ఇరవై ఏళ్ల కల

అంకిరెడ్డి సునీల్‌ కుమార్‌ రెడ్డి
7382301101

రాత్రి ఒగ్గంట దాటింది. ఇంట్లో లైట్లు ఆర్పలేదు. నేనూ మా నాయనా మిద్దిపైన పడుకోనుండాం. ప్రతి అయిదు నిమిషాలకొకసారి మా నాయన ఆ డొక్కు సెల్లులో టైం చూసుకుంటా వుండాడు. ఇంకా వస్తుందేమో ఇంకా వస్తుందేమో నని. అయినా రావట్లేదు. ఏదో తెలియని భయం... ఏం తప్పు చేస్తున్నామనో ఏమో?
ఎంతసేపటికీ నిద్ర పట్టట్లేదు. ఇటు చలికాలమూ గాదు, అటు ఎండాకాలమూ గాదు. దుప్పటి కప్పుకుంటే ఉడుకు, తీస్తే సలి. దానికి తోడు సీటీగలు. ఏదో గుబులు మా నాయన్ని పట్టి పీడిస్తూనే ఉన్నట్లుండాది. నేను మా నాయన్ని చూస్తానే ఉండాను. సరిగ్గా ఏ పక్కా ఐదు నిమిషాలు గూడా పడుకోలేదు. ఇంతలో ఎంతనొక్కినా పంజేయని ఆ సెల్లుని పక్కనేసి 'తొమ్దిన్నరకే వస్తుందన్నాడే ఏమైనట్లు, చౌడేపల్లి గూడా దాటేస్నామన్నారు. ఒగసారి ఫోన్‌ జెయ్యి చిన్నోడా.. యాడోస్తాండారో అడగదాం' అన్నాడు. నేను ఫోన్‌ చేసి మా నాయనకిస్తే కొంచేపటికి, 'హలో యాడోస్తాండారబ్బా ఇంగా రాలేదే' అన్నాడు.
'ఒచ్చేస్తాండాంనా... సోమల్లో పెట్రోలు కొట్టిచ్చు కుంటాండాము, ఒచ్చేస్తాంలే' అని అవతల నుండి వినపడగానే 'సరే నాయనా భద్రంగా రండి' అని ఫోన్‌ పెట్టేస్తూ, 'ఏంపాడు నాశనమో ఏమో.. మన బతుకు మనం బతకాలన్నా ఒగడి దయాదాచ్చిన్యాలపైన ఆధారపడినట్టుండాది ఈ ముండ బతుకు. ఎప్పుడు బయట పడతామో ఏమో' అంటూ నిట్టూర్సినాడు.
'ఏం నాయనా అట్లంటాండావు. ఏం జరిగింది' అన్నాను.
'నీకు తెలీదురా చిన్నోడా. నువ్వొచ్చింది తెల్లారేగదా, ఈడ
చానా జరగతా వుండాయిలే. కన్న బాధలూ పడి ఇరవైయేండ్లు కడుపుగట్టుకొని రేయింబగుళ్ళు ఆ మట్టి పిసుక్కుంటూ జమచేసిన డబ్బుల్తో మనం ఒక బోరు ఏసుకొని, ఎవుని కాళ్ళూ పట్టుకోకుండా బతుకుదామనుకున్నామా. అయితే ఇబ్బుడు అది యాడ జరగనిస్తాండారు రా ఈ నాయాండ్లు. యాడ బన్నోని కండ్లన్నీ మన్నేత్తిమీదనే నాట్యం జేస్తావుంటే ఏం చేసేది చెప్పు'.
'కొంచెం ఇలావరిగా చెప్పు నాయనా.. ఏం అర్థంగాలా' అన్నాను.
'ఇందులో అర్థం కాకపోవడానికి ఏముందిరా... ఆ రాజారెడ్డి ఉండాడు కదా, మనూరి పెద్దల్లో ఒక పెద్ద. ఎవురి పెద్దలకి ఈళ్ళు పెద్దో నాకు తెల్దు గానీ ఈ పెద్దలకు నా...' అంటూ ఏదో మనసులో నాకు ఇనపడకుండా గొనిగినాడు. తరవాత 'ఒగరి బోరు పక్కన ఇంగొగరు బోరెయ్యగూడదంటరా. ఒగేల ఏసినా నూరో ఇన్నూరో అడుగుల దూరం ఉండాలంట. అట్లా కాదని బోరేస్తే ప్రభుత్వం కూడా శిక్షిస్తుందంట. రూల్స్‌ అంట రూల్స్‌. ఈనమ్మ రూల్స్‌. సన్నాబన్నోల్లకే ఈ రూల్స్‌ అన్నీ, కలిగినోల్లకు యాడుండాయి ఈ రూల్స్‌. మన చేన్లో మనం బోరు ఏసుకోడానికి కూడా ఇన్ని ఆక్షేపనలేందో'. 'మనం చేన్లో బోరు పాయింటు పెట్టించింది ఎవురెగేసినారో ఏం పాడు నాశనమో ఈ విషయం అబ్బుడే ఊరు ఊరంతా పాకిపోయి ఆ రాజారెడ్డి చెవిలో గూడా పడింది. ఇదేమన్నా ఇచిత్రం పనా ఏందీ'.
