత్రమే కనబడుతున్నాయి. పాపం, సమాధానమేదీ రాకపోవడంవల్ల కావచ్చు. తరువాత కొనసాగించలేదు. జాలి కలిగింది శారదకు. చిన్న పిల్లాడిలా తోచారు చక్రపాణి గారు.
చాలా అభిమానంగా ''ఏరా చక్రి... ఎలా వున్నావు? పెళ్ళిసందడిలో పూర్తిగా అలిసిపోయాను. చాలా రోజులైంది. ఏంటి సంగతులు?''
వెంటనే సమాధానం రాలేదు.
సాయంత్రమవుతుండగా ''వెల్కమ్‌ బ్యాక్‌'' అంటూ మెసేజి కనబడింది.
ఉత్సాహంగా మామగారు రాసినట్టుగానే కొన్ని పెళ్ళి విశేషాలు పంచుకుంది. అటునుంచి చక్రపాణి గారు ''కొన్ని పెళ్లి ఫోటోలు పెట్టు'' అని మెసేజి పెట్టారు
వెంటనే శారద దానికేం భాగ్యం అనుకుంటూ, ''తప్పకుండా'' అని తన ఫోన్లో ఫొటోల కోసం వెతుకుతుంటే హఠాత్తుగా గుర్తొచ్చింది - 'ఇప్పుడు తాను పెట్టబోయే ఫొటోల్లో మామయ్య గారు ఉండరు కదా, మరి చక్రపాణి గారు అడిగితే? అరెరే, ఎంత పనయిపోయింది? పెద్ద చిక్కులో పడినట్టు అర్థమయింది శారదకి. ఏమి ఆలోచించాలనుకున్నా తనకి కొంత సమయం కావాలి, అందుకే , ''నా ఫోన్లో లేవురా, రేపు ఉదయమే మా కోడలితో పెట్టిస్తా'' అని సమాధానమిచ్చింది.
ఎంత ఆలోచించినా పరిష్కారం దొరకడం లేదు. కొత్త దంపతులతో తమ కుటుంబంలో వెనకగా కేవలం మామగారి మొహం కనిపించేలా ఎడిటింగ్‌ చేయిస్తే? శారదకు చాలా థ్రిల్లింగ్‌గా అనిపించింది. కానీ చేసేవాళ్ళెవరు? కొడుకుకి ఫోన్‌ చేసింది. ''అభీ, ఫొటోలో తాతయ్య లేకపోతే వెలితిగా ఉందిరా, అదేదో ఫొటో ఎడిటింగ్‌ అని చేస్తారట గదా, నీకు తెలిస్తే, తాతయ్య ఫొటోని మన ఫ్యామిలీ ఫొటోలో ఇరికించెయ్యగూడదూ, మంచిగా ఫ్రేమ్‌ కూడా కట్టించుకోవచ్చు'' అన్నది. కొడుకు టైం లేదని వాయిదా వేయబోతే, ఎమోషనల్‌ బ్లాక్‌ మెయిల్‌ చేసి రాత్రికల్లా పూర్తిచేసి వాట్సప్‌ చేసేలా ఒప్పించింది.
మరుసటి రోజు ఫొటో పోస్ట్‌ చేసి సమాధానం కోసం ఎదురు చూడసాగింది. రాత్రికి ఒక సమాధానం వచ్చింది. ''మంచి ఫ్యామిలీ ఫొటో. కొత్త జంట బాగున్నారు. నువ్వు గూడా ఆరోగ్యంగా కనబడుతున్నావు!''
గతుక్కుమన్నది శారద. ఎక్కడా దొరకకుండా ఎన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకున్నా ఇదిగో, ఇలాంటివి జరుగుతూనే ఉంటాయి. హడావుడిలో అభిరాం, మామయ్య ఇటీవలి ఫోటో బదులు పాత ఫోటో పెట్టిన విషయం తను గమనించలేదు.
బొటనవేలు పైకెత్తిన ఎమోజీ పెట్టి ఆ ప్రస్తావన ముగించింది.
