భద్రత

నల్లపాటి సురేంద్ర
94907 92553

దేశంలో ఆవుకి ఉన్న భద్రత మహిళకు లేదంటే నేను ఇన్నాళ్లూ అంతగా పట్టించుకోలేదు. రాత్రి జరిగిన సంఘటన తలుచుకుంటే అది నిజమే అనిపిస్తుంది. ఇంత ఆధునిక కాలంలోనూ మహిళలను పురుష ప్రపంచం ఆట బమ్మలుగానే చూస్తుందా? ఈ ఊహ రావడంతోనే బాధ కమ్ముకొస్తోంది. చిన్నప్పటి నుంచి ఎన్నో వేధింపులూ ఆటంకాలూ ఎదుర్కొని, నాకంటూ ఒక గ్రాడ్యుయేషన్‌ సంపాదించుకున్నాను. పెళ్లితో ఒక ఇంటికి అడుగు పెట్టాను. ''ఉద్యోగం చేస్తాను'' అంటే ''మంచి నిర్ణయం'' అన్నారు మా వారు. చాలా సంతోషం కలిగింది. నిన్నటి సంఘటనతో మహిళల ఉద్యోగాన్ని ఒక ఆదాయమార్గంగానే చూస్తున్నారా? అనిపిస్తోంది.
్జ్జ్జ
డ్యూటీ అయ్యేసరికి రాత్రి 12 దాటింది.
''ఈ టైమ్‌లో ఒంటరిగా ఎలా వెళ్తారు? మీ బండి ఇక్కడ వదిలేయండి. నా కార్లో మా ఇంటికి వచ్చేయండి'' అన్నాడు కొలీగ్‌ ఉపేంద్ర.
''నో.. ఇంటికి వెళతాను'' అన్నాను. అతడు నాకు భద్రత ఇవ్వదలిస్తే తన కారులో మా ఇంటి వద్ద దించుతాను అనొచ్చు కదా అనుకున్నాను. ఆఫీసు నుంచి బయటికి వచ్చాను.
''మేడం మేడం'' అంటూ సెక్యూరిటీ గార్డు వచ్చి ఈ సమయంలో ఇంటికి వెళ్ళడం ఎందుకండి. ఆఫీస్‌లోనే ఉండండి. ఇంటికి ఫోన్‌ చేసేయండి... వర్క్‌ ఉంది.. ఉదయం వస్తానని...'' అన్నాడు.
''లేదు.. వెళతాను.'' అన్నాను.
మా వారికి ఫోను చేశాను. ఆయన లిఫ్ట్‌ చేయలేదు.
తరువాత చేస్తారులే అనుకొని బండి స్టార్ట్‌ చేసాను.
కొంత దూరం వెళ్ళాను. స్ట్రీట్‌ లైట్లు చాలాచోట్ల సరిగ్గా వెలగటం లేదు. రోడ్డు మీద ఒకరిద్దరుగా రాకపోకలు సాగుతున్నాయి. కానీ, ఎవరూ ఎవరినీ పట్టించుకొనే స్థితిలో లేరు. భయంగా అన్పించి మావారికి మళ్లీ ఫోన్‌ చేద్దాం అనుకున్నాను. బండి ఆపటం ఎందుకు అనిపించింది. వేగంగా నడిపితే అరగంటలో వెళ్లిపోవచ్చు అనుకొని ఫోను ప్రయత్నం విరమించుకున్నాను. ఇంకో పది నిమిషాల్లో ఇంటికి చేరతాననగా.. సడెన్‌గా బండి ఆగిపోయింది. మళ్లీ మళ్లీ స్టార్ట్‌ చేసే ప్రయత్నం చేశాను. ఏమైందో ఏమో! స్టార్ట్‌ కావటం లేదు. ట్రావెల్‌ బస్సులు, లారీలు మెరుపు వేగంతో దూసుకు వెళ్తున్నాయి. నెమ్మదిగా నాలో బెరుకు మొదలైంది. మా వారికి ఫోను చేశాను. రింగవుతోంది. కానీ, ఆయన లిఫ్ట్‌ చేయటం లేదు. నెమ్మదిగా బండి నడిపించడం మొదలు పెట్టాను. కొంత దూరం వెళ్ళిన తర్వాత ఒక బండి నా వెనుక మెల్లగా రావడం గమనించాను. చాలా భయం వేసింది. వెంటనే మా వారికి ఫోన్‌ చేశాను. రింగవుతోంది. నిద్ర పోయారేమో! ఫోన్‌ ఎత్త లేదు.