'తెలిస్తే తెలీనీలే నాయనా.. ఇబ్బుడేమైంది'
'ఏమయ్యేదేందిరా.. బుడతల చింతమాను కాడ చేనులో రోడ్డుకు పడమరగా మనం బోరు పాయింటు పెట్టించినాం కదా.. అయితే రోడ్డుకు తూరుప్పక్కంతా పదెకరాలు ఆయనదే కదా. అదే మనూరి పెద్దల్లో ఒగ పెద్ద. ఎవురి పెద్దలకి ఈళ్ళు పెద్దో నాకు తెల్దు గానీ ఈ పెద్దలకు నా...' అంటూ మల్లా ఏదో గొనిగి, 'ఆయన భూమిలో ఒక బోరు ఉంది. ఆ బోరుకు ఇబ్బుడు మనం పెట్టించిన పాయింటు దగ్గరనేలే. ఆడ మనం బోరు ఏస్తే వాళ్ళ బోరులో నీళ్ళు ఆగిపోతాయంట. అందుకని మనకు బోరు బండి వచ్చి బోరు ఏసే రోజుకి వాళ్ళొచ్చి అడ్డుకుంటారంట' అన్నాడు.
'అట్లేందుకు చేస్తాడులే నాయనా. ఎంతైనా పెద్నాయనే కదా'
ఆ మాటకి మా నాయనకి యాడగాలిందో ఏమో, 'వాళ్ళ గురించి నీకేం తెలుసురా. ఇరవై ఏండ్లనుండి వాళ్ళతో ఎన్నెన్ని పడతా వుండానో నీకేం తెలుసు. అన్నీ ఉన్నా అల్లుని నోట్లో శని అన్నట్లు, మనమా అందరూ ఉన్నా ఒంటిగాల్లమే. పక్కోడు బాగుపడితే చూసి ఆనందించేటోడు ఒగడూ లేడు. మొన్నటికి మొన్న నువ్వు అదేందో చదవాలని యూనివర్సిటీలో చేరడానికని డబ్బుల్లేకపోతే మనోల్లందరికాడికీ కాల్లరిగేదాకా తిరిగితే మతించేటోడు ఒగరూలె. చివరికి ఉన్న ఒగ కుంటావుని అమ్ము కోవాల్సి వచ్చింది. ఇబ్బుడేందో చెప్తాండావ్‌. పెద్నాయనంట పెద్నాయన. వరసకు పెద్నాయనే అయితే మాత్రం ఏంజేద్దాం. తీరా బోరుబండి వస్తే ఏమంటారో ఏమో...' అంటూ నన్ను చడామడా ఏసుకున్నాడు.
'ఒకసారి టైం ఎంతో చూడరా చానాసేపయ్యింది. యాడొస్తాండారో ఏమో?' అని అంటుండగానే ఇంతలో ఫోన్‌ వచ్చింది.
'నోవ్‌ రామిరెడ్డన్నా.. బండి మూడ్డాములకుంట దాటిం దంట బిన్నా రానా' అని వినపడింది. నాయనా నేనూ ఆదరా బాదరా సాపాదిండూ అన్నీ ముదరజుట్టి, గబగబా కిందికి దిగి, అమ్మని లేపి, మేము చేనుకాడికిబయల్దేరి ఇంటిముందుకి వచ్చేసరికి, మానాయన ఏదో గొనుక్కుంటూ చేతిలైటేసి తారాడతా వుండాడు. ఏంది నాయనా తారాడతాండావే అంటే 'ఈ ముండ కుక్కలు ఒగటైనా జాతీనైంది ఉందా... తూ... ఈటెమ్మా, రోజూ రాత్రిల్లో నాకిదే పనైపోయిందే' అన్నాడు. మళ్ళా ఏంది నాయనా అంటే 'అవారు చెప్పుల్రా, ఈ కుక్కలు యాడ పడేసినాయో ఏమో. పడేస్తే పర్లేదు వాటెక్క కొరికి పడేసింటే మళ్ళా వాటికోసం యాడ తొంభై రూపాయలు పెట్టేది. సర్లే పదా. వాటికోసం ఈన్నే ఉంటే బండి ఒచ్చేస్తుంది. చేన్లో గెనాలూపాడూ బండిటైర్లకు తగులుకోకుండా చూడాల. ఆ సందులో గడ్డపార, పార ఉంటాయి తీసుకొనిరా పదాం' అన్నాడు.