మళ్ళీ ఒక నెల యధావిధిగా కొనసాగింది. ఈ విడతలో చక్రపాణి గారి మాటల్లో వైరాగ్యం ఎక్కువ కనబడుతోంది. ఆయన జ్ఞాపకాలను తవ్వడం బాగా తగ్గింది. సూక్తులు, సుభాషితాలు ఎక్కువయ్యాయి.. నీ ఆరోగ్యం జాగ్రత్త, ఇంటి పట్టునే ఉండు, వేళకి మందులు వాడు అని మామగారి తరపున రాస్తూనే అతని పట్ల తన అభిమానాన్ని చాటుకుంటోంది శారద. చక్రపాణి గారంటే ఎందుకో ఆమెకు అమితమైన వాత్సల్యం ఏర్పడింది. ఒక్కరోజు మాట్లాడక పోయినా ఆమె వెలితిగా ఫీలవుతోంది.
ఒకరోజు యధాలాపంగా చక్రపాణి గారి పోస్ట్‌ కోసం కళ్ళు వెదికాయి. ఉదయాన్నే పెట్టినట్టున్నారు. ఆ మెసేజ్‌ చదివిన వెంటనే కన్నీళ్లతో చూపు మసకబారింది శారదకి. సరిగానే చూసానా? మళ్ళీ చూసింది.
''రామూ, నిన్నరాత్రి నిద్రలోనే పక్షవాతం సోకి, ఎడమ భాగం పూర్తిగా పారలైజ్‌ అయిపోయింది. కొన్నాళ్ళు మంచానికే పరిమితం కావలసి వస్తుందని డాక్టరు చెప్పారు. వీలైనంతవరకూ కుడి చేత్తో మ్యానేజ్‌ చేసుకుంటున్నాను, ఈ ఫోన్‌ సహా!''
శారద ప్రాణం విలవిలలాడింది. అయ్యో, పాపం, ఎలా ఉన్నారో? ఏంటి, ఆయనకే ఈ కష్టాలు? అని నిట్టూర్చింది.
''దిగులు పడకు చక్రీ, త్వరగా నయమైపోతుందిలే, మళ్ళీ మనం జోరుగా ముచ్చట్లు చెప్పుకునే రోజొస్తుంది'' అని రాసింది గాని, ఆమె మనసు దిగులుతో నిండిపోయింది.
చక్రపాణి గారి నుంచి మెసేజీలు బాగా తగ్గిపోయాయి. పక్షవాతం ప్రభావమేమో ఉదయమో, సాయంత్రమో అడపా దడపా ఒకటి ఆరా మెసేజిలు, అందునా ఎక్కువగా కొటేషన్లే ఉండేవి. తానేమైనా రాసినా ఎమోజీలే సమాధానాలు.
పది రోజులు అలానే గడచిపోయాయి. పాపం, చక్రపాణి గారు ఎలా వున్నారో, ఎలా కాలక్షేపమౌతోందో, ఒక్కరే మౌనంగా ఏమి ఆలోచిస్తుంటారో అని దిగులు చేసింది శారద. చక్రపాణి గారిని ఒకసారి కలిసొస్తే బాగుంటుందనిపించింది. చిన్న చిన్న పనులే గొప్ప సంతోషాలను కలిగిస్తాయి అని చెప్పిన వ్యక్తికీ అలాంటి సంతోషాన్ని మనమే కలిగిస్తే? అదే సమయానికి అనుకోకుండా రఘు కజిన్‌ కొడుకు పెళ్లి గుర్తొచ్చింది, అదీ బెంగుళూరులోనే. పెళ్ళికి వెళ్లినట్టు వెళ్లి, ఆ నెపంతో చక్రపాణి గారిని చూసి పలకరించి రావడం ఎంత బావుంటుంది. ఆలోచన వచ్చినదే తడవుగా 'ఆ.. ఏం వెళతాంలే, అనుకుని పక్కనేసిన పెళ్ళికార్డు వెతికి, రఘుతో చర్చించి, అతనికి కుదరదని చెబితే, తనొక్కర్తికే, తత్కాల్‌లో టికెట్‌ బుక్‌ చేయించుకుని బెంగుళూరు ప్రయాణమైంది శారద.
పెళ్లి చూసుకుని భోజనాలు ముగించుకుని చక్రపాణిగారి దగ్గరికి మధ్యాహ్నం వెళదామని నిర్ణయించుకుంది.
