స్వీయావిష్కరణలో అవిశ్రాంత అక్షర యానం

అయిత అనిత
89853 48424
'సమాధానం లేని ప్రశ్నలెన్నో వాకిట నిలబడే ఉన్నాయి ఆత్మబంధాల్ని ప్రశ్నిస్తూ.. రెక్కలు తెగిన పక్షిలా అగమ్యగోచరంగా నాలోకి నేను తొంగిచూస్తాను.. నా కోసం పోగేసుకున్న క్షణాలేమైనా ఉన్నాయా అని... నిస్సందేహంగా లేవని, చెప్పలేని మౌనాన్ని దేహం అలుముకుంటుంది''
నిజమే! ఇలాంటి పరిస్థితి స్త్రీజాతికంతటికీ ఎదురవుతున్నదే. కొత్తేమీ లేదు. వింత అసలే కాదు. అనాది నుంచి స్త్రీలు అత్యంత మనోవేదనను అనుభవిస్తూనే ఉన్నారు. నోరువిప్పి చెప్పలేని వ్యథలను మనసులో మోస్తూ పెదవి గడప దాటని మాటతో మౌనపోరాటం చేస్తూనే ఉన్నారు. అందుకనే ఈ మాటలు ప్రతి ఒక్క మహిళ మనసునూ తాకుతాయి.
''మనకంటూ ఒక్కక్షణమైనా ఉందా అసలు? జీవితంలో ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటే కుటుంబానికై.. భర్తకై.. పిల్లలకై.. ఇలా మనల్ని అల్లుకున్న బంధాలకై చేసిన త్యాగాలే కానీ... మన అస్తిత్వపు ఛాయ ఎక్కడా కానరాదు'' బతుకంతా బంధాలకై పాకులాటే గానీ మనకై మనం గడిపిన సందర్భమూ లేదు. మనల్ని మనం మరిచిపోయి కుటుంబమే మనంగా, వారి ఆనందమే మన జీవితంగా సాగుతున్నాం.
ప్రతి పాత్రను అందంగా ధరిస్తూ, క్షణక్షణం అప్రమత్త మవుతూ, అంతరంగంలో బడబాగ్నులు రేగుతున్నా పెదవులపై నవ్వులను పులుముకొని నటిస్తున్న వాళ్లమే మనమంతా. స్త్రీ యొక్క అంతరంగాన్ని నిష్పక్షపాతంగా ఆవిష్కరిస్తూ.. స్త్రీ కోరుకునే స్వేచ్ఛను నిర్భయంగా ప్రకటిస్తూ.. స్త్రీ జీవితానికి సాక్ష్యంగా నిలిచినదే రూపరుక్మిణి కవిత్వం. తను స్త్రీలవైపు వకాల్తా పుచ్చుకుని రాసిన అక్షరాలే 'అనీడ' కవితా సంపుటి. ఇందులోని ప్రతి కవితా ఆలోచింపచేసేదే.
మొదటి కవిత 'రంగుల గాయం'లో.. 'నీ మౌనం చేసిన గాయం సలుపుతోంది.. కత్తి చేసిన గాయం కన్నా', 'కాలర్‌ ఎగరేసిన చొక్కా రంగుమార్చుకుంటుంది.. మౌనం మాటైన క్షణం' అంటూ స్త్రీ మనసులోని అంతర్లీన స్థితులను కాచివడ బోస్తుంది. లోన గాయాల రూపాలను తట్టిలేపుతుంది. చిత్రవధ అవుతున్న మనసును దర్శింపజేస్తుంది.
'ఎన్నో సంశయాల మధ్య.. తామర తరకలాంటి మాటలతో చేరి యుద్ధం చేయాల్సి వస్తే .. కొన్ని నవ్వులను గుప్పిట పట్టి నవ్వాలని చూస్తూ ఉంటా'' అంటూ ప్రతికూల పరిస్థితులపై యుద్ధం అనివార్యమని తనలోని మనోధైర్యాన్ని చాటిచెప్తారు. ఆపద వచ్చిందని బాధపడుతూ కూచోక పరిస్థితులతో సమరం సాగించాలని ప్రబోధిస్తారు... 'నేనొక' కవితలో.
'అగ్ని శిఖ'లో... 'నువ్వు ఏమి ఇవ్వాలో అది ఇవ్వనే లేదు.. తనకేం కావాలో తాను ఎప్పుడూ చెప్పనేలేదు' అంటూ స్త్రీమనసులోని ఆవేదనను, చెప్పక ఆగిపోయే ఊసులను, ఒంటరితనపు వేదనను, ప్రేమలోటును, కరిగిన స్వేచ్ఛను వివరిస్తారు. ఇది ప్రతి స్త్రీలోని నిగూఢ భావమే. దీన్ని కవయిత్రి చాలా సున్నితంగా, నర్మగర్భంగా చెప్పడం విశేషం. వీరి కవితలను చదువుతున్నంత సేపు చదువరులు పరకాయప్రవేశం చేయక తప్పదు.
'ఒక్క క్షణం' కవితలో.. 'ఏమని చెప్పాలి? స్త్రీనే దూషించే వాక్యంగా మలిచే పురుష అహంకారాలను' అంటూ.. స్త్రీ మోస్తున్న నిందలను, చేయని తప్పునకు భరిస్తున్న చీత్కారాలను