నేనూ మానాయనా చేనుకాడికి పోయి బండికోసం
ఎదురుజూసుకోనుండాము. నాకేమో అంత నడిరాత్రిలో అట్లా రోడ్డుపక్కన నిలబడుకోనుంటే ఎందుకో బయమేస్తా ఉంది. రోడ్డుమీద వచ్చే బండ్లలైట్లు నేరుగా నాకళ్ళల్లో పడతా ఉంటే, అవి రోడ్డు మీద పోతాండాయ లేదా నామీదకే వస్తాండాయ అనేటట్లు ఎదురుగ్గా ఏమీ కనబడకుండా ఉంది. ఇంతలో ఒక లారీ హారన్‌ వేసుకుంటూ వచ్చి నా పక్కనే ఆగింది.
మా నాయన వాళ్ళతో ఎదో మాట్లాడిన తరవాత బండి నేరుగా పాయింటు దగ్గరికి పోయింది. బోరు బండాయన ఒక చిన్న గులకరాయిని తీసుకొని మూడడుగుల ఎత్తులో నుండి ఒకరాయిని బోరుబండి పైపు దిగే దగ్గర నుండి వదిలాడు. అది నేరుగా పాయింటుకి గుర్తుగా పెట్టుకున్న కనికిరాయి మీద పడింది. సరిగ్గా ఉందిలే అనుకున్నాక మళ్ళీ ఒగటికి రెండుసార్లు సరిజూసుకొని బండిని ఎగుడు దిగుడు లేకుండా సమంగా పెట్టి, 'మాకింగా ఒగ అరగంట పడుతుంది. ఈలోగా పూజ అట్లాంటిదేదో చేసేడిగా ఉంటే చేసుకోండినా' అని చెప్పివాళ్ళ సరంజామానంతా సిద్ధం చేసుకుంటుండారు.
మా నాయన చెంబుడు నీళ్ళతో బోరు పాయింటు దగ్గర తడిపి, పసుపు కుంకుమని అక్కడ జల్లి, కడ్డీలు ముట్టించి, దండం పెట్టుకొని, టెంకాయను బోరు పాయింటుకు గుర్తుగా పెట్టిన కనికిరాయిని తీసేసి అదే తావులో పెట్టినాడు. ఈ తంతంతా జరుగుతుండగానే మా నాయన అప్పుడప్పుడూ ఏదో భయంతో ఊరిదావ వైపు, రోడ్డుకు తూరుప్పక్క నుండే పదెకరాల వైపు చూస్తానే ఉండాడు.
కొంతసేపటికి మేమంతా పక్కకి జరిగినాం. రెండు నిమిషాలకి బండి ఆన్‌ అయ్యింది. బోరుబండి శబ్దం హౌరుమని వస్తాంది. కొంచేపటికి అది మరింత ఎక్కువైంది. అయితే ఇంగా బోరు డ్రిల్లింగ్‌ పైపు భూమిలోకి దిగలేదు.
ఇంతలో 'ఆపరా బండి' అంటూ రాజారెడ్డి, ఆయన కొడుకూ వచ్చారు. ఒక్కసారిగా మాకందరికి గుండెలు గుభేల్‌ మన్నాయి.
'ఏమ్‌ నా' అంటూ మా నాయన వాళ్ళ దగ్గరికెళ్ళాడు.
'బోరెయ్యద్దండి నిలిపేయండి'
'ఏం నా, ఎందుకెయ్యగూడదు'
'అదంతా నీకనవసరం బోరెయ్యద్దంటే ఎయ్యద్దంతే' అంటూ పెద్దగా అరిసినాడు.
బోరుబండి ఇంగా ఆన్‌ లోనే ఉంది. ఆ శబ్దానికి ఎవరేం మాట్లాడుతున్నారో సరీగా ఇనపన్నందుకు ఒకరితో ఒకరు గట్టిగట్టిగా మాట్లాడుకుంటాండారు. కల్లకివతలున్న మాకు ఆడేదో పెద్దగొడవే జరగతాండాదే అనేటట్లుండాది. వెంటనే అన్నా నేనూ వాళ్ళదగ్గరికి పోయినాం.

'బండి ఆపండిరా, ఏం చెప్తాంటే ఇనపల్లేదా' అంటూ బోరుబండోల్లని రాజారెడ్డి గదమాయించినాడు.
'బోరు ఆపేది లేదునా. ఎందుకాపల్ల' అని మా నాయన గట్టిగానే అరిసినాడు.
'ఈడ ఎయ్యద్దండిరా. ఇంగ్యాడన్నా ఏసుకోండి.'
'ఇంగ్యాడన్నాఅంటే యాడేసుకోవల్లనా.మాకుండే భూమిలో ఈడ్నే నీళ్లుండాయన్నారు. ఈడ గాకుండా ఇంగ్యాడేసేది.'
'అదంతా నాకు తెలీదు. మీరు ఈడ బోరేస్తే మా బోరు నిల్చిపోతుంది. అందుకే ఎయ్యద్దండి.'