ఉదయమే, ''మా బంధువుల పెళ్ళికి శారద బెంగళూరు వెళ్ళింది. పెళ్లి మధ్యాహ్నంకల్లా అయిపోతుంది, తన తిరుగు ప్రయాణం రాత్రికే. అందుకే సాయంకాలం నిన్ను కలిసి రమ్మని చెప్పాను. నేను శారద నెంబర్‌ పంపుతాను మీ అమ్మాయికివ్వు- శారద, ఆమె మాట్లాడుకుంటారు అని మామగారు రాసినట్టు రాసింది. ఉదయాన్నే చక్రపాణిగారి మనవరాలు ఫోన్‌ చేసింది. ''ఆంటీ, నేను మనస్విని, చక్రపాణి గారి మనవరాలిని మాట్లాడుతున్నాను. మీరు ఇంటికి వస్తామని చెప్పారట గదా.. మీ వాట్సాప్‌కి లోకేషన్‌ షేర్‌ చేసాను. ఏ టైంకి వస్తారో చెబితే నేను ఇంట్లో వుంటాను, మమ్మీ రాత్రికి గానీ రారు'' అని చెప్పి జయనగర్‌ లోని ఇంటి వివరాలు పంపింది.
సాయంత్రం నాలుగు గంటలకి టాక్సీ మాట్లాడుకుని, చక్రపాణిగారి ఇంటికి వెళ్ళింది శారద. కాలింగ్‌ బెల్లుకి సమాధానంగా మనస్విని తలుపు తెరచి ఇంట్లోకి తీసుకుని వెళ్ళింది. ఆయనకిష్టమని నేరేడు పళ్ళు, పుల్లారెడ్డి స్వీట్లు పట్టుకొచ్చింది శారద. నీళ్లు తేవడానికి ఆ అమ్మాయిలోనికి వెళ్ళగానే, శారద కళ్ళు చక్రపాణిగారి కోసం వెదికాయి.
తన మనసులో చాలారోజుల నుండి ఒక అపరాధ భావన. మంచి కారణం కోసమే కదా అని ఎంత సమర్ధించుకున్నా లోపల్లోపల ఇది మోసం కదా అనే ప్రశ్న వేధిస్తూనే వుంది. అందుకే మాటల మధ్యలో ఏదైనా సందర్భాన్ని కలుగజేసుకుని 'మామయ్యకు ఆరోగ్యం పూర్తిగా క్షీణించింది. చాలా సార్లు మీరు చదివే మెసేజిలు నేనే టైప్‌ చేసి పెడుతుంటాను' అని చెప్పి అశ్వత్థామ హతః కుంజరః అన్న చందంగా మనసుని ప్రక్షాళన చేసుకుని మెల్లగా ఎప్పుడైనా అసలు విషయం చెప్పవచ్చు అనుకుంది.
మనస్విని బెంగుళూరు యూనివర్సిటీలో సైకాలజీలో రీసెర్చ్‌ చేస్తున్నదని చెప్పింది. తాత గారితో చిన్నప్పటినుండి తన అనుభవాలను పంచుకుంది. తాత గారు తన మెంటరని గర్వంగా చెప్పుకుంది. ఒక పావుగంట మాట్లాడిన తరువాత శారద పైకిలేచి, ''మనస్విని, తాతగారిని చూద్దామా'', అని ఇంటి లోపలివైపుకి ఒక అడుగు ముందుకేసింది.
మనస్విని, శారద దారికి అడ్డు నిలుస్తూ ''ఆంటీ , తాతయ్య లేరు'' అన్నది.
శారద భృకుటి ముడిపడింది. నిరుత్సాహం, చిరుకోపంగా మారుతుండగా ''అదేంటి, నేను వస్తానని ముందే చెప్పాను కదా'' అన్నది.
ఆ అమ్మాయి ఏమీ బదులీయకుండా, తన్నుకొస్తున్న దు:ఖాన్ని ఆపుకున్నట్టు- రుద్రమైన కంఠంతో-
''తాతగారు మమ్మల్ని వదలి శాశ్వతంగా వెళ్లిపోయారు ఆంటీ'' అని ముఖం చేతులతో కప్పుకుని బావురుమంది.
శారద అవాక్కయింది. నిల్చున్నచోటనే కూలబడుతున్నట్టు అనిపించింది. ''ఎప్‌, ఎప్పుడు, ఎప్పుడు జరిగింది?'' తడబడుతూ అడిగింది.