నా వెనుక వస్తున్న బైకు సరాసరి ముందుకు వచ్చి ఆగింది. ''ఏమైంది అండి!'' అని అడిగారు, ఆ ఇద్దరూ.
''బండి సడెన్‌గా ఆగిపోయింది.'' అన్నాను.
''పెట్రోలు ఉంది కదా..'' అంటూనే ఒక వ్యక్తి నా బండి తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. నాకు కాళ్లు చేతులు వణికాయి. వారిద్దరూ బండి దగ్గరికి వస్తుంటే బ్రాందీ కంపు నా భయాన్ని రెట్టింపు చేసింది. ఇక లాభం లేదు.. పోలీసులు ఫోన్‌ చేద్దాం అనుకుంటే అప్పుడే ఛార్జింగ్‌ అయిపోవడం చూసి షాక్‌ తిన్నా.
''ఎక్కడి నుంచి వస్తున్నారు? ఇంత రాత్రివేళ రోడ్డు మీద

ఏం పని?'' అనడిగాడు ఒకడు.
వాళ్ల ప్రవర్తన అనుమానాస్పదంగా ఉంది. ఇద్దరూ నాకు చెరోపక్క నడుస్తున్నారు. ''మీరు వెళ్లండి. మా ఇల్లు దగ్గరే'' అని బిగ్గరగా చెప్పాను.
''గట్టిగా మాట్లాడకు. అసలు మీకు ఎందుకు ఈ అర్ధరాత్రి ఉద్యోగాలు? భర్త తెచ్చి పడేసింది తినక. రాత్రుళ్లు రోడ్డు మీద తిరిగితే ఏం జరుగుతుందో నీకు తెలియాలి.'' అన్నాడొకడు వ్యంగ్యంగా.
''ఉద్యోగం చేయడం తప్పు ఎలా అవుతుంది? ఆడవాళ్లు చదువుకొని తమ కాళ్ళు తాము బతకడం కూడా తప్పేనా?'' అన్నాను ధైర్యం కూడబెట్టుకుంటూ.
''అబ్బో.. చాలా కబుర్లు చెబుతున్నావు.. మన సంస్క ృతిని నాశనం చేస్తుంది మీ లాంటివాళ్లే'' అంటూ నాకు అతి చేరువలో వచ్చాడు. ఇంతలో వాడి ఫోన్‌ మోగడంతో వెనక్కి తగ్గాడు.
అవతలి నుంచి ఎవరు ఏం చెప్పారో ఏమో ... చాలా ఉద్రేకంగా మారిపోయింది అతని గొంతు.
''ఎవరు వాళ్ళు? వ్యాను ఇటు వైపే వస్తుందా? అయితే, చచ్చారు నా చేతిలో.. వాళ్ళని వదిలే ప్రసక్తే లేదు'' అంటున్నాడు.
''ఏమైంది?'' అని అడిగాడు నా బండి పట్టుకున్న వాడు.
''ఎవరో ఆవులను తరలిస్తున్నారట. మన వాళ్లు ఫోన్‌ చేశారు. వాళ్ళు ఇటు వైపే వస్తున్నారట!'' అన్నాడతడు.
నా బండిని నాకు ఇచ్చేశాడు రెండోవాడు.
''రోజురోజుకీ ఎక్కువ అవుతున్నాయి. ఎన్ని దాడులు చేసినా తగ్గడం లేదు. ఈసారి రక్తం చిందాల్సిందే. ఈసారి మన దెబ్బ దేశం మొత్తం వినిపించాలి'' అంటూ చాలా కోపంగా చెపుతున్నాడు మొదటివాడు.
ఇంతలో ఒక వ్యాన్‌ రావడం గమనించి, ఇద్దరు చాలా వేగంగా దానిని వెంబడించారు. అప్పటికే కొందరు దానిని అనుసరించి వస్తున్నారు. అందరూ గట్టిగా అరుస్తూ .. చేత్తో కర్రలు తిప్పుతూ దూసుకుపోయారు. ఆ వ్యాను వెనుక ఆవులు ఉన్నాయి. వాటిని రక్షించి, తరలిస్తున్న వారిని శిక్షించటానికి కాబోలు, ఈ హడావిడి!