'మీ బోరు ఎందుకు నిల్చిపోతుందినా.'
'మా బోరుకు పోతాండే సార ఈన్నించే వస్తాండేది. అందుకే మీరు బోరేస్తే మాకు నీళ్ళు నిల్చిపోతాయి.'
'అదేంది నా, కింద యాడో బోతాండే నీటి సార ఈన్యే బోతాందని నువ్వెట్లా చెప్తావు.'
'మా బోరు పాయింటు పెట్టేటప్పుడు మాకు వస్తాండే నీళ్ళ సార ఎట్లెట్ల వస్తాండాదో పాయింటు పెట్టేటాయన చెప్పినాడు. అందుకే ఈడ ఎయ్యద్దని చెప్తాండా. ఆపైన నీ ఇష్టం. అట్లా కాదని నువ్వు బోరెయ్యాలనుకుంటే ఇన్నూరడుగులకు అవతల ఏసుకో, లేదంటే లేదు. ఈడ మాత్రం ఎయ్యొద్దు' అంటూ మరీ గట్టిగా అరిసినాడు.
'మీరంటే ఉన్నోళ్ళు కాబట్టి మీరెబ్బుడనుకుంటే అబ్బుడు బోరేసుకునే స్తోమత మీకుంటుంది. కానీ మేమలా కాదునా, ఇరవయ్యేండ్ల నుండి కడుపు కట్టుకొని దాచిపెట్టుకున్న డబ్బుతో బోరేసుకోడానికి మాకిప్పుడే కుదిరింది. ఇప్పుడు మీరు ముందేసినారని ఈడేయ్యద్దని, ఆడేయ్యద్దని, మీకు నీళ్ళు నిల్చి పోతాయని ఇన్ని ఆక్షేపణలు పెట్టడం ఏమన్నా బాగుందానా.'
'అదంతా నాకు తెలీదురా, నువ్వీడ బోరెయ్యొద్దు' అని రాజారెడ్డి. 'నేను ఏసేది ఏసేదే' అని మా నాయన. ఇలా చానాసేపు గట్టిగా అర్సుకుంటా మాట్లాడిన తరవాత రాజారెడ్డి 'నువ్వు ఈడ బోరేస్తే నేను పొయ్యి పోలీస్‌ స్టేషన్లో కంప్లైంట్‌ చేస్తాను' అంటూ వెళ్ళిపోయినాడు.
ఒక్కసారిగా మాకందరికి ఏమి చెయ్యాలో అర్థం కాలేదు. ఏదైతే అది అయ్యిందిలే అని బోరెయ్యడానికి మాకు ధైర్యం సరిపోలేదు. ఒకవేళ ఏస్తే వాళ్ళు ఏం చేస్తారో ఏమోనని ఒకపక్క భయం. అమ్మ నెత్తినచెయ్యిపెట్టుకొని గెనెంమీద అలానే కూల బడిపోయింది. ఒక్కరికీ గొంతులో మాట పెగల్లేదు. గుండెల నిండా ఏదో తెలియని భయం... ఏం చెయ్యాలో అర్థంకాని పరిస్థితిలో మేమంతా ఉంటే, మా నాయన గబగబా ఊరి వైపు దారి పట్టినాడు.
'ఏం నాయనా అట్లా పోతాండావు, యాడికి'
'కృష్ణారెడ్డి దగ్గరికిరా, ఆయనకు అన్ని విషయాలు ముందే చెప్పినాను. అట్లే కొండారెడ్డి కాడికి పోయోస్తా, ఆయన మాటంటే ఊర్లో అందరికీ గౌరవమే. పైగా రెండుసార్లు సర్పంచ్‌గా చేసి మంచి పేరు తెచ్చుకోవడం వల్ల ఎమ్మెల్లే దగ్గర గూడా మంచి పేరుంది. ఆయనకి కూడా విషయమంతా ముందే చెప్పినాను' అని చెప్పి వెళ్ళిపోయినాడు.
మా నాయన ఎంతకీ రాకపోయే సరికి, నాకేదో భయమేసి ఊర్లోకి పోదామని కొంత దూరం పొయ్యేసరికి మా నాయన దిగాలుగా ఎదురైనాడు.
'ఏమైంది నాయనా.. పెద్దలతో మాట్లాదినావా, ఏమన్నారు'.
'అన్నీ ఉన్నా అల్లుని నోట్లో శని అన్నట్లు అందురూ దాయాదులే, పైగా పంచాయితీ పెద్దలే అయినా మాట సాయానికి కూడా ఇండ్ల తలుపులు తీసి ఏమైందిరా అని అడిగేవాళ్ళు లేరు. సమస్య రాకముందు నీకెందుకురా మేమున్నా ము అంటూ అందురూ ఎగదోలేవాళ్ళే. తీరా ఇబ్బుడు ఇట్లుంది పరిస్థితి అంటే, రాజారెడ్డికీ మాకు పడదు. ఇబ్బుడు నేనొచ్చి మాట్లాడితే బాగుండదు అని ఒకరు. ఆయన ఇంత పని చేస్తాడనుకోలేదు. వాళ్ళతో గొడవలెందుకులే. వాళ్ళు ఒప్పుకున్నాకే బోరేసుకో అని ఒకరు చేతులెత్తేసేటోళ్ళే' అంటూ అక్కడే కూచ్చున్నాడు.