''శివరాత్రి ముందు రోజు ఆంటీ'' సమాధానం చెప్పి, సంజాయిషీ ఇస్తున్నట్టుగా ''హాస్పిటల్‌లో తన చివరిరోజు నన్ను పిలిచి, రామకృష్ణ వాళ్ళ మనవడి పెళ్లి జరుగుతోంది.. ఒకవేళ నేను పొతే, ఆ కబురు వాడికి చెప్పకు, తట్టుకోలేడు. నిదానంగా ఎప్పుడన్నా చెప్పండి.'' అన్నారు.
''ఇప్పుడవన్నీ ఎందుకు తాతయ్యా, మీకేం కాదు అని ధైర్యం చెబుతుంటే, నవ్వుతూ నా తల దువ్వారు. ఆ తరువాత అరగంటకే ప్రాణం వదిలారు. ఆ తరువాత తీరికగా విషయం చెబుదామనుకుంటే, రామకృష్ణ తాతగారు వాట్సాప్‌లో మెసేజి పెట్టారు. నాకేం చేయాలో తోచక, తాతయ్యకు ఇఛ్చిన మాట కోసం, కొన్నాళ్ళు ఆయన పేరు మీద నేనే మెసేజిలు పెట్టడం, చాట్‌ చేయడం మొదలు పెట్టానంటీ. అలా చేయడం తప్పే, కానీ తప్పలేదు ఆంటీ - అయితే రామకృష్ణ తాతగారి ఉత్సాహం, సంతోషం చూసి పొడిగించానాంటీ, ఎందుకంటే, తాతగారు పదేపదే చెప్పేవారు.. మనం చేసే చిన్న చిన్న పనులే అవతలవాళ్ళకు గొప్ప ఆనందాన్ని కలిగిస్తాయి అని. అందుకే, రామకృష్ణ గారి కోసం దాన్ని కొనసాగించాను.''
ఆ అమ్మాయి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ చెబుతోంది. తనకు తెలీకుండానే, శారద కళ్ళవెంట నీరు ధారగా కారిపోతున్నాయి, మనసు మౌనంగా రోదిస్తోంది. అచేతనంగా దిక్కులుడిగి శూన్యంలోకి చూస్తూ కొన్ని నిముషాలు గడిపింది
గత నెలరోజుల నుండీ జరిగిన సంఘటనలన్నీ ఒక్కొక్కటే కళ్ళముందు మెదులుతూ వాటి తాలూకు సందేహాలకు సమాధానాలు దొరుకుతున్నాయి. సుదీర్ఘమైన వాక్ప్రవాహం ఎందుకాగిపోయిందో, ఎమోజీలు, ఫొటోలు, కొటేషన్లు ఎందుకొచ్చాయో, అన్నీ బోధపడి, ఆ పసిమనసు గుండెలో, ఒక ముసలాయన మీదున్న అభిమానానికి, ఇంకో ముసలి ప్రాణం మీదున్న శ్రద్ధకు చేయెత్తి మొక్కాలనిపించింది. ఐతే, అవన్నీ తనకెలా తెలుసు అని ఆ పిల్ల అడిగితే? అందుకే ఏమీ మాట్లాడకుండా, మౌనంగా ఆ పిల్లని దగ్గరకు తీసుకుని అక్కున చేర్చుకున్నది. కొన్ని నిముషాల ముందు వరకూ అపరిచితురాలైన ఆ పిల్ల తనకి ఎంతో కాలం నుండీ ఆత్మీయురాలైనట్టు తోచింది.
మరికొంత సేపు ఆ అమ్మాయితో గడిపి, తన ఫోన్‌ నెంబర్‌ తీసుకుని బయలుదేరుతుంటే, మనస్విని ''ఇప్పుడు నా మనసు ప్రశాంతంగా వుందాంటీ. మీరే టైము చూసుకుని రామకృష్ణ తాతయ్యకి చెప్పాలి ఈ విషయం'' అన్నది అభిమానపూర్వక చిరునవ్వుతో.
''ఆయనను కలిశాక చెప్తాను, సరేనా'' అంటూ ఎవరికీ తెలియని మహా రహస్యాన్ని తనలోనే దాచుకుని టాక్సీ ఎక్కింది శారద.
్‌