ఇంతలో మా కాలనీలోకి మళ్లే రోడ్డొచ్చింది. తరువాత ఐదు నిమిషాల్లో బండి నడిపించుకుంటూ ఇంటికి చేరాను. నా గురించి మా ఆయన కంగారు పడతారేమో అనుకుంటూ కాలింగ్‌ బెల్‌ కొట్టాను చాలా సేపు. అప్పుడు సమయం ఐదు నిమిషాల తక్కువ ఒంటిగంట అయింది.
''నిద్రలో ఉన్నారా? నా గురించి ఎంక్వైరీ చేస్తున్నారా?'' అని ఆలోచిస్తున్నాను.
ఇంతలో తలుపు తెరిచారు.
''ఇప్పుడు ఏం జరిగిందో తెలుసా? నువు వస్తున్న దారిలోనే కళేబాకు తరలిస్తున్న ఆవులను కొందరు యువకులు పట్టుకున్నారు. న్యూస్‌ ఛానెల్‌లో చూపిస్తున్నారు. మూగ జీవాలను కాపాడినందుకు ఆ యువకులకు సలాం చేయాలి..'' అన్నారు. అలా అంటూనే మళ్లీ టీవీ వార్తలో మునిగిపోయారు.
నేనూ ఆ న్యూస్‌ చూసాను. నాలో అభ్యంతరకరంగా మాట్లాడిన ఇద్దరూ ఉన్నారు ఆ గుంపులో.
ఆ వార్త మా వారికి చాలా సంతోషాన్ని, ఉత్సాహాన్ని ఇస్తున్నట్టు అనిపించింది.
''12కల్లా వస్తానన్నావు కదా.. ఇంత లేటైందేం?'' అనడిగాడు క్యాజువల్‌గా.
''మధ్యలో బండి ప్రాబ్లెమ్‌ అయింది.'' అన్నాను.
''ఫోను చేశాను. మీరు లిఫ్ట్‌ చేయలేదు.'' అంటూ ఆయన ముఖంలోకి చూశాను. తన దృష్టి మొత్తం టీవీ మీదే ఉంది.
''ఇదిగో.. ఈవార్త మొదటినుంచీ చూస్తున్నాను. మొబైల్‌ సైలంట్లో ఉన్నట్టుంది.'' అన్నాడు.
''దారిలో ఇద్దరు భయపెట్టారు నన్ను''
''పోకిరి గాళ్లు.. ఈ టైంలో లేడీస్‌ కనిపిస్తే అంతే ..'' అన్నాడు.
ఇందాక రోడ్డు మీద కనిపించిన ఇద్దరిలాగానే ఇతడూనూ అనిపించింది.
''ఉద్యోగం మానేస్తాను. టైమింగ్స్‌ ఇబ్బంది అవుతున్నాయి.'' అన్నాను.
''ఆ నిర్ణయం తీసుకోవద్దు. నా జీతంతో గడవటం కష్టం. ఇన్‌స్టాల్‌మెంట్లు కట్టాలి.'' అన్నాడు.
తను నా మాటలు తేలికగా తీసుకోవడం అసలు నచ్చలేదు చాలా చిరాకు వేసింది. ఛీ కొట్టాలి అన్పించింది.
తెల్లారింది. లేచి హాల్లోకి వచ్చాను. ఆరోజు ఆదివారం. ఆఫీసులకు సెలవు. అప్పటికే టీవీలో లీనం అయిపోయి ఉన్నాడు. రాత్రి సంఘటన మీదే చర్చ మొదలైనట్టుంది.
''ఏరు! లేచావా? ఈ డిబేట్‌ చూడు. గోమాత సంరక్షణ గురించి చాలా గట్టిగా మాట్లాడుతున్నారు. ఆ తరలిస్తున్న వారికి కఠినంగా శిక్ష పడుతుంది అట. చాలా ఆనందంగా ఉంది.''
టీవీ వైపు చూశాను.. పెద్ద పెద్ద అరుపులతో చర్చ నడుస్తోంది. ఆ కిందనే చిన్న అక్షరాలతో స్క్రోలింగ్‌ వస్తోంది. ''పదేళ్ల పాపపై అత్యాచారం.. తప్పించుకుని తిరుగుతున్న నిందితులు.. స్పందించని యంత్రాంగం'' అని.
ఈ సంఘటనతో అర్థమైంది, ఎవరికి ఏ విషయం ఎంత ముఖ్యమో!