బోరుబండోల్లు 'ఇంగెంతసేపునా.. మాకు వేరే పార్టీ ఒకటి వెయిట్‌ చేస్తా ఉంది. మేము పోతాము. మీరు ఒకమాట మీదికి వచ్చినాక మాకు ఫోన్‌ చెయ్యండి వస్తాము' అన్నారు.
'ఒక పది నిమిషాలు ఉండండినా.. ఏవిషయం చెప్పేస్తాము' అని నేను వాళ్ళతో చెప్పి నేరుగా రాజారెడ్డి ఇంటికి పోయినాను.
్జ్జ్జ
'పెద్నాయనా.. మా నాయన ఇన్నేండ్లు ఆ ఊట బాయిని నమ్ముకొని ఏదో పడతా లేస్తా, అబ్బాఅమ్మా అంటే సంవత్స రానికి ఒక ఫలితం పండిస్తా ఉండే. ఇప్పుడు రెండు మూడెండ్లుగా వానలు సరిగ్గాపడక ఆ ఊటబాయి కూడా ఎండిపోయింది. ఇట్లే ఉంటే జరగదని ఏదో ఒక బోరేసుకుంటే అంతోఇంతో ఆవులకు గడ్డేసుకొని రెండు జెర్సీఆవులను పట్టుకొని నిమ్మలంగా వుందామనుకొని, ఈ రోజు ఇట్లా బోరు బండిని పిలిసినాడు. ఇప్పుడు నువ్వు కాదంటే ఎట్లా పెద్నాయనా' అని మాట్లాడతా వుంటే, నా నోట్లోమాట నోట్లో ఉండగానే 'మీరెన్ని బాధలు పడితే మాకెందుకు' అంటూ పెద్దమ్మ ఏదో సాగాదీస్తానే ఉంది. 'పెద్నాయనా నువ్వొకమాట చెప్పు పెద్నాయనా, అట్లా గూడా మా బోరు వల్ల మీ బోరులో నీళ్ళెండిపోతే అది మీరే పెట్టుకోండి' అని ఎంతగా ప్రాధేయ పడినా వాళ్ళ మనసు కరగలేదు.
చివరికి చేసేదేమీలేక 'మీరు ఉన్నన్నాళ్ళూ మీ భూమిపక్కన అది బీడుభూమిగానే ఉంటుంది. అది చూసి మీరు ఆనందంగా ఉండండి. మేము ఆ బీడు భూమిని చూస్తూ బతికినన్నాళ్ళూ బాధ పడుతూనే ఉంటాము' అని అక్కడినుండి నేరుగా చేనుకాడికి పోయినా.
అర్ధగంటకంతా బోరుబండి వెళ్ళిపోయింది. అందరం ఇంటికొచ్చేసినాము. అప్పటికే తెల్లారి జామున అయిదు గంటలైంది. ఎవ్వరికీ నిద్ర రావట్లేదు.
్జ్జ్జ
'వీధిలో రాజారెడ్డి ఎదురుపడినాడు. వాళ్ళ బోరు పాయింటు పెట్టిన కుంటిరెడ్డి వచ్చి దానికి దీనికి ఏ సంబంధం లేదు అని చెప్తే మీరు బోరేసుకోడానికి నాకెటువంటి అభ్యంతరం లేదు అని చెప్పినాడు' అని మా నాయన అమ్మతో చెప్పినాడు. ఆ మాట మా నాయననోట వినగానే మాకందరికి ప్రాణాలు లేచి నిలబడినట్లయినాయి. ఆత్రం పట్టలేక 'నువ్వు బిన్నా పొయ్యి ఆ కుంటిరెడ్డిని పిల్చుకొనిరా' అని మా అమ్మ చెప్పగానే ఆన్ని సద్దినీల్లు తాగి నేనూ మా నాయనా కుంటిరెడ్డి ఇంటికి పోయినాము.
గేటు తీసుకొని కుంటిరెడ్డి ఇంటి మొగసాలలో మేము నిలబన్నాము. ఇంతలో ఎప్పుడొచ్చినాడో ఏమో ఆ రాజారెడ్డి చేతిలో నుండి సిగరెట్టుని కింద పడేస్తూ 'చెప్పింది గుర్తుంచుకో కుంటిరెడ్డి' అని గట్టిగా చెప్తూ వెళ్ళిపొయినాడు. అది విని మా నాయనా నేనూ ఒకరి మొఖాలు ఒకరం చూసుకున్నాం.
ఇంతలో 'రా రా బామ్మర్ది చాన్నాళ్ళకు మా ఇల్లు కనపడిందే ఏమి సంగతి' అని అడిగినాడు కుంటిరెడ్డి. 'ఇప్పటికే అన్నీ తెలుసుంటాయి కదా మామా. మల్లా ఎందుకు పుండుమీద కారం చల్లినట్లు అడగడం' బాధతో అన్నాడు మానాయన. 'ఒరేరు నాయాలా నాకన్నీ తెలుసులేరా. అయినా ఆ రాజారెడ్డికి ముందే చెప్పినానే మీ పాయింటుకి వాళ్ళ పాయింటుకి సంబంధం లేదు అని. మళ్ళీ బుద్ధి లేకుండా అట్లెట్లా చేసినాడు' అన్నాడు. ఆ మాటతో మానాయన కళ్ళల్లో ఇరవయ్యేళ్ళ కల నాకు కనపడింది.
'ఎప్పుడొస్తావో చెప్పు మామా.. ఈ పంచాయితీ అట్లా తెగిపోతే మా బతుకేదో మేము బతుకుతాము' అంటూ మా నాయన అడిగినాడు. 'సాయంత్రం నేనే ఫోన్‌ చేస్తాను. అప్పుడు రా. ఒరేరు నాయాలా.. ఆ రాజారెడ్డి అంత మంచ్చోడేమీ కాదురా, మళ్ళా ఏదో ఒక తిరకాసు పెడతానే ఉంటాడు. ఊరి ముందు దారింటి కాకుండా మూడ్డాములకుంట దారింటి వస్తాను. నువ్వు ఆడుండు' అన్నాడు. సరే అనుకుంటూ నేను మా నాయనా ఇంటిదారి పట్టినాం.
్జ్జ్జ
'పాయింట్‌ ఎక్కడరా బామ్మర్ది'
'ఇంకొంచెం అట్ల ముందుకి పా మామా' అంటూ పది అడుగులు ముందుకేసి 'ఇదే మామా' అని చూపించినాడు నాయన.
అప్పటిదాకా కిందికున్న తెల్ల పంచెను ఎడమ చేతితో ఎత్తిపట్టుకొని, కుడిచేతిని భూమికి అభిముఖంగా పెట్టి, నీళ్ళల్లో కలపెట్టినట్టు చేతిని ఆడించుకుంటూ పాయింటుకు నాలు గడుగులు ఇటూ నాలుగడుగులు అటూ ఏసాడు. 'లాభం లేదు కదరా రేరు బామ్మర్ది. ఎవుర్రా ఈడ పెట్టింది పాయింటు' అన్నాడు.
'ఆ తాటిగుంటపాలెం ఆయన పెట్టినాడులే మామా, ఏమైంది'.
'నీళ్ళు లేవు కదరా, యాన్నో అరించీ మాత్రమే తగలతా ఉండాయి కదరా బామ్మర్ది' అని అంటూ 'నీచేను యాన్నుంచి యాడిదాకో చెప్పరా.. ఒకసారి మొత్తం చూద్దాం' అన్నాడు.
మానాయన మొత్తం చూపించినాడు. కుంటిరెడ్డి మామ అంతా తిరిగి చూసి 'లాభం లేదురా బామ్మర్ది. ఇంగ్యాడన్నానీ భూమి ఉంటే చెప్పురా చూద్దాం' అన్నాడు. సరే అని ఈ చేనుకి కొంతదూరంలో ఉండే ముప్పైగుంటల చేనులోకి తీసుకెళ్ళినాడు మా నాయన. ఆ చేనులో పల్లేరుముండ్లు ఎక్కువగా ఉండడంతో, 'ఒరేరు బామ్మర్ది... చేనుని అంతా పరిగిలి పట్టించినావ్‌ కదరా, ఇట్లేనా కాపోడు సేద్యం చేసేది' అని మళ్ళీ ఆయన విద్యను ప్రదర్శించి, 'నాయాలా రేరు బామ్మర్ది.. ఈడ పోతావుంది చూడరా సార' అంటూ కాస్త నిదానంగా అడుగులేసినాడు. పది అడుగులు ముందుకి, పది అడుగులు వెనక్కి వేసి 'నాయాలా రేరు.. ఈడ ఇన్ని నీళ్ళు పెట్టుకొని ఆడేడో తనకలాడ తావుండావు కదరా నీ పాసును గాలా' అని దగ్గరలో వుండే కానుగచెట్టు కాడికి పోయి, తమరగా ఉండే సన్నని పుల్లని పెరుక్కొని మళ్ళీ ఇటు పది అడుగులు, అటు పది అడుగులు వేసి చూసినాడు. అదేందో గానీ ఆయన చేతిలోనిపుల్ల దానం తట అదే తిరుగుతూ ఉంటే నాకేమో ఆశ్చర్యమేసింది. 'మూడు ఇంచీల వరకూ నీళ్ళు పడతాయిలేరా బామ్మర్ది' అంటూ గుర్తుగా ఒక రాయిని పెట్టి ఇంగ 'పదాం పదరా బామ్మర్ది' అన్నాడు.
నాలుగు రోజుల తరవాత ఒకరోజు రాత్రి పదకొండు గంటలకు బోరుబండి వచ్చింది. అమ్మ, నేను, అన్నా, మా నాయనా అందరం చేనుకాడికి చేరుకున్నాం. కొంతసేపటికి బండి డ్రిల్లింగ్‌ రాడ్డు భూమిలోకి దిగింది. ఒక్కసారిగా మొత్తం చుట్టుపక్కలంతా ఒగటే దుమ్ము. మేం అందరం ఆనందంగా చూస్తున్నాం. అలా చూస్తా ఉండగానే యాభై అడుగులు, వంద అడుగులు ఇలా పైపులు దిగుతూనే ఉన్నాయి. ఉత్త ముగ్గుపిండి తప్ప నీటి చుక్క జాడైనా కనపడకుండా ఉంది. మా నాయన ప్రతి రెండుపైపులకొకసారి ఆ ముగ్గుపిండిని చేతిలోకి తీసుకొని రవ్వంత తడైనా ఉందా లేదా అని చూస్తా ఉండాడు. కొంత సేపటికి సరసరామని మరో అయిదు రాడ్లు దిగిపోయినాయి. ఎక్కడో ఒక సార తగిలినట్లుంది. మట్టి ముద్దలు ముద్దలుగా పడుతూ ఉంది. 'ఒరేరు చిన్నోడా ఇలా రారా' అన్నాడు మా నాయన. నేను వెళ్ళేసరికి, ముద్దలు ముద్దలుగా రాలుతున్న ఆ ముగ్గుపిండి కాస్తా మునిసిపల్‌ కొళాయిల్లో నీళ్ళు వచ్చినట్లు సన్నగా కారడం మొదలైంది. అది చూసి 'ఇంగేం భయంలేదులేరా మన పంట పండేటిగానే ఉంది' అన్నాడు. ఆ క్షణం మా నాయన కళ్ళు కార్తీకమాసంలో సీతమ్మగుట్ట మింద పెట్టే దీపంలా వెలిగిపోతా వుండాయి.
'నువ్వు ఇంటికి బొయ్యి రెండు గోనెసంచులు తేపోరా. బోరులో ఎయిర్‌ వదిలినప్పుడు నీళ్ళు పైకి ఎగరకుండా పెట్టల్ల' అన్నాడు మా నాయన. నేను ఇంటికి పోయ్యొచ్చేసరికి ఊరిలోని జనం కొంతమంది ఏమాత్రం నీళ్ళు పన్నాయో అని చూడడానికి వస్తూపోతూ ఉండారు.
బోరు ఆరువందల అడుగులు దాటిపోతూ ఉంది. 'ఏంది నాయనా ఆరువందలు దాటినా నీళ్ళు సన్నగానే వస్తాండాయే' అన్నాను. 'కుంటిరెడ్డి మామ ఆరువందల యాభై నుండి ఏడువందల యాభై అడుగుల మధ్యలో నీళ్ళు బాగా పడతాయన్నాడులేరా, చూస్తా ఉండు ఇంగొగ పైపో రెండు పైపులో దిగినాక చూడు' అన్నాడు. నేనేమో అట్లనే చూస్తా ఉండా. మానాయన అన్నట్లు రెండుపైపులు గాదు ఆరుపైపులు దిగిపోయినాయి. నీళ్ళు మాత్రం అవే. ఒగిటిన్నర ఇంచీనే. మా అందరికి ఏదో గుబులు మొదలైంది. మానాయన అటూఇటూ తిరుగుతూ కుంటిరెడ్డికి ఫోన్‌ చేస్తా ఉండాడు. ఆయనేమో ఫోన్‌ ఎత్తినట్లు లేదు. కాలుగాలిన పిల్లిలా మా నాయన కాలు యాడా ఒక నిమిషం కూడా ఆగలేదు. కొంత సేపటికి బండి ఆపరేటర్‌ మా నాయాన్ని పిలిచి, డ్రిల్లింగ్‌లో నుండి వచ్చే చిన్నచిన్న రాళ్ళను చూపించి 'నీకేం భయం లేదు పోనా.. ఇవి వచ్చినాయంటే నీళ్ళు బాగా పడతాయిలే' అన్నాడు. ఆపరేటర్‌ ఆ మాట అన్నాడోలేదో ఒక్కసారిగా నీళ్ళు పైకి ఎగజిమ్మినాయి. మా ఆనందానికి అవధులు లేకుండా పోయినాయి.
బండి ఆపరేటర్‌, నీళ్ళ ఫోర్సు ఎక్కువైందినా.. డ్రిల్లింగ్‌ అవ్వటం లేదు ఇంగ బండి ఆపేద్దాం' అన్నాడు. ఆమాట మేము వింటుండగానే అమాంతం ఒక్కసారిగా డ్రిల్లింగ్‌ పైపు ఇరవై అడుగులు దిగిపోయింది. ఆపరేటర్‌ ముందుకి వెనక్కి పైపుని డ్రిల్‌ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నాడు. ఐనా లాభం లేకుండా పోయింది. పైపులోనుండి నీళ్ళుగాని మట్టిగాని ఏదీ పైకి రావడంలేదు. శతవిధాలా వాళ్ళు ప్రయత్నిస్తూనే ఉన్నారు. కొంతసేపు తరవాత గులకరాళ్ళ కంటే పెద్దరాళ్ళు బయటికొచ్చాయి. ఇదంతా చూస్తూనే ఉన్నాం తప్ప మాకేం అర్థం కావట్లేదు. కొంతసేపు తరవాత బండిని ఆపేశారు.
'ఏమైంది?' అన్నాడు మానాయన. 'డ్రిల్లింగ్‌ రాడ్డుకు చిన్నచిన్న రాళ్ళు తగులుకొని అది తిరగడం లేదు. అందుకే డ్రిల్లింగ్‌ అవ్వడంలేదు. ఇప్పుడు ఆపైపులన్నా బయటికి వస్తాయో రావో చెప్పలేము' అన్నాడు. మాకు గుండెలు ఝల్లుమన్నాయి. 'మీరేం భయపడద్దండి మా పైపులు పైకి లాగి బోరుని క్లీన్‌ చేసి మీకు నీళ్ళు వచ్చే విధంగా చేసే పోతాములే' అన్నాడు.
వాళ్ళు సాయంత్రం వరకూ ప్రయత్నించి ప్రయత్నించి వదిలేసినారు. ఆ పైపులు లాగడానికి వీళ్ళ దగ్గరున్న బండి పవర్‌ సరిపోదని బెంగళూరు బార్డర్లో ఉన్న చింతామణి నుండి ఒక పవర్‌ బండిని పిలిపించినారు. ఆ మరుసటి రోజుకి వాళ్ళ సామగ్రినంతా పైకి లాగేసుకున్నారు. మిగిలిన ఆ బోరు పరిస్థితిగాని, అందులోని నీళ్ళ గురించిగాని ఎంత అడిగినా మాకు చెప్పడంలేదు. వాళ్ళల్లో వాళ్ళే ఏదో మాట్లాడుకుంటా వుండారు. కొంతసేపటికి ఒకాయన వచ్చి 'ఈ పాయింటులో బోరు వెయ్యలేము. లోపల మట్టి కొంచెంకొంచెమే పూడిపోతా వుంది. ఒకవేళ మేము పైపులు దించితే, తిరిగి అవి వస్తాయన్న గ్యారంటీ లేదు' అని చేతులు పైకెత్తేశాడు. చుట్టుపక్కల వాళ్ళు ఇంగ ఆ బొక్కలో ఉన్న నీళ్ళ కోసం మోటారు, పైపులు కూడా వేయడం దండగే. అవి కూడా పూడిపోతే వాటి ఖర్చు కూడా శివార్పణమే అంటూ వెళ్ళిపోయారు.
ఎంత ప్రాధేయపడినా లాభం లేకుండాపోయింది. చేసేదేమీ లేక వాళ్ళకి ఇవ్వాల్సినడబ్బు వాళ్లకి ఇచ్చేసి అందరం ఇంటికి చేరుకున్నాం. అప్పటికే పొద్దు పోయింది. ఇరవయ్యేళ్ళ కల నెరవేరుతున్నట్లే కనిపించి ఇలా అవ్వడంతో ఆక్షణం ప్రాణముండీ లేనట్లు మా నాయన, బోరులో పడిన ఆ కాసిన్ని నీళ్ళనూ పైకి లాక్కోలేక, కూడపెట్టుకున్న డబ్బూ పోయి, రేపటి జీవితం ఎట్లా అన్న భయంతో మాయమ్మ కనిపిస్తావుండారు. వాళ్ళనలా చూస్తుంటే నాకు ఏం చెయ్యాలో దిక్కు తోచడం లేదు. గబగబా వెళ్లి రెండు చెంబుల నీళ్ళు పోసుకొని, బట్టలు సర్దుకొని పయనమయ్యాను. 'ఇంత మొబ్బులో యాటికి బయల్దేరినావురా' అని మాయమ్మ అడిగింది. 'తిరపతిలో నేను చదువుకునే తాన ఒక హౌం ట్యూషన్‌ ఉందంట. నెలకు నాలుగు వేలిస్తారంట. నేను పోతాను. ఈడ ఉండి ఈ బాధలు నేను చూడలేను...' అని సిద్ధం కాసాగాను.